บทที่ 11 ... ลูกพี่ผมแดง... นั่นมันพลเรือเอกแปดขวบ

บทที่ 11 ... ลูกพี่ผมแดง... นั่นมันพลเรือเอกแปดขวบ

ยาซปส่องกล้องดูแล้วอุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ

ทำเอาผมแดง แชงคูส ที่เตรียมจะเทียบเรือเข้าหาเรือหนวดขาว ถึงกับแปลกใจไปด้วย

“พลเรือเอก... จักรพรรดิเด็ก กับโมโมอุซางิ...”

“มาโผล่เอาดื้อๆ แบบนี้เลยแฮะ”

นี่มันการพบกันของสองจักรพรรดินะ... พวกนั้นไม่กลัวโดนรุมยิงถล่มจมทันทีเลยรึไง?

เรือ ‘เรดฟอร์ซ’ ค่อยๆ ชะลอความเร็วลง

ทางฝั่งกลุ่มโจรสลัดหนวดขาว ก็สังเกตเห็นเรือรบที่ไม่มีทีท่าจะรักษาระยะห่าง แต่กลับมุ่งหน้าตรงดิ่งเข้ามาหาพวกเขา

“พ่อครับ... พลเรือเอกจริงๆ ด้วย ไอ้เด็กแปดขวบที่ชื่อจักรพรรดิเด็กนั่น”

มัลโก้ส่องกล้องดูชัดๆ แล้วขมวดคิ้วรายงาน

“พวกนั้นไม่ชะลอความเร็วเลย... อยากเปิดสงครามรึไง?”

หัวหน้าหน่วยคนอื่นๆ ก็ดูตกใจ... เป็นไปไม่ได้ที่พวกนั้นจะไม่รู้ว่ามีเรือจักรพรรดิถึงสองลำอยู่ตรงนี้

“กุระระระระ... จักรพรรดิเด็กเรอะ? น่าสนใจนี่”

หนวดขาวดูสนอกสนใจ แต่ยังคงนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่

พลเรือเอกที่เซ็นโงคุยอมเสี่ยงให้คนทั้งโลกหัวเราะเยาะ ปรากฏตัวออกมาแล้ว... เขาอยากจะเห็นนักเชียวว่ามีดีอะไร

บนเรือรบกองทัพเรือ

โมโมอุซางิและเหล่าทหารเรือด้านหลัง ต่างมองซัมเมอร์ด้วยสายตาเลิ่กลั่ก

“ท่านพลเรือเอกจักรพรรดิเด็กครับ... เราจะแล่นเข้าไปจริงๆ เหรอครับ? พวกนั้นไม่ใช่โจรสลัดธรรมดานะครับ!”

ทหารเรือนายหนึ่งถามด้วยน้ำเสียงสั่นกลัว

แม้ตลอดทางพลเรือเอกตัวน้อยคนนี้จะโชว์โหด ต่อยเรือโจรสลัดจมด้วยหมัดเดียวจากระยะไกลมาตลอด...

แต่นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น เรือโจรสลัดสองลำข้างหน้าคือหนวดขาวกับผมแดงนะ!

“แน่นอนสิ ภารกิจของเราคือขัดขวางไม่ให้หนวดขาวกับผมแดงพบกัน... ในเมื่อพวกมันกำลังจะเทียบเรือ เราก็ต้องเข้าไปขวางตรงๆ นี่แหละ”

ซัมเมอร์สวมแว่นตากันแดดทรงกลม ชุดสูทตัวจิ๋ว และเสื้อคลุมแห่งความยุติธรรม... ยืนเท้าเอวอยู่ที่หัวเรืออย่างมาดมั่น

เทียบกับโมโมอุซางิที่ดูกังวล และทหารเรือที่ขวัญเสีย... ซัมเมอร์ดูผ่อนคลายสุดๆ แถมในใจยังคันไม้คันมืออยากลองของเต็มแก่

ต่อให้ไม่มีฮาคิสังเกตที่แข็งแกร่ง... แค่สัญชาตญาณร่างกายก็บอกได้ว่า บนเรือข้างหน้านั้นมีสัตว์ประหลาดของจริงอยู่!

การได้แลกหมัดกับยอดฝีมือระดับนี้... รับรองว่าความแข็งแกร่งของเขาจะพุ่งกระฉูดแน่นอน!

แถมผมแดง แชงคูส ยังเป็นปรมาจารย์ดาบ และหนวดขาวก็มีพละกำลังมหาศาลแม้ไม่ต้องพึ่งผลปีศาจ... ซัมเมอร์เล็ง ‘เทมเพลตการต่อสู้’ ของสองคนนี้มานานแล้ว

และแล้ว...

ท่ามกลางสายตาแปลกใจของลูกเรือสองจักรพรรดิ...

เรือรบกองทัพเรือแล่นเข้าไปจอดขวางกลางระหว่างเรือสองลำอย่างหน้าตาเฉย!

“สวัสดีครับ ยินดีที่ได้รู้จัก ผมชื่อซัมเมอร์... พลเรือเอกครับ”

ซัมเมอร์ยืนอยู่ที่หัวเรือ ทักทายโจรสลัดทั้งสองฝั่งอย่างสุภาพนอบน้อม

มัลโก้, วิสต้า, โจส และคนอื่นๆ รวมถึง แชงคูส, เบ็คแมน, ยาซป... ต่างมองหน้ากันด้วยสีหน้าพิลึก

นี่มันการแสดงปาหี่อะไรกัน? ไอ้หนูหน้าหล่อนี่เอาจริงดิ?

ท่าทางสุภาพเรียบร้อยนั่นมันอะไร... ทำไมดูเป็นเด็กดีจังวะ?

“อ้อ... อีกอย่างครับ เพื่อความไม่ประมาท... พวกคุณสองฝ่ายห้ามติดต่อกันเด็ดขาดนะครับ”

ทักทายเสร็จ ไม่รอให้ใครตอบรับ ซัมเมอร์ก็แจ้งจุดประสงค์ทันที

“ห้ามติดต่อกัน?”

ผมแดง แชงคูส ยิ้มออกมา... เด็กคนนี้น่าสนใจจริงๆ

จอมพลเซ็นโงคุวางใจปล่อยให้เด็กกับผู้หญิงมาขวางพวกเขาได้ยังไงนะ?

“พ่อหนูน้อย... นี่ไม่ใช่เวลามาเล่นตลกนะ ชั้นมีธุระต้องคุยกับหนวดขาวเป็นการส่วนตัว”

“ช่วยหลีกทางให้พี่ชายหน่อยจะได้ไหม?”

แชงคูสมองซัมเมอร์ด้วยสายตาเป็นมิตร

“ไม่ครับ”

ซัมเมอร์ปฏิเสธเสียงแข็ง ยืนยันจุดยืนชัดเจน

ทำเอาทหารเรือข้างหลังกลืนน้ำลายเอือกใหญ่

เฮ้ย... ใครบ้างจะไม่กลัวเมื่อต้องเผชิญหน้ากับสองจักรพรรดิพร้อมกันแบบนี้!

ผมแดง แชงคูส ชะงักไปเล็กน้อย แล้วทำหน้าจนใจ

“ลูกพี่... สงสัยต้องสั่งสอนพวกทหารเรือสักหน่อยแล้วมั้ง...”

ยาซปและคนอื่นๆ ยักไหล่

ช่วยไม่ได้... เจอเด็กดื้อแบบนี้ ก็คงต้องให้ ‘ท่านพลเรือเอกจักรพรรดิเด็ก’ ลำบากหน่อยแล้ว

“โจส... ไปเขี่ยไอ้หนูนั่นให้พ้นทางทีซิ”

หนวดขาว นิวเกต ลุกขึ้นยืน เดินมาที่กราบเรืออย่างเชื่องช้า ด้วยท่วงท่าของราชาผู้มองโลกอยู่เบื้องล่าง

เขาปรายตามองซัมเมอร์แวบหนึ่ง แล้วมองข้ามไปที่ผมแดง แชงคูส

ซัมเมอร์เงยหน้ามอง

ยักษ์ใหญ่สูงกว่าแปดเมตร... ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลแห่งเกียรติยศ และแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมา

‘หนวดขาว...’

ประกายตาของซัมเมอร์วาวโรจน์ ในชาติก่อนเขาชื่นชมชายคนนี้มาก พอได้มาเห็นตัวจริงและกำลังจะได้แลกหมัด... มันอดตื่นเต้นไม่ได้จริงๆ

แต่ตอนนี้... หนวดขาวไม่ได้เห็นซัมเมอร์อยู่ในสายตาเลย เขาสนใจแค่ชายผมแดงสวมเสื้อคลุมดำฝั่งตรงข้ามเท่านั้น

“รูว์... นายไปเชิญท่านจักรพรรดิเด็กออกไปหน่อยสิ”

เมื่อหนวดขาวปรากฏตัว ฮาคิราชันย์ของแชงคูสก็เริ่มแผ่ออกมา

กลิ่นอายแห่งราชันย์โดยกำเนิดเริ่มแผ่ขยาย... ปะทะกับแรงกดดันของหนวดขาวจากระยะไกล

“ครับ พ่อ”

“ครับ ลูกพี่”

โจส และ ลัคกี้ รูว์ รับคำสั่งพร้อมกัน ก้าวออกมาประจันหน้ากับซัมเมอร์

“นี่ พ่อหนู... ได้ยินแล้วใช่ไหม? รีบไปซะเถอะ”

“ลำพังแค่พลเรือเอกคนเดียว... หยุดสองจักรพรรดิไม่ได้หรอกนะ”

ทั้งสองคนพูดขู่ พลางกระโดดลงมายืนบนราวระเบียงเรือรบที่อยู่ตรงกลาง... คนละฝั่งซ้ายขวา

ทหารเรือและโมโมอุซางิเตรียมพร้อมรบทันที

“แล้วถ้าผมไม่ไปล่ะ?”

ซัมเมอร์มองทั้งสองคนที่ยืนค้ำหัวอยู่บนราวเรือ แล้วโบกมือห้ามลูกน้องไม่ให้ยิง

“ถ้าไม่ไป... ก็คงต้องเจ็บตัวกันหน่อย”

โจสส่ายหน้าอย่างเหนื่อยใจ

เด็กก็คือเด็ก... ทำไมถึงไม่รู้จักกาลเทศะนะ?

โจรสลัดไม่มีคำว่าปรานีให้ทหารเรือหรอกนะ

ได้ยินแบบนั้น ซัมเมอร์ก็ฉีกยิ้ม

ถ้าไม่โชว์ของสักหน่อย... เจ้าพวกนี้คงไม่เห็นหัวเด็กอย่างเขาแน่

ฟุ่บ!

จู่ๆ เสียงแหวกอากาศก็ดังขึ้น!

ซัมเมอร์ขี้เกียจคุยแล้ว... เขาพุ่งตัวด้วยความเร็วสูงไปโผล่ตรงหน้าลัคกี้ รูว์... หมัดเล็กๆ ที่เคลือบ ‘ริวโอ’ สีแดงฉาน ถูกซัดออกไปเต็มแรง!

กระแสอากาศรอบหมัดกลายเป็นเกลียวสีขาว พุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วแสง!

ลัคกี้ รูว์ ที่กำลังกัดน่องไก่ในมือ ยังคงประมาทเห็นซัมเมอร์เป็นแค่เด็ก... กว่าจะรู้ตัวและเร่งฮาคิเกราะขึ้นมากัน ก็สายไปแล้ว!

เขาถูกพละกำลังมหาศาลของซัมเมอร์ซัดเข้าเต็มรัก!

เหมือนถูกค้อนระฆังยักษ์ฟาดใส่กลางลำตัว!

ตึบ! เสียงทึบหนักแน่น

น่องไก่ในมือลัคกี้ รูว์ ปลิวว่อน... แรงกระแทกมหาศาลส่งผ่านแขนกระจายไปทั่วร่าง!

ร่างอ้วนกลมของเขาปลิวละลิ่วกลับไปทางเดิมที่กระโดดมา!

ภาพเหตุการณ์กะทันหันทำเอาทุกคนตกตะลึง

ไม่ว่าจะคนของสองจักรพรรดิ หรือทหารเรือบนเรือรบ... ไม่มีใครคาดคิดว่าซัมเมอร์จะเปิดฉากโจมตีทันทีแบบนี้

พวกเขาได้แต่มองร่างของลัคกี้ รูว์ ลอยละลิ่วกลับไป โดยไม่สามารถควบคุมการทรงตัวได้

นั่นมัน ลัคกี้ รูว์ นะ! หนึ่งในเสนาธิการระดับท็อปของกลุ่มผมแดง!

โดนตบปลิวกลับไปง่ายๆ แบบนั้นเลยเนี่ยนะ!?

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═