บทที่ 1 ขึ้นรถเพื่อนสนิทแฟนเก่า นายน้อยแห่งเมืองหลวง (1)

"คุณผู้หญิง มีบัตรเชิญหรือได้สำรองที่นั่งไว้ไหมครับ"

เจียงซินยืนอยู่หน้าคลับหรูหราตระการตาพลางถูกพนักงานรักษาความปลอดภัยเอ่ยรั้งไว้ ใบหน้าหมดจดงดงามฉายแววประหม่าเล็กน้อย เธอเม้มริมฝีปากบางเบาก่อนเอ่ย "ฉันมาหาคนค่ะ เพื่อนบอกว่าอยู่ที่ห้องเทียนเซียง"

ห้องเทียนเซียงเป็นหนึ่งในห้องรับรองพิเศษของคลับแห่งนี้จริง ๆ แต่... พนักงานรักษาความปลอดภัยลอบประเมินหญิงสาวตรงหน้า เธอแต่งกายด้วยเสื้อผ้าธรรมดา ไร้เครื่องประดับราคาแพง ทว่าหน้าตาและรูปร่างกลับงดงามสะดุดตาอย่างยิ่ง ทั้งดวงตาและท่าทียังดูบริสุทธิ์สะอาดสะอ้าน

ดูไม่เหมือนพวกผู้หญิงที่ตั้งใจมาทอดสะพานตกถังข้าวสารตามความฝันประเภท 'ประธานหนุ่มคลั่งรัก' ในคลับแห่งนี้เลยสักนิด

ทว่าแขกในห้องเทียนเซียงล้วนไม่ใช่บุคคลธรรมดา หากแม่สาวคนนี้ก่อเรื่องอะไรขึ้นมา เขาคงไม่มีปัญญาจะรับผิดชอบ

ขณะที่พนักงานรักษาความปลอดภัยกำลังจะเอ่ยถามอย่างสุภาพว่าเธอมาพบใคร บริกรคนหนึ่งก็เดินออกมาจากโถงด้านใน

"คุณเจียงใช่ไหมครับ"

เจียงซินพยักหน้ารับ

"เชิญตามฉันมาทางนี้เลยครับ"

เมื่อเห็นดังนั้น พนักงานรักษาความปลอดภัยจึงไม่ได้ขัดขวางอีก

เจียงซินก้าวเดินไปบนกระเบื้องปูพื้นขัดมันระยับ สายตากวาดมองโต๊ะเก้าอี้ไม้พะยูง แจกันโบราณ รวมถึงภาพวาดพู่กันจีนที่ประดับประดาอยู่ภายในคลับ... เธอไม่มีความรู้เรื่องพวกนี้เลย แต่สิ่งเดียวที่รับรู้ได้คือคำว่า "แพง"

เจียงซินละสายตากลับมามองข้อความในแอปพลิเคชันวีแชทบนหน้าจอมือถือ

เซวียเยว่เหยา: ฉันเมาแล้ว มารับหน่อย

เซวียเยว่เหยา: 【ตำแหน่งที่ตั้ง】

เซวียเยว่เหยา: 【วีแชทโอนเงิน 1,000 หยวน】

เซวียเยว่เหยา: นั่งแท็กซี่มาเดี๋ยวนี้เลย!

เจียงซินชินชาเซ็งแซ่กับน้ำเสียงออกคำสั่งของแม่คุณหนูผู้ร่ำรวยคนนี้เสียแล้ว

พวกเธอเรียนสาขาเดียวกันและอยู่หอพักห้องเดียวกัน แต่เจียงซินรู้ดีมาตลอดว่าเซวียเยว่เหยาไม่ชอบหน้าเธอ

สิ่งที่หล่อนโปรดปรานที่สุดคือการหาทางแสดงความเหนือกว่าต่อหน้าเจียงซินผู้มีภูมิหลังยากจนเสมอ

ยกตัวอย่างเช่น การอวดเสื้อผ้าแบรนด์เนมและกระเป๋าหรูหรา หรือชอบชี้นิ้วสั่งให้เธอทำนู่นทำนี่

ทว่าแม้เจียงซินจะดูบอบบางน่ารังแก แต่เธอก็ไม่ใช่คนยอมคน

หลังจากถูกปฏิเสธอย่างนุ่มนวลอยู่หลายหน เซวียเยว่เหยาก็เริ่มใช้แผนสายเปย์เข้าสู้

ในเมื่อมีคนรวยใจป้ำยื่นเงินมาให้ มีหรือเจียงซินจะปฏิเสธ?

อีกอย่าง พวกเธอต้องแชร์ห้องพักร่วมกันตลอดสี่ปีในมหาวิทยาลัย ตราบใดที่อีกฝ่ายไม่ล้ำเส้นจนเกินไป เธอก็ไม่อยากจะผิดใจด้วย

เจียงซินคำนวณดูแล้วว่าค่าแท็กซี่ไปกลับคืนนี้คงราว ๆ สองร้อยหยวน เท่ากับว่าเธอจะได้กำไรเน้น ๆ ถึงแปดร้อยหยวน

ยิ่งไปกว่านั้น... เจียงซินก้มลงมองชุดกระโปรงตัวใหม่ที่สวมใส่ แววตาเศร้าสร้อยพาดผ่านใบหน้าจิ้มลิ้ม

วันนี้เป็นวันเกิดของเธอ และเดิมทีเธอได้เตรียมเซอร์ไพรส์ไว้ให้แฟนหนุ่ม

ใครจะรู้ว่าจู่ ๆ เขาจะมีธุระด่วนเข้ามา เจียงซินรู้สึกผิดหวังไม่น้อย

แต่ทุกคนต่างก็มีเวลาที่ยุ่งวุ่นวายกันทั้งนั้น เธอเข้าใจได้

เจียงซินยังนึกไปถึงเรื่องเมื่อไม่กี่วันก่อน เพื่อที่จะซื้อนาฬิกาให้แฟนหนุ่ม เธอถึงกับยอมควักเงินเก็บเกือบทั้งหมดที่สะสมมาหลายปีจากการทำงานพิเศษและเงินทุนการศึกษา หลังจากหักค่าใช้จ่ายรายเดือนที่ต้องส่งให้คุณยายแล้ว

สถานการณ์ทางการเงินของเจียงซินตึงมืออย่างยิ่ง เงินลาภลอยจากรูมเมทคุณหนูในคืนนี้จึงถือเป็นเงินช่วยชีวิตที่มาได้ถูกเวลา และไม่มีเหตุผลใดที่เธอจะปฏิเสธ

อย่างไรก็ตาม หากแฟนหนุ่มรู้ว่าเธอยอมวิ่งรอกเป็นระยะทางหลายสิบกิโลเมตรมายังสถานที่แปลกตาในยามวิกาลเพื่อเงินเพียงไม่กี่ร้อยหยวน เขาคงจะโกรธอีกแน่ และคงจะบีบแก้มเธอพร้อมบ่นสั่งสอนว่า "คุณมีแฟนรวยขนาดนี้ ทำไมไม่รู้จักใช้เงินฉัน? ดันรนหาที่ไปทำงานไร้สาระพวกนั้นเพื่อเศษเงินไม่กี่แปะ"

แต่เจียงซินคิดว่าพวกเธอเป็นเพียงคนรักกัน ไม่ใช่สามีภรรยา

เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่ถูกเลี้ยงดูด้วยสัญญาผูกมัด เงินของเขาจะเกี่ยวอะไรกับเธอเล่า?

ยิ่งไปกว่านั้น เธอไม่เคยรู้สึกอับอายที่หาเงินด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง

แม้เจียงซินจะรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยกับคำพูดของแฟนหนุ่มที่คอยค่อนแคะว่าเธอขี้เหนียว แต่เธอก็คิดว่าเขาเพียงแค่เป็นห่วง จึงเลิกเก็บมาใส่ใจ

ขณะที่กำลังคิดถึงแฟนหนุ่มด้วยความหวานชื่น จู่ ๆ บริกรก็ผลักประตูห้องรับรองพิเศษเปิดออก

เจียงซินกำลังจะเอ่ยขอบคุณ ทว่าเมื่อเงยหน้าขึ้น เธอกลับเห็นชายหญิงคู่หนึ่งกำลังจุมพิตกันอย่างดูดดื่มอยู่ภายในห้อง

ทั้งสองคนนั้นไม่ใช่คนแปลกหน้าสำหรับเธอเลยสักนิด

นัยน์ตาของเจียงซินหดเกร็ง เรี่ยวแรงและจิตวิญญาณคล้ายถูกสูบออกจากร่างในพริบตา จนแทบจะทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น

"เจียง... เจียงซิน?"

"น้องสะใภ้!!!"

บนโซฟา ชายหนุ่มที่เคยโอบเอวหญิงสาว รั้งคางของหล่อนขึ้นมาบดจูบอย่างเร่าร้อนร้อนแรงถึงกับแข็งค้าง เขาผลักร่างอ้อนแอ้นที่กำลังบิดเร้าในอ้อมแขนออกโดยสัญชาตญาณ

"โอ๊ย!"

แก้มของเซวียเยว่เหยาแดงซ่าน ดวงตาปรือฉ่ำด้วยแรงอารมณ์ หล่อนอุทานร้องออกมาด้วยน้ำเสียงหวานหยดย้อย

"รุ่นพี่ ทำอะไรของคุณคะ"

พูดจบ หล่อนก็ทำตัวราวกับปีศาจจิ้งจอกเจ้าเสน่ห์ โผเข้าเหนี่ยวรั้งซบซวนร่างของเจียงหยวนหวนอีกครา "ฉันเจ็บนะ"

เจียงหยวนหวนไม่ได้สนใจหล่อน สายตาของเขาจับจ้องไปยังหญิงสาวหน้าซีดเผือดที่ยืนอยู่ตรงประตูอย่างไม่วางตา

เดิมทีเขาตั้งใจจะผลักเซวียเยว่เหยาออกไปอีกรอบ ทว่าเมื่อฉุกคิดอะไรบางอย่างได้ มือของเขากลับชะงักแข็ง ทันใดนั้นเขากลับยื่นมือไปสวมกอดหล่อนไว้พลางหยอกเย้าอย่างเปิดเผยและไร้ยางอาย

ใบหน้าสวยของเจียงซินขาวซีดราวกับกระดาษ หยาดน้ำตาเอ่อคลอในดวงตา

เธอเม้มปากแน่น สะกดกลั้นหยาดน้ำตา น้ำเสียงนุ่มนวลสั่นสะท้านอย่างรุนแรงราวกับจะสลายไปในอากาศ "นี่คือธุระด่วนที่คุณบอกว่ามีในคืนนี้งั้นเหรอ"

สีหน้าของเจียงหยวนหวนย่ำแย่อย่างยิ่ง แทนที่จะสำนึก เขากลับเบนความผิดมาที่เธอแทน "คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง แอบสืบหาที่อยู่ของฉันหรือสะกดรอยตามฉันมา?"

"แล้วแต่งตัวแบบนี้ ตั้งใจจะมาอ่อยใครที่นี่มิทราบ?"

ถ้อยคำเกรี้ยวกราดและดูแคลนของชายหนุ่มทำให้น้ำตาของเจียงซินหลั่งไหลลงมาในที่สุด

หญิงสาวอยู่ในชุดกระโปรงสีขาว เส้นผมยาวสีเข้มดัดลอนคลายถูกติดด้วยกิ๊บเงินรูปเกล็ดหิมะ แม้จะดูบริสุทธิ์ผุดผ่อง ทว่ารูปร่างของเธอกลับทรวดทรงองค์เอวเย้ายวนใจอย่างยิ่ง

ผิวขาวราวหิมะและเรียวขาสวยคู่นั้นสะกดสายตาชายหนุ่มคนอื่น ๆ ในห้องจนแทบวิญญาณหลุดลอย

ยามนี้เมื่อยอดบุษบาหลั่งน้ำตา ยิ่งดูน่าสงสารและน่าทะนุถนอมจับใจ

ดาวมหาวิทยาลัยจิงต้าผู้เลื่องชื่อ สมคำร่ำลือโดยแท้

กลุ่มเพื่อนสนิทของเจียงหยวนหวนลอบกลืนน้ำลายเอื้อก

พวกเขารู้สึกว่าเจียงหยวนหวนช่างไม่รู้จักเอ็นดูของล้ำค่า

เซวียเยว่เหยานั้นก็นับว่าสวย แต่หากเทียบกับเจียงซินแล้ว ช่างแตกต่างราวกับหญิงสามัญชนกับนางฟ้าบนสรวงสวรรค์

เฮ้อ อาหวนทำใจให้คนงามปานนี้ร้องไห้ได้อย่างไรกัน?

เฉินหมิงหัวเราะแก้เก้อ ทำลายบรรยากาศอันตึงเครียด "อาหวน นายทำอะไรเนี่ย เจียงซินเป็นแฟนนายนะ ต่อให้เธอมาตามสืบก็เพราะเป็นห่วง ไม่เห็นต้องดุขนาดนั้นเลย ทำเธอขวัญเสียหมดแล้ว"

"รุ่นน้องเจียง อย่ามัวแต่ยืนอยู่ตรงนั้นเลย เข้ามานั่งข้างในก่อนสิ"

เจียงหยวนหวนแค่นยิ้มหยัน "เจียงซิน คุณไม่ใช่ว่าทำตัวสูงส่งมาตลอดหรอกเหรอ ยอมไปทำงานพิเศษที่ร้านชานม วิ่งรอกส่งของเพื่อเศษเงินไม่กี่หยวน ดีกว่ายอมรับเงินของฉัน แล้วไฉนคืนนี้ถึงมาโผล่ที่คลับของพวกคนรวยได้ล่ะ? หรือว่าเปลี่ยนวิธีหาเงินทางลัดแล้ว?"

เพื่อนสนิทอีกคนทนไม่ไหวเอ่ยเตือน "พอได้แล้วอาหวน นายพูดแรงเกินไปแล้วนะ!"

ทว่ายิ่งมีคนออกโรงป้องเจียงซินมากเท่าไหร่ โทสะของเจียงหยวนหวนก็ยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้นเท่านั้น

"ดูสิ พอคุณมาถึง พวกเขาก็พากันออกตัวปกป้องคุณทันที ภูมิใจมากไหมล่ะ? ถ้าคุณเลิกทำตัวอวดดีอวดอุดมการณ์ปัญญาอ่อนนั่น คุณจะต้องมานั่งกังวลเรื่องเงินไหม?"

ทุกถ้อยคำเชือดเฉือนและเหยียดหยามจากปากคนที่เธอรัก ทำให้เจียงซินสั่นสะท้านและแหลกสลายไม่มีชิ้นดี

ด้วยนิสัยของเธอ เธอไม่ใช่คนประเภทที่ชอบทะเลาะเบาะแว้ง จึงทำได้เพียงจิกเล็บลงบนฝ่ามือแน่น

"ตายจริง เสี่ยวซินมาได้อย่างไรกันจ๊ะ"

เซวียเยว่เหยายกมือกุมขมับ แสร้งทำเป็นเมามายไม่ได้สติ และทำราวกับว่าตนไม่ได้เป็นคนส่งข้อความตามเจียงซินมา

"รุ่นพี่คะ ไปทะเลาะกับเสี่ยวซินทำไมกัน"

"เสี่ยวซินจ๊ะ อย่าเข้าใจผิดไปเลยนะ เมื่อกี้มันเป็นแค่บทลงโทษตอนที่รุ่นพี่กับฉันเล่นเกมตอบความจริงหรือรับคำท้าแล้วแพ้น่ะ ไม่มีอะไรลึกซึ้งเลยจริง ๆ"

แม้ปากจะพูดเช่นนั้น แต่เนื้อตัวของเซวียเยว่เหยากลับเบียดกระแซะอิงแอบอยู่กับเจียงหยวนหวนอย่างไร้กระดูก โดยไม่มีท่าทีว่าจะผละออกจากอ้อมแขนของเขาเลยแม้แต่น้อย

ยิ่งไปกว่านั้น สายตาที่หล่อนมองมายังเจียงซินยังเต็มไปด้วยความท้าทายและเย้ยหยันยโส

เจียงซินหลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน ปล่อยผ่านหล่อนไป เธอเพียงแต่จ้องมองเจียงหยวนหวนนิ่ง เอ่ยถามเขาด้วยความร้าวรานใจ "เพราะอะไร"

เรื่องที่เจียงหยวนหวนเป็นทายาทเศรษฐีรุ่นที่สองไม่ใช่ความลับในมหาวิทยาลัย

แต่เธอไม่เคยคิดจะจับคนรวยหรือเกาะพวกพ้องตระกูลใหญ่โตอย่างพวกเขาเลย

ตอนที่เจียงหยวนหวนเริ่มตามจีบเธอทีแรก เธอปฏิเสธเขาอย่างเด็ดขาด

ทว่าเขาไม่เพียงไม่โกรธเคืองหรือกลั่นแกล้งล้างแค้น กลับตามตื๊อเธออยู่ครึ่งปี แถมยังเคยได้รับบาดเจ็บจนต้องเข้าโรงพยาบาลเพราะช่วยสั่งสอนพวกนักเลงที่มาลวนลามเธอ

เจียงซินยากที่จะไม่หวั่นไหว หลงคิดไปว่าเจียงหยวนหวนแตกต่างจากพวกคุณหนูลูกคนรวยคนอื่น ๆ

ดังนั้น เธอจึงยอมละทิ้งคำสั่งสอนของคุณยายที่พร่ำบอกมาตลอดชีวิตว่าให้สวรรค์เบี่ยงห่างจากพวกบุตรชายตระกูลมั่งคั่ง รวบรวมความกล้าเพื่อที่จะคบหาตกลงปลงใจกับเขา

ทว่าความเป็นจริงกลับพิสูจน์ให้เห็นว่า แฟนหนุ่มผู้แสนดีของเธอก็ดูถูกเธอไม่ต่างจากเซวียเยว่เหยา คำพูดเหล่านั้นไม่ใช่ความพลั้งปาก และไม่ได้เกิดจากความห่วงใยเลยสักนิด

"ฉันนึกว่าคุณมีความจริงใจให้ฉันเสียอีก"

เจียงหยวนหวนทำราวกับได้ยินเรื่องโจ๊กขบขัน เขารับแก้วเหล้าที่เซวียเยว่เหยายื่นส่งให้อย่างประจบประแจง กระดกซดอึกใหญ่ ก่อนจะก้มลงจุมพิตริมฝีปากแดงของหญิงสาวในอ้อมแขนอย่างยั่วเย้าเปิดเผย ทำเอาเซวียเยว่เหยาหัวเราะคิกคักไม่หยุด

เขาหันหน้ากลับมา แกว่งแก้วเหล้าในมือพลางมองเจียงซินด้วยสายตาเยาะหยัน "คุณนี่โง่จริง ๆ หรือแกล้งเซ่อกันแน่? ต่อให้ฉันมีความจริงใจให้คุณ แล้วคุณล่ะ? เคยมีให้ฉันบ้างไหม?"

เจียงซินมองภาพเขาหยอกล้อคลอเคลียกับผู้หญิงคนอื่น ดวงตาของเธอร้อนผ่าวจนแดงก่ำ เขาพูดออกมาได้อย่างไรว่าเธอไม่มีความจริงใจ?

"ความจริงใจของคุณงั้นเหรอ? คือข้าวกล่องราคาถูกที่คุณทำมาให้ฉันทุกวัน? หรือของขวัญราคาถูกพวกนั้น? หรือคำพูดแสดงความห่วงใยจอมปลอมไม่กี่คำ?"

"แล้วคุณยังต้องการอะไรจากฉันอีก"

เจียงหยวนหวนก้มลงจูบเซวียเยว่เหยาอีกครา พลางแค่นเสียงหยัน "คุณเคยเห็นแฟนที่ไหนไม่ยอมนอนกับแฟนตัวเองบ้างไหม?"

ใบหน้าสวยของเจียงซินซีดเผือด เธอเม้มปากถาม "คุณคบกับฉันเพียงเพราะเรื่องนั้นงั้นเหรอ"

"แล้วจะเพราะอะไรอีก? ถ้าฉันไม่ได้หวังในเรือนร่างอันเยาว์วัยของคุณ ฉันจะหวังในคุณธรรมอันสูงส่งหรือความยากจนข้นแค้นของคุณกันล่ะ?"

ถ้อยคำดูหมิ่นเหยียดหยามอย่างไม่ปรานีปราศรัยของเจียงหยวนหวน ดับประกายแสงสุดท้ายในดวงตาของเจียงซินจนมอดไหม้

เธอยกมือขึ้นเช็ดหยาดน้ำตา ไม่ว่าเธอจะรู้สึกอัปยศอดสูเพียงใด เธอก็ไม่อยากจะกรีดร้องโวยวายจนสูญเสียศักดิ์ศรีชิ้นสุดท้ายไป

"ฉันเข้าใจแล้ว"

เจียงซินสูดหายใจเข้าลึก "เจียงหยวนหวน พวกเราเลิกกันเถอะ!"

รอยยิ้มหยันและความเยาะหยันบนใบหน้าของเจียงหยวนหวนพลันแข็งค้าง "คุณว่าอะไรนะ"

เจียงซินย้ำอีกครั้ง "พวกเราเลิกกัน"

เพล้ง!

เจียงหยวนหวนผลักเซวียเยว่เหยาออก ลุกขึ้นยืนพรวดพลางทุบแก้วเหล้าในมือลงบนโต๊ะอย่างแรง เศษแก้วแตกกระจายว่อน "เจียงซิน! แน่จริงคุณลองพูดคำนั้นอีกคำสิ"

เจียงซินมองเศษแก้วที่กระจัดกระจายอยู่แทบเท้า เธอไม่ได้เอ่ยสิ่งใดอีก หันหลังแล้วเดินจากไปทันที

"เจียงซิน!"

เจียงซินชะงักฝ่ามือ

ทว่าเธอได้ยินเพียงเสียงข่มขู่ขวัญเสียจากชายหนุ่มเบื้องหลังอย่างเย็นชา "เลิกกับฉันแล้ว อย่าสะเออะมาเสียใจทีหลังล่ะ! ฉันไม่เคยคิดจะเคี้ยวเอื้องกินน้ำพริกถ้วยเก่า"

"รับทราบแล้วค่ะ"

หญิงสาวหลุบตาลงพลางตอบกลับโดยปราศจากอารมณ์ใด ๆ ทว่าน้ำเสียงและท่าทีเช่นนี้กลับยิ่งสุมเพลิงโทสะของเจียงหยวนหวนให้โหมกระหน่ำยิ่งขึ้น

เมื่อเห็นเธอเดินจากไปโดยไม่เหลียวหลัง เจียงหยวนหวนแทบจะคว่ำโต๊ะตรงหน้า

เจียงซิน! ดี เก่งเหลือเกินนะ!

เฉินหมิงยกมือกุมขมับอย่างอ่อนใจ "ฉันถามจริง จะหาเรื่องไปเพื่ออะไร"

ทั้งที่เห็นชัด ๆ ว่ารักเธอแท้ ๆ แต่กลับต้องทำร้ายจิตใจกันขนาดนี้

เจียงหยวนหวนเอ่ยอย่างหงุดหงิด "นายคิดว่าเธออยากจะเลิกกับฉันจริง ๆ งั้นเหรอ"

ก่อนหน้านี้ เขาแค่เปรยว่าอยากให้เธอมีเวลาอยู่กับเขามากขึ้น เจียงซินที่ปกติเห็นการเรียนเป็นชีวิตจิตใจ ก็รีบปฏิเสธโครงการวิจัยชิ้นใหม่ของอาจารย์ทันที

เธอเป็นคนประหยัดมัธยัสถ์มาตลอด แต่กลับยอมควักเงินเก็บทั้งหมดเพื่อซื้อนาฬิการาคาหลายหมื่นหยวนให้เขา

"ฉันรู้จักเธอดี เวลาเธอรักใครเธอจะทุ่มเทสุดตัว อีกไม่นานเธอก็จะคลานกลับมาหาฉันเองแหละ"

เฉินหมิงถึงกับพูดไม่ออก เขาคิดว่าเพื่อนสนิทของเขารายนี้คงจะมั่นใจในตัวเองมากเกินไปหน่อยแล้ว

"แถวคลับเทียนหนานหาแท็กซี่ยากจะตาย นี่ก็ดึกมากแล้ว ให้เธอเดินคนเดียวมันอันตรายเกินไป อย่าให้เกิดเรื่องอะไรขึ้นเลย อาหวน นายน่าจะตามไปส่งเธอหน่อย!"

เจียงหยวนหวนดึงดันเอ่ย "เธอเก่งนักนี่ จะเกิดเรื่องอะไรได้? อีกอย่าง ปล่อยให้เธอได้รับบทเรียนเสียบ้าง จะได้ดัดนิสัยใจคอ ไม่ใช่นึกจะเอาแต่ใจจากความรักของฉันอย่างไรก็ได้!"

"เอ๊ะ? พี่เหยียน คุณจะกลับแล้วเหรอครับ"

เจียงหยวนหวนหันมองตามเสียงไปยังผู้พูด

ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ทรงอำนาจลุกขึ้นจากโซฟาเดี่ยว เขาพับแขนเสื้อเชิ้ตสีดำขึ้นลวก ๆ ดวงตาคู่นั้นล้ำลึก ใบหน้าคมสันราวกำแพงหินสลัก ท่าทางเย็นชาเข้มงวด เพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้นก็นำพาความกดดันมหาศาลม้วนตัวเข้าใส่จนเจียงหยวนหวนและคนอื่น ๆ สัมผัสได้

ตลอดฉากละครเมื่อครู่ เขาเพียงแต่นั่งมองอย่างเย็นชาอยู่ด้านข้าง ทำตัวตัดขาดจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง

ทว่ามันเป็นเรื่องปกติที่คนผู้นี้จะเฝ้ามองอย่างนิ่งเฉย หากเขายอมปริปากพูดขึ้นมาต่างหากที่จะทำให้พวกเขาพากันขวัญผวา

"พี่เหยียน คุณจะกลับแล้วเหรอครับ"

เสิ่นเหยียนพยักหน้ารับบางเบา

เจียงหยวนหวนสลัดคราบความยโสก่อนหน้านี้ทิ้งพลางฝืนยิ้ม "พอจะรบกวนพี่เหยียนสักเรื่องได้ไหมครับ"

เสิ่นเหยียนมองเขาด้วยดวงตาดำสนิทเรียบนิ่ง "เรื่องอะไร"

"ช่วย... ไปส่งเจียงซินระหว่างทางหน่อยได้ไหมครับ ไม่ต้องไปส่งถึงมหาวิทยาลัยหรอก แค่ไปหย่อนเธอไว้ในย่านที่คนพลุกพล่านพอจะโบกแท็กซี่ได้ก็พอ"

เสิ่นเหยียนพยักหน้ารับอย่างไม่ใส่ใจนัก

เจียงหยวนหวนลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก

ใคร ๆ ก็อาจจะคิดไม่ซื่อกับเจียงซินได้ แต่เสิ่นเหยียนไม่มีวันแน่นอน

ไม่เพียงเพราะสถานะของเขาจะสูงส่งเทียมฟ้า ทว่าด้วยนิสัยเย็นชา เว้นระยะห่างกับทุกคน และท่าทีละวางกิเลสราวกับพระภิกษุสงฆ์เช่นนั้น ย่อมหมายความว่าเขาจะไม่มีวันคิดมิดีมิร้ายกับผู้หญิงของเพื่อนสนิทเด็ดขาด

ขณะที่เสิ่นเหยียนก้าวเดินออกจากห้องรับรองพิเศษ เขาแว่วเสียงเจียงหยวนหวนเอ่ยเตือนกลุ่มเพื่อนสนิทไม่ให้คิดล่วงเกินเจียงซิน

กลุ่มเพื่อนสนิทพากันหัวเราะแห้ง ๆ ลอบเสียดายอยู่ในใจ

พวกเราล้วนเป็นเพื่อนที่เติบโตมาในแวดวงเดียวกัน ตระกูลต่างมีผลประโยชน์ร่วมกันอย่างใกล้ชิดและต้องพบปะกันอยู่ตลอดเวลา คงไม่มีใครบ้าพอจะมาแตกคอกันเพราะผู้หญิงเพียงคนเดียวหรอกจริงไหม?