บทที่ 22 - นอนไม่หลับ ผมขออนุญาตฝึกเพิ่มครับ!

บทที่ 22 - นอนไม่หลับ ผมขออนุญาตฝึกเพิ่มครับ!

─── 💀 ─── 𝔖𝔞𝔥𝔞ℭ𝔥𝔬𝔨𝔪𝔦𝔫𝔤𝔨𝔴𝔞𝔫 ─── 💀 ───

แต่ที่น่าเสียดายก็คือ ในรายการทักษะที่จางชวนได้รับมา ไม่มีตัวเลือกไหนที่ช่วยยกระดับสมรรถภาพร่างกายได้โดยตรงเลย

แม้จะมีผลเสริมบางอย่างที่ช่วยให้ร่างกายแข็งแกร่งขึ้น แต่หลักๆ แล้วก็ยังคงวนเวียนอยู่กับการเรียนรู้และพัฒนาทักษะต่างๆ

นั่นหมายความว่า หากต้องการให้ร่างกายของตัวเองแข็งแกร่งยิ่งขึ้นไปอีก จางชวนต้องพึ่งพาความมุ่งมั่นและความพยายามอย่างไม่ลดละของตัวเอง เพื่อค่อยๆ ก้าวไปสู่เป้าหมายนั้น

ในช่วงวงจรการฝึกที่เรียกได้ว่า "สไตล์นรก" นี้ ทุกคนต่างก็ทุ่มเทสุดกำลัง ฉกฉวยเวลาทุกนาที เพื่อพยายามทำภารกิจการฝึกให้สำเร็จ

ทว่า ถึงแม้จะทุ่มเทสุดกำลังแล้ว คนส่วนใหญ่ก็ทำได้แค่เพียงผ่านเกณฑ์ฉิวเฉียดเท่านั้น

เพียงไม่ถึง 1 สัปดาห์ ก็มีคนเกือบ 30 เปอร์เซ็นต์ที่ถูกคัดออก เพราะทำภารกิจไม่สำเร็จจนคะแนนถูกหักจนหมด

บางคนก็ทนรับความกดดันอันมหาศาลไม่ไหว ตัดสินใจขอถอนตัว

นอกจากจางชวนแล้ว คนอื่นๆ ล้วนถูกหักคะแนนไปแล้วอย่างน้อย 50 คะแนน

ในใจของพวกเขาร้อนรนเป็นอย่างมาก หากคะแนนยังถูกหักด้วยความเร็วระดับนี้ เกรงว่ายังไม่ทันจบ "สัปดาห์นรก" พวกเขาก็คงต้องเก็บกระเป๋ากลับบ้านแล้ว

มีเพียงการขุดคุ้ยศักยภาพของตัวเองออกมาอย่างไม่หยุดหย่อน และท้าทายขีดจำกัดของตัวเองอย่างต่อเนื่อง เพื่อทำภารกิจการฝึกอันยากลำบากต่างๆ ให้สำเร็จ พวกเขาถึงจะมีความหวังที่จะได้อยู่ต่อ

ทว่า กลับมีอยู่คนหนึ่งที่ไม่มีความกังวลเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย

คนๆ นั้นก็คือ จางชวน

นอกเหนือจาก 5 คะแนนที่ถูกหักไปตอนที่อธิบายสาเหตุการจากไปของผู้หมวดเฉินแล้ว ในทุกๆ ภารกิจการฝึก เขาสามารถทำผลงานได้เกินเป้าหมาย แถมยังทำลายสถิติของหน่วยเขี้ยวหมาป่าครั้งแล้วครั้งเล่า!

2 สัปดาห์ผ่านไป "สัปดาห์นรก" ก็สิ้นสุดลงอย่างเป็นทางการ

จางชวนยังคงรักษาคะแนนไว้ได้สูงถึง 90 คะแนน ในขณะที่คนอื่นๆ ไม่มีใครได้คะแนนเกิน 30 คะแนนเลย

จากจำนวนคนกว่า 100 คนในตอนแรก ตอนนี้เหลืออยู่ไม่ถึง 50 คน อัตราการคัดออกทะลุ 50 เปอร์เซ็นต์ไปแล้ว

ภายในโกดัง ทุกคนหลับเป็นตายราวกับโคลนตม จมดิ่งสู่ห้วงนิทราอย่างแสนหวาน

เมื่อคืนนี้พวกเขาเพิ่งจะได้กินอาหารมื้อใหญ่ หลังผ่อนคลายความตึงเครียดลงจนหมด ในที่สุดช่วงดึกพวกเขาก็ได้หลับสนิท

พวกเขาเหนื่อยล้าเกินไปแล้วจริงๆ

ตลอดระยะเวลา 2 สัปดาห์ เวลานอนของพวกเขาถูกหดสั้นลงเรื่อยๆ จาก 3 ชั่วโมงในตอนแรก เหลือเพียง 2 ชั่วโมงอันน่าสมเพชในช่วงหลัง

พวกเขายืนหยัดมาได้จนถึงตอนนี้ ล้วนอาศัยความมุ่งมั่นอันเด็ดเดี่ยวและแรงศรัทธาอันแรงกล้าทั้งสิ้น

ตี 4

ภายในกระท่อมไม้ฝั่งตรงข้ามโกดัง

"หลับเป็นตายกันหมดแล้วเหรอ?" ผู้กองเกายืนอยู่ริมหน้าต่าง มองไปยังโกดังฝั่งตรงข้าม เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

หมาป่าเทาตอบ "หลับหมดแล้วครับ เด็กพวกนี้เหนื่อยกันสายตัวแทบขาดจริงๆ ตลอดครึ่งเดือนที่ผ่านมา"

เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามอย่างระมัดระวัง "คืนนี้ ยังต้องปลุกพวกเขาขึ้นมาอีกไหมครับ?"

ผู้กองเกาส่ายหน้าเบาๆ "ปล่อยให้พวกเขาพักสัก 2 วันเถอะ ตึงเกินไปแล้ว

พวกเราก็จะได้ถือโอกาสวางแผนการฝึกคัดเลือกในระยะที่สองด้วย"

หมาป่าเทาได้ยินดังนั้น ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก นึกว่าผู้กองเกาจะโรคจิตถึงขั้นลากทหารใหม่พวกนี้ขึ้นมาทรมานกลางดึกซะอีก

"คุณภาพโดยรวมของรุ่นนี้ถือว่าแข็งแกร่งกว่ารุ่นก่อนๆ มากเลยนะครับ บางทีในกลุ่มคนที่เหลืออยู่นี้ อาจจะมีสัก 20 กว่าคนที่ผ่านการคัดเลือกและได้อยู่ต่อจนจบ" หมาป่าเทาพูดด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

ผู้กองเกามีสีหน้าเรียบเฉย ตอบกลับเสียงเรียบ "ถ้ายังไม่ถึงตอนจบ ใครก็ไม่กล้ารับประกันหรอก"

"เอาล่ะ ช่วงนี้พวกนายก็เหนื่อยกันมามาก รีบกลับไปพักผ่อนเถอะ" หมาป่าเทาพยักหน้าเห็นด้วย

ทว่า จังหวะที่เขากำลังจะเดินออกจากกระท่อมบัญชาการเพื่อกลับไปที่หอพัก จู่ๆ ก็มีเงาร่างหนึ่งเดินออกมาจากโกดังหอพักของพวกไก่อ่อน

"หืม? เกิดอะไรขึ้น? ทำไมถึงมีคนออกมาล่ะ?" หมาป่าเทาชะงักไป

แววตาของผู้กองเกาคมกริบขึ้นมาในทันที "ไอ้หมอนี่อีกแล้ว! เขาคิดจะทำอะไร?"

ทั้งสองรีบเดินออกไปทันที

เมื่อเงาร่างนั้นเห็นผู้กองเกากับหมาป่าเทา ก็รีบสาวเท้าเข้ามาทำความเคารพอย่างรวดเร็ว "สวัสดีครับครูฝึกทั้งสอง!"

"ทหารใหม่หมายเลข 08 ไม่หลับไม่นอน ออกมาทำอะไร?" หมาป่าเทาขมวดคิ้วถาม

จางชวนตอบ "รายงาน! ผมอยากลุกขึ้นมาฝึกซ้อม ขออนุญาตครูฝึกทั้งสองด้วยครับ!"

"ฝึกซ้อม?" หมาป่าเทาสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย "นี่นายบ้าไปแล้วเหรอ? ฝึกนรกติดต่อกันมา 2 สัปดาห์ยังไม่พออีกเหรอ? คิดว่าฝึกไม่หนักพอหรือไง? อุตส่าห์มีเวลาให้พักผ่อนทั้งที ดันไม่รู้จักใช้ให้คุ้ม กลับอยากจะฝึกต่อเนี่ยนะ?"

จางชวนพูดด้วยสีหน้าจริงจัง "ครูฝึกหมาป่าเทาครับ ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากนอน แต่... ผมนอนไม่หลับจริงๆ ครับ"

"บางทีผมอาจจะชินกับจังหวะการฝึกที่หนักหน่วงแบบนี้ไปแล้ว ร่างกายมันเลยตอบสนองไปเอง ความจริง ตอนที่คุณเข้าไปห่มผ้าให้พวกเราเมื่อกี้ ผมก็ตื่นแล้วครับ"

หมาป่าเทาได้ยินก็ถึงกับพูดไม่ออก

จางชวนพูดต่อ "ผมลองพยายามจะนอนต่อแล้ว แต่ก็นอนไม่หลับ กลับยิ่งตาสว่างขึ้นเรื่อยๆ ในเมื่อนอนไปก็ไม่หลับ สู้ลุกขึ้นมาฝึกดีกว่า ยังไงซะตอนนี้ผมก็ไม่รู้สึกเหนื่อยเลยสักนิด"

"ไม่เหนื่อย?"

หมาป่าเทาสบถด่าในใจ ปริมาณการฝึกตลอด 2 สัปดาห์ที่ผ่านมา ต่อให้เป็นทหารเก่าอย่างพวกเขาก็ยังแทบจะรับมือไม่ไหว

หมอนี่มันเป็นเครื่องจักรนิรันดร์หรือไง ทำไมถึงได้มีเรี่ยวแรงเหลือเฟืออยู่ตลอดเวลา?

ผู้กองเกาส่ายหน้าอย่างเย็นชา ตวาดเสียงแข็ง

"กฎก็คือกฎ ไม่อนุญาตให้นายลุกขึ้นมาฝึกซ้อมเพียงเพราะนายบอกว่านอนไม่หลับเด็ดขาด! ที่นี่คือหน่วยรบพิเศษ ไม่ใช่ฟิตเนสส่วนตัวของนาย! ถ้านายไม่มีเหตุผลดีๆ มาทำให้ฉันเชื่อได้ ก็ไสหัวกลับไปนอนซะ ถ้านอนไม่หลับก็แกล้งตายไปเลย!"

จางชวนตอบกลับอย่างหนักแน่น "ที่ผมทุ่มเทฝึกซ้อมอย่างหนัก ก็เพราะผมมีความเชื่อเพียงข้อเดียว นั่นก็คือ ผมต้องแข็งแกร่งขึ้น!"

"แข็งแกร่งขึ้น?" ผู้กองเกากับหมาป่าเทาชะงักไปพร้อมกัน

สมรรถภาพร่างกายของนายตอนนี้ มันก็อยู่ในระดับแนวหน้าของหน่วยเขี้ยวหมาป่าเราแล้วนะเว้ย?

ขืนนายเรียนรู้ทักษะพิเศษด้านการรบทั้งหมดจนชำนาญ นายก็คงจะกลายเป็นราชันทหารรบพิเศษที่เก่งกาจรอบด้านแบบที่ไม่เคยมีมาก่อนในหน่วยเขี้ยวหมาป่าแล้ว!

เก่งขนาดนี้ นายยังคิดว่าไม่พออีกเหรอ?

─── 💀 ─── 𝔖𝔞𝔥𝔞ℭ𝔥𝔬𝔨𝔪𝔦𝔫𝔤𝔨𝔴𝔞𝔫 ─── 💀 ───