บทที่ 15 ลูฟี่ เราได้เรือลำใหม่แล้ว

บทที่ 15 ลูฟี่ เราได้เรือลำใหม่แล้ว

ทุกอย่างจบลงอย่างราบรื่น

หลังจากมัดคุโระไว้อย่างแน่นหนาและยึดอาวุธทั้งหมด กลุ่มหมวกฟางก็มุ่งหน้าไปที่ร้านอาหารเพื่อเติมพลังกันอย่างเต็มคราบ

หลังจากนั้นไม่นาน คายะก็เดินเข้ามาหาพวกเขา เธอบอกว่ามีของขวัญอยากจะมอบให้ แล้วพาเดินไปยังชายฝั่ง ที่นั่นมีชายวัยกลางคนสวมหมวกทรงครัวซองต์ยืนรออยู่ ด้านหลังของเขามีเรือใบขนาดกลางที่มีหัวเรือเป็นรูปหัวแกะจอดสงบนิ่ง

ทันทีที่เห็น ลูฟี่และนามิก็ร้องเฮลั่นด้วยความตื่นเต้น

“วู้วฮู้ว! เรือสวยชะมัดเลย!”

“เรือลำนี้สำหรับพวกคุณค่ะ” คายะพูดพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น น้ำเสียงของเธอหวานละมุนยิ่งกว่าหน้าตาเสียอีก

คาร์ลฉีกยิ้ม “ลูฟี่ เราได้เรือลำใหม่แล้ว!”

พ่อบ้านเขาแกะ เมอร์รี่ ก้าวออกมาแนะนำเรือ “เรือลำนี้ชื่อ ‘โกอิ้ง แมรี่’ ครับ ถึงจะดูเล็กไปหน่อย แต่ผมออกแบบโครงสร้างแบบไขว้ที่เสริมความแข็งแกร่ง...”

ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ นามิก็ขัดขึ้นอย่างหมดความอดทน “อ๊า! เข้าเรื่องเลยเถอะย่ะ!”

การอธิบายรายละเอียดทางเทคนิคให้คนพวกนี้ฟังไปก็เปล่าประโยชน์...คงมีแค่คาร์ลคนเดียวที่เข้าใจเรื่องการเดินเรือจริงๆ

ส่วนลูฟี่นั้นจ้องเป๋งไปที่หัวเรือแล้วยิ้มกว้าง “ฮ่าฮ่า! เจ๋งเป้ง! โดยเฉพาะหัวแกะนี่ ชอบสุดๆ!”

คายะเสริมว่า “ฉันเตรียมของใช้จำเป็นในชีวิตประจำวันไว้บนเรือให้แล้วด้วยนะคะ”

“จริงเหรอ? ขอบใจมากนะ! โชคดีจังแฮะ!” ลูฟี่ยิ้มร่า เริงร่าไร้กังวลเหมือนเคย

โซโลถอนหายใจ “บางคนชีวิตมันก็ง่ายเกิ๊น...”

ทว่าคาร์ลกลับดูครุ่นคิด เขาพิจารณาคายะอย่างละเอียด สายตาของเขาจับจ้องอยู่นานจนเธอเริ่มหน้าแดง

จู่ๆ เขาก็ถามขึ้น “ว่าแต่คายะ เธอไม่ได้เป็นแฟนกับอุซปใช่มั้ย?”

“เอ๊ะ...อ่า...เปล่านะคะ ไม่ใช่อย่างนั้น!” คายะละล่ำละลักตอบ ทำตัวไม่ถูก

“งั้น ถ้าฉันจะจีบเธอ จะได้มั้ย?”

“เอ๊ะ? เอ๋?!!”

คายะทำหน้าตื่นตระหนกสุดขีด คนอื่นๆ ก็ช็อกไม่แพ้กัน เมอร์รี่รีบถลันเข้ามาขวางหน้าคายะไว้ทันที สายตาจับจ้องคาร์ลอย่างระแวง

ลูฟี่เป็นคนแรกที่ตั้งสติได้ เขาหัวเราะลั่น “ฮ่าฮ่าฮ่า! ไม่มีทางหรอกน่า อาจารย์คาร์ลเขาชอบสเปกแบบ ‘พี่มากิโนะ’ ต่างหาก!”

“พี่มากิโนะ?”

“อ๋อ พี่สาวเจ้าของบาร์ที่หมู่บ้านฉันน่ะ เธอคอยดูแลฉันมาตลอด เธอใจดีมากๆ แล้วนิสัยก็คล้ายๆ กับคายะเลยล่ะ” ลูฟี่อธิบาย

พอได้ยินแบบนั้น ทุกคนก็ร้องอ๋อ

คายะยังคงหน้าแดงระเรื่อ ไม่รู้จะตอบคาร์ลยังไง แต่โชคดีที่เขาไม่ได้เซ้าซี้ต่อ ทำเหมือนเมื่อกี้แค่พูดเล่น

แต่ความจริงแล้ว คาร์ลพูดจริงอย่างน้อยก็ครึ่งหนึ่ง คายะทั้งอ่อนโยน ใจดี สวย หุ่นดี แถมยังรวย...เธอเหมือนมากิโนะในหลายๆ ด้านจริงๆ ถ้าเธอมีใจให้ การได้มาลงหลักปักฐานที่นี่หลังจบการเดินทางก็คงเป็นชีวิตที่ไม่เลว

แต่เรื่องแบบนี้บังคับกันไม่ได้ และดูท่าทางคายะคงไม่ได้คิดอะไรแบบนั้น

ทันใดนั้น เสียงดังโครมครามก็ดังมาจากเนินเขา เป้สัมภาระใบยักษ์ทรงกลมกลิ้งหลุนๆ ลงมา พร้อมเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจของอุซปที่วิ่งตามหลังมาติดๆ โชคดีที่โซโลยื่นเท้าไปหยุดเป้นั้นไว้ได้ก่อนที่มันจะกลิ้งตกทะเล

ดูเหมือนว่าอุซปวางแผนจะออกเดินทางพร้อมกับพวกเขา

คายะทำหน้าเศร้าเล็กน้อย ก่อนจะดึงตัวอุซปไปปรับความเข้าใจกันตามลำพัง

ในระหว่างนั้น ลูฟี่และคนอื่นๆ ก็ยุ่งอยู่กับการขนย้ายเสบียงและสมบัติจากเรือโจรสลัดคุโรเนโกะไปยังเรือลำใหม่ แม้แต่จังโก้และพี่น้องแมวเหมียวก็ไม่รอดจากการโดนใช้แรงงาน รวมไปถึงเจ้าสิงโตริชชี่ที่โดนบังคับให้ช่วยขนของด้วย

คาร์ลครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเดินเข้าไปหาคายะตอนที่เธอกลับมาพร้อมอุซป

“คายะ พวกเราเป็นโจรสลัด คงเอาเรือกับลูกเรือของกลุ่มคุโรเนโกะไปด้วยไม่ได้ เธอช่วยจัดการทางนี้ได้มั้ย? แน่นอนว่าเธอจะได้รับส่วนแบ่งจากการขายเรือและค่าหัว” คาร์ลเสนอ

คายะพยักหน้า “ได้ค่ะ ธุรกิจที่บ้านฉันไปได้สวย แล้วเราก็มีเส้นสายกับกองทัพเรืออยู่บ้าง”

คาร์ลหันไปหาลูฟี่ “กัปตัน คิดว่าไง?”

ลูฟี่ไม่ได้ใส่ใจเท่าไหร่ “ถ้าเป็นงั้น ก็ฝากด้วยนะ คุณคายะ”

ในทางกลับกัน นามิตื่นเต้นสุดขีด แม้จะต้องแบ่งส่วนแบ่งให้คายะ แต่การขายเรือและเสบียงได้ทันทีถือเป็นลาภก้อนโต ทว่าคายะกลับใจป้ำอย่างน่าประหลาดใจ...เธอปฏิเสธที่จะรับค่าคอมมิชชั่น และสั่งให้เมอร์รี่ไปเบิกเงินสดมาจ่ายให้ทันที ทำเอานามิยิ้มแก้มปริ

ไม่นาน ยามเฝ้าบ้านของคายะนำโดยเมอร์รี่ก็มารับตัวโจรสลัดที่ถูกจับกุม รวมถึงคุโระ

แต่ตอนที่พวกเขากำลังจะคุมตัวจังโก้ไป คาร์ลก็เข้ามาขวางไว้

“ลูฟี่ ฉันสนใจเรื่องการสะกดจิตนิดหน่อยน่ะ ขอเก็บเจ้าจังโก้ไว้สักพักได้มั้ย? พอเรียนรู้เสร็จแล้ว เดี๋ยวฉันหาทางเอาไปขึ้นเงินค่าหัวทีหลัง”

ลูฟี่ยักไหล่ “เอาสิ ตามใจเลย อาจารย์คาร์ล”

จังโก้ที่เพิ่งได้สติ หันมามองคาร์ลด้วยสายตาซาบซึ้งใจ

คาร์ลเพียงแค่ยิ้มกริ่ม เหตุผลจริงๆ ที่เขาอยากเก็บจังโก้ไว้ไม่ใช่เรื่องสะกดจิตหรอก...แต่เขาอยากเห็น ‘มูนวอล์ก’ ของจริงต่างหาก

เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อย เรือลำใหม่ก็พร้อมออกเดินทาง

อุซปเตรียมเรือพายลำเล็กไว้ ยืนอยู่ข้างๆ คายะแล้วตะโกนบอกลา “พวกนาย รักษาตัวด้วยนะ!”

ลูฟี่ทำหน้างง “ทำไมอะ?”

“ทำไมงั้นเรอะ?! ก็เราสู้มาด้วยกันนี่หว่า! อย่างน้อยก็ช่วยทำหน้าเศร้าหน่อยสิที่ฉันไม่ได้ไปด้วย!” อุซปตะโกน เหมือนจะร้องไห้อยู่รอมร่อ

“เออรู้แล้ว! รีบๆ ขึ้นมาบนเรือได้แล้ว!” จู่ๆ โซโลก็พูดแทรกขึ้น

อุซปชะงักกึก

ลูฟี่ยิ้มกว้าง “ก็นาย... เป็นพวกพ้องของพวกเราแล้วไม่ใช่เหรอ?”

อุซปตัวสั่นเทิ้ม น้ำตาแทบไหลพราก แต่เขากลับยืดอกแล้วประกาศลั่น “ฉะ...งั้นฉันเป็นกัปตันนะ!”

ลูฟี่สวนกลับทันควัน “ไอ้บ้า! ฉันสิกัปตัน!”

ทุกคนหัวเราะกับการเถียงกันของทั้งคู่

และแล้ว อุซปก็ได้เข้าร่วมกลุ่มโจรสลัดหมวกฟางอย่างเป็นทางการ ขณะที่เรือแล่นออกจากฝั่ง เขาโบกมือลาคายะที่ส่งยิ้มหวานมาให้ แม้คาร์ลจะดูออกว่าเธอลำบากใจแค่ไหนที่ต้องจากเขา

ระหว่างการเดินทาง คาร์ลเตรียมอาหารและเครื่องดื่ม ทุกคนมารวมตัวกันที่ดาดฟ้าเรือ

“แด่เรือลำใหม่และพวกพ้องคนใหม่!” ลูฟี่ชูแก้วขึ้นตะโกน

ทุกคนชนแก้วร่วมฉลอง

โซโลดูจะมีความสุขเป็นพิเศษ...หลังจากศึกหนัก ได้ดื่มเหล้าดีๆ ไม่มีอะไรฟินไปกว่านี้แล้ว

ขณะเดียวกัน คาร์ลแก้มัดให้จังโก้แล้วลากตัวออกมา ตอนแรกจังโก้ดูระแวง แต่บรรยากาศครื้นเครงก็ทำให้เขาผ่อนคลายลงอย่างรวดเร็ว

“จังโก้ นายเต้นเก่งใช่มั้ย? เอ้า! โชว์หน่อยสิ!” คาร์ลยุ

จังโก้ลังเลอยู่แค่แวบเดียวก็พยักหน้า ยังไงซะ จิตวิญญาณนักเต้นมันก็อยู่ในสายเลือด ขนาดเดินธรรมดาเขายังต้องใส่สเต็ปเลย

ทันทีที่เขาเริ่มขยับตัว คาร์ลก็เข้าไปแจมด้วย ไม่นานนักแม้แต่เจ้าสิงโตริชชี่ก็โยกตามจังหวะ

คาร์ลใช้ความสามารถช่วยเคาะจังหวะ ลูฟี่กับอุซปก็เข้ามาร่วมวงด้วย แม้ท่าเต้นจะดูตลกๆ แต่พวกเขาก็สนุกสุดเหวี่ยง

เรือโกอิ้ง แมรี่ แล่นมุ่งหน้าสู่การผจญภัยครั้งใหม่ ท่ามกลางเสียงหัวเราะและเสียงดนตรี

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═