บทที่ 43 ขายข้อมูล

บทที่ 43 ขายข้อมูล

"ขายข้อมูลสัตว์ประหลาด! ฉันเพิ่งหนีรอดจากสัตว์ประหลาดยักษ์มาได้และได้ประสบการณ์มาเยอะมาก วางขายในช่องแลกเปลี่ยนแล้ว ใครเชื่อก็ซื้อ ไม่เชื่อก็เชิญป้ายหน้า"

เธอโพสต์ข้อความรัวๆ ในเว็บบอร์ดสามครั้ง

ในช่องแลกเปลี่ยน เธอเขียนบรรยายข้อมูลของสัตว์ประหลาดแปดขาแบบสั้นๆ แนบไปกับก้อนหินเล็กๆ หนึ่งก้อน และตั้งค่าเป็นสามารถดูข้อความแนบได้หลังการทำธุรกรรมสำเร็จ

ข้อมูลเหล่านี้ประกอบด้วย สัตว์ประหลาดแปดขาไม่สามารถลงน้ำได้ การได้ยินและการมองเห็นเฉียบแหลม ระยะการรับรู้ประมาณ 300 เมตร แข็งแกร่งมาก มีสติปัญญา การก่อไฟไม่เพียงแต่ไม่ทำให้มันหนีไป แต่ยังจะเป็นการเผยตำแหน่งของตัวเองด้วย

ส่วนเรื่องที่ว่าส่วนท้องสามารถจุดไฟติดได้ ข้อมูลนี้บอกออกไปไม่ได้ ถ้าไม่มีข้อมูลคำใบ้หรือเคยต่อสู้กับสัตว์ประหลาดแปดขาโดยตรง เธอจะรู้ข้อมูลนี้ได้อย่างไร

ข้ามเรื่องนี้ไป ข้อมูลส่วนที่เหลือก็มีค่ามากพอแล้ว

เมื่อเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดแปดขาในภูมิประเทศโขดหินประหลาด อัตราการเสียชีวิตนั้นสูงมาก ยากกว่าทะเลทรายเสียอีก หากใครหลงเข้าไปในภูมิประเทศนี้ ความแตกต่างของข้อมูลสามารถชี้เป็นชี้ตายได้เลย

เธอตั้งราคาขายไว้ไม่สูง ใช้ข้าวสาร แป้ง 50 กรัม หรือลูกอมสองเม็ดก็แลกได้แล้ว ท้ายที่สุดนี่เป็นเพียงข้อมูลล้วนๆ ไม่ใช่คู่มือการสอน

คนในเขตหลายคนมองว่าเธอเป็นผู้เล่นระดับสูงไปแล้ว การโพสต์รัวๆ แบบนี้ทำให้มีคนเชื่อเยอะมาก

แต่คนที่ซื้อไปจริงๆ มีไม่มาก เพราะทุกคนต่างขาดแคลนเสบียง มีเพียงคนที่อยู่ในภูมิประเทศโขดหินประหลาดจริงๆ และเป็นคนรอบคอบเท่านั้นที่จะซื้อ

ถึงกระนั้น กำลังซื้อของคนนับแสนในเขตก็ยังแข็งแกร่งมาก ผ่านไปเพียงชั่วโมงเดียว เธอขายออกไปได้สิบห้าชุด

ข้าวสารและแป้งกองเป็นถุงเล็กๆ และยังมีลูกอมอีกหลายเม็ด

ขายข้อมูลนี่แหละคุ้มกว่าขายอย่างอื่นที่สุด

แน่นอนว่าเรื่องนี้มีข้อจำกัด ตอนนี้มีคนขายข้อมูลเยอะมาก แต่คุณภาพของผู้ขายหลายคนน่าเป็นห่วง

แถมยังมีพวกที่แต่งเรื่องหลอกลวงขึ้นมาเองมากมาย

นี่ทำให้ในหมวดหมู่ข้อมูล มีเพียงข้อมูลของผู้เล่นระดับสูงที่ได้รับการยอมรับและมีชื่อเสียงเท่านั้นที่ขายได้ หมายเลขอื่นๆ ที่ไม่คุ้นเคย ทุกคนฉลาดขึ้นแล้ว ต่อให้เป็นเรื่องจริงก็ไม่ซื้อเพื่อหลีกเลี่ยงการถูกหลอก

ยังไงซะผู้เล่นระดับสูงก็ขายข้อมูลเยอะแยะ เพียงพอให้ใช้งานแล้ว

เพื่อรักษาธุรกิจ ผู้เล่นระดับสูงก็รู้ดีว่าต้องไม่ทำลายชื่อเสียงของตัวเอง คู่มือและข้อมูลที่ให้ล้วนมาจากประสบการณ์จริงและมั่นใจเต็มร้อย

เมื่อการซื้อขายคึกคัก ข้อความในโหมดห้ามรบกวนก็มีมากขึ้น หลินเสี่ยวอวิ๋นกำลังว่างอยู่พอดีเลยเปิดดูผ่านๆ

กว่าครึ่งเป็นข้อความขอความช่วยเหลือแบบสะเปะสะปะและพวกชอบขอของฟรี

หลังจากบล็อกพวกที่มาขอของฟรีทั้งหมดแล้ว เธอก็สังเกตเห็นข้อความหนึ่ง

"เขต 395 หมายเลข 999963 ฉันขอซื้อในราคาเท่ากับข้าวสารแดนเหนือ 5 ชั่ง คุณมีข้อมูลเพิ่มเติมของสัตว์ประหลาดแปดขาขายให้ฉันอีกไหม"

หลินเสี่ยวอวิ๋นกดดูโปรไฟล์ของคนคนนี้แล้วเลิกคิ้วเล็กน้อย

ข้าวสารแดนเหนือเหรอ เป็นผู้โชคดีที่เปิดหีบสมบัติได้อีกแล้วสินะ

ข้าวสารที่เธอแลกมาดูปราดเดียวก็รู้ว่าปลูกในเขตร้อน เมล็ดเรียวยาวไม่เต่งตึง เทียบกับข้าวสารแดนเหนือไม่ได้เลย

แต่ถ้าให้ข้อมูลเพิ่มไป จะปกปิดเรื่องของตัวเองยังไงดี

เดี๋ยวก่อน ไม่ต้องปกปิดนี่นา เรื่องการ์ดคำใบ้พูดออกไปไม่ได้แน่นอน แต่เธอบอกได้ว่าเคยปะทะกับสัตว์ประหลาดแปดขามาก่อน

อยากขายข้อมูลก็ต้องเป็นผู้เล่นระดับสูง การรับซื้อเชื้อเพลิงและซื้อสินค้าราคาแพงทุกวันก็ถูกมองว่าเป็นผู้เล่นระดับสูงอยู่แล้ว เดิมทีเธอเป็นคนที่ชอบรวยเงียบๆ แต่ในสถานการณ์นี้ อยากทำตัวให้ไม่โดดเด่นก็คงทำไม่ได้แล้ว

เธอตอบกลับ

"มีข้อมูลอยู่บ้าง แต่คุณต้องคิดให้ดีก่อนซื้อ ข้อมูลที่ฉันวางขายไว้ก็เพียงพอสำหรับใช้หนีเอาชีวิตรอดแล้ว ความเสี่ยงในการฆ่าแมงมุมยักษ์นั้นสูงมาก ถ้าขาดทุนหรือตายขึ้นมา อย่าให้ญาติมาหาเรื่องฉันล่ะ"

คนที่ส่งข้อความมาก็คือเด็กผู้หญิงที่หนีรอดจากเงื้อมมือของสัตว์ประหลาดแปดขาเมื่อสองวันก่อน และวิ่งเตลิดอยู่ในป่าจนถึงตอนนี้นั่นเอง

เธออายุน้อย แต่มีความรู้เรื่องแพทย์แผนจีนเป็นอย่างดี เรียนจบมัธยมต้นสอบเข้ามัธยมปลายไม่ได้ จึงเลือกเรียนสายวิชาชีพสาขาการแพทย์แผนจีน สองปีมานี้เธอกำลังเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัย

เมื่อทะลุมิติมาอยู่ในโลกเอาชีวิตรอด เธอเป็นเพียงเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ค่อนข้างผอมบาง ไม่มีเพื่อนร่วมทาง ย่อมต้องเสียเปรียบเป็นธรรมดา

แต่ใครจะคิดว่าวิชาที่เธอเรียนมาจะกลายเป็นสมบัติล้ำค่า ทำให้เธอมีทุนที่จะมีชีวิตรอดได้นานกว่าคนส่วนใหญ่

หลังจากวิ่งเข้าไปในป่า โชคของเธอก็ระเบิดออกมา สามารถค้นหาซานชีและผักเบี้ยใหญ่รวมถึงสมุนไพรอื่นๆ ได้เต็มภูเขา

เธอนำมาบดผสมเป็นยาห้ามเลือด นำไปแขวนขายในช่องแลกเปลี่ยน

ระหว่างเก็บสมุนไพรยังเก็บหีบสมบัติได้ และเปิดเจอข้าวสารห้าชั่งถุงนี้

ความมั่งคั่งมักซ่อนอยู่ในความเสี่ยง การเปลี่ยนแปลงของอุณหภูมิที่แปลกประหลาดทำให้เธอตระหนักได้ว่า การมัวแต่หลบซ่อนจะไม่มีทางอยู่รอดได้นาน สภาพแวดล้อมเลวร้ายลงทุกวัน รอดวันนี้อาจไม่รอดพรุ่งนี้ ยังไงก็ต้องหาโอกาสพัฒนาตัวเองให้ดี

ถึงแม้จะไม่พิจารณาเรื่องนี้ เธอก็ไม่สามารถเดินทางไปมาระหว่างป่ากับพื้นที่รกร้างได้ตลอดไป ตำแหน่งที่เธออยู่ตอนนี้ นอกจากสมุนไพรบางชนิดแล้ว แทบจะไม่มีทรัพยากรอื่นเลย บริเวณโดยรอบก็แห้งแล้ง มีเพียงฝั่งตรงข้ามแม่น้ำที่เป็นภูมิประเทศโขดหินประหลาดและพื้นที่ทับซ้อนหลายแห่ง ซึ่งมีทรัพยากรมากกว่า

ถ้าสามารถกลับไปฆ่าแมงมุมยักษ์ได้ก็คงดี

เธอเริ่มส่งข้อความหาหลินเสี่ยวอวิ๋น

"ฉันคิดดีแล้ว การฆ่าแมงมุมยักษ์ได้จะทำให้ฉันได้ผลประโยชน์มหาศาล ขอแค่มีวิธี ฉันก็จะลองดู"

"ส่วนเรื่องที่คุณกังวลว่าจะถูกหาเรื่อง ฉันรับประกันได้ ฉันไม่ใช่คนไร้เหตุผลแบบนั้น ขอแค่ข้อมูลของคุณมีประโยชน์ จะสำเร็จหรือไม่ก็เป็นเรื่องของฉัน ไม่เกี่ยวกับคุณ"

หลินเสี่ยวอวิ๋นเบาใจ ธุรกิจมาหาถึงที่ย่อมต้องดีใจ ข้าวสารแดนเหนือเป็นสิ่งที่เธอหมายปองมานานแล้ว

"งั้นตกลง คุยกันแบบส่วนตัว คุณจ่ายมัดจำก่อนครึ่งหนึ่ง"

เด็กผู้หญิงฝั่งตรงข้ามลังเลอยู่ไม่กี่วินาทีก็ตกลง ส่งข้าวสารน้ำหนักสองชั่งครึ่งที่บรรจุในถุงใบเล็กมาให้

หลินเสี่ยวอวิ๋นรับมาดูอย่างละเอียด มันคือข้าวสารแดนเหนือเมล็ดเต่งตึงจริงๆ แค่ข้าวสารดิบก็หอมฉุยแล้ว

"ได้กินของอร่อยไปอีกหลายวันเลย"

เธอพูดอย่างดีใจ มือก็ไม่หยุดพิมพ์ พิมพ์วิธีต่อสู้กับสัตว์ประหลาดแปดขาส่งให้อีกฝ่ายอย่างตั้งใจ

"แมงมุมยักษ์มีความเร็วสูง พละกำลังมาก พลังโจมตีรุนแรง และยังมีความยืดหยุ่นสูง ร่างกายถูกปกคลุมด้วยกระดองแข็ง แทบจะไม่มีจุดอ่อนเลย"

"จุดทะลวงเพียงจุดเดียวคือใยแมงมุมของมันติดไฟง่าย และส่วนท้องที่ใหญ่โตของมันก็กลัวไฟมาก"

"แต่แค่กองไฟธรรมดาไม่ได้ผล ร่างกายของมันใหญ่เกินไป กางขาทั้งแปดออกก็ข้ามกองไฟได้แล้ว การใช้ไฟจู่โจมต้องใช้ไฟที่แรงพอ"

"ฉันแนะนำให้คุณใช้น้ำมันเบนซิน ถ้าไม่มีก็น้ำมันพืชก็ได้"

"ต้องหาจังหวะที่เหมาะสม ลงมือตอนที่มีใยแมงมุมอยู่รอบตัวมันเยอะๆ จุดไฟเผาใยแมงมุมเพื่อขังมันไว้ก่อน จากนั้นค่อยๆ จุดไฟเผาส่วนท้องของมัน"

"ใยแมงมุมติดไฟยังทำอันตรายมันไม่ได้ แต่เมื่อส่วนท้องติดไฟ อาการของมันจะผิดปกติมาก บางทีตรงนั้นอาจจะเป็นจุดตาย มันจะหมุนตัวอยู่กับที่ พุ่งชนอย่างบ้าคลั่ง แต่ไม่สามารถหันมาโจมตีฉันได้อีก"

"ข้อมูลมีเท่านี้ จะทำยังไงก็ขึ้นอยู่กับคุณเอง ทรัพยากรในมือแต่ละคนไม่เหมือนกัน แต่จะฆ่าได้หรือไม่ฉันไม่ขอรับประกัน สุดท้ายฉันก็ไม่ได้ฆ่ามัน แค่จุดไฟขังมันไว้แล้วหนีออกมา"

หลินเสี่ยวอวิ๋นไม่ต้องการเปิดเผยความแข็งแกร่งทั้งหมดของตัวเอง และไม่อยากให้ใครรู้ว่าเธอได้ของรางวัลอะไรมาหลังจากฆ่าสัตว์ประหลาดแปดขา จึงบอกแค่ว่าตัวเองฆ่าไม่สำเร็จ

ยังไงซะด้วยความแข็งแกร่งของสัตว์ประหลาดแปดขา การฆ่าไม่สำเร็จก็เป็นเรื่องปกติ ฆ่าสำเร็จต่างหากที่ไม่ปกติ