บทที่ 139 : หวังว่าขาจะชาจริง ๆ นะ ไม่งั้นฉันจะทำให้มันชาให้เอง !

“ไปกันเถอะ”

ลั่วซือหานโบกมือน้อย ๆ ด้วยสีหน้าที่โล่งใจขึ้นมาเล็กน้อย

ถุงมิติที่กองกับพื้นสูงเป็นเมตรก็หายวับไปในทันที

“ซือหานที่ร้าก  ขาชาหมดแล้วอ่า...”

ลั่วซือหานก็หน้าตึงถมึงทึงเปรี๊ยะ  ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความหมั่นไส้

แต่ก็ไม่มีทางเลือก

เมื่อต้องมาคอยปรนนิบัติไอ้คุณใต้เท้าท่านนี้แล้ว  สุดท้ายย่อมไม่มีทางเลือกนอกจากก้าวเข้าไปช่วยพยุงเฉินมู่ขึ้นมา  หลังจากจัดเก็บข้าวของที่กระจัดกระจายให้เป็นระเบียบเรียบร้อยแล้ว  เธอก็บ่นพึมพำขณะที่ประคองเฉินมู่ไปพลาง

“หวังว่าขามึงจะชาจริง ๆ นะ  ไม่งั้นกูจะทำแม่งให้ชาเอง !”

“เด็กคนนี้นี่อารมณ์ร้อนจังเลยน้า”

“มึง ? ! ! !”

“พอแล้ว ๆ เด๋วเปิ่นนายน้อยจะพาหล่อนไปที่ดี ๆ พอดีพึ่งมองสำรวจจนทะลุปรุโปร่งอะนะ”

“สำรวจบ้าบอพ่องดิ  เห็นแต่กิน ๆ นอน ๆ รอตายอยู่เฉย ๆ ไม่ทำห่าไรซักอย่าง !”

“พูดจาเหลวไหล  นู่น  ไปตรงนู้นนู่น  ตรงนู้นมีของชิ้นบิ๊กเบิ้มรอเราอยู่เพียบเลยนาขอบอก”

“กูล่ะ...”

มองส่งเฉินมู่กับลั่วซือหานคนหนึ่งพยุงคนหนึ่งเดินกะเผลกออกจากหน้าจอไปแล้ว

เหล่าผู้ชมก็ยังคงไม่อาจดึงสติกลับมาความความจึ้งเมื่อครู่ได้

ปัญหาหลัก ๆ คือเกิดมาก็เคยเห็นคนโง่มาเยอะ  แต่ไม่เคยเห็นใครโง่เบอร์นี้มาก่อนเลย

เห็นอยู่จะ ๆ ว่าพรรคพวกที่เรียกมาต่างล้มหายตายจากไปกลุ่มแล้วกลุ่มเล่าเหมือนใบไม้ร่วงแท้ ๆ แต่กลับยังไม่มีความสำนึกผิดชอบชั่วดีเลยสักนิด  ตกลงสี่ตาของพวกมึงนี่บอดหมดทุกเม็ดเลยรึไงวะ

ถุงมิติที่กองสุมเป็นภูเขาขนาดมินินั่นไม่ได้สะกิด ‘ต่อมเอ๊ะ’ ของพวกมึงบ้างเลยว่างั้น

ผู้ชมพลันเห็นด้วยกับที่เฉินมู่ว่าไว้  ที่ว่าไอ้เผ่าสี่ตาศักดิ์สิทธิ์นี่มันลืมสมองไว้ที่บ้านชัด ๆ

เมื่อเห็นว่าหน้าจอเปลี่ยนกลับไปเป็นกำลังสุ่มอัตโนมัติแล้ว  ซวนซวนก็ยิ้มและพูดว่า

“เป็นไงมั่งคะคุณพี่ทั้งหลาย”

ทั้งสามคนอ้าปากค้าง  แต่สุดท้ายก็เงียบไป

ตอนแรกพวกเธอคิดว่าในเมื่อเฉินมู่กำลังเสพสุขกับสาวสวยแทนที่จะไปหาสมบัติอยู่นั้น  ก็เห็นว่านี่แหละคือโอกาสที่จะเอาชนะได้สักรอบหนึ่ง

แต่ตอนนี้  เมื่อเห็นว่าลั่วซือหานฟาร์มถุงมิติไว้มากขนาดไหน  การจะดูอัจฉริยะในเผ่าตนจะค้นหาสมบัติเพิ่มเติมได้มากแค่ไหนนั้นก็ดูท่าจะไร้ประโยชน์เสียแล้วสิ

เว้นแต่ว่าอัจฉริยะเหล่านั้นจะหามรดกระดับเกียรติยศหรือไม่ก็ระดับจักรพรรดิเจอ

แต่เมื่อถามถึงการสืบทอดดังกล่าวจะว่าไม่มีอยู่จริงมันก็ไม่ใช่  เพียงแต่มองหาทั่วทั้งสนามรบโบราณแล้วมันมีอยู่แค่ไม่กี่แห่งเอง  แล้วการสำรวจแมปในปัจจุบันก็ยังทำไปได้ยังไม่ถึงครึ่งค่อนแมปด้วยซ้ำไป  แล้วจะให้ไปเฮงจัดถึงขนาดเจอมรดกสืบทอดระดับเกียรติยศได้อย่างไรกันเล่า

ลำพังแค่หามรดกสืบทอดระดับปราชญ์เจอก็นับว่าดวงมันฝืนลิขิตฟ้าดินเกินพอแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้นคือความพ่ายแพ้หกครั้งรวดก่อนหน้านี้ก็ถือเป็นบทเรียนราคาแพงแล้ว  พวกเธอย่อม...

ไม่อยากอับอายขายหน้าต่อหน้าธารกำนัลอีกต่อไปแล้ว

“ช่างเถอะ ๆ เดิมพันครั้งนี้เผ่ามารเราขอยอมแพ้ก็ได้”

“คุณน้องโชคดีจังนะคะ  เผ่ามนุษย์นี่ช่างโชคดีจริง ๆ ! เผ่าผีเสื้อปีกแสงเราสู้ไม่ได้เลยล่ะค่ะ”

เยว่ฝูถอนหายใจเบา ๆ ซึ่งตอนนี้สติอารมณ์ได้ค่อย ๆ กลับมาเป็นปกติแล้วเรียบร้อย

“ก็แค่เดิมพันรอบเดียวไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายอะไรซักหน่อย  เชิญคุณน้องรับหินวิญญาณนี่ไปเถอะค่ะ”

แต่พอเห็นซวนซวนยิ้มแย้มขณะที่มือรับหินวิญญาณ  เยว่ฝูก็อดที่จะเงยหน้าทอดถอนใจกับตัวเองไม่ได้

“ถึงเผ่าสี่ตาศักดิ์สิทธิ์จะมีคนเข้าร่วมถึงแสนคนก็เถอะ  แต่ครั้งนี้ถึงกับสูญเสียคนไปเกือบหกร้อย  ในนั้นยังมีอัจฉริยะอนาคตไกลตั้งเยอะด้วยสิ  เสียหายทั้งชื่อเสียงและเกียรติยศ  หลังจากนี้เกรงว่าจา...”

“กะลังจะเกิดเรื่องซวยแล้วล่ะ...”

พวกฝั่งเยว่ฝูต่างคนต่างก็มีความคิดในใจของตัวเอง  ในขณะที่บรรดาผู้ชมยังคงถกเถียงเรื่องความจ้าดง่าวเพียงใดของเผ่าสี่ตาศักดิ์สิทธิ์ไม่เลิก

ทว่าเฉินมู่อยู่ในสนามรบนั้น...

หลังจากเดินกับลั่วซือหานได้ไม่กี่นาทีจู่ ๆ ก็กลับคืนสู่สภาพปกติอย่างกะทันหัน

ลั่วซือหานเห็นแบบนั้นก็เบ้ปากดูถูก

“ขาไม่ชาแล้ว ?”

เฉินมู่กระตุกมุมปากเบา ๆ ก่อนจะรีบคว้ามือน้อย ๆ ของที่กำลังจะสะบัดทิ้งเอาไว้แน่นพลางตอบ

“ยังชา ๆ อยู่หน่อย ๆ...”

ลั่วซือหานหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อเบา ๆ ก่อนจะรีบเบือนหนีไปทางอื่นพลางเอ่ยปากดุ

“นับวันยิ่งแต่จะเอาใหญ่ !”

“ก็แค่แสดงละคร...”

“สะแดงละครกะผีน่ะสิ ! เห็นชัด ๆ ว่ากะลังใช้ตำแหน่งหน้าที่ในทางมิชอบเพื่อหาผลประโยชน์ใส่ตัวอยู่ !”

เฉินมู่กระแอมเบา ๆ แต่ไม่ได้โต้แย้งอะไร

ใช่แล้ว  ฉากเมื่อกี๊นี้มันก็คือการแสดงละครนั่นเอง

ทว่า...  มันก็ไม่ได้ต่างอะไรจากพฤติกรรมตาปกติในแต่ละวันของเขาสักเท่าไหร่นัก  ไม่อย่างนั้นพวกคนดูก็คงไม่รู้สึกว่ามันเป็นเรื่องปกติหรอก

แต่สาเหตุที่ลั่วซือหานแสดงความโกรธให้เห็นนั้นก็เพราะว่าเธอมีความหงุดหงิดไม่พอใจผสมอยู่จริง ๆ น่ะสิ

“นายทำแบบนี้ไม่กลัวชื่อเสียงตัวเองป่นปี้เอารึไง”

เฉินมู่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

“เหอะ ๆ แล้วฉันมีชื่อเสียงอะไรให้เสียอีกรึไง”

“ก็จริง  วัน ๆ เอาแต่พาพวกเราเที่ยวเล่นเสเพล  ดื่มเหล้าเคล้านารีกินล้างกินผลาญไม่เว้นว่าง”

ลั่วซือหานตอบอย่างหงุดหงิดก่อนจะถอนหายใจอย่างเอือมระอา

“นายแน่ใจนะว่าจะเอาแบบนี้จริง ๆ”

เฉินมู่ยิ้มเล็กน้อยก่อนจะค่อย ๆ หุบยิ้มลงแล้วตอบด้วยน้ำเสียงบางเบา

“พวกหมื่นเผ่าพันธุ์ไม่เคยละทิ้งความปรารถนาที่จะกำจัดเผ่ามนุษย์เราให้สิ้นซาก  พวกต่างประเทศก็ไม่เคยละทิ้งความปรารถนาที่จะฮุบเอาดินแดนอุดมสมบูรณ์อันกว้างใหญ่ไพศาลของประเทศหลงเรา”

“ต่อให้ที่ฉันทำทุกอย่างไปก็เพื่อครอบครัวตัวเองล้วน ๆ ก็เถอะ  แต่จะให้ปล่อยปละละเลยเรื่องนี้ไปฉันก็ยังทำใจไม่ลงอยู่ดี”

พูดถึงตรงนี้แล้วเฉินมู่ก็ถอนหายใจไปอีกที

“ถ้าไม่มีริมฝีปาก  ฟันย่อมต้องลมหนาว...”

ลั่วซือหานอึ้งไปแป๊บหนึ่ง  เม้มริมฝีปากแล้วบดอยู่พักหนึ่งด้วยความลังเล  ก่อนจะคลายออกแล้วถาม

“ทำแบบนี้มันไม่เสี่ยงเกินเหรอ”

“เสี่ยงเหรอ”

เฉินมู่ใช้สายตาแปลก ๆ เหลือบมองเธอ  จากนั้นก็พยักหน้าแล้วทอดสายตามองที่เส้นขอบฟ้าอันไกลโพ้นพลางตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“ไอ้เรื่องสกปรกที่พวกมันแอบทำน่ะนึกว่าฉันไม่รู้เรื่องรึไง  จริง ๆ แล้วพวกมันคิดว่าตัวเองกะลังยืนอยู่บนยอดตึก  ส่วนฉันน่ะ...  อยู่บนฟ้าแล้วกะลังก้มมองมดเหม็นอย่างพวกมันกระโดดโลดเต้นกันอยู่ตะหากเล่า...”

ไอ้เรื่องชาติก่อนนั้นคงไม่จำเป็นต้องพูดถึงแล้ว

ตอนนั้นเขาไม่ได้อยากแย่งชิงหรือไปต่อสู้อะไรกับใครเลย  คิดเพียงแค่ว่าอยากที่จะใช้ชีวิตเสเพลไปวัน ๆ กินดื่มเที่ยวเล่นเสพสุขไปกับชีวิตคุณชายเจ้าสำราญให้สบายอุราไปตลอดชาติเท่านั้น

ทว่าก็น่าเสียดายที่ถึงแม้เขาจะสนุกกับชีวิตตามที่ตั้งใจไว้ก็จริงอยู่  แต่สุดท้ายทุกคนกลับต้องตายอย่างน่าเศร้าต่อต่อตา

เหตุการณ์ดังกล่าวได้กลายเป็นหนามอันแหลมคมที่แทงใจเขาอย่างแรง  รุกล้ำและเหยียบย่ำเส้นตายที่ยอมรับได้จนหมดสิ้น

แต่บัดนี้เขาได้กลับมาเกิดใหม่แล้ว  เกิดใหม่โดยยังจำทุกสิ่งที่เกิดขึ้นและรู้เรื่องกับดักอันร้ายกาจที่หมื่นเผ่าพันธุ์วางไว้ได้

แล้วเขา...  ย่อมไม่มีวันยอมให้โศกนาฏกรรมในชาติก่อนเกิดขึ้นอีกครั้งในชาตินี้อย่างแน่นอน

อีกทั้งชาตินี้เขายังแข็งแกร่งกว่าชาติก่อนตั้งไม่รู้กี่เท่า  บวกกับที่มีกองกำลังพื้นฐานอย่างพวกลั่วซือหานรวมถึงแผนการที่วางหมากไว้ตั้งแต่วินาทีที่ลืมตาดูโลกอีกต่างหาก

หากชาตินี้ยังแพ้อีกล่ะก็  โลกนี้มันก็คงไม่หลงเหลือความยุติธรรมให้หวังพึ่งได้อีกแล้วล่ะนะ

“เหยื่อก็หย่อนแล้ว  แม่น้ำก็กั้นเขื่อนแล้ว”

“ตอนนี้ก็...  แค่รอให้พวกมันเหวี่ยงเบ็ดด้วยความมั่นหน้าเกินเบอร์”

ลั่วซือหานอยากจะพูดสักอย่าง  แต่เธอก็รู้ตัวดีว่าตัวเองไม่ได้มีข้อมูลอันเป็นประโยชน์ใด ๆ ที่จะแบ่งปันให้เฉินมู่ได้เลย

ต่อให้เธอเปิดเผยเรื่องที่ตัวเองเกินใหม่ออกมาก็ตาม  แต่ผลมันก็ยังคงเหมือนเดิมอยู่ดี

เพราะในชาติก่อนโลกของเธอนั้นแคบเกินไป  แถมความรู้ก็ยิ่งจำกัดจำเขี่ย

ถึงเธอจะสามารถไต่เต้าขึ้นไปถึงขอบเขตมหาจักรพรรดิได้สำเร็จ  แต่ที่ทำได้ในตอนนั้นก็แค่ปกป้องดินแดนเล็กจ้อยกระจิ๋วหลิวของตัวเองเท่านั้น

เรื่องข้อมูลความรู้เกี่ยวกับโลกภายนอกนั้นจะบอกว่าเป็นศูนย์ก็ไม่ผิด

ไม่อย่างนั้นทำไมเธอถึงไม่ลาออกจากห้อง 1 แล้วใช้ความทรงจำชาติก่อนออกไปแสวงหาโอกาสวาสนาหรือสมบัติฟ้าดินที่ล้ำค่าหายากเอาเองกันล่ะ

เหตุผลก็เพราะสิ่งที่เฉินมู่ให้เธอนั้นดีกว่าไอ้ที่เธอจำได้จากชาติก่อนเยอะมาก ๆ ยกเว้นก็ต่อของสำคัญสองอย่างนั้น

อีกทั้งภาพของโลกทัศน์รวมถึงประสบการณ์และความรู้ที่เฉินมู่ได้ถ่ายทอดให้นั้นมันยิ่งทำให้เธอรู้สึกราวกับได้เกิดใหม่มาแบบเหมือนได้ใช้ชีวิตอยู่บนโลกใบใหม่ที่ไม่ใช่โลกเดิมกันเลยทีเดียว

ดังนั้นเธอจึงไม่มีข้อมูลอะไรที่จะเอาออกมาแบ่งปันกับเขาได้เลย  และถ้าเฉินมู่ไม่ได้พาเธอมาด้วยล่ะก็  ป่านนี้เธอคงจะออกตะลุยเต็มเหนี่ยวจนลืมไปแล้วว่าตัวเองเป็นคนที่กลับมาเกิดใหม่

ส่วนเหตุการณ์สำคัญสามเรื่องในงานชุมนุมหมื่นเผ่าพันธุ์น่ะหรือ ?

หลังจากที่ตามเฉินมู่และได้เฝ้าจับตาดูหมากแต่ละตัวที่เขาวางไว้  เธอก็รู้เลยว่าเฉินมู่รู้เรื่องพวกนี้มาตั้งนานแล้ว  เพราะงั้น...

เธอจึงไม่จำเป็นต้องพูดอะไรเพิ่มเติมอีกแล้ว

“เลิกคิดมากได้แล้ว  ไปกันเถอะ  บอกพวกลูกหมูให้ล่วงหน้าไปสำรวจเขตรุ่นปัจจุบันของพวกหมื่นเผ่าพันธุ์ได้เลย”

“ที่นั่นมีของดี ๆ อยู่เพียบเลยนะขอบอก  รอเที่ยวที่นั่นจนหนำใจแล้วค่อยไปลุยที่ที่สนุกกว่าต่อ”

“รอบนี้พวกเราจะไม่เอาแค่เหมาอันดับสูงสุดของทำเนียบเท่านั้นหรอกนา”

“แต่เราจะทำลายแผนชั่วของพวกมันให้สิ้นซาก  ทำให้พวกมันต้องเอาเลือดหัวมาชดใช้ให้เราอย่างสาสม !”

พอเห็นสีหน้าด้านข้างอันมั่นอกมั่นใจของเฉินมู่แล้ว  ลั่วซือหานก็ถึงกับตกอยู่ในภวังค์หลงไหลไปชั่วขณะ

อยู่ด้วยกันมาก็เก้าเดือนแล้ว  แต่กลับดูท่าว่าจะเป็นวันนี้เองที่เธอพึ่งจะรู้สึกตัวว่าจริง ๆ แล้วเฉินมู่ยังเป็นแค่เด็กหนุ่มที่อายุเท่าตัวเองเท่านั้น

ในขณะที่คนอื่น ๆ ตอนอายุ 18 ยังเป็นแค่นักศึกษาที่ไร้เดียงสาที่วัน ๆ เอาแต่ฝึกฝนพัฒนาระดับวรยุทธ์อย่างซื่อบื้อเท่านั้น

ทว่าเขากลับ...  มักจะซ่อนความเหนื่อยล้าจากทางโลกและความเศร้าโศกเอาไว้ในแววตาอยู่เสมอ

ลั่วซือหานเอื้อมมือไปลูบแก้มเฉินมู่เบา ๆ โดยไม่รู้ตัว  แววตาเธอเต็มไปด้วยความสงสารและห่วงใยจากก้นบึ้นของหัวใจ

“วางใจเถอะ  รอบนี้นายก็อยู่ด้วยหนิ  ยังไงก็ชนะชัวร์อยู่แล้วล่ะ”

เฉินมู่ยิ้มพลางมองซากปรักหักพังที่อยู่ไม่ไกลด้วยแววตาที่สื่อความหมายลึกซึ้งก่อนจะพูดเบา ๆ ว่า

“การที่ฉันยอมเอาตัวเองลงมาเป็นหมากในกระดานนี้ด้วยน่ะนะ  ไม่ใช่เพราะแค่จะเอาชนะโชคชะตาฟ้าดินหรอก...”

“แต่ฉัน...  จะชนะพนันแบบกินเรียบเหมาหมดยกกระดานเลยตะหาก”