บทที่ 550 โลกหงฝู! คนงานเหมืองในถ้ำชิงต้ง!

ในเมื่อรับปากเจ้าแล้ว ข้าก็จะไม่จากไปง่ายๆ แน่นอน

เจียงเป่ยกล่าวขึ้น

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลิวไป๋ก็รู้สึกอบอุ่นในหัวใจ ดวงตาของเขาแดงก่ำ เขาหันไปพูดกับเจียงเป่ยว่า ขอบคุณมากพี่เฉิน เช่นนั้นเราออกเดินทางกันต่อเถอะ ท่านพ่อของข้ารอไม่ไหวแล้ว หากต้องไปหาผู้ช่วยหนุนทัพคนอื่นอีก เวลาคงไม่พอ

ได้

เจียงเป่ยพยักหน้าเล็กน้อย

จากนั้นทุกคนก็ไม่รีรอ พากันขึ้นเรือวิญญาณ

ทันใดนั้น เรือวิญญาณก็สตาร์ทเครื่องด้วยเสียง โครมม! กลายเป็นลำแสงพุ่งทะยานออกไปสู่สุดขอบฟ้า

เรือวิญญาณลำนี้สามารถเดินทางข้ามไปยังดาวดวงอื่นได้เลยหรือ?

เจียงเป่ยยืนอยู่บนดาดฟ้าเรือ กวาดสายตามองโครงสร้างคร่าวๆ ของเรือ ก่อนจะหันไปถามหลิวไป๋

แน่นอน! เรือวิญญาณลำนี้ไม่เหมือนลำอื่น เรือวิญญาณทั่วไปทำได้เพียงข้ามผ่านความว่างเปล่า แต่เรือวิญญาณแบบนี้ที่เรียกว่าเรือวิญญาณดาราจักร สามารถท่องไปในผืนฟ้าดาราได้

หลิวไป๋อธิบาย

เรือวิญญาณดาราจักร? เข้าใจแล้ว

เจียงเป่ยแววตาเปลี่ยนไปก่อนจะพยักหน้า

หลังจากนั้น เรือวิญญาณบินผ่านไปหลายชั่วยามก็พุ่งทะลุผืนฟ้า ออกจากโลกซานหนานและเข้าสู่ดาราจักรแห่งความเวิ้งว้าง

เจียงเป่ยยืนอยู่บนดาดฟ้า กวาดสายตามองไปรอบๆ สี่ทิศทางล้วนเป็นความมืดมิดของดวงดาว มีเพียงดวงดาวที่ส่องประกายระยิบระยับ นอกเหนือจากนั้นไม่มีสิ่งใด เงียบสงัดอย่างยิ่ง

นี่คือจักรวาลสินะ...

เมื่อเห็นฉากนี้ ใจของเจียงเป่ยก็รู้สึกสั่นสะเทือนอยู่บ้าง

พี่เฉิน รีบเข้าไปในห้องโดยสารเถอะ ในจักรวาลนี้มีอุกกาบาตลอยคว้างและรอยแยกมิติมากมาย อันตรายยิ่งนัก

หลิวไป๋เตือนเจียงเป่ย

ได้

เจียงเป่ยพยักหน้า จากนั้นทั้งสองก็เดินเข้าสู่ห้องโดยสาร

ระยะทางระหว่างโลกซานหนานกับโลกหงฝูนั้นไม่ใกล้เลย

หลังจากแล่นผ่านดาราจักรไปตลอดทั้งวันทั้งคืน ในที่สุดเรือวิญญาณก็มาถึงโลกหงฝู

พี่เจียง ตอนนี้เราเข้าสู่โลกหงฝูแล้ว เราต้องเหาะไปกันเอง มิเช่นนั้นหากใช้เรือวิญญาณต่อ เป้าหมายจะใหญ่เกินไป เสี่ยงที่จะถูกพวกบัดซบแห่งถ้ำชิงต้งจับได้

หลิวไป๋กล่าว

ได้!

เจียงเป่ยพยักหน้า

เตรียมตัวลงจอด!

ผู้อาวุโสของนิกายหลงเซิงคนหนึ่งตะโกนเสียงดัง

จากนั้นเรือวิญญาณก็เริ่มร่อนลงจอดท่ามกลางเสียงแหวกอากาศที่ดังสนั่น

เพียงชั่วครู่ก็ลงจอดบนพื้นดิน

ผู้อาวุโสคนหนึ่งเก็บเรือวิญญาณไป จากนั้นคนกว่ายี่สิบคนก็เหาะเหินข้ามผ่านอากาศมุ่งหน้าไปทางถ้ำชิงต้ง

การไปเยือนถ้ำชิงต้งในครั้งนี้ มีแผนการอะไรที่ชัดเจนหรือไม่?

ระหว่างที่เหาะไป เจียงเป่ยก็เอ่ยถาม

ผู้แข็งแกร่งในถ้ำชิงต้งนั้นมีนับไม่ถ้วนและมีการป้องกันที่แน่นหนา การจะบุกเข้าไปไม่ง่ายนัก และหากบุกเข้าไปตรงๆ ก็เสี่ยงเกินไป แผนของเราคือให้คนจำนวนน้อยปลอมตัวปะปนเข้าไปก่อน ดูว่าจะสามารถทะลวงเข้าไปถึงข้างในถ้ำชิงต้งได้หรือไม่ จากนั้นจึงเข้าใกล้พฤกษาศักดิ์สิทธิ์แห่งวิญญาณ แล้วค่อยประสานจากข้างในและข้างนอกเพื่อพาทุกคนออกมา

หลิวไป๋กล่าว

เข้าใจแล้ว แล้ววางตัวคนไว้เรียบร้อยแล้วหรือยัง?

เจียงเป่ยถามอีก

เกือบจะเรียบร้อยแล้ว

หลิวไป๋พยักหน้า มองไปยังผู้อาวุโสทั้งห้าคนด้านหลัง แล้วกล่าวว่า ข้าและผู้อาวุโสอีกสามคนจะปลอมตัวเข้าไปข้างใน ส่วนผู้อาวุโสอีกสองคนจะนำพาผู้จัดการเหมืองรอรับอยู่ข้างนอก เตรียมพร้อมที่จะบุกเข้าไปได้ทุกเมื่อ พี่เจียงล่ะวางแผนไว้อย่างไร? จะไปปะปนข้างในกับเรา หรือจะรอรับอยู่ข้างนอก?

เจียงเป่ยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า ไปกับพวกเจ้าเถอะ

เมื่อหลิวไป๋ได้ยินเช่นนั้น กระแสความอบอุ่นก็พุ่งพล่านในใจอีกครั้ง ก่อนจะประสานมือคารวะว่า พี่เจียงมีน้ำใจยิ่งนัก!

หลังจากนั้น เหาะไปอีกหลายชั่วยาม

ทุกคนก็มาถึงเทือกเขาที่กว้างใหญ่ไพศาล

หลิวไป๋ยืนอยู่บนอากาศ มือชี้ไปยังยอดเขาที่สูงที่สุดในเทือกเขาแล้วกล่าวว่า พี่เจียงโปรดดู นั่นคือที่ตั้งของถ้ำชิงต้ง! และในเทือกเขานี้มีถ้ำเหมืองมากมาย ถ้ำชิงต้งส่งคนจำนวนมากมาขุดเหมืองที่นี่ทุกวันแล้วส่งกลับไปยังฐานหลักเป็นระยะๆ ความคิดของข้าคือ เราจะปะปนเข้าไปกับขบวนขนแร่ แล้วแทรกซึมเข้าไปในถ้ำชิงต้ง!

ทำตามนั้นเถอะ

เจียงเป่ยกล่าว

จากนั้นหลิวไป๋ก็หันไปหาผู้อาวุโสสองคนที่รออยู่ข้างนอกแล้วกล่าวว่า ท่านผู้อาวุโสหลิว ผู้อาวุโสฉี พวกเราจะเข้าไปในเทือกเขาแล้ว ท่านนำพาผู้จัดการรออยู่ที่รอบนอก เตรียมตัวบุกได้ตลอดเวลา!

รับทราบ นายน้อย!

ผู้อาวุโสหลิวและผู้อาวุโสฉีรีบประสานมือรับคำ

ไปกันเถอะ!

หลังจากสั่งการเสร็จ หลิวไป๋ เจียงเป่ย และผู้อาวุโสอีกสามคนก็ไม่รีรอ มุ่งตรงเข้าไปยังส่วนลึกของเทือกเขา

หลิวไป๋หยิบเสื้อผ้าที่เตรียมไว้ล่วงหน้าออกมาจากกระเป๋ามิติ แจกจ่ายให้ทุกคนแล้วกล่าวว่า พี่เจียง นี่คือเสื้อผ้าของคนงานเหมือง เราสวมใส่กันก่อน ตามข้อมูลที่คนของนิกายหลงเซิงเราสืบมา คนงานพวกนี้ส่วนใหญ่เป็นผู้บริสุทธิ์ที่ถ้ำชิงต้งจับมา ดังนั้นพวกเขาจึงจำกันได้ไม่หมด เราจะปะปนเข้าไปในถ้ำเหมืองก่อน รอจนขบวนขนแร่ปรากฏตัว แล้วเราค่อยลงมือ!

ได้

เจียงเป่ยพยักหน้า

จากนั้นเขาก็รับชุดคนงานเหมืองมาสวมใส่ทันที พร้อมทั้งตกแต่งใบหน้าให้ดูซูบซีดและกร้านโลก

หลังจากทั้งห้าคนแต่งตัวเสร็จ ต่างคนต่างถือจอบเริ่มตามหาถ้ำเหมืองที่ใกล้ที่สุด

ไม่นานนัก หลังจากเดินไปข้างหน้าได้ระยะหนึ่ง

ข้างหน้าก็มีเสียงสกัดหินดังขึ้นไม่ขาดสาย สลับกับเสียงตวาดหยาบคาย

ขยันขันแข็งกันหน่อย! หากล่าช้า ข้าเอาพวกเจ้าตายแน่!

คนทางนั้นน่ะ รีบกลับไปเดี๋ยวนี้ อยากอู้งานหรือไง?!

เพี๊ยะ!!

พร้อมกับเสียงตวาด ก็มีเสียงแส้ยาวฟาดลงบนเนื้อดังขึ้น เจียงเป่ยเงยหน้ามองเห็นพื้นที่ราบอยู่ไกลๆ ตรงกลางพื้นราบมีหินก้อนยักษ์ บนหินก้อนนั้นมีชายสองคนยืนอยู่

ชายทั้งสองสวมชุดศิษย์ของถ้ำชิงต้ง ในมือถือแส้ยาว กำลังตวาดใส่คนงานเหมืองที่กำลังขนแร่หินออกมา แส้ยาวโบกสะบัดเป็นระยะทำให้เกิดเสียงอากาศแตกกระจาย

ในจังหวะนั้นเอง ศิษย์ถ้ำชิงต้งคนหนึ่งสังเกตเห็นทางด้านเจียงเป่ย สายตามองมาแล้วตวาดว่า พวกเจ้ากลุ่มนั้นทำอะไรกัน? มาจากถ้ำเหมืองไหนกัน?!

หลิวไป๋เห็นเช่นนั้นรีบก้าวออกมาข้างหน้า ถูมือแล้วกล่าวว่า ท่านผู้คุม พวกเรามาจากถ้ำเหมืองหมายเลขอี่ เพิ่งขนแร่ชุดหนึ่งออกมา

ถ้ำเหมืองหมายเลขอี่อยู่นั่น จะวิ่งมาที่ถ้ำเหมืองหมายเลขเจี๋ยของเราทำไม? อยากอู้งานหรือไง? หรืออยากจะโดนแส้ฟาด รีบไสหัวกลับไปเดี๋ยวนี้!!

ศิษย์ถ้ำชิงต้งคนนั้นคำรามลั่น

ครับครับ พวกเราจะกลับไปเดี๋ยวนี้

หลิวไป๋รีบพยักหน้ารับคำ จากนั้นทุกคนก็ไม่รีรอรีบเปลี่ยนทิศทางทันที

ไม่นานนัก ทั้งห้าคนก็มาถึงถ้ำเหมืองหมายเลขอี่

เช่นเดียวกัน หน้าถ้ำเหมืองหมายเลขอี่ก็มีศิษย์ถ้ำชิงต้งสองคนถือแส้ยาวคอยคุมอยู่

พวกเขามองเห็นเจียงเป่ยและหลิวไป๋ทันที สายตามองไปที่ตัวอักษร "อี่" ที่ปักบนหน้าอกของพวกเขา ขมวดคิ้วแน่นแล้วถือแส้พุ่งเข้ามา

ไอ้พวกเหี้ย! เริ่มงานมาสองชั่วยามแล้วยังมีพวกไม่กลับมาอีกหรือ?! พวกเจ้าอยากตายหรือไง!

ท่านผู้คุม พวกเราหลงทางครับ ตอนนี้จะรีบเข้าไป เดี๋ยวนี้ครับ ท่านผู้คุมไว้ชีวิตด้วย!

หลิวไป๋รีบอ้อนวอน จากนั้นรีบก้าวเท้าพุ่งเข้าไปในถ้ำเหมืองหมายเลขอี่

เจียงเป่ยและผู้อาวุโสนิกายหลงเซิงอีกสามคนรีบตามหลังไปติดๆ

ไสหัวเข้าไปเดี๋ยวนี้!

ศิษย์ถ้ำชิงต้งคนนั้นไม่ได้ไล่ตามมาจริงๆ เพียงแค่ตวัดแส้ในอากาศไปมาสองสามครั้งแล้วดุด่าคำหนึ่ง จากนั้นก็ไม่สนใจอีก

เมื่อเข้าสู่ถ้ำเหมือง แสงสว่างก็มืดสลัวลงทันที

กลิ่นเหงื่อเหม็นโฉ่คละคลุ้งอยู่ในอากาศ

เสียงสกัดหินดังไม่หยุดหย่อน กวาดสายตามองไปในถ้ำ เต็มไปด้วยเงาของคนงานเหมือง แต่ละคนถือจอบ ก้มหน้าก้มตาขุด ไม่มีคำพูด สีหน้าไร้อารมณ์ เหลือเพียงความเหนื่อยล้าและตายด้าน

และภายในถ้ำเหมือง ก็มีศิษย์ถ้ำชิงต้งอีกหลายคนคอยดูแลอยู่

ถือว่าปะปนเข้ามาได้แล้ว!

หลิวไป๋เห็นเช่นนั้นรีบส่งเสียงผ่านกระแสจิตถึงเจียงเป่ยและผู้อาวุโสอีกสามคนว่า หลังจากนี้พวกท่านคงต้องลำบากหน่อย รอจนใกล้พระอาทิตย์ตก ถ้ำชิงต้งจะส่งขบวนขนแร่มา เมื่อถึงเวลานั้นเราจะติดตามเข้าไปในถ้ำชิงต้งด้วย นั่นจะเป็นโอกาสอันดีของเรา!

เมื่อสิ้นเสียง ทั้งห้าคนก็แยกย้ายกันไปเริ่มขุดแร่

เจียงเป่ยก็ไม่รีรอ ถือจอบเดินไปที่มุมหนึ่งของถ้ำเหมืองเริ่มขุดแร่อย่างเงียบๆ

เวลาล่วงเลยผ่านไปชั่วยามแล้วชั่วยามเล่า

เจียงเป่ยไม่พูดไม่จาตลอดเวลา ปล่อยให้ตัวเองกลายเป็นคนงานเหมืองตัวจริงอย่างสมบูรณ์แบบ

ทว่า ในขณะนั้นเอง!

ไอ้เหี้ย! ตาบอดหรือไง? เหยียบเท้ากู!

แล้วมึงไม่ยืนให้มันดีๆ ล่ะ? เหยียบแล้วโทษใคร?!

กูจะฆ่ามึง!

คนงานเหมืองสองคนก่อเรื่องทะเลาะวิวาทไม่ไกลนัก จากนั้นทั้งสองก็วางจอบลงและเข้าตะลุมบอนกัน หมัดต่อหมัด คนหนึ่งบาดเจ็บสาหัสมาก ลมหายใจแผ่วเบา

ดวงตาเจียงเป่ยหรี่ลง

พลังของชายคนนี้ถึงขั้นเซียนเทียนแล้ว!

ตามหลักแล้ว ด้วยพลังที่แท้จริงของเขา การสู้กับคนงานเหมืองทั่วไป ต่อให้ยืนเฉยๆ อีกฝ่ายก็ทำอะไรเขาไม่ได้

แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะบาดเจ็บหนักเกินไปหรือไม่ ตอนนี้ถึงได้เหมือนนักโทษที่เข้าตะลุมบอนกับคนงานอีกคนโดยที่ต่างฝ่ายต่างทำอะไรกันไม่ได้

แต่ในขณะนั้นเอง เจียงเป่ยสังเกตเห็นว่าที่ข้อมือทั้งสองข้างของคนงานที่บาดเจ็บคนนั้นมีตรวนล่ามอยู่!

ตรวนนี้แปลกประหลาดมาก ดูเหมือนจะเป็นสิ่งนี้ที่กดพลังเซียนเทียนของอีกฝ่ายไว้!

ถ้ำชิงต้งนี้ช่างอำมหิตจริงๆ ขนาดคนที่ถึงขั้นเซียนเทียนยังถูกจับมาเป็นคนงานเหมือง แถมยังสวมตรวนเพื่อกดพลังไว้เพื่อป้องกันการต่อต้านอีก

เจียงเป่ยคิดในใจ จิตสังหารที่มีต่อฐานหลักของถ้ำชิงต้งก็ยิ่งเข้มข้นขึ้น

หืม?

ทันใดนั้นเอง!

แววตาเจียงเป่ยหดตัวลง พบเข้ากับบางอย่างเข้าแล้ว

จากนั้นดวงตาเขาก็เบิกกว้าง ความไม่อยากจะเชื่อผุดขึ้นในก้นบึ้งของดวงตา

ชั่วพริบตาต่อมา เขาไม่รีรอ พุ่งตรงไปยังคนงานสองคนนั้นทันที

(จบบท)

แจ้งนักอ่านทุกท่านครับ ตอนนี้ผมแปลถึงบทที่550 ต้นฉบับตอนนี้อัพถึงบทที่569 (23/5/69) ผมจะแปลแล้วอัพเดทให้ทุก5บทนะครับ

ขอบคุณนักอ่านทุกท่านครับ ^^