บทที่ 138 - ค่ำคืนที่ยากจะข่มตาหลับ

บทที่ 138 - ค่ำคืนที่ยากจะข่มตาหลับ

กำฮูหยินเหลือบมองคนอื่นๆ ที่อยู่ฝั่งตรงข้าม

เมื่อเห็นว่าไม่มีผู้ใดสังเกตเห็น ความตื่นตระหนกในใจของนางจึงค่อยๆ สงบลง

เตียวสิ้วเองก็ใช้มีดเสียบเนื้อย่างสองชิ้นเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ เนื้อมีความเหนียวนุ่มกำลังดี รสชาติถือว่าใช้ได้ แม้จะเทียบไม่ได้กับร้านอาหารเลิศรสในยุคปัจจุบัน แต่ก็ถือว่าไม่เลวเลยทีเดียว

พวกเขากินเนื้อย่างไปคนละชั่งสองชั่ง

ในเวลานี้ทุกคนต่างพากันลูบหน้าอกหน้าใจด้วยความอิ่มหนำ รสชาติมันอร่อยมากจริงๆ แต่การกินเนื้อสัตว์มากเกินไปก็อาจทำให้รู้สึกเลี่ยนได้

เตียวสิ้วหยิบชามดินเผาขึ้นมา เปิดฝาหม้อเหล็กออก ซี่โครงที่ต้มไว้ก่อนจะเริ่มย่างเนื้อกำลังเดือดปุดๆ ส่งกลิ่นหอมหวน เขาปรุงรสด้วยเกลือ พริกไทย และเครื่องปรุงอื่นๆ อีกเล็กน้อย ก่อนจะตักแบ่งให้พวกนางคนละชาม

"อากาศหนาว ดื่มน้ำซุปร้อนๆ อบอุ่นร่างกายกันเถอะ"

พวกนางตั้งใจจะสงวนท่าที แต่ร่างกายกลับซื่อสัตย์ พวกนางรับชามน้ำซุปไปดื่มรับไออุ่นอย่างเอร็ดอร่อย

เมื่อน้ำซุปไหลลงคอ ดวงตาของพวกนางก็เป็นประกาย มันช่างอร่อยเหลือเกิน ไม่ใช่แค่เพราะความหิวเท่านั้น แต่น้ำซุปนี้มีรสชาติกลมกล่อม แตกต่างจากน้ำซุปที่เคยดื่มตามปกติอย่างสิ้นเชิง

เวลาผ่านไปเนิ่นนาน หลังจากกินดื่มจนอิ่มหนำสำราญแล้ว

นอกจากคนที่ต้องอยู่โยงเฝ้ายาม คนอื่นๆ ต่างก็เข้าไปพักผ่อนในเต็นท์กันหมด

เมื่อราตรีล่วงเลยเข้าสู่ช่วงดึก กองไฟส่วนใหญ่ในค่ายก็ดับมอดลง เหลือเพียงเถ้าถ่าน

ภายในเต็นท์ กำฮูหยินนอนพลิกไปพลิกมาจนยากจะข่มตาหลับ

นางรู้สึกหวาดกลัวกับคำพูดของเตียวสิ้วเมื่อตอนหัวค่ำ ความกังวลใจทำให้เกิดความสับสน ทว่าเสียงหมาป่าหอนที่ดังแว่วมาจากที่ราบเป็นระยะๆ ยิ่งทำให้นางรู้สึกหวาดผวามากขึ้นไปอีก

ในเวลานั้นเอง ที่นอกเต็นท์

ก็ปรากฏเสียงฝีเท้าดังกุกกักแผ่วเบา

เสียงฝีเท้านั้นแผ่วเบามาก เห็นได้ชัดว่าตั้งใจย่องเข้ามาอย่างเงียบเชียบ

[จบแล้ว]