บทที่ 1585 เอ็ดประชดประชันจูเฉวนฉี

ในห้องไลฟ์สดของ เย่ฮั่น บรรยากาศทำให้ ดิบส์ (ผู้บริหารรายการ) อารมณ์เสียสุดขีด

เขาตัดสินใจเลิกดูทันที และตั้งใจว่าจากนี้ไปจะไม่สนใจข่าวคราวการแข่งขันนี้อีก

"ไปลงนรกซะ การแข่งขันบ้าๆ นี่!"

ขณะที่บนเกาะ ทางฝั่ง เย่ฮั่น ได้ขุดขิงขึ้นมาเป็นจำนวนมากและขนย้ายออกไปทั้งหมด

ขิงปริมาณมหาศาลขนาดนี้ หากเป็นผู้เข้าแข่งขันกลุ่มอื่นคงเป็นปัญหาใหญ่แค่เรื่องวิธีขนกลับ แต่สำหรับ เย่ฮั่น มันง่ายแสนง่าย

แค่ ต้าหนิ่ว (วัวตัวเมียตัวแรก) ตัวเดียวก็รับน้ำหนักขิงพวกนี้ได้สบายๆ

แน่นอนว่า เย่ฮั่น ไม่ใจร้ายขนาดจะให้ ต้าหนิ่ว รับภาระคนเดียว เขาแบ่งน้ำหนักให้วัวทั้งสามตัวช่วยกันแบก

"ยังมีขิงเหลืออยู่อีกตั้งเยอะเลย!" ซูเสี่ยวฉี มองดูพื้นที่ที่เหลือแล้วเอ่ยขึ้น

จริงอย่างที่เธอว่า พวกเขามาขุดที่นี่หลายครั้งแล้ว และครั้งนี้ขุดไปเยอะเป็นพิเศษ แต่ขิงที่เหลืออยู่ก็ยังดูเหมือนจะไม่ลดลงเลย

"เยอะก็จริง แต่ถ้าจะให้พอกินไปจนจบการแข่งขันก็ยังยากอยู่ดี" เย่ฮั่น ตอบ "ไม่เป็นไร เราสำรวจพื้นที่ใหม่ๆ กันต่อ เผื่อจะเจออะไรดีๆ มากกว่านี้!"

เขากล่าวด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม ก่อนจะนำขบวนออกสำรวจพื้นที่รอบๆ ต่อไป

ผู้ชมต่างหลั่งไหลเข้ามารอดูความเคลื่อนไหวของ เย่ฮั่น

"โอ้โห วัวสามตัวแบกขิงเต็มหลังเลยเหรอ?"

"เผลอแป๊บเดียว เย่ฮั่นขุดไปเยอะขนาดนี้เลย?"

"วันนี้เขเริ่มออกสำรวจแล้ว ฉันสังหรณ์ว่าต้องมีอะไรเด็ดๆ แน่"

"ถ้าแบ่งวัวให้ทีมเหรียญทอง (ทีมอู๋จิง) สักตัวก็ดีนะ เห็นเมียรัก (จ้าวชิงชิง) ลำบากแล้วใจฉันจะขาด"

"ได้นะ ส่ง เสี่ยวซ่านเตี้ยน (สายฟ้าน้อย) ไปให้ทีมนั้นสิ"

"อย่าล้อเล่นน่า เสี่ยวซ่านเตี้ยนมันจะแบกอะไรไหว ยังเป็นลูกวัวตัวนิดเดียวเอง"

ที่ท้ายขบวนของ เย่ฮั่น คือเจ้า เสี่ยวซ่านเตี้ยน ผู้น่าสงสาร ร่างกายของมันอ่อนแอกว่าปกติเล็กน้อยเนื่องจากอุบัติเหตุตอนเกิด การที่มันรอดชีวิตมาได้ก็นับว่าปาฏิหาริย์แล้ว

เพื่อเป็นการฝึกฝน เย่ฮั่น จึงพามันออกมาด้วยทุกครั้ง โดยพยายามให้มันเดินตามขบวนไปเรื่อยๆ แต่เขาก็คอยสังเกตอาการมันตลอด ถ้ามันเดินไม่ไหว เขาก็จะอุ้มมันไปวางบนหลังของ เอ้อหนิ่ว ซึ่งเขาได้สานตะกร้าแบบง่ายๆ ไว้รองรับลูกวัวโดยเฉพาะ

ในระหว่างที่ฝั่ง เย่ฮั่น ยังไม่มีความเคลื่อนไหวใหญ่ๆ ผู้ชมบางส่วนจึงย้ายไปดูห้องอื่น

"ตอนนี้เรามาดูสถานการณ์ของ จางฮ่าวหราน กันบ้าง"

"รวมถึงกลุ่มผู้เข้าแข่งขันที่เขากำลังจะไปเจอด้วย"

ในห้องไลฟ์สดทางการ เบียร์ กริลส์ เริ่มบรรยาย ภาพตัดไปที่ จางฮ่าวหราน ซึ่งกำลังเดินลัดเลาะอยู่ในป่าดิบชื้น

ขณะนั้นเอง เทียนหมาง (หมาป่า) วิ่งกลับมาจากด้านหน้า ในปากคาบกระต่ายตัวหนึ่งมาเป็นของกำนัลให้เจ้านาย กระต่ายตัวนั้นบาดเจ็บและดิ้นรนอย่างหนัก จางฮ่าวหราน รับมาแล้วจัดการหักคอทันทีเพื่อจบความเจ็บปวดของมัน

"เก่งมาก เทียนหมาง!" เขายิ้มพลางชม

"น่าอิจฉาจางฮ่าวหรานจริงๆ ที่มีคู่หูแบบนี้ในป่า"

"เทียนหมางมีประโยชน์มาก เผลอๆ จะเก่งกว่าเพื่อนร่วมทีมที่เป็นมนุษย์บางคนเสียอีก!"

เอ็ด สแตฟฟอร์ด บรรยายเสริม ซึ่งคำพูดนี้ดูเหมือนจะแอบจิกกัด จูเฉวนฉี (อดีตคู่หูของโจวมิ่งที่เคยมีประเด็นกัน) อยู่กลายๆ

ทางด้าน จูเฉวนฉี ที่กำลังดูไลฟ์สดอยู่ถึงกับขำไม่ออกแต่ก็โกรธไม่ลง

"ไม่จบไม่สิ้นใช่ไหมเนี่ย?" เขาหัวเราะออกมาเอง

ตอนนี้เขายังคงพักรักษาตัวอยู่ที่บ้านของ โจวมิ่ง พร้อมกับ จางอวิ้น หลังจากผ่านการรักษามานาน อาการของเขาดีขึ้นมากจนเกือบจะเป็นปกติแล้ว ต่างจาก โจวมิ่ง ที่ยังต้องรักษาต่อเนื่อง

"เฉวนฉี วันนี้เป็นไงบ้าง?" โจวมิ่ง ถาม

"รู้สึกดีสุดๆ เลยพี่! ผมแทบจะอยากออกไปชู้ตบาสแล้วเนี่ย!"

เขากระโดดโลดเต้นโชว์พละกำลังในห้องนั่งเล่นประหนึ่งจะอวด โจวมิ่ง

"เหอะๆ" โจวมิ่ง แค่นหัวเราะ "เฉวนฉี อาการดีขึ้นแล้วงั้นค่ารักษา ค่าเช่าบ้าน ค่าข้าว ถึงเวลาต้องเคลียร์กันหน่อยแล้วนะ"

พูดจบ โจวมิ่ง ก็เปิดเครื่องคิดเลขในมือถือเริ่มกดตัวเลขทันที จูเฉวนฉี รีบวิ่งเข้าไปเกาะแขนอ้อนวอน

"พี่! พี่ชายแท้ๆ ของผม! เงินเก็บผมบริจาคไปหมดแล้ว ผมจะเอาที่ไหนมาจ่ายล่ะพี่?"

"หึหึ ไม่มีเงินก็เอาแรงงานมาแลก ไปรินน้ำมาให้ฉันแก้วหนึ่ง แล้วไปถูพื้นซะ!"

จูเฉวนฉี ได้แต่ยอมรับชะตากรรม เดินไปรินน้ำและเริ่มถูพื้นตามสั่ง พร้อมกับตั้งปณิธานในใจว่าวันหน้าจะต้องทดแทนบุญคุณทั้งสองคนนี้ให้ได้

จบบท