บทที่ 5: รางวัลของการไม่ใช่มนุษย์

บทที่ 5: รางวัลของการไม่ใช่มนุษย์

[ระยะเวลาเอาชีวิตรอด 1 ชั่วโมงสำเร็จ กักขังไอเทมหมายเลข 3-2048 ได้สำเร็จ]

[การประเมิน: โคตรบ้า]

[ในฝันร้ายที่เต็มไปด้วยอันตราย การแสดงที่ดุร้าย, เลือดเย็นและเด็ดขาดของคุณเข้ากันกับสถานการณ์ได้เป็นอย่างดี ทำให้คุณมีสิทธิ์เอาชีวิตรอด ขอแสดงความยินดีด้วยที่ทำได้สำเร็จ (คุณไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไปแล้ว ท้ายที่สุดแล้ว เมื่อดูจากพฤติกรรมของคุณ ความผูกพันของคุณที่มีต่อความเป็นมนุษย์เองก็ดูไม่ได้แข็งแกร่งมากนักอยู่แล้ว)]

[มนุษย์หมาป่าถูกฆ่า]

[รางวัล: แต้ม SAN +20; แรงบันดาลใจ +5; ทักษะ: กระสุนลม]

[รางวัลความสำเร็จพิเศษ: การโจมตีคริติคอลร้ายแรง]

[คุณต้องการเล่นซ้ำการสรุปเหตุการณ์หรือไม่]

เมื่อฟู่เฉียนกลับมาที่โกดัง ข้อความชุดหนึ่งก็ปรากฎขึ้นอย่างรวดเร็วบนหน้าต่าง

หมายความว่าอย่างไรที่ความผูกพันของฉันที่มีต่อความเป็นมนุษย์ไม่ได้แข็งแกร่ง?

ฟู่เฉียนรู้สึกขุ่นเคืองกับการประเมินนั้น

เขาหันไปมองรอบๆ และสังเกตเห็นว่าประตูหมอกที่เขาผ่านมาได้หายไปแล้ว

ในที่สุดมันก็เสร็จ!

จากนั้นฟู่เฉียนจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก

แต่เขาก็ปฏิเสธไม่ได้ว่างานนี้เข้มข้นมากจริงๆ

แต่ผลตอบแทนก็ไม่เลวทีเดียว

หลังจากลองผิดลองถูกหลายครั้ง แต้ม SAN ของเขาก็ลดลงเหลือแค่สิบกว่าแต้ม แต่ด้วยคแต้มที่เพิ่มขึ้น 20 แต้มนี้ เขาก็ได้ชดเชยกับความสูญเสียนั้นแล้ว

มิฉะนั้น ด้วยอัตราที่เขาทำได้ เขาก็อาจจะบ้าเอาได้ในอีกไม่กี่วัน

การประเมินเป็นอีกเรื่องหนึ่ง มันค่อนข้างละเอียดอ่อน ยากที่จะบอกว่าเป็นคำชมหรือหลอกด่า

ยังมีการเล่นซ้ำสรุปเหตุการณ์ด้วย?

ฟู่เฉียนไม่ลังเลที่จะเลือกเล่นซ้ำ

เมื่อย้อนนึกถึงกระบวนการนั้น ฟู่เฉียนก็สังเกตเห็นรายละเอียดเพิ่มเติมมากขึ้น

เมื่อเขาเห็นตัวเองภายใต้แสงจันทร์ เขาเข้าใจว่าทำไมเขาถึงถูกประเมินว่า "โคตรบ้า"

เขามองดูตัวเองดึงอวัยวะภายในและชิ้นส่วนที่ยุ่งเหยิงอื่นๆ ของมนุษย์หมาป่าออกมาด้วยแขนที่กลายสภาพของเขา

แน่นอนว่าความบ้านี้ไม่ได้หมายความว่ามันผิด

อันที่จริงแล้ว ฟู่เฉียนไม่คิดแม้แต่น้อยว่าการกระทำของเขานั้นมีอะไรผิด

เขาเชื่อว่าการเผชิญหน้ากับศัตรูที่แข็งแกร่งอย่างตรงไปตรงมา ไร้ความกลัวและไม่ย่อท้อ โดยใช้ทุกวิถีทางที่เป็นไปได้เพื่อทุบตีศัตรูให้อยู่ใต้เท้าของเขานั้นถือเป็นความโรแมนติกแบบชายชาตรีแล้ว

นั่นคือความงามของการหลั่งโลหิต ไม่เกี่ยวกับการเป็นบ้าแต่อย่างใด

นอกจากนี้ เขายังสังเกตเห็นว่าในขณะนี้ ชายชราในบ้านได้เก็บเคียวของเขากลับไป และประเมินเขาขึ้นลงขณะที่เดินออกมาจากห้อง

เขาไม่ได้กังวลเลยว่าจะได้รับผลกระทบจากการต่อสู้ครั้งนี้ เขาไม่ได้เลือกคู่ต่อสู้ผิดอย่างแน่นอน ชายชราคนนี้น่าจะแข็งแกร่งกว่ามนุษย์หมาป่ามาก

หลังจากดูบทสรุป ฟู่เฉียนก็เริ่มตรวจดูรางวัลของเขา

[กระสุนลม: อัดอากาศให้กลายเป็นกระสุนล่องหน แม้จะไม่ได้ทรงพลังมากนักแต่ก็โดดเด่นในด้านการลอบเร้น]

เจ๋งมาก!

ดวงตาของฟู่เฉียนสว่างขึ้นขณะที่เขาถูมือทั้งสองข้างเข้าด้วยกันเพื่อทดสอบมัน

กระสุนล่องหนพุ่งออกไปในทันที พุ่งตรงไปที่ส่วนลึกของโกดัง

ระยะการยิงนั้นดีพอสมควร และการใช้งานก็ทำได้อย่างรวดเร็ว

แม้ว่าจะไม่ได้ทรงพลังมากนัก แต่ความสะดวกในการใช้งานมันก็ถือเป็นข้อดี

ด้วยรางวัลครั้งนี้ ความเคียดแค้นของฟู่เฉียนส่วนใหญ่ก็หายไป

การมีทักษะนี้ในมือสำหรับภารกิจในอนาคตนั้นถือเป็นทรัพย์สินที่มีค่ามากอย่างแน่นอน

ถ้าเขาจำไม่ผิด มันยังมีรางวัลพิเศษอีกด้วยใช่ไหม?

ฟู่เฉียนหารางวัลเจออย่างรวดเร็ว

[การโจมตีคริติคอลร้ายแรง: คว้าโอกาสเจาะทะลวงบาดแผลและสร้างความเสียหายโดยตรงต่ออวัยวะภายในของคู่ต่อสู้ สร้างความเสียหายอย่างรุนแรง]

[ท่าไม้ตายสุดโหดที่จะช่วยปลดเปลื้องภาระอันหนังอึ้งของเหยื่อลงอย่างสง่างาม]

นี่…

ภาพของเขาที่กำลังควักไส้ของมนุษย์หมาป่าออกมาด้วยมือที่กลายเป็นหนวดกลายพันธุ์แวบเข้ามาในใจของเขา

รางวัลนี้จะไม่เกี่ยวข้องกับการกระทำของเขาเองได้อย่างไร?

มันมีความเข้าใจผิดบางอย่างเกิดขึ้นรึเปล่า? เขาไม่ได้ชอบควักไส้ในของศัตรูนะ!

แต่ก็ไม่เป็นไร การมีทักษะพิเศษไว้ก็ไม่ใช่เรื่องแย่

[งานวันนี้เสร็จเรียบร้อยแล้ว ขอบคุณสำหรับความพยายามของคุณ]

[ตอนนี้คุณออกจากโกดังได้แล้ว เจอกันพรุ่งนี้]

คำเตือนดังขึ้นพอดี

เขาไม่จำเป็นต้องรอเลิกงาน นั่นเป็นข้อดี!

ฟู่เฉียนถอดบัตรพนักงานของเขาออกจากคอ

สายตาของเขาพร่ามัว และเขาก็พบว่าตัวเองกลับมาถึงบ้านที่ห่างหายไปนาน

การเดินทางกลับบ้านสะดวกง่ายดาย!

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ฟู่เฉียนก็เกิดความคิดบางอย่างขึ้น

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาบนโต๊ะแล้วดู

[…บัญชีของคุณที่ลงท้ายด้วยเลข 1269 ได้ทำธุรกรรมการโอนเงิน 30,000 หยวนสำเร็จแล้ว โดยมีเงินคงเหลือ 35,240 หยวน…]

เมื่อฟู่เฉียนพบข้อความนี้ เขาก็ยังตกใจอยู่เล็กน้อย

เงินเดือนประจำปีหลายสิบล้าน และได้รับการชำระทุกวัน?

ช่างเป็นนายจ้างที่มีจิตใจโอบอ้อมอารีอย่างแท้จริง!

ความเหนื่อยล้าทั้งหมดในวันนี้ดูเหมือนจะหายลับไปในพริบตา

ดูเหมือนว่าเขาจะลืมบางอย่างไป

ฟู่เฉียนตบหน้าผากตัวเองและล็อกอินเข้าสู่ฟอรั่มอย่างรวดเร็ว โดยพบความคิดเห็นเกี่ยวกับการสไลด์เข้าเสียบฆ่าเสือ

เขากด ‘ถูกใจ’ ก่อน จากนั้นก็ตอบกลับอย่างเงียบๆ ด้านล่าง [ทดสอบแล้ว ได้ผล!]

คืนนั้น ฟู่เฉียนนอนบนเตียงพลางทบทวนงานใหม่ของเขา

ต้องบอกว่าประสบการณ์ในวันนี้ท้าทายจินตนาการของเขาอย่างมาก มันพลิกโฉมหลายๆ อย่างที่เขาเคยรู้มาก่อน

แต่ถึงแม้จะมีเรื่องแปลกๆ ที่อธิบายไม่ถูก แต่ฟู่เฉียนก็ยังสนุกกับมัน

การท้าทายความคิด การดิ้นรนต่อสู้ สิ่งเหล่านี้ดูน่าสนใจสำหรับเขามากกว่าตารางงานพนักงานออฟฟิศมาก

ฟู่เฉียนเริ่มยอมรับงานนี้ในทางตรรกะแล้ว

…

หลังจากพักผ่อนหนึ่งคืน ฟู่เฉียนก็ทานอาหารเช้าอย่างรวดเร็วในเช้าวันถัดมาและใส่บัตรพนักงานอีกครั้ง

[ยืนยันตัวตนสำเร็จ เริ่มงานประจำวัน]

ทันทีที่โกดังปรากฏต่อหน้าเขา ฟู่เฉียนก็สังเกตเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ทั้งโกดังสั่นไหวด้วยลวดลายสีดำ และกลุ่มของกระดูกแหลมที่ล่องลอยอยู่กลางอากาศ มันดูแปลกประหลาดและน่าขนลุกมาก

ฉันรู้แล้ว!

ฟู่เฉียนไม่ได้แปลกใจเลย มันคงเป็นเรื่องปกติที่จะมีอะไรเกิดขึ้นในโกดังแห่งนี้ทุกวัน

เขาไม่ต้องถามก็รู้ได้ว่าต้องมีการรั่วไหลเกิดขึ้นอีกครั้งแน่นอน

[คำเตือน เกิดการรั่วไหล]

[รหัส: 2-133; [ชื่อ: บันทึกพิธีกรรม]

[เนื้อหางานในวันนี้ได้รับการอัพเดต: เข้าสู่ฉากจัดเก็บของ 2-133 จัดเก็บใหม่ให้สมบูรณ์]

[คุณสามารถเลือกทักษะที่คุณต้องการได้]

ในที่สุดก็ไม่เข้าไปมือเปล่า!

ฟู่เฉียนเลือกทักษะกระสุนลมและการโจมตีคริติคอลร้ายแรงอย่างเด็ดขาดจากรายการทักษะ และเลือกกดยืนยัน

[เข้าสู่ฉากจัดเก็บ 2-133: เมืองโบราณ]

[เงื่อนไขการจัดเก็บ: ป้องกันการจุติของเทพมาร]

[แต้ม SAN ปัจจุบัน: 32 การเข้าสู่ฉากจัดเก็บจะใช้แต้ม SAN หนึ่งคะแนน]

นี่เกี่ยวกับการสังหารเทพหรอ? งานเหล่านี้น่าตื่นเต้นขึ้นเรื่อยๆ จริงๆ!

สัญชาตญาณบอกฟู่เฉียนว่างานในวันนี้จะยากเป็นพิเศษ

[…1%…5%…50%…98%…100% เมืองโบราณเสร็จสิ้นการโหลด]

[ออร่าชั่วร้ายที่ไม่อาจบรรยายได้ปกคลุมสถานที่ที่เคยเจริญรุ่งเรืองแห่งนี้ ผู้พิทักษ์ราตรีผู้ชอบธรรมกำลังทำอย่างสุดความสามารถเพื่อกำจัดความเสื่อมโทรมที่แพร่หลายไปทุกหนทุกแห่ง น่าเศร้าที่พวกเขายังไม่รู้ว่ากำลังจะเผชิญกับอะไร]

[ทักษะ: กระสุนลม การโจมตีคริติคอลร้ายแรง]

[อาวุธ: ไม่มี]

ผู้พิทักษ์ราตรี?

ฟู่เฉียนได้ยินชื่อที่ไม่คุ้นเคยนี้เป็นครั้งแรก แต่แม้ว่าเขาจะไม่แน่ใจว่ากลุ่มนี้คืออะไรกันแน่ แต่เนื่องจากพวกเขาถูกอธิบายว่าเป็นผู้ชอบธรรม เขาจึงรู้สึกว่าพวกเขาอาจยังมีประโยชน์อยู่บ้าง

ในขณะนี้ วิสัยทัศน์ของฟู่เฉียนค่อยๆ กลับมาอีกครั้ง จากนั้นเขาก็เห็นดวงตาคู่หนึ่ง

ดวงตาทั้งสองอยู่ใกล้กันมากจนกลืนการมองเห็นทั้งหมดของฟู่เฉียน

ดวงตาสีอำพันไม่ขยับเขยื้อน จ้องมองตรงมาที่เขา

ฟู่เฉียนพยายามขยับตัวแต่ก็หายใจลำบาก มีบางอย่างบีบคอเขา

“นายได้ยินฉันไหม”

ชั่วพริบตาต่อมา เสียงอันไพเราะก็ดังขึ้น

ฟู่เฉียนขมวดคิ้วนึกถึงประสบการณ์ก่อนหน้านี้ได้อย่างรวดเร็ว ใช้การสื่อสารด้วยวาจาให้มากขึ้น ท่าทางร่างกายให้น้อยลง

แม้ว่าเขาจะหายใจไม่ออก แต่เขาก็ยังดิ้นรนที่จะส่งเสียงออกมา

“อ่า…”

ชั่วพริบตาต่อมา ประกายแสงก็ส่องแวบผ่านไป และฟู่เฉียนก็รู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือกในอกของเขา ขณะที่เลือดสดพุ่งออกมา

“ฉันขอโทษ…”

เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มีเสียงสะอื้นเล็กน้อย

“บาปของฉันยิ่งฝังลึกลงไปอีก…”

ภายใต้เสียงถอนหายใจยาว วิสัยทัศน์ของฟู่เฉียนก็มืดลงอีกครั้ง...