บทที่ 245: เรียนที่เดียวกัน ทำไมถึงเก่งต่างกันล่ะ? (ฟรี)

ลานน้ำพุ

ทันทีที่จอมเวทผมแดงปรากฏตัว ก็มีคนจำตัวตนของเขาได้ทันที

"นั่นมันปีศาจผมแดง สวี่เหยียนไค ไอ้ผู้ร้ายที่ฆ่าล้างเมืองไปสามเมืองเพื่อสนองความต้องการตัวเอง"

"คนชั่วแบบนี้เข้าร่วมการแข่งขันได้ยังไง? ระบบหลักแห่งอะพอคาลิปส์มัวทำอะไรอยู่?"

"ระบบหลักแห่งอะพอคาลิปส์คัดได้แค่ว่าคนไหนอ่อนแอ แต่คัดคนเลวไม่ได้ ถ้าคนแบบนี้ได้แชมป์คงทุเรศสายตาน่าดู…"

"สวี่เหยียนไคคนนี้เคยโดนมืออาชีพขั้นที่เก้าสามคนกับกองกำลังพันคนซุ่มโจมตี แต่ก็ยังหนีรอดมาได้ พลังของเขาไม่ธรรมดาเลยนะ ซูเฉินอาจตกอยู่ในอันตราย"

"ไม่เป็นไร เทพซูเอาชนะนักดาบกุหลาบมาแล้ว จะไปกลัวอาชญากรแบบนี้ทำไม? เดี๋ยว… เขาทำอะไร? ต้องกินยาขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"พึ่งพาแต่พลังภายนอกแบบนี้ น่าอายจริงๆ"

ทุกคนมองดูสวี่เหยียนไคในจอที่กำลังกินยาอย่างบ้าคลั่ง พร้อมหัวเราะเยาะและยั่วยุซูเฉิน

แล้วจากนั้น การโจมตีทั้งหมดของเขาถูกซูเฉินป้องกันได้โดยไม่เสียพลังชีวิตแม้แต่นิดเดียว ก่อนจะถูกหมัดเดียวระเบิดเป็นชิ้นๆ

ในพริบตา ทั้งลานก็เงียบสนิท คราวนี้ใช้เวลานานกว่าจะมีคนอุทานออกมา

ในตอนแรก ทุกคนยังรู้สึกว่าการที่ซูเฉินข้ามขั้นไปเอาชนะมืออาชีพขั้นที่เก้าเป็นเรื่องเหลือเชื่อ

แต่หลังผ่านไปมากกว่ายี่สิบรอบ มืออาชีพขั้นที่เก้าจำนวนมากได้พ่ายแพ้ด้วยมือของซูเฉิน

ตอนนี้ ทุกคนเข้าใจแล้วว่า สำหรับซูเฉินแล้ว มืออาชีพขั้นที่เก้าต่างหากที่เป็น ‘ผู้ท้าชิง’

"เสียดายจัง… ไอ้ชั่วนั่นมีระบบหลักแห่งอะพอคาลิปส์ปกป้อง ไม่ได้ตายจริง"

"ใช่ คนแบบนั้นไม่ควรมีชีวิตอยู่!"

"ไม่เป็นไรหรอก เทพซูฆ่ามันได้ครั้งหนึ่ง เดี๋ยวก็ต้องมีคนฆ่ามันได้อีกครั้ง!"

ขณะที่ทุกคนกำลังพูดคุยกัน ก็มีประกาศหนึ่งแทรกเข้ามา

[ติ๊ง! แจ้งเตือน: อาชญากรที่ถูกหมายหัว ปีศาจผมแดง — สวี่เหยียนไค เสียชีวิตแล้ว! ผู้สังหาร — ซูเฉิน รางวัล: 1000000000 เหรียญทอง, เหรียญเงินสว่าง x1, คำสั่งสร้างเมือง (ขนาดเล็ก) x1]

ทั้งลานเงียบลงอีกครั้ง ก่อนที่เสียงอุทานจะดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

"เชี่ย!"

"เชี่ย!"

"เชี่ย!"

…

"ตายจริงเหรอ? ตายได้ยังไง?"

"สุดยอด! เทพซูทะลุการป้องกันของระบบหลักแห่งอะพอคาลิปส์แล้วฆ่าปีศาจผมแดงได้จริงๆ"

"มันเกิดอะไรขึ้น? ใครก็ได้ช่วยอธิบายที!"

ทุกคนตกตะลึงอย่างที่สุด

แทบทุกคนที่อยู่ที่นี่เป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยต้าเซีย เป็นหัวกะทิที่ถูกคัดเลือกมาจากผู้คนนับแสน… หรือแม้แต่นับล้านในแต่ละเมือง

ความรู้ของพวกเขาอาจไม่ถึงกับลึกซึ้งทุกเรื่อง แต่ก็เหนือกว่าคนทั่วไปมาก

แต่การข้ามการปกป้องของระบบหลักแห่งอะพอคาลิปส์ไปฆ่าคู่ต่อสู้ มันเหมือนกับการคลานผ่านสายอินเทอร์เน็ตไปฆ่าคน

พวกเขาไม่เคยเห็นภาพแบบนี้มาก่อนจริงๆ

ท่ามกลางความตื่นเต้น ความหวาดกลัวแปลกๆ ก็เริ่มแพร่กระจาย

ถ้าซูเฉินสามารถมองข้ามระบบหลักแห่งอะพอคาลิปส์แล้วฆ่าคนได้

งั้นก็หมายความว่า…

"เงียบ!"

ก่อนที่ความกลัวจะลุกลามเต็มที่ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

ทุกคนหันไปมองต้นเสียง และเห็นรองอธิการบดี — เจิ้งหยาน

เขาปิดสกิลซ่อนตัว ลอยอยู่กลางอากาศ แล้วพูดว่า "ไม่ต้องตื่นตระหนกเกินไป การตายของสวี่เหยียนไคเกี่ยวข้องกับซูเฉินก็จริง แต่ไม่ใช่เพราะเขาเพียงอย่างเดียว"

"ทุกคนโปรดดูนี่"

เจิ้งหยานใช้สิทธิ์ย้อนภาพไปยังช่วงก่อนที่สวี่เหยียนไคจะใช้สกิล และหยิบลูกตาออกมา

ทันทีที่เห็นลูกตานั้น เกือบทุกคนก็รู้สึกไม่สบายใจแปลกๆ เหมือนมีมือที่มองไม่เห็นบีบหัวใจ

เจิ้งหยานอธิบาย "นี่คือไอเทมชั่วร้ายจากเผ่าความว่างเปล่า สวี่เหยียนไคใช้ไอเทมนี้เพื่อยืมพลังชั่วร้ายมาทำบางอย่าง"

"สุดท้ายก็พลาด ถูกพลังชั่วร้ายย้อนกลับ กลายเป็นทำร้ายตัวเอง"

"การตายของเขาเกี่ยวข้องกับซูเฉินจริง ซูเฉินป้องกันการโจมตีและสังหารเขาก่อนที่พลังชั่วร้ายจะทำงานเต็มที่"

"ทำให้ตอนที่พลังชั่วร้ายระเบิด เขาไม่ได้รับการปกป้องจากระบบหลักแห่งอะพอคาลิปส์ จึงเสียชีวิต"

หลังจากได้ยินคำอธิบาย ทุกคนก็เข้าใจทันที และความหวาดกลัวก็ลดลงมาก

พวกเขารู้ดีว่าเผ่าความว่างเปล่าคืออะไร

มันคือสิ่งที่แม้แต่เทพยังหวาดกลัว

การที่สวี่เหยียนไคกล้าใช้ ก็เหมือนพาตัวเองเดินเข้าหาความตาย จะโทษใครก็ไม่ได้

แต่…

พอคิดดูอีกที ทุกคนก็เริ่มรู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมาอีก

สวี่เหยียนไคกินยามากมายขนาดนั้น แล้วยังใช้ไอเทมจากเผ่าความว่างเปล่าเสริมพลัง

แต่กลับไม่สามารถทำให้ซูเฉินเสียพลังชีวิตได้แม้แต่ 1 หน่วย

พลังที่แท้จริงของซูเฉิน... แข็งแกร่งถึงระดับไหนกันแน่?

หรือว่าการเอาชนะมืออาชีพขั้นที่เก้าอย่างง่ายดาย ยังไม่ใช่ขีดจำกัดของเขา?

หรือว่าเขาจะสามารถเอาชนะเทพได้ด้วยซ้ำ?

หลายคนเริ่มคาดเดา

ฟ่านเปียวที่อยู่ในฝูงชนถึงกับถอนหายใจ "เราเรียนที่มหาวิทยาลัยต้าเซียเหมือนกัน ทำไมนายถึงเก่งจนทิ้งห่างได้ขนาดนี้…"

เมื่อเห็นว่าอารมณ์ของทุกคนเริ่มนิ่ง เจิ้งหยานจึงเปิดสกิลซ่อนตัวอีกครั้ง และกลับไปยังจุดเดิม

เขาหันไปมองหลี่เฟิงหลิว สายตาของทั้งสองประสานกัน และต่างก็เห็นความตกตะลึงในดวงตาของกันและกัน

ในฐานะเทพ พวกเขาย่อมรู้ดีว่าผลย้อนกลับของไอเทมจากเผ่าความว่างเปล่า จะไม่ทำให้สิ่งมีชีวิตตายทันที

มันจะทำให้คนบ้าคลั่ง หรือกลายเป็นสิ่งมีชีวิตจากเผ่าความว่างเปล่า

แต่ในแง่ของ "ชีวิต" แล้ว มันไม่ได้เป็นอันตราย แถมยังช่วยเสริมพลังด้วยซ้ำ

ดังนั้น การตายของสวี่เหยียนไค ไม่ได้เกี่ยวข้องกับไอเทมจากเผ่าความว่างเปล่า

และระบบหลักแห่งอะพอคาลิปส์ก็ระบุชัดว่าเป็นฝีมือของซูเฉิน

งั้นก็มีความจริงเพียงหนึ่งเดียว

ซูเฉินมีความสามารถข้ามการปกป้องของระบบหลักแห่งอะพอคาลิปส์ และสังหารสวี่เหยียนไคได้จริงๆ

"บ้าไปแล้ว! มหาวิทยาลัยต้าเซียของคุณเลี้ยงตัวประหลาดอะไรกันเนี่ย…" หลี่เฟิงหลิวอดพูดไม่ได้

แม้แต่เขายังเรียกซูเฉินว่าตัวประหลาด แสดงให้เห็นว่าความตกใจในใจเขารุนแรงแค่ไหน

เจิ้งหยานเงียบไปนาน ก่อนจะพูดว่า "เท่าที่ผมรู้ เขาโดดเรียนไปเกือบครึ่ง และแทบไม่มาเรียนเลย"

"ดังนั้น ไม่ใช่ว่าพวกเราเลี้ยงเขา แต่เขาเป็นตัวประหลาดด้วยตัวของเขาเอง"

"ถ้าในอนาคตเขาสร้างปัญหา คุณต้องช่วยยืนยันให้ด้วยว่าไม่เกี่ยวกับพวกเรา"

หลี่เฟิงหลิวมุมปากกระตุก

เขาคิดในใจ ‘ซูเฉินเพิ่งขั้นที่สี่ จะไปสร้างปัญหาอะไรได้?’

วินาทีถัดมา เขาก็นึกขึ้นได้

ซูเฉินเพิ่งขั้นที่สี่ก็จริง แต่สามารถข้ามระบบหลักแห่งอะพอคาลิปส์ไปฆ่าคนได้แล้ว

ถ้าเขาไปถึงขั้นที่เก้า หรือแม้แต่กลายเป็นเทพ…

เขาจะก่อรื่องอะไรได้บ้าง?

ยิ่งคิด หลี่เฟิงหลิวยิ่งรู้สึกหนังศีรษะชา

เขาเริ่มกังวลเกี่ยวกับอนาคตของต้าเซีย

ไม่ใช่เพราะเรื่องความปลอดภัย

แต่เป็นเพราะ…

ถ้ามืออาชีพอันดับหนึ่งของต้าเซียในอนาคต กลายเป็นเลือดร้อนและบ้าบิ่นอย่างซูเฉิน…

ทั้งประเทศคงจะกลายเป็นสายบู๊เต็มตัว พุ่งตรงเข้าสู่เส้นทางแห่งการก่อเรื่องแบบไม่ยั้ง

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ หลี่เฟิงหลิวที่เป็นสายบู๊ตัวพ่อมาตลอด ก็รู้สึกขึ้นมาทันทีว่า…

บางทีการใจเย็นบ้างก็ดูไม่เลวเหมือนกัน!

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ]

……………