บทที่ 3 : สาวบ้านนอกจะไม่กลายเป็นแม่มดในตำนาน

ดูเหมือนว่าจะแรงไปนิด... ไหมนะ?

เหลียวจื่อซวนมองไปที่วิเวียนที่หมดสติอยู่ข้างๆ เขาขยี้หัวด้วยขาหน้าในท่าทางที่คล้ายมนุษย์

เฮ้อ...

ชีวิตมันไม่ง่ายเลยนะ เจ้าหมาป่า หมาป่าถอนหายใจ

พระอาทิตย์ตกดินไปแล้ว และความมืดก็ค่อยๆ ครอบคลุมทั่วทั้งป่าอย่างรวดเร็ว เมื่อมองดูรูปลักษณ์ของนาง เด็กสาวที่ถูกทำให้ตกใจจนหมดสติอาจจะไม่ตื่นขึ้นอีกซักพัก

ด้วยความสิ้นหวัง เหลียวจื่อซวนก็เริ่มเตรียมตัวสำหรับค่ำคืนนี้

ไม่ต้องห่วงเรื่องการถูกโจมตีจากมอนสเตอร์

เพราะเขาพึ่งปล่อย "ไฟแห่งความว่างเปล่า" ขนาดใหญ่ที่ทำให้มอนสเตอร์ทั้งหมดในรัศมีหลายไมล์กลายเป็นบาร์บีคิวไปแล้ว

มอนสเตอร์ระดับสูงที่ยังพอมีแรงอยู่ หลังจากรู้สึกถึงพลังและความผันผวนของเวทมนตร์ที่แผ่ออกมาจากตัวเขา ใครก็ตามที่มีสมองก็จะรีบหนีไป และไม่มีใครกล้าเข้าใกล้

ดังนั้น ในไม่ช้า พื้นที่รอบๆ ตัวเด็กสาวก็กลายเป็น "พื้นที่ต้องห้าม" อย่างเด็ดขาดในสายตาของสัตว์ป่าทั้งหลาย

การรับประกันว่าไม่มีมอนสเตอร์เข้ามาในพื้นที่เป็นเพียงขั้นตอนแรก เหลียวจื่อซวนต้องคำนึงถึงร่างกายที่อ่อนแอของเด็กสาวด้วย

เขาเห็นว่าเด็กสาวที่หมดสติเริ่มสั่นสะท้านไปทั้งตัวก่อนที่ค่ำคืนจะตกลงมา อุณหภูมิที่ลดลงอย่างรวดเร็วในตอนกลางคืนไม่ใช่สิ่งที่ร่างกายที่ผอมแห้งของนางจะทนได้

ตอนแรก เหลียวจื่อซวนพยายามหากิ่งไม้เพื่อก่อกองไฟ แต่แล้วก็พบว่ามันใช้เวลาและพลังงานมากเกินไป

ดังนั้น...

บูม!

บูม!

ต้นไม้เก่าแก่รอบๆ ซึ่งอาจมีอายุหลายร้อยปี ถูกเผาอย่างไร้ความปราณีเหลียวจื่อซวน ต้นไม้โบราณที่กำลังลุกไหม้อย่างรุนแรงล้มลงกระแทกพื้นเสียงดังสนั่นพร้อมกับฝุ่นที่ฟุ้งขึ้นไปทั่ว

อุณหภูมิที่มาจากการเผากิ่งไม้และต้นไม้เก่าๆ นั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

สามารถบอกได้ว่า...ผลลัพธ์นั้นมีความสำคัญมาก!

คลื่นความร้อนพุ่งผ่านใบหน้า และเห็นได้ชัดว่าร่างกายของเด็กสาวบนพื้นไม่สั่นสะท้านอีกแล้ว นางเริ่มขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว ปากของนางเปิดเล็กน้อย มีท่าทางว่าจะตื่นจากความร้อน

เอาเป็นว่ามาทำให้ชัดเจนตรงนี้เลยนะ การจุดไฟเผาภูเขาจนเกิดปัญหานั้นไม่มีทางเกิดขึ้นกับเหลียวจื่อซวน ในฐานะหมาป่าเพลิงทมิฬ ทักษะพิเศษของเขาคือการควบคุมธาตุไฟ

ดังนั้น อย่ามองว่าไฟที่รุนแรงในที่นี้จะอันตราย แต่ถ้ามองจากมุมสูง จะเห็นว่าไฟทั้งหมดเหมือนถูกปกคลุมด้วยม่านพลังงานที่มองไม่เห็น ทุกอย่างถูกกักขังอยู่ในพื้นที่หนึ่ง ไม่มีแนวโน้มที่จะกระจายออกไป

หลังจากทำทุกอย่างเสร็จ เหลียวจื่อซวนก็พยักหน้าอย่างพอใจ ก่อนจะโน้มตัวไปข้างๆ เด็กสาวและเริ่มจัดการกับผลลัพธ์จากการต่อสู้ก่อนหน้า

[สัตว์อัญเชิญของคุณได้ฆ่า "สัตว์ร้ายปีกแดง" และได้รับ 3 คะแนนประสบการณ์]

[สัตว์อัญเชิญของคุณได้ฆ่า "งูเขียว" และได้รับ 5 คะแนนประสบการณ์]

[สัตว์อัญเชิญของคุณได้ฆ่า...]

หน้าต่างเกมส์ หรือที่เรียกว่า "นิ้วทองคำ" ในเกมส์หรือนิยาย ก็ได้มาปรากฏอยู่ตรงหน้าเหลียวจื่อซวน

ไม่สิ ต้องบอกว่า...มันถูกนำมาที่นี่แล้ว แต่มันไม่ได้มาเต็มที่

เพราะเหลียวจื่อซวนค้นพบเรื่องหนึ่งที่น่าเศร้า

เขาเป็นเพียงสัตว์อัญเชิญ และไม่สมควรที่จะมีแผงเกมของตัวเอง ดังนั้น ระบบเกมไม่ได้อยู่กับเขาเลย แต่กลับถูกโอนไปยังวิเวียน เด็กสาวซื่อๆ ข้างๆ เขา!

จากบันทึกการต่อสู้ที่เห็นได้ข้อความ [สัตว์อัญเชิญคุณ] “คุณ” คือเด็กสาวจากหมู่บ้านเล็กๆเป็นเจ้าของตัวจริง ส่วนเขา เหลียวจื่อซวน ในฐานะสัตว์อัญเชิญ ก็แค่รองลงมา

แต่สิ่งที่ดีคือ เพราะวิเวียนเป็นชาวพื้นเมืองในโลกนี้ นางไม่สามารถใช้หรือรับรู้ระบบเกมได้เลย

ดังนั้น เหลียวจื่อซวนก็กลายเป็นผู้ใช้ระบบเกมเพียงคนเดียวโดยอ้อม เขาสามารถควบคุมทั้งแผงของตัวเองและของวิเวียนได้พร้อมๆ กัน

อืม...

ถึงแม้ว่าจะรู้สึกเศร้าใจ แต่เหลียวจื่อซวนก็เข้าใจว่าเรื่องนี้จริงๆ แล้วเป็นเรื่องดี

หลังจากนั้น...

[คุณต้องการใช้คะแนนประสบการณ์ทั้งหมด 103 คะแนนเพื่ออัพเกรดอาชีพ "ผู้อัญเชิญฝึกหัด" หรือไม่?]

เหลียวจื่อซวนเลือก "ใช่" โดยไม่ลังเล และใช้คะแนนทั้งหมดที่ได้รับจากการสังหารแบบสุ่มไปที่วิเวียน

ไม่ใช่ว่าเขาจะใจดีอะไร แต่เพราะคะแนนประสบการณ์นี้สำหรับหมาป่าเพลิงทมิฬอย่างเขา มันไร้ประโยชน์ ดังนั้นก็ใช้กับเด็กสาวก่อนจะดีกว่า

ไม่นานนัก แสงสีขาวสองดวงก็ส่องไปที่ร่างของวิเวียน

[ขอแสดงความยินดี อาชีพหลัก "ผู้อัญเชิญฝึกหัด" ของคุณได้อัพเกรดเป็น Lv3]

[ระดับทั้งหมดของคุณได้เพิ่มเป็นระดับ 7 และคะแนนคุณสมบัติที่สามารถจัดสรรได้ในตอนนี้: 2]

[คุณต้องการทำการจัดสรรคะแนนคุณสมบัติหรือไม่?]

แน่นอน...

เด็กสาวพื้นเมืองคนนี้ วิเวียน ได้รับระบบเกมแล้ว ซึ่งหมายความว่านางจะมีความสามารถมากกว่าชาวพื้นเมืองคนอื่นๆ ในโลกนี้ และจะกลายเป็นเหมือนผู้เล่นที่ไม่มีขีดจำกัดในการอัพเกรด

ในขณะเดียวกัน นางยังมีสิทธิพิเศษที่ผู้เล่นไม่มี นั่นคือ...ไม่ต้องติดขีดจำกัดจากเวอร์ชันเกม!

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เหลียวจื่อซวนก็อดไม่ได้ที่จะกรีดร้องต่อโชคชะตา

นี่คือเด็กสาวที่โชคดี! นางคือลูกสาวของโชคชะตา!

เขามองไปที่วิเวียนที่หมดสติด้วยดวงตาเล็กๆ ที่เปี่ยมด้วยความน้อยใจ เด็กสาวจากหมู่บ้านเล็กๆ นี้

ความคิดอันมืดมนเริ่มก่อตัวขึ้นช้าๆ ในใจของเหลียวจื่อซวน!

เขา! จะฝึกฝนเด็กสาวชาวบ้านไร้เดียงสาคนนี้ให้กลายเป็นแม่มดผู้ยิ่งใหญ่ที่ทุกคนต้องหวาดกลัว และทำให้ทั้งโลกสั่นสะเทือน!

ความรู้สึกของการหลอกล่อดอกบัวขาวให้กลายเป็นราชินีแห่งความมืดมันช่างน่าตื่นเต้นยิ่งนักเมื่อคิดถึงมัน!

ด้วยการตัดสินใจอันแสนมีความสุขนี้!

ดังนั้นขั้นตอนแรก เหลียวจื่อซวนเลือกที่จะใช้คะแนนคุณสมบัติทั้งหมดที่ได้จากการอัพเกรดของวิเวียนไปที่คุณสมบัติ "ความสัมพันธ์กับธาตุ "

แม่มด! แม่มด! สิ่งที่ต้องการที่สุดคือเวทมนตร์ ทุกอย่างที่เป็นพละกำลัง ความคล่องแคล่ว ร่างกาย หรือแม้แต่คุณสมบัติทางกายภาพอื่นๆ มันก็แค่เรื่องรอง!

ในขณะที่เหลียวจื่อซวนลุยกับการเดินทางในสายอาชีพแม่มด เขาก็เริ่มปรับเปลี่ยนร่างกายของเด็กสาว...

วิเวียนดูเหมือนจะเริ่มรับรู้ถึงมันแล้ว

จากที่หมดสติไป นางกลับเข้าสู่การหลับลึก เด็กสาวที่ยังคงมึนงงพลิกตัวไปข้างๆ และทำท่าทางเหมือนจะกอดหมอน ก่อนที่จะกอดเหลียวจื่อซวนที่นั่งอยู่ด้วยมือทั้งสองข้าง

ตามหลักแล้ว นี่น่าจะเป็นช่วงเวลาที่น่าพอใจมาก... แบบการคลายเครียดด้วยการนวดศีรษะหรือทำความสะอาดใบหน้า...

แต่ในความเป็นจริง...

"กรอด..."

มันช่างน่าอาย!

มันช่างน่าอายเกินไป!

หมาป่าตัวน้อยในอ้อมแขนของเด็กสาว เหลียวจื่อซวนแสดงสีหน้าที่มีความขัดแย้งเหมือนมนุษย์อย่างชัดเจน

ขาของเขา กระตุกไม่หยุด เหตุผลก็ง่ายมาก นางจริงๆ ไม่มีเนื้อเลย แม้แต่เล็กน้อย! ทั้งหมดเป็นแค่กระดูกล้วนๆ! กระดูก! กระดูก!

ไม่! ไม่!

ในช่วงเวลานี้เหลียวจื่อซวนตระหนักถึงความผิดพลาดที่ร้ายแรงที่เขาทำ และเขาก็ละเลยปัญหาที่สำคัญมาก!

นั่นคือ ก่อนที่เขาจะเริ่มต้นภารกิจใหญ่ในการฝึกฝนแม่มด เขามีเรื่องที่เร่งด่วนกว่าต้องทำ!

นั่นก็คือ...

ต้องทำเด็กสาวตัวเล็กๆ ที่ผอมแห้งแบบนี้...

ทำ! ให้! อ้วน!

ท้ายที่สุด นางกำลังจะกลายเป็นแม่มดที่ยิ่งใหญ่ในอนาคต แต่จะเกิดอะไรขึ้นถ้านางมีหน้าตาเหมือนชาวบ้าน A แบบนั้นจะทำให้คนหัวเราะได้!

ต้องพัฒนา! ต้องทำให้นางมีรูปร่างที่ดีขึ้นก่อนเป็นอันดับแรก!