บทที่ 14 - เขาต้องเปิดโปรโกงแน่ๆ!

บทที่ 14 - เขาต้องเปิดโปรโกงแน่ๆ!

─── 💀 ─── 𝔖𝔞𝔥𝔞ℭ𝔥𝔬𝔨𝔪𝔦𝔫𝔤𝔨𝔴𝔞𝔫 ─── 💀 ───

เมื่อผู้กองเกาได้ยินดังนั้น แววตาก็หรี่แคบลงเล็กน้อย

ไอ้หนูคนนี้ ช่างมั่นใจเกินร้อยจริงๆ!

อุปกรณ์หนักสี่สิบกิโลกรัม ต้องวิ่งให้ครบยี่สิบกิโลเมตรภายในแปดสิบนาที เขากล้าพูดออกมาได้ยังไง

ผู้หมวดเฉิน จวงเยี่ยน เหล่าเพ่า และเฉินสี่หวาที่อยู่ด้านข้างทำได้เพียงยิ้มเจื่อนๆ แลกเปลี่ยนสายตากัน

ตอนอยู่ที่กรม พวกเขารู้ดีแก่ใจว่าสมรรถภาพร่างกายของจางชวนอยู่ในระดับไหน

เจ้านี่ พอได้วิ่งปุ๊บ ก็พุ่งฉิวราวกับพายุทอร์นาโด!

ในสายตาของพวกเขา ต่อให้จางชวนจะเพิ่มน้ำหนัก เขาก็มีความเป็นไปได้สูงมากที่จะผ่านการทดสอบนี้

"ตกลง! เอาตามที่แกพูดเลย!"

ในเมื่อจางชวนเสนอความต้องการเช่นนี้ ในฐานะหัวหน้าครูฝึก แม้ในใจผู้กองเกาจะไม่ค่อยเต็มใจนัก แต่ก็จำต้องตอบตกลง

"ถ้าแกไม่กลับมาภายในแปดสิบนาที ก็เก็บข้าวของไสหัวไปซะ!"

"เขี้ยวหมาป่าไม่ต้อนรับคนอวดดีอย่างแก!"

"ครับ! ขอบคุณครับหัวหน้าครูฝึก!"

จางชวนทำความเคารพ จากนั้นก็เริ่มยัดก้อนอิฐลงในกระเป๋าเป้ทหารเหมือนคนอื่นๆ

"พี่จาง ผมว่าพี่นี่ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาจริงๆ นะ"

จวงเยี่ยนหัวเราะพลางต่อว่าจางชวน

จางชวนหัวเราะตอบ "พวกเราก็ฝึกด้วยกันมาตั้งหลายครั้งแล้ว นายก็น่าจะรู้ใจฉันดีนะ ถ้าไม่ฝึกก็แล้วไป แต่ถ้าฝึกก็ต้องทุ่มสุดตัว"

ผู้หมวดเฉินถามด้วยความกังวล "เสี่ยวจาง นายมั่นใจจริงๆ เหรอ? ถ้ากลับมาไม่ทันเวลา ด้วยนิสัยของพวกทหารเก่าเขี้ยวหมาป่าพวกนี้ เกรงว่าเขาจะไล่นายกลับไปจริงๆ นะ"

เหล่าเพ่าก็มองเขาด้วยใบหน้าเปี่ยมด้วยความกังวลเช่นกัน

จางชวนตอบด้วยรอยยิ้ม "วางใจเถอะครับ ผมมั่นใจในตัวเอง"

"พวกแกมัวซุบซิบอะไรกันอยู่ตรงนั้น? รีบจัดของถ่วงน้ำหนักให้เสร็จ แล้ววิ่งไปได้แล้ว!"

หมาป่าเทาแผดเสียงคำรามจากด้านหลัง

"ครับ!"

ทุกคนขานรับ รีบยัดก้อนอิฐใส่กระเป๋าเป้อย่างรวดเร็ว

คนที่รับหน้าที่ตรวจกระเป๋าเป้ของจางชวนคือผู้กองเกา

เขายกกระเป๋าเป้ของจางชวนขึ้นมา ในดวงตาฉายแววประหลาดใจวูบหนึ่ง จ้องมองจางชวน "ไก่อ่อน แกต้องจำไว้ให้ดี ถ้าทำภารกิจไม่สำเร็จ ต้องถูกคัดออกสถานเดียว! ไม่มีใครช่วยแกได้หรอก!"

จางชวนฉีกยิ้มกว้าง "เข้าใจแล้วครับ"

"อีกอย่าง ผมก็ไม่ต้องการให้ใครมาช่วยอยู่แล้ว ในเมื่อเลือกที่จะเข้าร่วมการฝึกครั้งนี้ ผมก็มีเป้าหมายเดียว นั่นคือสยบเขี้ยวหมาป่าให้จงได้!"

ผู้กองเกาแค่นเสียงเย็น "คุยโวเก่งจังนะ! แกคิดว่าแค่เก่งเรื่องการต่อสู้กับทักษะการยิงปืนนิดหน่อย ก็จะมองข้ามการมีอยู่ของหน่วยเขี้ยวหมาป่าได้แล้วงั้นเหรอ?"

จางชวนกลอกตา "ถ้าผมมองข้าม พวกคุณคงไม่มีโอกาสได้ถูกผมสยบหรอกครับ"

ผู้กองเกาถึงกับพูดไม่ออก...

หอบแฮ่ก แฮ่ก...

กลุ่มผู้เข้าแข่งขันต่างทุ่มเทสุดกำลังวิ่งมุ่งหน้าเข้าไปในภูเขา

แม้ถนนดินในภูเขาจะค่อนข้างแน่นและมีหลุมบ่อบ้าง แต่ก็ไม่ได้ขรุขระจนเกินไปนัก

ทว่าทุกๆ ระยะไม่กี่ร้อยเมตรก็จะมีเนินเขาเล็กๆ โผล่มา ซึ่งผลาญพละกำลังของพวกเขาไปอย่างมหาศาล

ทั้งด้านหน้า ตรงกลาง และด้านหลังล้วนมีรถจี๊ปคอยตามประกบ

ทหารเก่าหน่วยเขี้ยวหมาป่าที่นั่งอยู่บนรถ ต่างก็สาดกระสุนซ้อมรบขึ้นฟ้าอย่างต่อเนื่อง พร้อมกับใช้โทรโข่งแผดเสียงตะโกนด่าทอผู้เข้าแข่งขันเสียงดังลั่น

ปัง ปัง ปัง...

"วิ่งให้มันเร็วๆ หน่อย! ชักช้าอืดอาดอยู่ได้!"

"พวกแกอ้างตัวว่าเป็นยอดฝีมือจากหน่วยของตัวเอง แต่กลับมีปัญญาแค่นี้เองเหรอ? ป้าๆ ที่แย่งของเซลล์ในซูเปอร์มาร์เก็ตยังวิ่งเร็วกว่าพวกแกอีก!"

"ไอ้พวกไก่อ่อนไม่ได้เรื่อง! พวกแกเอาหน้าไหนมาเข้าร่วมการฝึกวะ? วิ่งให้มันเร็วๆ หน่อย!"

ปัง ปัง ปัง...

"พี่น้อง ฉันไปก่อนนะ"

จางชวนเหลือบมองรถจี๊ปที่อยู่ห่างออกไปหลายสิบเมตรด้านหน้า ร้องบอกพวกผู้หมวดเฉิน แล้วจู่ๆ ก็เร่งความเร็วพุ่งทะยานออกมาจากกลุ่มทันที

"นี่มันปีศาจชัดๆ!"

แม้แต่คนแข็งแกร่งอย่างจวงเยี่ยน เวลานี้ก็ยังอดไม่ได้ที่จะสบถคำหยาบออกมา

ตั้งแต่ที่เขาได้ประลองการวิ่งวิบากพร้อมอาวุธกับจางชวนเป็นครั้งแรก อย่างมากเขาก็ตามหลังจางชวนแค่ครึ่งนาทีเท่านั้น

ทว่าครึ่งเดือนหลังจากนั้น พัฒนาการของจางชวนกลับพุ่งทะยานราวกับจรวด สถิติดีขึ้นแบบก้าวกระโดดทุกวัน

แม้ตัวเขาเองจะพัฒนาขึ้นเช่นกัน แต่เมื่อเทียบกับจางชวนแล้ว ความเร็วของเขาก็ไม่ต่างอะไรกับหอยทาก ถูกจางชวนทิ้งห่างออกไปเรื่อยๆ!

เวลาผ่านไปครึ่งเดือน ช่องว่างด้านสมรรถภาพร่างกายของทั้งสองคนยิ่งทิ้งห่างกันมากขึ้นไปอีก!

ผู้หมวดเฉินและเหล่าเพ่าต่างก็มีใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มเจื่อนๆ

พวกเขาล้วนเคยเห็นกับตา ว่าแต่ละวันจางชวนฝึกฝนท้าทายขีดจำกัดของตัวเองอย่างหนักหน่วงแค่ไหน

หากไม่ทุ่มเทให้มากกว่าคนทั่วไป จะมีความก้าวหน้าที่ดูเหมือนเล็กน้อยเหล่านั้นมาได้อย่างไร?

ความพยายามของจางชวน คู่ควรกับความสำเร็จที่เขาได้รับอย่างแท้จริง!

ส่วนผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆ เมื่อเห็นจางชวนแบกอุปกรณ์หนักกว่าพวกเขาถึงสิบกิโลกรัม แต่กลับวิ่งได้เร็วกว่าและดูสบายๆ กว่า ต่างก็ประหลาดใจกันไปตามๆ กัน!

"ฉันพนันได้เลยว่าเขาต้องเปิดโปรโกงแน่ๆ! คนบ้าอะไรจะมีสมรรถภาพร่างกายวิปริตขนาดนี้?"

พลร่ม เติ้งเจิ้นหัว ร้องอุทาน

สื่อต้าฝานหอบแฮ่กๆ วิ่งตามหลังเขามาติดๆ พลางพูดด้วยท่าทียียวน "ความสามารถที่วิปริตกว่านี้ของเขา นายยังไม่เคยเห็นเลยต่างหาก หมอนี่สมองคงโดนประตูหนีบมามั้ง ไม่งั้นจะเก่งกาจฝืนลิขิตสวรรค์ขนาดนี้ได้ไง?"

เติ้งเจิ้นหัวหันขวับไปถลึงตาใส่เขา พูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า "นี่ไอ้พลเสนารักษ์ ทำไมนายต้องตามก้นฉันต้อยๆ ด้วยเนี่ย? เราสนิทกันขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"ฮี่ๆๆ... ก็เพราะฉันแบกน้ำหนักเยอะกว่านายไงล่ะ พอตามนาย ก็จะได้อาศัยร่างกายนายช่วยบังลม ลดแรงเสียดทานลงไปได้บ้าง"

"ไสหัวไปเลย! ฉันไม่ยอมเป็นที่บังลมให้นายหรอก!"

"ไม่ไปเว้ย!"

"เชื่อไหมว่าฉันจะอัดนาย?"

"ฮี่ๆ นายสู้ฉันไม่ได้หรอก"

"ฉันจะ￥%*#@!"

"ฮี่ๆ..."

─── 💀 ─── 𝔖𝔞𝔥𝔞ℭ𝔥𝔬𝔨𝔪𝔦𝔫𝔤𝔨𝔴𝔞𝔫 ─── 💀 ───