บทที่ 1570 เสี่ยวฉี สุขสันต์วันเกิด!

อย่างที่คนเขาว่ากันว่า พ่ายแพ้ในศึกหนึ่งอาจนำไปสู่ชัยชนะในอีกศึกหนึ่ง หรือเคราะห์ร้ายอาจกลายเป็นดี?

หากเป็นไปตามพฤติกรรมใช้เงินมือเติบแบบก่อนหน้านี้ ต่อให้ บาตู จะมีเงินมากแค่ไหน ก็ต้องมีวันใช้จนหมดสิ้นเข้าสักวัน

และที่สำคัญที่สุดคือ เมื่อเขาเคยชินกับการใช้ชีวิตแบบนั้นแล้ว การจะกลับมาแก้ไขนั้นยากยิ่งกว่าสิ่งใด มันจะบ่อนทำลายร่างกายของเขา และหากถึงวันที่เขาต้องล้มละลายจริงๆ เกรงว่าคงเหลือเพียงทางเลือกเดียวคือการฆ่าตัวตาย

แต่ในตอนนี้ เขารู้สึกว่าช่วงเวลาที่ผ่านมานั้นเป็นเหมือนดั่งความฝัน

ฝันตื่นหนึ่งที่ยิ่งใหญ่

ตอนนี้ฝันสลายแล้ว ถึงเวลาต้องกลับคืนสู่ชีวิตปกติเสียที

จากนั้น ทั้งสองคนก็ประคองกันเดินกลับไปยังบ้านหลังเดิม

ในช่วงเวลาที่ผ่านมา บ้านหลังนี้ถูกทิ้งไว้จนฝุ่นจับหนาเตอะ บางแห่งถึงกับมีหยากไย่เกาะ

ทั้งคู่จัดการล็อกประตูจากด้านใน แล้วหาเงินกล่องหนึ่งที่ซ่อนอยู่ใต้เตียงจนเจอ

“โชคดีจริงๆ เงินยังอยู่อยู่!”

“มีเงินก้อนนี้ ชีวิตหลังจากนี้ก็มีความมั่นคงแล้ว”

“แม่ครับ ขอบคุณนะ”

บาตู คุกเข่าลงกับพื้นแล้วร้องไห้ออกมา

ทั้งสองกอดกันและต่างปลอบโยนซึ่งกันและกัน

ส่วนบนโลกอินเทอร์เน็ต เรื่องราวของ บาตู กลายเป็นกรณีศึกษาที่คลาสสิกไปแล้ว

เรื่องนี้ยังเป็นอุทาหรณ์เตือนใจคนที่ร่ำรวยขึ้นมาในชั่วข้ามคืนว่า ห้ามทำตัวแบบ บาตู เด็ดขาด มิฉะนั้นจุดจบจะอนาถมาก

ตัวอย่างเช่น พวกที่ได้เงินจากการเวนคืนที่ดิน หรือคนที่ถูกลอตเตอรี่ ต่างก็เริ่มระแวดระวังตัวขึ้นมา พวกเขาเริ่มปิดบังความรวย ภายนอกยังคงทำตัวยากจนเหมือนเดิม และยังคงไปทำงานตามปกติ ไม่มีการลาออก

ในขณะเดียวกัน บาตู และแม่ของเขาก็หอบเงินก้อนนี้ เดินทางออกจากเมืองนี้ไปในตอนกลางคืนเพื่อไปยังสถานที่แห่งใหม่ และเริ่มต้นชีวิตใหม่

บนเกาะ ท้องฟ้าเริ่มมืดสลัว เวลาของวันนี้กำลังจะสิ้นสุดลง

ทางด้าน เย่ฮั่น และ ซูเสี่ยวฉี พวกเขาเพิ่งทานมื้อค่ำเสร็จและกำลังเก็บกวาดเพื่อพักผ่อน

เมื่อทั้งคู่เข้าไปในบ้านไม้ไผ่ การถ่ายทอดสดก็ถูกปิดลง ห้องไลฟ์สดเข้าสู่สถานะหน้าจอดำมืด

ผู้เข้าแข่งขันส่วนใหญ่บนเกาะก็เป็นเช่นเดียวกัน ต่างเริ่มพักผ่อนกันหมดแล้ว

ผู้ชมจำนวนมากจึงย้ายไปยังห้องไลฟ์สดของคู่หู เหลิ่งเฟิง และ หลี่กวง (คู่ CP เฟิงกวง)

ในตอนนี้ หน้าจอไลฟ์สดถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งมืดสนิท แต่อีกส่วนยังมีภาพปรากฏอยู่

ส่วนที่มืดคือ หลี่กวง เขาพา เสี่ยวถวนจื้อ เข้านอนตั้งแต่หัวค่ำแล้ว

หลังจาก เหลิ่งเฟิง จากไป ชีวิตของ หลี่กวง ก็ยังถือว่าไม่เลวนัก

โดยเฉพาะกับดักเหล่านั้น แทบจะมีผลผลิตให้เก็บเกี่ยวทุกวัน มีเหยื่อสดๆ มาติดกับไม่ขาดสาย

หลี่กวง และ เสี่ยวถวนจื้อ กินกันอย่างสำราญใจ

ในทางตรงกันข้าม เหลิ่งเฟิง กลับใช้ชีวิตอย่างยากลำบากกว่ามาก

เขาเร่งเดินทางด้วยความเร็วสูง เวลาพักผ่อนในแต่ละวันจึงไม่นานนัก

ส่วนเรื่องอาหารการกินยิ่งไม่ต้องพูดถึง เขาทำแบบส่งๆ บางครั้งก็ขี้เกียจจุดไฟ จึงหยิบเนื้อรมควันมาเคี้ยวไม่กี่คำ

หรือไม่ก็แค่ต้มซุปอะไรสุ่มๆ กินประทังไปหนึ่งมื้อ

ความจริงแล้วด้วยร่างกายระดับทหารหน่วยรบพิเศษของเขาเท่านั้นที่ยังทนไหว

ถ้าเปลี่ยนเป็นคนธรรมดา ร่างกายคงพังไปตั้งแต่วันแรกหรือวันที่สองแล้ว

“พี่เฟิงไม่ง่ายเลยจริงๆ!”

“ตลอดทางนี้ต้องกินกลางดินนอนกลางทราย ลำบากสุดๆ”

“ก็นั่นมันเรื่องที่เขาหาใส่ตัวไม่ใช่เหรอ เขาจะอยู่บ้านใช้ชีวิตดีๆ ก็ได้ แต่ดันอยากออกมาหาเรื่องเอง”

“ทั้งหมดเป็นการเลือกของเจ้าตัว พวกเราไม่มีสิทธิ์ไปตัดสินว่าถูกหรือผิด ดูต่อไปเถอะ”

“ฉันสนับสนุนพี่เฟิง ฉันชอบดูเวลาเขาลุยนี่แหละ สู้ต่อไปพี่เฟิง!”

“พวกที่ด่าพี่เฟิงน่ะหุบปากไปเลย พี่เฟิงมีความสามารถล้นเหลือ เขาเรียกว่าศิลปะสูงส่งเลยใจกล้า พวกคุณคนธรรมดาจะไปเข้าใจอะไร?”

“ใช่ พี่เฟิงต้องการความตื่นเต้นเร้าใจ คนแบบเขาถ้าต้องแก่ตายบนเตียงคนไข้ในอนาคต เขาคงมองว่านั่นคือความอัปยศ เขาคือนักรบ เป็นนักรบที่แท้จริง!”

มีทั้งคนที่วิพากษ์วิจารณ์และคนที่สนับสนุน เหลิ่งเฟิง ทั้งสองฝ่ายต่างถกเถียงกันบนโลกออนไลน์อย่างต่อเนื่อง

และแน่นอนว่า เหลิ่งเฟิง ย่อมไม่รู้ถึงความคิดเห็นของทุกคน

ในเวลานี้ เหลิ่งเฟิง ยังคงมุ่งหน้าต่อไปในป่าดิบชื้น

เขาเพียงแค่เลือกทิศทางหนึ่งแบบสุ่มๆ จากนั้นก็มุ่งมั่นเดินทางโดยไม่สนลมฝน

จนกระทั่งเข้าสู่ช่วงครึ่งหลังของคืน เหลิ่งเฟิง ถึงหาที่ทางที่พอใช้ได้เพื่อเริ่มพักผ่อน

เขานอนเพียงสี่ชั่วโมง จากนั้นก็ออกเดินทางต่อ

อีกด้านหนึ่ง ยังมีผู้ชมส่วนหนึ่งอยู่ในห้องไลฟ์สดของ จางฮ่าวหราน

จางฮ่าวหราน กำลังพา เทียนหมาง กินมื้อค่ำ ทั้งคู่กินเนื้อย่างกันหนึ่งมื้อ

หลังจากเสร็จธุระ จางฮ่าวหราน ก็นอนพักผ่อนไปพร้อมกับ เทียนหมาง

เมื่อมี เทียนหมาง อยู่ด้วย ต่อให้มีอันตรายเข้ามาใกล้ มันก็จะตอบสนองได้ทันที ดังนั้น จางฮ่าวหราน จึงนอนหลับได้อย่างสบายใจ

“ทางฝั่งไอ้หนุ่มหมาป่าน้อยนี่ จะได้เจอผู้เข้าแข่งขันคนอื่นบ้างไหมนะ?”

“เหมือนทางรายการจะยังไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้เลย”

“นิสัยของทีมงานรายการน่ะ ฉันมองออกทะลุปรุโปร่งแล้ว คุณต้องหมั่นถามบ่อยๆ ถึงจะบอก”

“ใช่ ต้องให้คนช่วยกันถามเยอะๆ แล้วเดี๋ยวรายการก็จะรีบออกประกาศมาเอง”

“ทีมงานรายการช่วยรุกให้มากกว่านี้หน่อยได้ไหม มานั่งตรงนี้แล้วขยับเองเลย!”

“ทุกคนไปถามทีมงานรายการพร้อมกันเถอะ ให้รายการบอกพวกเรามา”

ดังนั้น ผู้ชมพวกนกฮูกจำนวนมากจึงไปสอบถามทีมงานรายการพร้อมกัน

และก็เป็นไปตามคาด ในช่วงกลางดึก ทีมงานรายการทนการรบเร้าไม่ไหว จึงต้องออกประกาศฉบับหนึ่งออกมา

“หากไม่มีอะไรผิดพลาด จางฮ่าวหรานจะพบกับกลุ่มผู้เข้าแข่งขันจาก ไต๋ซูกั๋ว ในอีกห้าวันข้างหน้า”

ให้ตายสิ!

เป็นแบบนี้จริงๆ ด้วย ถ้าไม่ถาม ทีมงานรายการก็ไม่บอก!

เหล่าผู้ชมต่างพากันตื่นเต้นทันที รีบกระจายข่าวจนประกาศนี้ถูกดันขึ้นอันดับคำค้นหายอดนิยมอย่างรวดเร็ว

ทางด้านผู้ชมจาก ไต๋ซูกั๋ว ต่างรู้สึกตระหนกตกใจ

จบสิ้นแล้ว

ประเทศพวกเราเหลือผู้เข้าแข่งขันเพียงกลุ่มเดียวเท่านั้น และมีความเป็นไปได้สูงที่จะถูก จางฮ่าวหราน ที่เป็นตัวซวยมาทำลายจนพินาศ

จนถึงตอนนี้ ผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆ ที่ จางฮ่าวหราน ไปพบเจอ ส่วนใหญ่ต่างก็ต้องถอนตัวกันไปหมดแล้ว!

ที่เรียกเขาว่าเป็นตัวซวยน่ะ ไม่ได้เรียกผิดจริงๆ

หลังจากนั้นตลอดทั้งคืนก็ไม่มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้น เวลาผ่านพ้นไปอย่างเงียบสงบ

เข้าสู่การแข่งขันวันที่ 243

เช้าตรู่ ผู้ชมจำนวนมหาศาลต่างหลั่งไหลเข้าไปในห้องไลฟ์สดของ เย่ฮั่น และพร้อมใจกันพิมพ์ข้อความเต็มหน้าจอเพื่ออวยพรว่า “เสี่ยวฉี สุขสันต์วันเกิด!”

ส่วนเรื่องการโดเนท ยิ่งไม่ต้องพูดถึง!

เอฟเฟกต์ของขวัญไม่เคยหยุดพักเลย!

ต่อมามีคนลองคำนวณดู รายได้จากการจัดวันเกิดให้ ซูเสี่ยวฉี เพียงครั้งเดียว เกรงว่าจะมากกว่าผลกำไรทั้งปีของบริษัทขนาดใหญ่เสียอีก น่ากลัวจริงๆ!

ต่อให้ เย่ฮั่น และ ซูเสี่ยวฉี ถอนตัวจากการแข่งขันตอนนี้ เงินรางวัลจากการโดเนทก็เพียงพอให้ทั้งคู่ใช้ชีวิตหรูหราไปได้อีกหลายชาติ!

แต่ทุกคนกลับไม่มีความรู้สึกในแง่ลบเลย กลับรู้สึกว่านี่คือสิ่งที่ทั้งคู่ควรได้รับ

ว่ากันตามตรง ไลฟ์สดของ เย่ฮั่น และ เสี่ยวฉี สร้างความสุขให้ทุกคนอย่างมาก ผู้ชมหลายคนรู้สึกว่าการได้ดูชีวิตของพวกเขา เหมือนกับว่าพวกเขาได้ไปใช้ชีวิตอยู่บนเกาะนั้นด้วยตัวเอง

เมื่อได้รับประสบการณ์เช่นนี้ การสละเงินโดเนทตามกำลังที่มีจะไปนับเป็นอะไรได้?

ขนาดฟังเพลงหรือดูซีรีส์ตอนนี้ก็ยังต้องเติมสมาชิกเลยไม่ใช่เหรอ!

ทางด้าน เย่ฮั่น เขาได้ตื่นขึ้นมาแล้ว

ซูเสี่ยวฉี ก็ตื่นตามมาด้วย ดังนั้นไม่ว่า เย่ฮั่น จะทำอะไรหลังจากนี้ เธอก็คงรู้หมด

เพราะฉะนั้นเรื่องจะเซอร์ไพรส์นั้น โอกาสคงริบหรี่แล้ว

“วันนี้เป็นวันสุดท้าย แล้วเราก็จะไปเขาปี้เซิ่งซานกัน!”

ซูเสี่ยวฉี ดูร่าเริงมาก เธอรีบอยากจะไปที่เขาปี้เซิ่งซานเพื่อสำรวจพื้นที่ใหม่

ส่วน เย่ฮั่น เพียงแค่ยิ้มเล็กน้อย จากนั้นก็ลุกขึ้นเริ่มง่วนอยู่กับการทำงาน

ตามปกติแล้วจะเป็น ซูเสี่ยวฉี ที่ทำมื้อเช้า ส่วน เย่ฮั่น จะดูแลพวกสัตว์ต่างๆ

แต่วันนี้ เย่ฮั่น ตั้งใจจะสลับหน้าที่กัน

เขาจะเป็นคนทำอาหารเอง!

และสิ่งนี้ก็ทำให้ ซูเสี่ยวฉี สังเกตเห็นความผิดปกติทันที

“เถ้าแก่ วันนี้คุณเป็นอะไรไปคะ ทำไมถึงลุกมาทำอาหารเองล่ะ?”

“มันก็ไม่ใช่เศษวันพิเศษอะไรสักหน่อย...”

เมื่อ เสี่ยวฉี พูดถึงตรงนี้ เธอก็รู้สึกถึงความผิดสังเกตทันที

เธอรีบดูปฏิทินที่แสดงผลบนสายรัดข้อมือไลฟ์สดของตัวเอง จากนั้นก็อ้าปากค้าง

แย่แล้ว เธอถูกจับได้เสียแล้ว!

จบบท