สุดท้ายก็ตกหลุมรักเธอ:บทที่ 19

ความวุ่นวายที่เกิดขึ้นหน้าห้อง VIP 886 ไม่ได้ทำให้สวี่มู่เซินชะงักฝีเท้า

เขาไม่ได้แม้แต่จะเหลือบมอง แต่เดินตรงไปข้างหน้า

จนกระทั่งเขาได้ยินเสียงที่คุ้นเคย

“โอ๊ย! สุภาพบุรุษต้องใช้ปาก ไม่ใช่มือ! ปล่อยผมฉันนะ~”

เขาหยุดเดินทันที ก่อนจะหันกลับไปมองด้วยความประหลาดใจ

เมื่อเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นในห้อง สีหน้าของเขาก็มืดครึ้มทันที

ดวงตาลึกซึ้งของเขาเต็มไปด้วยโทสะ

ภายในห้อง เจียเจียกำลังกระชากผมของสวี่เชียวเชียวด้วยใบหน้าที่บิดเบี้ยวไปด้วยความโกรธ “อย่าพูดมาก! แกกล้าแย่งผู้ชายของฉัน ฉันจะตบแกให้ตาย!”

เมื่อพูดจบ เธอยกมือขึ้นหมายจะตบหน้าอีกฝ่าย!

สวี่มู่เซินหรี่ตาลง เตรียมจะก้าวเข้าไปขัดขวาง แต่แล้วเรื่องราวกลับพลิกผัน!

หญิงสาวที่เดิมถูกควบคุมตัวไว้ กลับใช้จังหวะที่เจียเจียเหวี่ยงมือออก หันศีรษะกระแทกเข้าไปที่ท้องของเจียเจีย พร้อมกับบิดข้อมือของเธอเล็กน้อย ทำให้เจียเจียต้องปล่อยมือ

และต่อจากนั้น…

“เพี๊ยะ!”

สวี่เชียวเชียวตบกลับไปที่แก้มของเจียเจียเต็มแรง

เสียงดังสนั่น เจียเจียเซถอยไปหนึ่งก้าว แก้มของเธอปรากฏรอยแดงอย่างเห็นได้ชัด

สวี่มู่เซินหยุดฝีเท้า คิ้วกระตุกเล็กน้อย

เจียเจียอ้าปากค้าง มองสวี่เชียวเชียวด้วยความตกใจ ก่อนจะกรีดร้องขึ้น “แก… แกกล้าตบฉัน?!”

สวี่เชียวเชียวแค่นหัวเราะ พร้อมกับปัดฝุ่นที่มือ

เธออยากทำแบบนี้มานานแล้ว!

แต่เพราะคุณจินเป็นลูกค้าของเธอ เธอจึงต้องอดทนมาตลอด

แต่ตอนนี้…

เธอยิ้มเยาะ “เธอเป็นคนพูดเองไม่ใช่เหรอว่า ‘ตบเมียน้อย’?”

เจียเจียพูดไม่ออก “แก…!”

“เธอคิดว่าตัวเองเป็นใคร? แค่เป็นอดีตคนโปรดของคุณจิน? ยังกล้าคิดว่าตัวเองมีค่า?”

เจียเจียตัวสั่นด้วยความโกรธ “แกพูดอะไร?! ฉันกับคุณจินรักกันจริง!”

คุณจิน? นี่คือคำเรียกแทนเขา?

สวี่เชียวเชียวคิดว่าเธอดูละครมากเกินไปแล้ว

เธอยักไหล่ ก่อนจะพูดคำที่ตัวเองก็ยังรู้สึกขนลุก “แต่ตอนนี้ พี่ชายชอบฉันต่างหาก”

เรื่องแอ๊บใครก็ทำได้!

“เป็นไปไม่ได้!” เจียเจียอ้าปากค้าง ตัวสั่น จากที่เคยดุร้ายกลับกลายเป็นหญิงสาวที่ดูอ่อนแอราวกับดอกไม้ที่ถูกพายุโหมกระหน่ำ

สวี่เชียวเชียวพูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “ทำไมจะเป็นไปไม่ได้? ฉันทั้งสวยกว่า เด็กกว่า หุ่นดีกว่า แล้วก็มีเสน่ห์กว่า เธอไม่มีทางเทียบฉันได้!”

“ฉันไม่เชื่อ! ฉันไม่เชื่อ!” เจียเจียร้องไห้ออกมา ปิดหน้าตัวเองสะอื้น

สวี่เชียวเชียวถอนหายใจ ก่อนจะหยิบทิชชู่จากโต๊ะแล้วยื่นให้เธอ พลางพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน “คุณเจียเจียคะ คนเราต้องรู้จักยอมรับความจริงนะคะ อายุที่มากขึ้นไม่ใช่เรื่องผิด แต่การไม่รู้จักตัวเองต่างหากที่ผิด”

เจียเจียชะงักไป ก่อนจะร้องไห้หนักขึ้นแล้ววิ่งออกไป

สวี่เชียวเชียวหันไปมองกลุ่มคนที่ยืนดู ก่อนจะโบกมือ “หมดเรื่องแล้วค่ะ ไม่มีอะไรให้ดูแล้ว”

เธอปิดประตูห้องลง แล้วหันกลับมา สีหน้ากลับมาเคร่งขรึม

คุณจินมองเธอด้วยความตกตะลึง เขายังไม่สามารถตั้งสติได้

เขาถามขึ้นอย่างไม่เข้าใจ “เจียเจียรู้ได้ยังไงว่าเรานัดกันที่นี่? เธอเป็นคนบอกใช่ไหม?”

เธอจะไปรู้ได้ยังไงกัน!

แต่สวี่เชียวเชียวทำเป็นนิ่ง แล้วตอบกลับด้วยความมั่นใจ “ก็เพราะ… นี่คือขั้นตอนที่สองของแผนเรา”