บทที่ 511 ตามหลังสามลูก... คิดจะพลิกเกมหรือ?

กรีซมันน์กระชากบอลไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ในแดนหลังของทีมชาติฮ่องกงเหลือเพียงเอลิโอแค่คนเดียว

เอลิโอไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องวิ่งเข้าหากรีซมันน์

เขาตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะหยุดกรีซมันน์ให้ได้ ต่อให้ต้องเสียใบเหลืองหรือใบแดงก็ยอม

แต่กรีซมันน์ไม่เปิดโอกาสให้ทำแบบนั้น ทันทีที่เอลิโอขยับเข้าใกล้ กรีซมันน์ก็จ่ายบอลเรียดไซด์โค้งเล็กน้อยทแยงไปข้างหน้าอย่างฉับพลัน

เอลิโอสะดุ้งเฮือก เขาหยุดชะงักและหันกลับไปมอง ก็เห็นลูกฟุตบอลกลิ้งผ่านหลังเขาไปทางกรอบเขตโทษ

ที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือ เอ็มบัปเป้กำลังสปีดตามบอลมาจากอีกฝั่ง

เห็นท่าไม่ดี หลงอี้ฟูตัดสินใจทิ้งประตูออกมาตัดบอล

แต่ชัดเจนว่าเอ็มบัปเป้ไวกว่า ทันทีที่หลงอี้ฟูวิ่งพ้นกรอบเขตโทษ เอ็มบัปเป้ก็ถึงบอลก่อนแล้ว เขาแตะเปลี่ยนทางเพื่อสร้างมุมยิงอย่างรวดเร็ว แล้วแปบอลเข้าไปในตาข่ายที่ว่างเปล่าจากบริเวณเส้นเขตโทษ

ตุง!

บอลเข้าประตูไปอีกครั้ง เอ็มบัปเป้เองยังแทบไม่อยากเชื่อว่าเขาจะยิงได้ง่ายดายขนาดนี้

เขาหันกลับไปมองผู้ตัดสินด้านหลังเพื่อเช็กว่าล้ำหน้าหรือไม่

เมื่อเห็นว่าไม่มีสัญญาณธง เอ็มบัปเป้ก็วิ่งไปที่ข้างสนาม กอดอกทำท่าดีใจประจำตัว

แฟนบอลฝรั่งเศสในสนามต่างเต้นระบำกันอย่างสุดเหวี่ยง

3–0... นี่ไม่ใช่แค่ความได้เปรียบ แต่มันคือสถานะผู้ชนะเห็น ๆ

ในห้องบรรยาย จานจวินทำได้เพียงพูดปลอบใจด้วยน้ำเสียงให้กำลังใจ

“หนุ่ม ๆ ทำเต็มที่แล้วครับ ฝรั่งเศสกำลังสนุกกับจังหวะเกมที่เป็นอยู่... ครึ่งแรกใกล้จะหมดแล้ว หวังว่าช่วงพักครึ่งเด็ก ๆ จะปรับสภาพจิตใจกลับมาได้นะครับ!”

ก่อนแข่ง สื่อหลักต่างยกให้ฝรั่งเศสเป็นเต็งแชมป์อยู่แล้ว

แต่ไม่มีใครคาดคิดว่าฝรั่งเศสจะนำห่างถึง 3–0 ตั้งแต่ครึ่งแรก

นักเตะทีมชาติฮ่องกงเองก็คาดไม่ถึงสกอร์นี้ ขวัญกำลังใจของพวกเขาเริ่มแตกกระเจิง

อย่างที่จานจวินว่า ตอนนี้พวกเขาต้องการช่วงพักครึ่งอย่างเร่งด่วน

โชคดีที่เวลาในครึ่งแรกเหลือไม่มาก หลังจากทีมชาติฝรั่งเศสฉลองประตูเสร็จ ผ่านไปแค่นาทีเศษ ผู้ตัดสินชาวอาร์เจนตินาก็เป่านกหวีดหมดครึ่งแรก

การแข่งขันเข้าสู่ช่วงพักครึ่ง นักเตะทีมชาติฮ่องกงเดินก้มหน้าคอตกกลับเข้าห้องแต่งตัวทีละคนด้วยความห่อเหี่ยว

เมื่อมาถึงห้องแต่งตัว ไม่มีใครพูดอะไร แม้แต่ไวต์เองก็ไม่รู้จะพูดอะไรในสถานการณ์นี้

ท่ามกลางความเงียบ เกาฟานเป็นคนแรกที่เอ่ยปาก

“ความผิดผมเอง... ถ้าไม่ใช่เพราะลูกทำเข้าประตูตัวเองนั่น เราคงไม่โดนยิงถึงสามลูกในครึ่งแรกแน่”

ฟาตูสรีบพูดต่อ

“ผมเองก็ต้องรับผิดชอบ ผมใจร้อนเกินไปจนทำแฮนด์บอล”

หลงอี้ฟูพูดด้วยความเสียใจ

“ก่อนแข่งโค้ชบอกผมแล้วว่ากรีซมันน์ชอบยิงไปทางซ้าย แต่ผมไม่ฟังเอง!”

ทุกคนต่างกล่าวโทษตัวเอง แต่ซูเหว่ยในฐานะกัปตันทีมกลับไม่มีทีท่าว่าจะผ่อนคลาย

“ยังไม่ถึงเวลาสรุปผลงาน... ครึ่งหลังยังมีอีกสี่สิบห้านาที”

“ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาเถียงกันว่าใครผิดใครถูก สิ่งที่เราต้องทำที่สุดคือปลุกใจตัวเองขึ้นมา ครึ่งหลังเรายังต้องออกไปสู้ตายกับพวกฝรั่งเศส!”

จังหวะนั้น ซูเหว่ยที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ก็ลุกพรวดขึ้น แล้วขว้างผ้าขนหนูเช็ดเหงื่อลงพื้นอย่างแรง

เพียะ!

“ทุกคน! ฮึดหน่อยเว้ย! เกมยังไม่จบ อย่าทำตัวเหมือนแพ้แล้วสิ ครึ่งหลังเรายังมีโอกาส”

ถ้าเป็นเมื่อก่อนที่ซูเหว่ยพูดแบบนี้ เพื่อนร่วมทีมคงขานรับอย่างฮึกเหิม

แต่ตอนนี้ ทุกคนมองหน้าซูเหว่ยด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสน

ซูเหว่ยรู้ดีว่าไอ้พวกนี้เสียความมั่นใจเพราะความเก่งกาจของฝรั่งเศส

เห็นสภาพลูกทีมแบบนี้ ซูเหว่ยยิ่งโมโห

“โดนยิงสามลูกก็ปอดแหกแล้วเหรอ? ถ้ามันยิงได้สามลูก เราก็ยิงคืนสามลูกได้เหมือนกัน!”

ยิงฝรั่งเศสคืนสามลูกในครึ่งเดียว?

ความคิดแรกของนักเตะฮ่องกงคือ... เป็นไปไม่ได้

สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่ซูเหว่ย ตอนนี้ซูเหว่ยยืนตัวตรง สายตาลุกโชน กำหมัดแน่น

รังสีอำมหิตของซูเหว่ยแผ่ซ่านไปถึงทุกคน พวกเขาอดไม่ได้ที่จะนึกย้อนไปถึงหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ที่เดินตามหลังซูเหว่ยฝ่าฟันจนมาถึงรอบชิง

หลายต่อหลายครั้ง... ก็เป็นซูเหว่ยนี่แหละที่ก้าวออกมาแบกทีม

‘หรือว่า... เราจะมีโอกาสจริง ๆ?’

ประกายแห่งความหวังเริ่มฉายชัดในดวงตาของนักเตะฮ่องกง

“ตึง!!”

เสียงดังสนั่นทำเอาทุกคนสะดุ้ง ที่แท้ซูเหว่ยชกตู้ล็อกเกอร์เต็มแรง

“โอกาสแบบนี้แม่งสี่ปีมีหนเดียวนะเว้ย! ต่อให้ต้องตายในครึ่งหลัง ก็ต้องไปตายในสนาม... พี่น้อง! ตามฉันไปสู้ตาย!”

หมัดเดียวของซูเหว่ยปลุกสติทุกคนให้ตื่นเต็มตา

เกาฟานตะโกนขึ้นทันที

“แม่งเอ๊ย! ลุยให้แหลกไปเลย!”

“เอาเว้ย! ครึ่งหลังไปตีเสมอให้ได้!”

บรรยากาศในห้องแต่งตัวกลับมาคึกคักในพริบตา

ไม่ใช่แค่นักเตะที่ฟื้นคืนชีพด้วยเสียงปลุกใจของซูเหว่ย แม้แต่ไวต์เองก็ตาเป็นประกาย

“ใช่ เกมยังไม่จบ เรายังมีโอกาส เราทำได้แน่!”

เมื่อนักเตะเริ่มสงบลง ไวต์ก็รีบกางแผนแทคติกสำหรับครึ่งหลังทันที

ในขณะเดียวกัน ที่ห้องแต่งตัวอีกฝั่ง นักเตะฝรั่งเศสเริ่มได้ใจกันใหญ่

ทันทีที่กลับเข้าห้องแต่งตัว อูมติตี้ก็ออกอาการระริกระรี้ ยิ้มร่าพลางพูดกับเจ้าหน้าที่

“แชมเปญอยู่ไหน? เอาแชมเปญมาขวดสิ”

เจ้าหน้าที่ตอบกลับ

“เกมยังไม่จบเลยนะครับ จะดีเหรอ?”

อูมติตี้หัวเราะร่า

“3–0 แล้ว จะไม่ดียังไง? พวกมันไม่มีปัญญาทำอะไรแล้วล่ะ”

ป็อกบาที่อยู่ข้าง ๆ เสริมขึ้น

“ให้เขาจิบหน่อยเถอะน่า!”

เจ้าหน้าที่ทำตัวไม่ถูก ทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังขัดขึ้น

“อย่าเหลวไหล”

อูมติตี้หันไปตามเสียง ก็เห็นว่าเป็นเดส์ชองส์ เฮดโค้ชของทีมเดินเข้ามา

เดส์ชองส์คุมทีมมาหกปี บารมีในทีมถือว่าสูงมาก

ทุกคนเงียบกริบ เดส์ชองส์เดินช้า ๆ มากลางห้องแต่งตัวแล้วหยุดยืน

“ครึ่งแรกทุกคนทำได้ดีมาก แต่อย่าประมาท... การที่พวกเขาเขี่ยรัสเซีย โครเอเชีย และอังกฤษตกรอบมาได้ พิสูจน์แล้วว่าพวกเขามีดี”

“ครึ่งหลังต้องขยันเหมือนเดิม พยายามปิดเกมให้ได้ในเก้าสิบนาที!”

เดส์ชองส์พูดด้วยวาทศิลป์ แต่ใจนักเตะฝรั่งเศสนั้นลอยไปถึงงานฉลองคืนนี้แล้ว

อูมติตี้กระซิบกับกรีซมันน์เบา ๆ

“โค้ชเครียดเกินไปเปล่าเนี่ย... นำตั้งสามลูก อย่าว่าแต่ทีมชาติฮ่องกงเลย ต่อให้บราซิลหรืออาร์เจนตินามาเอง ก็ไม่มีทางพลิกเกมได้หรอก!”

กรีซมันน์คิดเหมือนกัน แต่ก็ยังเตือนเพื่อน

“ระวังหน่อย ซูเหว่ยของฝั่งนั้นร้ายกาจมากนะ”

ถ้าเป็นก่อนแข่ง พอกรีซมันน์เอ่ยชื่อซูเหว่ย อูมติตี้คงประสาทกิน เพราะเขาเคยโดนซูเหว่ยเล่นงานจนเปื่อยในลาลิกามาแล้ว

แต่ตอนนี้สกอร์ 3–0 ทำให้เขาฮึกเหิมจนลืมตัว

“เหอะ ฉันยอมรับว่าหมอนั่นเก่ง แต่ต่อให้เก่งแค่ไหน มันก็แค่คนคนเดียว”

“ที่นี่ไม่ใช่ลาลิกา พรีเมียร์ลีก หรือแชมเปียนส์ลีกนะเว้ย... ข้างกายมันไม่มีมาเน่หรือคูตินโญ่ แม้แต่ซาลาห์ก็ไม่มี”

“วันนี้แหละ เราจะให้ไอ้เด็กนั่นได้ลิ้มรสความพ่ายแพ้!”

กรีซมันน์ไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาก็รู้สึกว่าต่อให้ซูเหว่ยเก่งแค่ไหน แต่ตามหลัง 0–3 แบบนี้ มันเป็นไปไม่ได้หรอกที่จะกลับมาชนะฝรั่งเศส

พอนึกได้ว่าอีกแค่สี่สิบห้านาทีก็จะได้ชูถ้วยแชมป์โลก กรีซมันน์ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═