บทที่ 14 : ฆ่าบอสคนเดียวมันส์มาก

ท่ามกลางแสงทองของการอัพเลเวล ระดับของเจียงไป่ถึง 4 แล้ว เขาใส่แต้มคุณสมบัติอิสระ 2 แต้มเข้าความว่องไวเช่นเคย ค่าพลังโจมตีสูงถึง 190 แต้ม!

มีแค่คำว่าน่ากลัวเท่านั้นที่จะบรรยายได้

"น่าหงุดหงิดจัง ฆ่ามอนสเตอร์ไปยี่สิบสามสิบตัว ทักษะ [ปล้นชิง] ไม่เคยทำงานเลยสักครั้ง อัตราการทำงานต่ำขนาดนี้เลยหรือ?"

เจียงไป่สงสัยว่าทักษะ [ปล้นชิง] นี้จะทำงานได้จริงหรือไม่

เดินลึกเข้าไปอีก ก่อนออฟไลน์เจียงไป่ได้ทำเครื่องหมายไว้แถวๆ เขตหมูป่า แต่ตอนนี้เครื่องหมายยังอยู่แต่หมูป่าหนีไปแล้ว

แต่การค้นหาก็ไม่ยาก ร่างกายขนาดใหญ่ขนาดนั้นเคลื่อนไหวในพุ่มไม้ ร่องรอยย่อมเห็นได้ชัดเจน หลังจากตามรอยไปประมาณสามนาที ร่างกายใหญ่ยักษ์ที่คุ้นเคยก็ปรากฏในสายตาของเจียงไป่อีกครั้ง

"ใหญ่...ใหญ่จังเลย..."

เจียงไป่จ้องมองหมูป่าจ่าฝูงที่ใหญ่ราวกับภูเขาลูกเล็ก แล้วค่อยๆ เข้าไปในระยะที่พอดี ที่ 30 หลา ไม่มากไม่น้อย

"มาเลย ให้พ่อได้ดูพลังของเจ้าหน่อย!"

"การยิงกระทบ!"

พูดจบ ลูกธนูที่เต็มไปด้วยน้ำแข็งก็พุ่งแหวกอากาศไป พร้อมกับเสียงร้องโหยหวนของหมูป่าจ่าฝูง ตัวเลขขนาดใหญ่ลอยขึ้นเหนือหัวมัน

"-196" "-40"

เลือดของหมูป่าจ่าฝูงหายไปหนึ่งในสิบทันที

"ไม่เลว ไม่เลว ความเสียหายก็ถือว่าดูดีทีเดียว"

เจียงไป่ค่อนข้างพอใจกับความเสียหายที่เขาทำได้

"โฮ่ง..."

หมูป่าจ่าฝูงหันร่างกายขนาดยักษ์ ดวงตาสีแดงก่ำจ้องมองเจียงไป่ กีบทั้งสี่ที่แข็งแรงกระทืบพื้น จากนั้นก็พุ่งเข้าใส่เจียงไป่

ความเร็วของหมูป่าจ่าฝูงชัดเจนว่าเร็วกว่าหมูป่าทั่วไป แต่ทุกที่ที่มันผ่านไปมีร่องรอยน้ำแข็งเป็นผลึกสีขาวหิมะ ซึ่งหมายความว่ามันถูกลดความเร็ว 20%

แม้ว่า [การยิงกระทบ] จะมีผลลดความเร็วเช่นกัน แต่ชัดเจนว่าไม่สามารถซ้อนทับกับผลลดความเร็วของอาวุธได้ มีผลแค่อย่างเดียวเท่านั้น

หมูป่าที่ถูกลดความเร็วดูเหมือนจะดุร้าย แต่จริงๆ แล้วความเร็วไม่ได้มากขนาดนั้น บวกกับรองเท้าของเจียงไป่ที่เพิ่มความเร็วการเคลื่อนที่ 10% เจียงไป่ที่มีความว่องไวสูงอยู่แล้วพบว่าหมูป่าจ่าฝูงตัวนี้ไล่ตามเขาไม่ทันเลย!

ทันใดนั้นเจียงไป่ก็ดีใจเหลือเกิน "นี่มันโอกาสที่ดีในการคอยยิงมันไม่ใช่หรือ?"

ในขณะที่ถอยหลังปรับตำแหน่งไปเรื่อยๆ เขาก็เริ่มใช้ทักษะ [การยิงแบบเล็ง] อีกครั้ง

"-214" "-40"

สองดอกลงไป เลือด 2000 หน่วยของหมูป่าเหลือเพียง 1510 หน่วย และระยะห่างระหว่างคนกับสัตว์ยังคงอยู่ที่ประมาณยี่สิบห้าหลา

"ต่อไป!"

ด้วยการลดความเร็วของมันและการเพิ่มความเร็วของตัวเอง หมูป่าจึงทำอะไรเจียงไป่ไม่ได้จริงๆ มันวิ่งชนไปมาเหมือนแมลงวันไร้หัว แต่ก็ไม่สามารถเข้าใกล้เจียงไป่ได้ ในขณะที่ลูกธนูในมือของเจียงไป่ทุกครั้งที่ยิงออกไปก็พรากเลือดของมันไปเรื่อยๆ

"-178" "-40" "-356" "-40"

"วะ! เกิดคริติคอลแล้ว!"

เจียงไป่อุทานขึ้น คริติคอลครั้งนี้ทำให้เลือดของหมูป่าลดลงเหลือต่ำกว่า 50% ทันที

แต่หลังจากที่เลือดลดต่ำกว่า 50% สถานะของหมูป่าก็มีการเปลี่ยนแปลงที่ละเอียดอ่อนอย่างเห็นได้ชัด ร่างกายขนาดมหึมาของมันเป็นประกายสีแดงจางๆ

ทันใดนั้น หมูป่าก็ก้มหัวลง ท่าทางเหมือนกำลังจะพุ่ง พร้อมกับพลังมหาศาลที่ระเบิดออกมาจากขาทั้งสี่ข้างที่แข็งแรง หมูป่าร่างใหญ่ราวกับภูเขาลูกเล็กพุ่งเข้าใส่เจียงไป่อย่างรวดเร็วดุจสายฟ้า

ในชั่วขณะนั้น ความเร็วที่หมูป่าระเบิดออกมาทำให้ใจคนสั่น มันทิ้งเงาหลายเงาไว้กลางอากาศ!

"แย่แล้ว มันใช้ทักษะแล้ว!"

"การพุ่งชนอย่างป่าเถื่อน!"

เจียงไป่อุทานขึ้น ปล่อยธนูยาวในมือแล้วหันตัววิ่งหนี แต่จะวิ่งหนีหมูป่าจ่าฝูงได้อย่างไร?

ชั่วพริบตา ร่างกายขนาดใหญ่ของมันก็ลบระยะห่างกว่ายี่สิบหลาระหว่างทั้งสองในทันที!

แต่ [การพุ่งชนอย่างป่าเถื่อน] ก็ทำได้แค่นี้ เมื่อเหลือระยะห่างประมาณห้าหลาจากเจียงไป่ ร่างของหมูป่าจ่าฝูงที่กำลังพุ่งไปข้างหน้าก็หยุดฉับ ชัดเจนว่าระยะของทักษะทำให้มันไปได้แค่นี้เท่านั้น

เจียงไป่ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะออกมา

"ฮ่าๆๆ ระยะไม่พอ หมูโง่ อย่าดิ้นรนเลย สุดท้ายแล้วก็ต้องถูกข้าล่อยิงจนตายอยู่ดี!"

พูดพลาง เจียงไป่ก็ยกธนูยาวขึ้นอีกครั้งเตรียมโจมตี แต่หัวเราะได้ครึ่งเดียวก็หยุดกะทันหัน สีหน้าของเขาแข็งทื่อไปทันที จากนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนเป็นเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส

ตัวเลขขนาดใหญ่ลอยขึ้นมาเหนือศีรษะของเจียงไป่

"-258!"

"โอ้ย!!!"

เสียงร้องโหยหวน เจียงไป่กุมก้นของตัวเองแล้วกระโดดขึ้นสามวา

ที่แท้ทักษะ [การพุ่งชนอย่างป่าเถื่อน] แม้จะไล่ตามเจียงไป่ไม่ทัน แต่เจียงไป่ลืมไปว่าหมูป่าจ่าฝูงยังมีทักษะ [การแทงของเขี้ยว] ตอนแรกไม่เข้าใจทักษะนี้ แต่ตอนนี้เจียงไป่เข้าใจแล้ว

หลังจากที่หมูป่าจ่าฝูงหยุดร่าง เขี้ยวแหลมคมสีขาวหิมะก็แทงขึ้นมาจากพื้นดินด้านหลังของเจียงไป่อย่างเงียบเชียบ แทงเข้าใส่ตูดของเจียงไป่ที่ไม่ทันตั้งตัว ถูกแทงตูดเข้าให้!!!

"บ้าเอ๊ย ทักษะแทงเขี้ยวนี่มีระยะโจมตี 10 หลาด้วย!"

"ประมาทไป!!!"

"ตูดของฉัน!"

กุมตูดไว้ เจียงไป่บิดหน้าแล้วถอยห่างออกไปอีกครั้ง ลูกธนูที่แหวกอากาศบรรจุความโกรธของเจียงไป่ฝ่าความยาวไกลไปปักกลางหน้าผากของหมูป่า

"คริติคอล!"

"-356" "-40"

ฝ่ายนี้ หลังจากใช้ทักษะไปยกหนึ่ง ทักษะของหมูป่าจ่าฝูงก็เข้าสู่ช่วงคูลดาวน์ มันจึงเริ่มวิ่งพุ่งชนไปมาอีกครั้ง

เลือดของหมูป่าจ่าฝูงเหลือเพียง 500 หน่วยพอดี!

ตอนนี้ คูลดาวน์ของทักษะ [การยิงแบบเล็ง] และ [การยิงกระทบ] ก็หมดลงแล้ว เริ่มด้วยการยิงแบบเล็ง ร่วมกับทักษะ [บาดแผล] ของอาวุธ ทำความเสียหายให้หมูป่าจ่าฝูงอีก 218 หน่วย!

ไม่คิดว่าการโจมตีครั้งนี้จะกระตุ้นทักษะ [แช่แข็ง] 1% ของอาวุธ ทำให้หมูป่าจ่าฝูงกลายเป็นน้ำแข็งอยู่กับที่ 3 วินาที!

เมื่อหมูป่าจ่าฝูงกลายเป็นรูปปั้นน้ำแข็งขนาดมหึมา ทักษะ [การป้องกันที่ยากจะทะลวง] ที่มันกำลังใช้ครึ่งหนึ่งก็ถูกเจียงไป่ขัดจังหวะ

"ฉวยจังหวะที่เจ้าป่วย เอาชีวิตเจ้า!"

3 วินาที เพียงพอให้เจียงไป่โจมตีได้สองครั้ง เริ่มด้วยทักษะ [การยิงกระทบ] แล้วตามด้วยการยิงธรรมดาอีกหนึ่งครั้ง

เมื่อลูกธนูดอกสุดท้ายยิงเข้าไปในร่างของหมูป่า รูปปั้นน้ำแข็งขนาดใหญ่ที่เป็นหมูป่าจ่าฝูงก็แตกกระจายทันที ตกลงสู่พื้น!

"เยี่ยม!!!"

เมื่อเห็นว่าตัวเองสามารถฆ่าบอสเองได้จริงๆ ใจของเจียงไป่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นและดีใจ มองดูไอเทมที่ตกเต็มพื้น เจียงไป่รู้สึกปลาบปลื้ม

"ทักษะ [ปล้นชิง] ทำงาน คุณได้รับคุณสมบัติความว่องไว 2 แต้ม"

"เยี่ยมไปเลย ในที่สุดก็ทำงานแล้ว!"

เจียงไป่มองคุณสมบัติความว่องไวของตัวเองที่เพิ่มขึ้นอีก 2 แต้มด้วยความดีใจ ยิ้มเหมือนหมาแก่

แต่ความประหลาดใจเพิ่งจะเริ่มต้น ตอนที่เจียงไป่กำลังก้มตัวลงเก็บของรางวัล เสียงประกาศของระบบก็ดังขึ้นทั่วเซิร์ฟเวอร์อีกครั้ง

"ผู้เล่น 'ความฝันเก่าเมืองร้าง' คนแรกของเซิร์ฟเวอร์ที่ฆ่าบอส [หมูป่าหลังเหล็กจ่าฝูง] ได้รับรางวัลฆ่าเป็นคนแรกของ [หมูป่าหลังเหล็กจ่าฝูง] ชื่อเสียง 100 หน่วย เหรียญทอง X 1 และวงล้อสุ่มทักษะ 1 ครั้ง"

"ผู้เล่น 'ความฝันเก่าเมืองร้าง' คนแรกของเซิร์ฟเวอร์ที่ฆ่ามอนสเตอร์ระดับบอส ได้รับฉายา [เลือดหยดแรก]"

หลังจากประกาศของระบบสองครั้งติดกัน ห้องสนทนาโลกก็เดือดดาลขึ้นมาทันที

(จบบท)