บทที่ 390 - หรือว่าเขาไม่สนใจผู้หญิงแล้วงั้นเหรอ
บทที่ 390 - หรือว่าเขาไม่สนใจผู้หญิงแล้วงั้นเหรอ
บทที่ 390 - หรือว่าเขาไม่สนใจผู้หญิงแล้วงั้นเหรอ
◉◉◉◉◉
"ถึงพวกเราจะเป็นหมอ แต่พอเจอคนไม่มีเหตุผลแบบนี้ ก็ต้องไม่ตามใจ"
"อืมๆ พี่หลินพูดถูกที่สุดเลย"
กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง—
ตอนนั้นเองโทรศัพท์ของหลินอี้ก็ดังขึ้น เป็นสายจากหลี่ฉู่หานที่โทรเข้ามา
"หัวหน้าหลี่"
"ขึ้นมาที่แผนกชั้นสิบสามหน่อย การผ่าตัดเดี๋ยวนี้ นายเข้าไปในฐานะผู้ช่วยของฉัน รีบมาเร็วเข้า"
หลินอี้ชะงักไปครู่หนึ่ง นี่ให้เขาเข้าไปจริงๆ เหรอเนี่ย
ยัยผู้หญิงคนนี้ใจกล้าไม่เบาเลยแฮะ!
"รับทราบครับ"
แผนกชั้นสิบสามที่หลี่ฉู่หานพูดถึง ก็คือชั้นสิบสามของอาคารผู้ป่วยในที่แปด เป็นเพียงคำเรียกแบบย่อเท่านั้น
"หัวหน้าหลี่มีธุระกับฉันนิดหน่อย แผนกฉุกเฉินเธอรับผิดชอบไปก็แล้วกันนะ"
"อืม ได้สิ"
หลังจากจัดเก็บข้าวของง่ายๆ หลินอี้ก็รีบสาวเท้าเดินไปยังชั้นสิบสามของอาคารผู้ป่วยในที่แปด
ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออกและเดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าว หลินอี้ก็หยุดชะงักฝีเท้าลงกะทันหัน
เพราะเขามองเห็นเหลียงรั่วซวี
ในขณะเดียวกัน เหลียงรั่วซวีเองก็มองเห็นเขาเช่นกัน
สายตาของทั้งสองคนสบประสานกันกลางอากาศ ท่าทีของหลินอี้ดูสงบนิ่ง เขาพอจะเดาจุดประสงค์ที่เหลียงรั่วซวีมาที่นี่ได้แล้ว
แต่เหลียงรั่วซวีกลับยืนอึ้งไปเลย!
ถ้าหากหลินอี้สวมชุดลำลองปกติ เธอคงไม่รู้สึกอะไร
แต่นี่เขากลับสวมเสื้อกาวน์สีขาวแถมยังใส่หน้ากากอนามัยอีก นี่มันหมายความว่ายังไงกัน!
"นะ นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง"
"ขอแนะนำตัวหน่อยนะ ฉันคือหลินอี้หมอประจำแผนกศัลยกรรมหัวใจ และยังเป็นผู้ช่วยของหัวหน้าหลี่ด้วย"
"หา!?"
ต่อให้เหลียงรั่วซวีจะเป็นคนเก่งกาจและมีความสุขุมมากแค่ไหน แต่พอได้ยินข่าวนี้ เธอก็ไม่อาจรักษาความเยือกเย็นเอาไว้ได้อีกต่อไป
ถึงแม้นายจะเป็นทายาทเศรษฐีที่มีทรัพย์สินมหาศาล เป็นผู้อำนวยการสถาบันวิจัยเหยียนซิน เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านชิประดับโลก...
แต่สถานะพวกนี้ มันไม่ได้มีส่วนไหนที่เกี่ยวข้องกันกับอาชีพหมอเลยสักนิดนะ!
ของที่ต้องใช้ความรู้เฉพาะทางขนาดนี้ มันไม่ใช่สิ่งที่นายจะสามารถเรียนรู้ได้ด้วยตัวเองหรอกนะ!
ยิ่งไปกว่านั้น การผ่าตัดระดับนี้ นอกเสียจากว่าจะเป็นอัจฉริยะแบบหลี่ฉู่หาน ไม่อย่างนั้นถ้าไม่มีประสบการณ์ทางคลินิกมาไม่ต่ำกว่าสิบปี ก็ไม่มีสิทธิ์มาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ได้หรอก
แล้วหลินอี้ทำได้ยังไงกัน
"น้องสาว พวกคุณรู้จักกันเหรอครับ" ชายในชุดเครื่องแบบทหารคนหนึ่งเอ่ยถาม
"รู้จักค่ะ เขาชื่อหลินอี้" เหลียงรั่วซวีพยักหน้ารับ เธอพูดเพียงแค่นั้นและไม่ได้เปิดเผยสถานะอื่นๆ ของหลินอี้ออกไป
เพราะตัวเธอเองก็ยังไม่เข้าใจเหมือนกันว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
"ที่แท้คุณก็คือคุณหมอหลินนี่เอง" ชายวัยกลางคนยื่นมือออกมา "สวัสดีครับ ผมเกาฉง"
"สวัสดีครับ หลินอี้ครับ"
"หืม พวกคุณก็รู้จักกันด้วยเหรอคะ"
"เมื่อกี้ในห้องประชุมปรึกษาหารือ บรรดาหมอของโรงพยาบาลไท่ฮว่าซานต่างก็มีเรื่องโต้เถียงกันเพราะเขา หัวหน้าหลี่นำรายงานการเย็บแผลของเขาไปใช้โน้มน้าวผู้อำนวยการเหมียว ไม่อย่างนั้นเขาก็คงไม่ได้มาปรากฏตัวอยู่ที่นี่หรอกครับ"
"เป็นไปไม่ได้มั้งคะ ไหนบอกว่าจุดที่ยากที่สุดของการผ่าตัดในครั้งนี้ก็คือการเย็บแผลไม่ใช่เหรอคะ แล้วรายงานการเย็บแผลนั่นดันเป็นฝีมือของเขาเนี่ยนะ"
"ถูกต้องครับ" เกาฉงพูดขึ้น "เมื่อกี้ผมส่งรายงานการเย็บแผลฉบับนั้นไปให้หมอจากโรงพยาบาลทหารดูแล้ว พวกเขาต่างก็ประเมินเอาไว้สูงมากเลยทีเดียว ระดับความสามารถของคุณหมอหลินน่ะเป็นของจริงแน่นอนครับ"
ภายในหัวของเหลียงรั่วซวีมีเสียงดังอื้ออึงไปหมด
พี่เกาเป็นคนที่มีความเย่อหยิ่งและทะนงตัวมาแต่ไหนแต่ไร การที่จะทำให้เขาเอ่ยปากชื่นชมได้มากขนาดนี้ มันก็เพียงพอที่จะพิสูจน์แล้วว่าระดับการเย็บแผลของหลินอี้มันจะต้องอยู่ในระดับที่สูงเอามากๆ แน่นอน
แต่งานประเภทนี้มันต้องอาศัยประสบการณ์ที่โชกโชนนะ เขาเพิ่งจะอายุแค่นี้ จะไปมีทักษะความสามารถสูงส่งขนาดนั้นได้ยังไงกัน
ถ้าหากเชี่ยวชาญแค่ด้านเดียว ก็ยังพอจะใช้คำว่าอัจฉริยะมาอธิบายได้
แต่หลินอี้ไม่ใช่น่ะสิ!
เขายังเป็นถึงผู้เชี่ยวชาญในแวดวงชิปอีกนะ!
และที่สำคัญที่สุด เขายังเป็นทายาทเศรษฐีอีกต่างหาก!
ในเวลานี้ ภายในหัวของเหลียงรั่วซวีมีแต่ดวงดาววิบวับลอยวนไปหมด
หลินอี้ก็ออกจะร่ำรวยขนาดนั้น ทำไมถึงชอบไปทำเรื่องที่เหนือความคาดหมาย หรือแม้แต่เรื่องที่ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้อยู่เรื่อยเลย
หรือว่าเขาไม่สนใจผู้หญิงแล้วงั้นเหรอ
นี่มันไม่ใช่สิ่งที่เขาควรจะทำเลยสักนิด!
[จบแล้ว]