บทที่ 65 - รับมือกับผู้ชายซื่อบื้ออย่างเจิ้งอวี่ ก็ต้องลุยตรงๆ แบบนี้แหละ

บทที่ 65 - รับมือกับผู้ชายซื่อบื้ออย่างเจิ้งอวี่ ก็ต้องลุยตรงๆ แบบนี้แหละ

☆☆☆☆☆

ผีเสื้อวิญญาณปีกยักษ์ที่มีขนาดตัวมหึมาได้พลิกโฉมหน้ากระดานรบไปอย่างสิ้นเชิง

ผีสาวชุดแดงหุบยิ้มทันที

ปีศาจเพียงพอนเหลืองสามตัวที่เหลือรอดอยู่ก็เข้าสู่สภาวะกลายร่างวิญญาณร้ายในพริบตา เตรียมรับมือกับการต่อสู้ที่กำลังจะเกิดขึ้น

เกี้ยวสีแดงที่ถูกเลือดพิษของนักรบเดนตายกัดกร่อนพลังชีวิตไปถึงหนึ่งในสาม ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด ชัดเจนเลยว่าการเผชิญหน้ากับก็อบลินยักษ์ แม่ทัพก็อบลิน มังกรเพลิงปีศาจคู่ และผีเสื้อวิญญาณปีกยักษ์ที่อยู่ในสภาพสมบูรณ์พร้อม สร้างความกดดันให้เกี้ยวสีแดงอย่างมหาศาล

"เมื่อกี้แกบอกให้ฉันไปใช้เวลาร่วมกับแกไม่ใช่เหรอ"

"ฉันกำลังไปหานี่ไง"

เจิ้งอวี่พูดพร้อมรอยยิ้ม

จากนั้นเขาก็โบกมือเบาๆ

เหล่าอสูรอัญเชิญก็พากันพุ่งทะยานเข้าไปพร้อมกัน

"โฮก—"

ก็อบลินยักษ์เป็นฝ่ายพุ่งเข้าไปก่อน ร่างกายอันใหญ่โตมโหฬารขวางอยู่หน้าเกี้ยวสีแดง มันกระชับค้อนยักษ์ในมือแน่น ฟาดลงมาจากด้านบน กระแทกใส่เกี้ยวสีแดงอย่างหนักหน่วง

"ไสหัวไป!"

เสียงตวาดแหลมเล็กดังมาจากในเกี้ยว

เป็นเสียงที่ไพเราะมาก แต่พอมาพร้อมกับไอหยินที่จับต้องได้ มันก็ดูชวนขนหัวลุกสุดๆ

ตู้ม!

ไอหยินอันทรงพลังกวาดม้วนเข้าใส่ร่างก็อบลินยักษ์

-9871!

ตัวเลขความเสียหายสีแดงเด้งขึ้นมาบนหัวของก็อบลินยักษ์

ความเสียหายเก้าพันหน่วย

ดูเหมือนจะเยอะ

แต่ความจริงแล้วมันยังเจาะไม่ทะลุโล่ที่ผีเสื้อวิญญาณปีกยักษ์กางเอาไว้ให้ก็อบลินยักษ์ด้วยซ้ำ

พอมีโล่ช่วยรับดาเมจ การโจมตีด้วยไอหยินของผีสาวชุดแดงก็ไม่สามารถหยุดยั้งการพุ่งทะลวงของก็อบลินยักษ์ได้เลยแม้แต่น้อย

ปัง!

ค้อนยักษ์ของก็อบลินยักษ์ทุบลงบนเกี้ยวสีแดงโดยไม่มีอะไรมาขวางกั้น

-5587!

ความเสียหายก็ไม่ได้สูงนักเหมือนกัน

ตอนที่ทุบลงบนเกี้ยวสีแดง มันก็มีโล่สีเทาบางๆ กางขึ้นมาป้องกันไว้

นั่นคือทักษะของอสุรกายระดับยอดฝีมือเกี้ยวสีแดง ทักษะคุ้มครอง

ความเสียหายไม่สูง ก็อยู่ในความคาดหมายของเจิ้งอวี่อยู่แล้ว

เกี้ยวหลังนี้ก็เป็นสิ่งมีชีวิตเผ่าวิญญาณเหมือนกัน

เหมือนกับพวกรองเท้าสีแดง หรือตุ๊กตาผ้า ที่ล้วนมีคุณสมบัติลดทอนความเสียหายของเผ่าวิญญาณ แถมทักษะคุ้มครองยังช่วยลดความเสียหายไปได้อีกส่วนหนึ่งด้วย

ตีเข้าตั้งห้าพันหน่วยก็ถือว่าใช้ได้แล้ว

อีกอย่างนี่ก็แค่การโจมตีครั้งเดียว

เจิ้งอวี่ยังมีอสูรอัญเชิญอีกเพียบ

ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!

การโจมตีระลอกที่สองเปิดฉากโดยพลธนูก็อบลิน

-1054!

-1112!

-1058!...

ความเสียหายยิ่งน้อยลงไปอีก

แต่มันถี่ยิบ!

ตามด้วยออร่าแห่งเปลวเพลิงกับนรกอสรพิษอัคคีของมังกรเพลิงปีศาจคู่ การพุ่งชาร์จของแม่ทัพก็อบลิน และการลอบโจมตีของนักรบเดนตาย...

"ตึง!"

จู่ๆ เสียงกลองก็ดังขึ้นอย่างชัดเจนรอบๆ เกี้ยวสีแดง

วงดนตรีที่สวมชุดไว้ทุกข์เดินออกมาจากสายหมอกสีขาว

ดนตรีงานศพ!

นี่ก็เป็นทักษะของเกี้ยวสีแดงเหมือนกัน

เจิ้งอวี่ทบทวนทักษะทั้งสี่ของเกี้ยวสีแดงในใจ

ผีแบกเกี้ยว ก็น่าจะเป็นปีศาจเพียงพอนเหลืองสี่ตัวนั้น

คุ้มครอง ก็คือโล่สีเทาบางๆ นั่น

ดนตรีงานศพ ก็คือวิญญาณร้ายในชุดไว้ทุกข์ที่เพิ่งโผล่มาพวกนี้ ซึ่งสามารถลดความกระหายในการโจมตีของอสูรอัญเชิญลงได้ จัดเป็นทักษะประเภทก่อกวนสถานะ

เชือกแดง...

เจิ้งอวี่รู้สึกว่าแพรไหมสีแดงที่โผล่มาก่อนหน้านี้ น่าจะเป็นทักษะเชือกแดง

เจิ้งอวี่หรี่ตาลง

"นั่นก็หมายความว่าผีสาวชุดแดงที่อยู่ในเกี้ยวไม่ได้ใช้ทักษะอะไรเลย หล่อนเอาแต่ใช้ไอหยินมาตลอด"

เจิ้งอวี่ก้มลงมองเด็กหญิงเป็นใบ้ที่อยู่ข้างกาย

เมื่อเห็นสายตาของเด็กหญิงที่กำลังจ้องมองเกี้ยวสีแดงด้วยความหวาดหวั่น เขาก็ได้คำตอบในใจแล้ว

"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง..."

"มิน่าล่ะเธอถึงไม่ยอมเข้าไปในศาลบรรพชนแห่งนี้"

"ที่แท้เธอก็คือผู้อยู่เบื้องหลังนี่เอง"

เจิ้งอวี่มีความสงสัยเกี่ยวกับคู่มือของจางจ้านมาตลอด นั่นก็คือคำอธิบายทักษะของผีสาวชุดแดงที่จางจ้านเขียนไว้ ความจริงแล้วมันเป็นทักษะของเกี้ยวสีแดงทั้งหมดเลย

พูดอีกอย่างก็คือ ในมุมมองของจางจ้าน เกี้ยวสีแดงก็คือผีสาวชุดแดง

เขาถึงได้ตั้งชื่อให้พวกมันว่า วิวาห์ยมโลก

แต่ความจริงแล้ว เกี้ยวสีแดงเป็นตัวควบคุมแพรไหมสีแดง ส่วนคนที่อยู่ในเกี้ยวต่างหากที่เป็นตัวตนที่คอยควบคุมไอหยินทั่วทั้งหมู่บ้านซ่างยวี่

เมื่อเจิ้งอวี่คิดมาถึงตรงนี้

เขาก็หันไปพูดกับเหวินเหรินฉิงอวี่และเถาเฉียนทันที "พวกเธอเฝ้าที่นี่เอาไว้ อย่าปล่อยให้ชาวบ้านคนไหนออกไปจากที่นี่ได้เด็ดขาด"

เถาเฉียนรีบถามขึ้น "นายจะไปไหน"

เจิ้งอวี่ตอบ "ไปดูซะหน่อย ว่าบอสใหญ่อยู่เบื้องหลังยังอยู่ที่เล้าหมูหรือเปล่า"

"ผีเสื้อวิญญาณตามฉันมา"

เจิ้งอวี่พาผีเสื้อวิญญาณไปแค่ตัวเดียว

จากนั้นก็จูงมือเด็กหญิงเดินอาดๆ ไปที่หน้าประตูศาลบรรพชน

ไอหยินสายหนึ่งม้วนตัวพุ่งเข้าใส่เจิ้งอวี่

ฟิ้ว!!!

แกรก!

โล่คุ้มกันของแหวนพยาบาทแตกสลาย

เจิ้งอวี่มองรอยระเบิดจากไอหยินบนพื้น มันจงใจหลบเลี่ยงเด็กหญิงอย่างชัดเจน เจิ้งอวี่ยิ้มแล้วอุ้มเด็กหญิงขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน

จากนั้นเขาก็พูดกับเด็กหญิง "แบบนี้หล่อนก็ไม่กล้าโจมตีฉันแล้วล่ะ"

เด็กหญิงมองเจิ้งอวี่ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสน

เจิ้งอวี่ยิ้มแล้วพูดว่า "อย่ามองฉันแบบนั้นสิ พูดตามตรงนะฉันไม่ได้ประสงค์ร้าย แค่ต้องมาจัดการอะไรบางอย่างให้จบๆ ไป ยังไงซะสำหรับพวกเธอ มันก็เป็นแค่วันเวลาสามวันที่วนลูปซ้ำไปซ้ำมาอยู่ดี"

"ไม่แน่นะ ฉันอาจจะช่วยบรรเทาความอาฆาตแค้นในสามวันที่วนลูปนี้ให้พวกเธอได้มากขึ้นด้วยซ้ำ"

"คนต้องคำสาปที่ฉันเคยให้บริการก่อนหน้านี้ เขาประเมินผลงานฉันไว้ซะสูงลิ่วเลยล่ะ ถ้าเธอมีโอกาสได้เจอเขาน่ะนะ"

เจิ้งอวี่พูดพล่ามไปเรื่อยเปื่อยขณะเดินสวนทางกับเกี้ยวสีแดงไปดื้อๆ

โดยไม่โดนโจมตี

และไม่ถูกไอหยินล้อมกรอบไว้ด้วยซ้ำ

เขาทำตัวเหมือนมองไม่เห็นวิญญาณร้ายที่เดินกันขวักไขว่เต็มถนน อุ้มเด็กหญิงเดินมุ่งหน้าไปทางท้ายหมู่บ้านฝั่งตะวันออกด้วยสีหน้าเรียบเฉยเป็นธรรมชาติสุดๆ

เถาเฉียนทำหน้าเหลอหลาแล้วถามขึ้น "นี่มันเกิดอะไรขึ้นอีกเนี่ย"

เหวินเหรินฉิงอวี่มองแผ่นหลังของเจิ้งอวี่ที่เดินจากไปด้วยสายตาครุ่นคิด "ก็น่าจะ... สู้กันมาถึงขั้นนี้แล้ว ทั้งสองฝ่ายก็ถือว่าหงายไพ่โชว์กันหมดแล้วล่ะมั้ง"

"หงายไพ่"

เหวินเหรินฉิงอวี่พยักหน้า "ผีสาวชุดแดงที่อยู่ในเกี้ยว จางจ้านก็ไม่เคยเห็นหน้าตาที่แท้จริงของหล่อนมาก่อนเลย แสดงว่าหล่อนมีโอกาสสูงมากที่จะเป็นบอสใหญ่อยู่เบื้องหลัง"

"นี่คือเหตุผลที่ว่าทำไมในคู่มือของจางจ้านถึงมีแค่เรื่องพิธีเซ่นไหว้บูชา วิวาห์ยมโลก ค่ำคืนร้อยอสูรยาตรา แต่กลับไม่มีศึกตัดสินกับบอสใหญ่ในตอนท้าย"

"เพราะว่าพิธีเซ่นไหว้บูชามันเป็นของปลอม วิวาห์ยมโลกก็เป็นของปลอม"

"เกี้ยวสีแดงต่างหากล่ะคือวิวาห์ยมโลกของจริง"

"สู้กันมาจนถึงขั้นนี้ อสูรอัญเชิญของเจิ้งอวี่สามารถกดดันเกี้ยวสีแดงไว้ได้ ความจริงก็ถือว่าจบเกมแล้วล่ะ"

"เหลือแค่ขั้นตอนสุดท้ายเท่านั้น"

"ไปที่เล้าหมู"

เถาเฉียนถามต่อ "แล้วเรื่องค่ำคืนร้อยอสูรยาตราล่ะ"

เหวินเหรินฉิงอวี่ทำสีหน้าแปลกๆ ก่อนจะตอบว่า "พิธีเซ่นไหว้บูชา วิวาห์ยมโลก ล้วนแต่เป็นเรื่องโกหก ค่ำคืนร้อยอสูรยาตราก็น่าจะไม่ใช่ของจริงเหมือนกัน"

"เล้าหมู..."

"สิ่งที่เรียกว่าค่ำคืนร้อยอสูรยาตรา... น่าจะเป็นงานเลี้ยงสังหารหมู่ชาวบ้านที่พวกผู้หญิงและเด็กที่ถูกขายมาที่นี่เป็นคนลงมือต่างหาก"

"..."

เถาเฉียนแกล้งทำเป็นเข้าใจแล้วพยักหน้ารับ "อืม ข้อสันนิษฐานของเธอคล้ายๆ กับของฉันเลย"

เหวินเหรินฉิงอวี่กลอกตาบน ไม่สนใจจะต่อปากต่อคำกับเถาเฉียน

เธอเหลือบมองเวลา

7 ชั่วโมง...

ตั้งแต่เหยียบย่างเข้ามาในศาลบรรพชนหมู่บ้านซ่างยวี่จนถึงตอนนี้ เพิ่งจะผ่านไปแค่ 7 ชั่วโมงเท่านั้น

ขุมนรกระดับฝันร้ายที่ผ่านมากว่าสิบปี ยังไม่เคยมีใครทำลายสถิติของจางจ้านได้เลย...

แต่ตอนนี้ 7 ชั่วโมง...

เหวินเหรินฉิงอวี่นึกถึงตอนที่เค่ออิงมาเกลี้ยกล่อมให้เธอเข้าร่วมปาร์ตี้ของเจิ้งอวี่เป็นครั้งแรก ตอนนั้นเธอยังแอบดูถูกเจิ้งอวี่นิดๆ ด้วยซ้ำ แถมยังแสดงท่าทีไม่ไว้ใจเจิ้งอวี่อีกต่างหาก

พอมาคิดดูตอนนี้ เพื่อนสนิทของเธอคนนี้ช่างเป็นคนที่มีดวงมหาศาลจริงๆ

ขาทองคำระดับซูเปอร์แบบนี้เธอก็ยังอุตส่าห์ไปเกาะมาได้

เหวินเหรินฉิงอวี่จ้องมองเค่ออิงด้วยแววตาจริงจัง

ทำเอาเค่ออิงถึงกับรู้สึกอึดอัดจนต้องถามออกไป "เธอเป็นอะไรเนี่ย"

เหวินเหรินฉิงอวี่ตอบหน้าตาย "ฉันกำลังคิดอยู่ ว่าจะใช้วิธีไหนจับเธอกับเถาเฉียนมัดรวมกันให้แน่นๆ ดี"

เค่ออิง "???"

เถาเฉียนเข้าใจความหมายของเหวินเหรินฉิงอวี่ทันที เขาชี้ไปที่แพรไหมสีแดงที่ยื่นออกมาจากในเกี้ยว...

"หรือจะเอาไอ้นั่นมามัดไว้ดื้อๆ เลยดีไหมล่ะ"

เหวินเหรินฉิงอวี่พยักหน้าเห็นด้วย "พูดถูก รับมือกับผู้ชายซื่อบื้ออย่างเจิ้งอวี่ ก็ต้องลุยตรงๆ แบบนี้แหละ"

เค่ออิง "เหมียวๆๆ (งงเป็นไก่ตาแตก)?"

[จบแล้ว]