บทที่ 67 - ฉายายมบาลมีชีวิต ตั้งให้แกนี่ไม่เสียของจริงๆ!

บทที่ 67 - ฉายายมบาลมีชีวิต ตั้งให้แกนี่ไม่เสียของจริงๆ!

☆☆☆☆☆

เมื่อเจิ้งอวี่ตัดสินใจ เขาก็ได้รับการสนับสนุนจากเหล่าร้อยอสูร

ไอหยินที่เคยกดทับร่างของเขามาตลอดสลายหายไปจนหมดสิ้น

เด็กหญิงหันมองเจิ้งอวี่พร้อมกับยิ้มแล้วพูดว่า "ยินดีด้วยนะ นายได้รับการยอมรับจากพวกพี่สาวแล้ว"

"ถือเป็นเกียรติอย่างยิ่งเลย"

เจิ้งอวี่พยักหน้าเบาๆ ให้กับเหล่าร้อยอสูรในเล้าหมู

เด็กหญิงหันไปมองทางศาลบรรพชนแล้วพูดขึ้น "ถึงพวกเราจะได้รับความเวทนาจากเทพหยินที่มอบพลังอัญเชิญวิญญาณให้ จนสามารถเปลี่ยนทั้งหมู่บ้านนี้ให้กลายเป็นหมู่บ้านผีสิงได้"

"แต่ตราบใดที่ยังมีบรรพชนในศาลบรรพชนคุ้มครองอยู่ พวกเราก็ไม่สามารถลงทัณฑ์ไอ้พวกเดรัจฉานนั่นได้อย่างแท้จริงหรอก"

เจิ้งอวี่ถาม "แล้วถ้าไม่มีบรรพชนนั่นล่ะ"

เด็กหญิงยิ้มหวาน "ถ้าเป็นอย่างนั้นก็เยี่ยมไปเลยสิ ฉันจะทำให้พวกมันสิ้นหวังจากก้นบึ้งของจิตใจ จะฉีกร่างพวกมันให้แหลกละเอียดคาศาลบรรพชนไปเลย"

"ฉันจะให้พวกมันมาซุกหัวคลุกฝุ่นอยู่ในเล้าหมู แล้วให้พวกเราเข้าไปอยู่ในศาลบรรพชนแทน"

"ฉันจะให้พวกมันกราบไหว้ฉัน"

"ให้พวกมันต้องกราบไหว้คนที่พวกมันเคยเหยียบย่ำว่าต่ำต้อยที่สุด"

"ฉันจะทำให้พวกมันกลายเป็นหมูจริงๆ!"

"ให้พวกมันได้ลิ้มรสชีวิตแบบที่พวกเราเคยเจอ..."

เด็กหญิงเจื้อยแจ้วไม่หยุด

ใช้น้ำเสียงที่น่ารักที่สุด เอื้อนเอ่ยถ้อยคำที่โหดเหี้ยมที่สุดออกมา

ชัดเจนเลยว่าแผนการล้างแค้นนี้เธอคงคิดเอาไว้ในใจมานานแสนนานแล้ว เพียงแต่ที่ผ่านมาไม่เคยมีผู้ปลุกพลังคนไหนเลือกเส้นทางการผ่านด่านแบบนี้เลย

เพราะนอกจากเด็กหญิงที่ถูกตาเฒ่าเก็บมาเลี้ยงและถูกตัดลิ้นแล้ว ผีตนอื่นๆ ในเล้าหมูล้วนไม่สามารถก้าวเข้าไปในศาลบรรพชนได้เลย

หากต้องการทำเรื่องพวกนี้ให้สำเร็จ ก็ต้องอาศัยความช่วยเหลือจากคนนอกอย่างพวกผู้ปลุกพลังเท่านั้น

เมื่อได้ยินคำพูดสุดโหดของเด็กหญิง

เจิ้งอวี่ก็... เอ่ยชมเชยออกมาตรงๆ "แบบนี้สิถึงจะถูก"

"การล้างแค้นมันก็ต้องเอาให้ถึงที่สุด ไม่ใช่มัวแต่อ้อมค้อม"

"วิธีล้างแค้นที่พวกเธอทำอยู่ก่อนหน้านี้ พวกมันไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตัวเองทำผิดอะไร หรือแม้แต่ไม่รู้ว่าใครเป็นคนมาแก้แค้น"

"พวกมันก็แค่หวาดกลัว แต่ไม่ได้มีความรู้สึกสำนึกผิดเลยสักนิด"

ในฐานะ "ผู้เชี่ยวชาญด้านความอาฆาต" เจิ้งอวี่ชี้ให้เห็นว่าการล้างแค้นของพวกเธอที่ผ่านมามันเน้นรูปแบบมากกว่าผลลัพธ์จริงๆ

"พวกเธอต้องทำให้พวกมันรู้จักคำว่าเสียใจสิ"

เจิ้งอวี่พูดต่อ "เรื่องนี้ปล่อยให้ฉันจัดการเอง"

เด็กหญิงมองเจิ้งอวี่สลับกับเกี้ยวสีแดงที่พังยับเยิน แล้วถามว่า "แต่นายจะเอาบรรพชนของพวกมันออกไปยังไงล่ะ"

"เจ้านั่นเก่งกว่าพวกพี่สาวของฉันเยอะเลยนะ"

เจิ้งอวี่ตอบอย่างมั่นใจเต็มเปี่ยม "เรื่องนั้นโคตรจะง่ายเลย"

เจิ้งอวี่อุ้มเด็กหญิงเดินกลับไปที่ศาลบรรพชนอีกครั้ง

เวลานี้

เกี้ยวสีแดงถูกทำลายจนแหลกละเอียดไปแล้ว

ค่าประสบการณ์เกือบสองหมื่นหน่วยกับอุปกรณ์ระดับแพลทินัมอีกหนึ่งชิ้น เด้งเข้ากระเป๋าเขาไปตั้งแต่ตอนที่เขากำลังคุยกับเด็กหญิงแล้ว

ผีสาวชุดแดงก็โผล่ออกมาจากเกี้ยว ลอยตัวอยู่กลางอากาศ

แต่หล่อนไม่ได้โจมตีอะไร ทำเพียงแค่จ้องมองเจิ้งอวี่ที่กำลังเดินกลับมา

ด้วยคำสั่งของเจิ้งอวี่ เหล่าอสูรอัญเชิญก็หยุดการโจมตีเช่นกัน

ทุกคนต่างมองเจิ้งอวี่ด้วยความอยากรู้อยากเห็น รวมไปถึงพวกชาวบ้านที่หลบซ่อนตัวอยู่ข้างในด้วย

เจิ้งอวี่อุ้มเด็กหญิงเดินเข้าไปในศาลบรรพชน

เหวินเหรินฉิงอวี่รีบถามทันที "สถานการณ์เป็นไงบ้าง"

เจิ้งอวี่ยิ้มแล้วตอบ "เรียบร้อยดี ตอนนี้ก็แค่รอให้พวกชาวบ้านตัดสินใจเลือกเอง จากนั้นพวกเราก็จะได้ออกไปจากที่นี่กันสักที"

"เลือกเหรอ"

เหวินเหรินฉิงอวี่ไม่เข้าใจ

เจิ้งอวี่บุ้ยปากเป็นเชิงบอกให้เธอดูอยู่เงียบๆ ก็พอ

"แม่ทัพก็อบลิน อัญเชิญกองพันทหารม้าหนักออกมา"

"รับทราบ!"

ตู้ม!

สิ้นเสียงฝีเท้าที่ย่ำลงพื้นอย่างพร้อมเพรียง กองพันทหารม้าก็อบลินหุ้มเกราะหนักสามสิบนายก็เดินออกมาจากเบื้องหลังแม่ทัพก็อบลิน

หมาป่ายักษ์ที่สวมเกราะหนักก้าวเดินอย่างเป็นระเบียบมายืนตั้งแถวอยู่กลางศาลบรรพชน

"..."

เมื่อมองดูกองพันทหารม้าหนักที่ดูน่าเกรงขามสุดๆ กองนี้จากบนฟ้า ผีสาวชุดแดงก็ถึงกับขมวดคิ้ว

หล่อนนึกไม่ถึงเลยว่า สู้กันมาจนป่านนี้ คนนอกคนนี้ยังจะมีไพ่ตายกั๊กเอาไว้อีก

ความจริงแล้ว การที่สามารถเดินมาถึงจุดนี้ได้ เป็นเพราะผีสาวชุดแดงยอมรับในความแข็งแกร่งของเจิ้งอวี่ ถึงได้อนุญาตให้เจิ้งอวี่พาเด็กหญิงไปที่เล้าหมูได้อย่างปลอดภัย

หล่อนคือราชินีผีแห่งหมู่บ้านซ่างยวี่ การตัดสินใจใดๆ ย่อมต้องผ่านการเห็นชอบจากหล่อน

หล่อนยอมรับในฝีมือของคนนอกคนนี้แล้ว

แต่หล่อนคิดไม่ถึงว่าคนนอกคนนี้จะเก่งกาจกว่าที่หล่อนคาดคิดไว้ซะอีก

หล่อนแอบเปรียบเทียบในใจว่า ฝูงร้อยอสูรจะสามารถต้านทานการชาร์จของกองพันทหารม้าหนักกองนี้ได้หรือไม่

ในขณะเดียวกัน เจิ้งอวี่ก็หันไปพูดกับชาวบ้าน "พวกนายเอาของที่อยู่ในโถงประดิษฐานวิญญาณไปทิ้งข้างนอกซะ"

ชาวบ้านพากันอึ้ง

ไม่มีใครขยับตัวเลยสักคน

ย้ายโถงประดิษฐานวิญญาณเนี่ยนะ

เป็นไปไม่ได้หรอก

โถงประดิษฐานวิญญาณคือสิ่งเดียวที่ปกป้องพวกเขาอยู่ จะให้ย้ายออกไปได้ยังไง

เด็กหญิงที่อยู่ข้างๆ หัวเราะเยาะ "พวกมันไม่ยอมย้ายหรอก นายคิดจะให้พวกมันลงมือย้ายโถงนั่นออกไปเองเนี่ยนะ เป็นไปไม่ได้หรอก"

เจิ้งอวี่กระซิบตอบ "งั้นเธอก็คิดผิดแล้วล่ะ"

เด็กหญิงถามด้วยความสงสัย "นี่นายจะใช้กำลังบังคับอีกแล้วเหรอ"

เจิ้งอวี่ส่ายหน้า

"ใช้กำลังกับพวกนี้ไปก็เปล่าประโยชน์ ขนาดความตายพวกมันยังไม่กลัว ยังดันทุรังจะทำพิธีเซ่นไหว้ให้ได้เลย จะไปขู่เข็ญอะไรพวกมันได้"

เด็กหญิงชี้ไปที่กองพันทหารม้าหนักก็อบลินที่อยู่ข้างหลังเจิ้งอวี่ด้วยความงุนงง

เจิ้งอวี่ยิ้มแล้วพูดว่า "พวกนี้เดิมทีฉันกะจะเอามาใช้รับมือกับค่ำคืนร้อยอสูรยาตรา... อ้อ หมายถึงเอาไว้รับมือพวกพี่สาวของเธอนั่นแหละ อุตส่าห์เก็บงำมาจนถึงตอนนี้ แต่น่าเสียดายที่ไม่ได้ใช้ซะแล้ว"

"ที่เรียกออกมาก็แค่จะให้พวกเธอเห็นว่า ไม่ว่าฉันจะเลือกทางไหน ฉันก็ผ่านไปได้ทั้งนั้น แต่ฉันเลือกที่จะอยู่ข้างพวกเธอ"

พูดจบเจิ้งอวี่ก็เดินเข้าไปในห้องโถงของศาลบรรพชน

แรงกดดันมหาศาลถาโถมเข้าใส่ร่างของเจิ้งอวี่ทันที

เขาสัมผัสได้เลยว่าถ้าเขาลงมือทำลายเอง เขาต้องตายสถานเดียวแน่ๆ บรรพชนที่สถิตอยู่ที่นี่แข็งแกร่งมาก!

เจิ้งอวี่กวาดสายตามองชาวบ้าน แล้วชี้ไปที่รูปปั้นดินเหนียวเทพหยินสองหน้า "พวกนายรู้ไหมว่าทำไมพิธีเซ่นไหว้ถึงล้มเหลวมาตลอด"

"ก็เพราะว่า... พวกนายกราบไหว้มั่วซั่วไปหมดไงล่ะ"

"ลองถามใจตัวเองดูสิ บรรพชนของพวกนายสามารถสร้างปาฏิหาริย์แบบในอดีตได้จริงๆ เหรอ"

"สร้างใบชาที่ทำให้คนหลงใหลจนถอนตัวไม่ขึ้นได้ไหม"

"สร้างโรคระบาดที่ทำให้ไม่มีใครกล้าเข้ามาเหยียบที่นี่ได้ไหม"

"บรรพชนของพวกนายทำไม่ได้หรอก"

"แต่พระองค์ทำได้!"

เจิ้งอวี่พูดด้วยน้ำเสียงดุดันและเร้าอารมณ์ "พวกนายแหกตาดูศาลบรรพชนแห่งนี้สิ เทพหยินที่คอยช่วยเหลือพวกนายประทับอยู่ที่นี่แท้ๆ แต่พวกนายกลับปล่อยให้มีสิ่งแปลกปลอมอื่นมาตั้งวางอยู่ในศาลบรรพชนนี้ด้วยเนี่ยนะ"

"แบบนี้มันไม่ลบหลู่กันเกินไปหน่อยเหรอ"

"..."

"ก็จริงแฮะ..."

พวกชาวบ้านดันเชื่อซะงั้น

"เพราะงั้น ตอนนี้ถึงเวลาที่พวกนายต้องเลือกแล้ว"

"จะเอาไอ้ของขยะเกะกะพวกนั้นออกไปจากศาลบรรพชน หรือจะให้ฉันสงเคราะห์ส่งพวกนายไปสบาย จะได้ไม่ต้องทนทุกข์ทรมานอีกต่อไป"

"เลือกเอาเองก็แล้วกัน"

พูดจบเจิ้งอวี่ก็ผายมือเชิญ ซึ่งทิศทางที่มือเขาชี้ไปก็คือมุมในสุดของศาลบรรพชน ตรงตำแหน่งที่ป้ายวิญญาณฝุ่นเขรอะนั่นตั้งอยู่

เจิ้งอวี่สัมผัสได้เลยว่ากลิ่นอายในป้ายวิญญาณเริ่มปั่นป่วนอย่างหนัก

มันกำลังร้อนรน

เพราะตอนนี้ใครๆ ก็ดูออกว่าชาวบ้านพวกนี้หูเบาเชื่อคำพูดของเจิ้งอวี่เข้าเต็มเปา บางคนเริ่มมีท่าทีขยับเขยื้อนแล้ว

เค่ออิงที่ยืนดูละครฉากนี้อยู่พูดด้วยความประหลาดใจ "นี่พวกมันไม่รู้จริงๆ เหรอว่าใครเป็นคนคอยคุ้มครองพวกมันมาตลอดเนี่ย"

เหวินเหรินฉิงอวี่ตอบอย่างมั่นใจ "ไม่รู้จริงๆ นั่นแหละ"

"เฮ้อ บรรพชนที่น่าสงสาร อุตส่าห์คอยปกป้องคุ้มครองมาเงียบๆ แท้ๆ สุดท้ายกลับโดนลูกหลานตัวเองทอดทิ้งซะงั้น" เค่ออิงอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ

แต่เจิ้งอวี่กลับหัวเราะแล้วพูดว่า "ฉันว่านี่แหละคือผลกรรมที่มันสมควรได้รับ บรรพชนที่คอยปกป้องคุ้มครองพวกปีศาจ มันก็ไม่ใช่ของดีอะไรหรอก"

"ก็จริง"

ในระหว่างที่พวกเขากำลังคุยกันอยู่

ชาวบ้านพวกนั้นก็เริ่มลงมืออุ้มป้ายวิญญาณออกไปจริงๆ

บรรพชนที่แข็งแกร่งจนแม้แต่เจิ้งอวี่และผีสาวชุดแดงยังต้องเกรงกลัว กลับถูกลูกหลานของตัวเองอุ้มออกไปอย่างง่ายดายราวกับเป็นขยะชิ้นหนึ่ง แล้วเอาไปโยนทิ้งไว้ข้างนอก

ถึงขั้นมีหญิงชาวนาบางคนถ่มน้ำลายใส่ป้ายวิญญาณ แล้วด่าทอด้วยความเคียดแค้น "ก็เพราะแกนี่แหละ ถ้าไม่ใช่เพราะแก พิธีเซ่นไหว้ของพวกเราคงสำเร็จไปตั้งนานแล้ว"

พูดจบหล่อนก็หันไปมองเถาเฉียน "หัวหน้าหมู่บ้าน ฉันพูดถูกไหมล่ะ"

เถาเฉียนที่ยังคาบกล้องยาสูบอยู่ถึงกับยกนิ้วโป้งให้

"ทำได้ดีมาก"

เพล้ง!

ป้ายวิญญาณแตกกระจาย

ไม่ได้มีแค่ป้ายวิญญาณอันนั้นอันเดียว แต่ภายในโถงประดิษฐานวิญญาณ ตอนนี้นอกจากรูปปั้นเทพหยินสองหน้ากับโลงศพพังๆ สามโลงที่ไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว ก็ไม่เหลืออะไรอยู่อีกเลย

เจิ้งอวี่เดินไปที่หน้าประตูศาลบรรพชน มองดูเศษซากป้ายวิญญาณที่กองสุมกันเป็นขยะอยู่ตรงหน้า

เขายิ้มแล้วพูดว่า "ชอบปกป้องพวกสวะนักไม่ใช่เหรอ ตอนนี้ตัวเองก็กลายเป็นสวะไปแล้วไง"

"แต่ก็นะ... สมควรแล้วล่ะ"

"ในเมื่อสันดานเสียตั้งแต่บรรพบุรุษ ลูกหลานมันถึงได้เลวทรามแบบนี้ไง"

"แกเองก็ไม่ใช่ของดีอะไรเหมือนกันนั่นแหละ"

เมื่อสัมผัสได้ถึงความเคียดแค้นอันแตกซ่านที่แผ่ออกมาจากเศษป้ายวิญญาณ เจิ้งอวี่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรเลย เขาหันไปพูดกับผีสาวชุดแดงแทน "พวกมันเป็นของพวกเธอแล้ว ขอให้สนุกนะ"

สิ้นเสียงเจิ้งอวี่ เขาก็สัมผัสได้ถึงลมหยินที่พัดกรรโชกผ่านไป

ที่แท้พวกหล่อนก็แทบจะรอไม่ไหวแล้วนี่เอง

พวกผีสาวต่างคืนร่างกลับไปเป็นรูปลักษณ์ดั้งเดิม แล้วพุ่งทะยานเข้าไปในโถงศาลบรรพชน

เสียงกรีดร้องโหยหวนเริ่มต้นขึ้นแล้ว...

เมื่อมองดูภาพอันน่าสยดสยองข้างใน เจิ้งอวี่ก็ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข

แม้ภาพตรงหน้าจะดูโหดเหี้ยมทารุณ แต่เหวินเหรินฉิงอวี่ก็ยังรู้สึกว่าไม่สาสมใจ "แค่นี้ยังน้อยไปสำหรับพวกมันด้วยซ้ำ พวกขยะลักพาตัวค้ามนุษย์แบบนี้ มันต้องโดนประหารชีวิตสถานเดียว!"

"พูดถึงเรื่องประหารชีวิต..."

เจิ้งอวี่ก็ตั้งคำถามที่มีความเป็นปรัชญาลึกซึ้งขึ้นมา "พวกเธอว่าไหนๆ ก็ต้องโดนประหารชีวิตแล้ว แถมประหารเสร็จก็ต้องเอาไปเผาอีก ทำไมไม่จับเผาทั้งเป็นแต่แรกเลยล่ะ จะได้ประหยัดงบด้วย"

เถาเฉียน "..."

เหวินเหรินฉิงอวี่ "ฉายายมบาลมีชีวิตนี่ ตั้งให้แกไม่เสียของจริงๆ"

[จบแล้ว]