บทที่ 72 : วิเวียนก็อยากอัญเชิญเช่นกัน!

ต้าตู๋โก่วค่อยๆ ปิดประตูครัวอย่างระมัดระวัง

จากนั้น มันหันไปมองรอบๆ ภายในครัวอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะดูเหมือนจะพบอะไรบางอย่าง ดวงตาของมันเปล่งประกาย และวิ่งไปอย่างตื่นเต้น

หลังจากได้ฟังคำพูดจากผู้เล่นเก่งๆ ที่ชื่อว่า "ลั่วเฉิน" ในลานกว้าง

ต้าตู๋โก่วก็เหมือนกับผู้เล่นคนอื่นๆ ที่เกิดการตระหนักรู้ขึ้นในใจ

แต่...

สิ่งที่เขาตระหนักรู้ กลับไม่เหมือนกับที่ผู้เล่นคนอื่นๆ เข้าใจ

ต้าตู๋โก่วเข้าใจอย่างลึกซึ้งในคำพูดที่ว่า "อย่ามองเกม 'เทพตกสวรรค์' เป็นแค่เกม แต่ให้มองมันเป็นโลกจริงๆ

ดังนั้นสตูเนื้อที่วิเวียนทำก่อนหน้า ก็คงต้องทำในครัวนี้แหละ

และถ้าหากทำมากขนาดนั้น บางทีอาจจะมีเศษซุปเหลือที่ยังอยู่ในครัวก็เป็นได้

ทันทีที่คิดถึงเรื่องนี้ ต้าตู๋โก่วก็ตบหัวตัวเองด้วยความทึ่งในความเฉลียวฉลาดของตัวเอง

ดังนั้นเขาก็ใช้โอกาสที่ผู้เล่นคนอื่นๆ กำลังวุ่นวายเตรียมตัวไปยังป่ากรงเล็บมรณะเพื่อฆ่ามอนสเตอร์ เขาจึงใช้ความวุ่นวายนั้นเพื่อหลีกเลี่ยงการเฝ้าระวัง และในที่สุดก็สามารถแอบเข้าไปในครัวได้!

เอาล่ะ จริงๆ แล้วมันไม่ได้มีการเฝ้าระวังครัวอะไรเลย เพราะไม่มีใครคิดว่าจะมีขโมยไปขโมยของในครัว

แต่สำหรับผู้เล่นโดยทั่วไป โดยเฉพาะผู้เล่นที่เล่นอาชีพ "ผู้อัญเชิญ"

ไอเทมอย่าง【สตูเนื้อของวิเวียน】ถือเป็นของที่ทุกคนอยากได้มากที่สุด! ถึงขั้นมีคนยอมจ่ายเงินจำนวนมากในชีวิตจริงแค่เพื่อซื้อแค่หนึ่งชามเลยทีเดียว

ไม่ใช่เพราะอย่างอื่น...

เพียงแค่หวังว่าจะได้รับความโชคดีจากเทพีแห่งโชคลาภ เพื่อให้ได้อัญเชิญมอนสเตอร์ที่มีพลังแข็งแกร่งตามที่ต้องการ!

ต้าตู๋โก่วก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น!

เอาล่ะ มีอีกเรื่องที่ต้องพูดถึง

เมื่อ "หินมงคล" ของเหลียวจื่อซวน ถูกนำมาใช้ ซึ่งทำให้โอกาสที่ผู้เล่นอาชีพ "ผู้อัญเชิญ" จะอัญเชิญมอนสเตอร์ระดับเอลีท หรือแม้กระทั่งมอนสเตอร์ระดับหายากเพิ่มสูงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

มันเหมือนกับฟางเส้นสุดท้ายที่ทับหลังอูฐ จนทำให้อาชีพผู้อัญเชิญกลายเป็นอาชีพที่มีความโดดเด่นเหนืออาชีพอื่นๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งอาชีพนักรบที่มีพลังต่อสู้ในช่วงต้นเกมที่โดดเด่น

ถามจริงๆ ถ้าคุณฝึกฝนเลเวลมานานแล้ว แต่พบว่า "สัตว์เลี้ยง" ของผู้อัญเชิญยังแข็งแกร่งกว่า คุณจะทนได้เหรอ?

ต้าตู๋โก่วทนไม่ไหว

ดังนั้นเขาจึงทิ้งเกียรติของอาชีพนักรบไป

ทิ้งอาชีพเดิมของตัวเอง เพื่อเริ่มต้นใหม่ และที่วิเวียน เขาก็เปลี่ยนอาชีพเป็นผู้อัญเชิญที่มีเกียรติ!

และยังใช้ประสบการณ์ที่เหลืออยู่น้อยนิดซื้อ "หินมงคล" มา!

"จะพลิกเกมได้หรือไม่ก็อยู่ที่นี่!" ต้าตู๋โก่วรู้สึกตื่นเต้นสุดๆ

จากการสรุปของผู้เล่นทุกคน เมื่อใดก็ตามที่ดื่มสตูเนื้อของวิเวียน โอกาสในการอัญเชิญมอนสเตอร์ระดับเอลีทจะเพิ่มสูงขึ้นอย่างมาก นี่คือเหตุผลที่ต้าตู๋โก่วต้องแอบเข้าไปในครัว

สตูเนื้อ!

แน่นอนว่า มันยังเหลือสตูเนื้ออีกหม้อหนึ่ง!

เห็นได้ชัดว่าซุปหม้อนี้ ถูกชิมไปแค่เล็กน้อยแล้วถูกเก็บไว้ที่มุมลึกที่สุดในครัว ถ้าไม่ใช่เพราะต้าตู๋โก่วที่ตาไว เขาคงไม่สามารถพบมันได้

แล้วมันหมายความว่าอะไรล่ะ?

มันหมายความว่าเขาทายถูกแล้ว!

ดูสิ วางมันอย่างมิดชิดขนาดนี้ กลัวว่าจะมีคนมาเจอ นี่ไม่เรียกว่าซ่อนของไว้ แล้วจะเรียกว่าอะไรล่ะ?

จริงๆ แล้ว เกมเทพตกสวรรค์เต็มไปด้วยรางวัลที่ซ่อนอยู่ รอแค่ผู้ที่มีความตั้งใจมาค้นพบพวกมัน

และเขา ต้าตู๋โก่ว ก็คือคนที่สองที่มีความตั้งใจ!

คนแรกคือ "ชางหลู่"

แต่ต้าตู๋โก่วไม่สนใจ "ชางหลู่" เลย เพราะคนแรกนั้นมันแค่โชคดีที่ทำตามเงื่อนไข แต่เขาน่ะ ใช้ความฉลาดในการคาดเดา!

ใครเหนือกว่าก็เห็นได้ชัดเจน!

แต่น่าเสียดาย...

ต้าตู๋โก่วกลับไม่รู้เลยว่า ตอนนี้ทุกการกระทำของเขากำลังถูกสังเกตอย่างใกล้ชิดจากลูกหมาป่าตัวน้อยและวิเวียนที่คอยจับตาดูอยู่

“นั่นไง!”

เมื่อวิเวียนเห็นว่าต้าตู๋โก่วกำลังจะเปิดฝาหม้อสตูเนื้อที่นางซ่อนไว้ กลัวว่าจะถูกคนอื่นดื่ม นางก็รู้สึกไม่อยากให้เขาทำแบบนั้นและอยากจะห้าม

แต่ในขณะนั้น ลูกหมาป่าตัวน้อยก็ปิดปากของวิเวียน และมองด้วยสายตาที่เหมือนกำลังดูความสนุก ก่อนจะส่ายหัวให้กับนาง

“อืม…”

“เสี่ยวเฮย ทำแบบนี้ไม่ได้นะ”

“เจ้า... เจ้านี่มันนิสัยไม่ดี...” สาวน้อยบ่นพึมพำเสียงเบา พร้อมกับจิ้มไปที่ท้องของลูกหมาป่าตัวน้อย

แล้ว...

วิเวียนจึงมองไปพร้อมกับเหลียวจื่อซวนอย่างสนุกสนาน ทั้งสองคนต่างมีท่าทางตั้งหน้าตั้งตารอคอยด้วยความคาดหวัง

ในอีกฝั่งหนึ่ง

เมื่อต้าตู๋โก่วเปิดฝาหม้อออก เขากลับลังเล

เพราะสตูเนื้อในหม้อดูเหมือนจะไม่เหมือนกับซุปที่วิเวียนเคยให้เขา ทั้งในเรื่องของกลิ่นและลักษณะภายนอก

ดังนั้น

ต้าตู๋โก่วจึงมองมันอย่างระมัดระวังหลายรอบ และตรวจสอบข้อมูลของไอเทมที่ระบบเกมแสดงให้เห็น

【สตูเนื้อของวิเวียน】

【คุณภาพ: หายากพิเศษ】

【คำอธิบาย: ครั้งแรกที่วิเวียนลองทำ อาจจะเป็นซุปที่ไม่เหมือนใครในโลกนี้ จะไม่มีหม้อที่สองที่เหมือนมัน】

【ผลลัพธ์: ???】

(หมายเหตุ 1: ทำโดยวิเวียนด้วยมือของนาง หากดื่มมัน คุณอาจจะได้กลิ่นอายของสาวน้อย)

เห็นได้ชัดว่าไอเทมนี้แตกต่างจากสตูเนื้อที่วิเวียนเคยนำไปแจก เพราะไม่มีคำว่า "เตรียมอย่างตั้งใจ" อยู่ในคำอธิบาย และในส่วนของผลลัพธ์กลับแสดงเป็นเครื่องหมายคำถามสามตัว ซึ่งหมายความว่าไม่ทราบผลลัพธ์

แต่ที่เหลือทั้งหมดนั้นทำให้ต้าตู๋โก่วตกใจและดีใจมาก!

แท้จริงแล้วมันคือคุณภาพที่หายากยิ่งกว่าระดับหายาก... คุณภาพระดับหายากพิเศษ!

แล้วลองดูคำอธิบายสิ โลกนี้มีแค่หม้อเดียว ไม่มีที่สองที่จะเหมือนมัน!

พระเจ้า!

หลังจากที่ต้าตู๋โก่วได้ฟังคำสอนจากลั่วเฉิน เขาก็เริ่มให้ความสำคัญกับคำอธิบายและคำแนะนำในเกมมากขึ้น

คราวนี้ เขาเริ่มคิดว่าอาจจะโชคดีจริงๆ!

ฮึม...

ราชาหมาป่ายักษ์สีเงิน หรือมอนสเตอร์ระดับผู้นำจะเป็นอะไรได้? ถ้าเขาดื่มสตูเนื้อระดับหายากพิเศษนี้จากวิเวียน แล้วทำการอัญเชิญมอนสเตอร์ใหม่ ก็มั่นใจว่าจะสามารถอัญเชิญมอนสเตอร์ระดับผู้นำออกมาได้!

“เชื่อในวิเวียน แล้วจะได้มอนสเตอร์ระดับผู้นำ!”

ต้าตู๋โก่วพูดด้วยเสียงเบาๆ แล้วตะโกนคำขวัญที่กำลังเริ่มได้รับความนิยมในหมู่ผู้เล่นอาชีพ "ผู้อัญเชิญ" ที่เมืองเพลิงแดง

จากนั้น

ภายใต้สายตาของเหลียวจื่อซวนที่มองอย่างสงสัย และสายตาของวิเวียนที่เหมือนจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็เงียบไป ต้าตู๋โก่วก็ยกสตูเนื้อขึ้นมาแล้วดื่มมันลงไปหมดในคำเดียว

หนึ่งวินาที, สองวินาที...

อะไรนะ!

มีคนสามารถทนได้ถึงวินาทีที่สามเหรอ?

น่าเสียดายที่ต้าตู๋โก่วไม่สามารถทนได้

ยังไม่ทันที่ลูกหมาป่าตัวน้อยจะนับถึงสาม ต้าตู๋โก่วก็เหมือนจะทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงอาเจียนมันออกมาหมด ก่อนจะไอหนักๆ และล้มตัวลงนอนเหมือนสุนัขที่ตายไปแล้ว

【ติ๊ง! เนื่องจากคุณได้บริโภคอาหารที่ไม่รู้จัก พลังชีวิตของคุณลดลง 90% และจะเสียพลังชีวิต 1% ทุกวินาทีจากพลังชีวิตสูงสุด】

【คุณอยู่ในสภาวะใกล้ตาย กรุณารักษาตัวโดยเร็ว】

ต้าตู๋โก่วที่ใกล้จะตาย รู้สึกไม่ยอมแพ้ เขายังคงใช้ความหวังสุดท้าย ด้วยแรงทั้งหมดที่เหลืออยู่ เขาใช้หินมงคลที่เหลืออยู่ก้อนสุดท้ายกดอัญเชิญมอนสเตอร์

ทันใดนั้น

ฟุ่บ!

แสงจากวงเวทย์อัญเชิญมอนสเตอร์ส่องสว่างในครัวมืดๆ

แล้ว

หายไป

ใช่แล้ว...

ไม่ใช่ว่าเขามองผิดไปแล้วหรือ? สามารถกล่าวได้ว่าเรื่องนี้ยิ่งกว่าเหตุการณ์ที่ "ชางหลู่" เรียกออกมาเป็นแกะ เพราะต้าตู๋โก่วเรียกสัตว์ออกมาแล้วมันยังเหลือเชื่อมากกว่า...

ต้าตู๋โก่ว... อัญเชิญมอนสเตอร์ไม่สำเร็จ!

ความโกรธเข้าท่วมใจ

อาจจะเป็นเพราะเขาสูญเสียพลังชีวิตจนหมด

ร่างของต้าตู๋โก่วกลายเป็นแสงสีขาวแล้วหายไปอย่างเจ็บปวดในครัว

เหลียวจื่อซวน: “...”

วิเวียน: “...”

บุคลิกที่สอง: “...”

“เอ่อ... วิเวียน สนใจให้ตัวเองอีกคนลองทำอาหารในสนามจริงไหม? ข้าไม่ได้มีเจตนาอะไรหรอก แค่อยากจะให้พวกปีศาจจากห้วงลึกได้กินข้าวบ้าง”

ทันใดนั้น อุณหภูมิในครัวก็เหมือนจะลดลงหลายองศา

“ไม่เอาหน่าเสี่ยวเฮย ทุกคนก็มีจุดที่ไม่เก่งกันทั้งนั้น”

“ว่าแต่...”

วิเวียนเดินไปยังตำแหน่งที่ต้าตู๋โก่วใช้เวทย์อัญเชิญมอนสเตอร์เมื่อครู่

สาวน้อยขยับตัวอย่างเขินอาย

จากนั้น นางก็เหมือนจะไม่สามารถควบคุมความอยากรู้อยากเห็นในใจได้ จึงพูดด้วยน้ำเสียงที่เหมือนกำลังขอคำปรึกษากับลูกหมาป่าตัวน้อยที่อยู่ในอ้อมกอดของนาง

“เสี่ยวเฮยดูสิข้าเป็นผู้อัญเชิญแต่จริงๆ แล้วไม่เคยใช้เวทย์อัญเชิญมอนสเตอร์เลย”

วิเวียนแสดงสีหน้าที่ยิ้มแหยๆ เหมือนรู้สึกเสียใจ

มันก็เป็นความจริง

สาวน้อยที่ใส่ใจในรายละเอียดกลัวว่าเสี่ยวเฮยจะหึงหวง จึงไม่เคยอัญเชิญมอนสเตอร์ตัวอื่นเลย

แต่... มือมันก็อยากจะลองจริงๆ

ดังนั้น...

“ข้าขอลองสักครั้งได้ไหม? แค่ครั้งเดียว! ข้าสัญญา!” วิเวียนพนมมือและขอร้องลูกหมาป่าตัวน้อยในอ้อมกอดของนาง

เหลียวจื่อซวนเริ่มรู้สึกโกรธเล็กน้อยในตอนแรก

มันหมายความว่าอย่างไร?

มีข้าอยู่ยังไม่พอเหรอ! วิเวียนโลภเกินไปแล้ว!

แต่คิดไปคิดมา

ช่างเถอะ

ตามที่กล่าวไว้ว่า “ทุกอย่างต้องมีการเปรียบเทียบ”

ให้วิเวียนลองใช้เวทย์อัญเชิญมอนสเตอร์ระดับต่ำที่สุดดูสักครั้ง จะเป็นอะไรไปล่ะ?

หลังจากเรียกออกมาได้แค่แมวหรือสุนัขตัวเล็กๆ พวกมอนสเตอร์ขยะพวกนั้น สาวน้อยคงจะเข้าใจมากขึ้นถึงความสำคัญของข้า!

อะไรนะ?

ถ้าหากวิเวียนอัญเชิญมอนสเตอร์ที่เก่งกว่าขึ้นมาแล้วจะทำยังไง?

ฮึฮึ

จะพูดเรื่องอะไรแบบนั้นไปทำไม

ไม่ต้องพูดถึงว่าวิเวียนมีความสามารถขนาดไหน แม้ว่านางจะโชคดีบ้างนิดหน่อย แต่มอนสเตอร์ที่ระดับสูงที่สุดก็แค่ระดับต้องห้าม ไม่มีอะไรสูงไปกว่านั้นแล้ว

เหลียวจื่อซวนตอนนี้ยืนอยู่ในตำแหน่งที่ไม่อาจพ่ายแพ้ได้

ถึงแม้จะยอมลดความคาดหวังลงไปมากกว่านี้แล้ว มอนสเตอร์ที่สามารถเทียบเคียงกับเขาได้ก็ยังคงอยู่แค่ระดับต้องห้ามเท่านั้น และอาณาจักรเปลวเพลิงแห่งนี้ก็ยังเหลือแค่ตัวเดียว

จะทำยังไงดี?

ถ้าวิเวียนสามารถเรียกนกฟีนิกซ์ตัวนั้นขึ้นมาได้...

เขา เหลียวจื่อซวน จะเขียนชื่อของเขากลับหลังเลยทีเดียว!

“มาๆ ลองดูก็ลองดู!” ลูกหมาป่าตัวน้อยตอบตกลงโดยไม่กลัวอะไร

เมื่อสาวน้อยได้รับการอนุมัติจากลูกหมาป่า ใบหน้าของนางก็แสดงความตื่นเต้นทันที

วิเวียนรู้สึกตื่นเต้นและลูบมือเล็กๆ ของตัวเองไปมา

"งั้น... งั้นข้าจะ..."

"เริ่มแล้วนะ!"