บทที่ 175: มนุษย์ปลาวาฬเพชฌฆาต (ฟรี)

ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปแล้ว และท้องฟ้าก็ถูกปกคลุมด้วยราตรีที่เต็มไปด้วยดวงดาวระยิบระยับ

คลื่นทะเลซัดสาดอย่างต่อเนื่อง กระแทกเข้าหาชายฝั่ง พยายามชะล้างเลือดที่ย้อมชายหาดทั้งผืนให้เป็นสีแดง

แต่ทั้งหมดนั้นก็ไร้ประโยชน์

เหล่ามืออาชีพมนุษย์และมอนสเตอร์มนุษย์ปลากำลังต่อสู้อย่างคลุ้มคลั่ง

แม้สายตาจะมืดสนิท มองไม่เห็นรูปร่างของศัตรู

แต่ตราบใดที่เห็นแถบพลังชีวิตของอีกฝ่ายปรากฏขึ้น ก็ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรอีก

มีสกิลก็ใช้สกิล ไม่มีสกิลก็ใช้การโจมตีพื้นฐาน

และเมื่อพบว่าเสียงของตัวเองสูญเสียเวทมนตร์ไปแล้ว ลาเนียก็หวาดกลัวอย่างยิ่ง

แต่ในฐานะราชินี เธอยังคงมีความสามารถในการควบคุมสภาพจิตใจของตนอย่างรวดเร็ว

เธอออกคำสั่งให้เผ่าไซเรนเริ่มร้องเพลงทันที

เสียงร้องของพวกมันไพเราะน่าฟัง แฝงไปด้วยเวทมนตร์พิเศษที่ส่งผลต่อมนุษย์ปลาทั้งหมด

เมื่อได้ยินเสียงเพลง มนุษย์ปลาทุกตัวก็หลุดพ้นจากการควบคุมของซูเฉิน

พวกมันฮึกเหิม เต็มไปด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้

ความรุนแรงของสงครามพุ่งสูงขึ้นอีกครั้งในชั่วพริบตา

จำนวนของเหล่ามืออาชีพมนุษย์มีน้อยเกินไป และเกือบจะถูกกลืนกินในทันที

โชคดีที่ซูเฉินตอบสนองได้ทัน

เขาไม่ได้เสียเวลาไปสู้กับไซเรนทะเลด้วยเสียง

หนังสือทวีคูณในมือของเขาเปล่งแสงเรืองรอง

"คอน!"

"สลาเนช!"

"ซีนช์!"

"นูร์เกิล!"

เทพชั่วร้ายทั้งสี่ปรากฏเป็นรูปปั้นที่มองเห็นได้ ลอยอยู่กลางอากาศ

แสงหลากสีสาดส่องลงมาจากพวกมัน

ในพริบตา ภายใต้การเสริมพลังอันน่าทึ่งจากเทพชั่วร้ายทั้งสี่ เหล่ามืออาชีพมนุษย์ก็สามารถประคองสถานการณ์ได้อีกครั้ง

แต่การเคลื่อนไหวของซูเฉินยังไม่หยุด

"คลั่ง!"

"ขี่ลม!"

"เสริมอาวุธ!"

"เสริมเกราะ!"

ลูกแสงของสกิลทั้งสี่ถูกโยนเข้าสู่สนามรบอย่างบ้าคลั่ง ช่วยเพิ่มพลังการต่อสู้ให้เหล่ามืออาชีพมนุษย์อีกครั้ง จนสามารถผลักแนวรบกลับลงทะเลได้

แต่ช่วงเวลาดีๆ ไม่ได้ยืนยาว

จู่ๆ เสียงหนึ่งที่ปกคลุมทั้งสนามรบ พร้อมกับแรงลมหวีดหวิวอันน่าสะพรึง ก็แผ่กระจายออกมา

"มนุษย์ต่ำต้อย พวกเจ้ากล้าดียังไงมายืนขวางหน้ามนุษย์ปลาผู้ยิ่งใหญ่!"

"ข้าไม่มีเวลาเล่นกับพวกเจ้าแล้ว ถึงเวลาที่ละครเรื่องนี้จะจบลงสักที!"

"นักรบแห่งเผ่ามนุษย์ปลาวาฬเพชฌฆาตจงออกโจมตี และเพลิดเพลินกับงานเลี้ยงเลือดนี้ให้เต็มที่!"

เสียงยังไม่ทันจางหาย

เหล่ามืออาชีพบางคนก็สังเกตเห็นว่าบนผิวน้ำทะเลอันมืดมิด เงาขนาดมหึมาราวกับเนินเขากำลังเคลื่อนตัวเข้ามาอย่างรวดเร็ว

เพื่อให้มองเห็นศัตรูชัดเจน หลังจากฟื้นฟูมานาได้แล้ว กลุ่มจอมเวทจึงปล่อยเวทมนตร์แสงไปยังทิศทางนั้นพร้อมกัน

ภายใต้แสงสว่างจากลูกแสงนับร้อย

กลุ่มมนุษย์ปลาที่มีผิวขาวดำ สูงเกือบสามสิบเมตร กล้ามเนื้อแน่น ก็ปรากฏในสายตาของทุกคน

ทุกคนในสนามรบหน้าซีดด้วยความตกใจ

"มนุษย์ปลาวาฬเพชฌฆาต? มอนสเตอร์ที่เมื่อโตเต็มวัยจะเป็นบอสขั้นที่หกระดับทองดำ!"

"มีข่าวลือว่า… หากจะล่าหนึ่งตัว ต้องใช้มืออาชีพอย่างน้อยหนึ่งร้อยคนในเลเวลเดียวกัน และอย่างน้อต้องมีอาชีพยระดับชั้นยอด…"

"แต่นี่พวกมันมีอย่างน้อยหนึ่งพันตัว!!!"

"จบแล้ว… คราวนี้จบจริงๆ แล้ว เราจะเอาอะไรไปต้านพวกมัน!"

ขวัญกำลังใจของกองทัพมนุษย์ดิ่งลงทันที แม้มนุษย์ปลาวาฬเพชฌฆาตจะยังไม่ได้เข้าสู่สนามรบจริงๆ

แต่เพียงแค่แสงจันทร์ส่องลงบนพวกมัน เงามหึมาที่ทอดลงมาก็เหมือนกระแสน้ำเชี่ยว ที่ชะล้างจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ของทุกคนจนหมดสิ้น!

ในเวลานี้ ไม่มีใครคิดออกว่าจะรับมือกับมนุษย์ปลาวาฬเพชฌฆาตกลุ่มนี้ยังไง

แม้แต่วิญญาณนักรบอัลเดลี่ก็ยังออกคำสั่งให้ถอย

ระหว่างชายฝั่งกับเมืองหยุนฮวามีป่าอยู่ และวิญญาณนักรบอัลเดลี่ตั้งใจจะให้กองกำลังเข้าไปซ่อนในป่า แล้วทำสงครามกองโจรกับมนุษย์ปลาวาฬเพชฌฆาต

แม้การไม่มีฐานที่มั่นจะทำให้มนุษย์สูญเสียบัฟจากดินแดนเทพประทาน และจะมีคนตายจำนวนมาก

แต่ตอนนี้ไม่มีทางเลือกแล้ว!

ขณะที่ทุกคนกำลังจะทำตามคำสั่งถอย

ซูเฉินก็พูดขึ้น "ใจเย็นๆ ไม่ต้องกังวล จัดการศัตรูตรงหน้าของพวกคุณให้ดี"

"ส่วนมนุษย์ปลาวาฬเพชฌฆาตพวกนั้น ผมจะจัดการเอง!"

เสียงของเขาดังชัดเจนและสงบนิ่ง

ซาร์คที่อยู่ด้านหลังฝูงมอนสเตอร์ก็ได้ยินเช่นกัน

มันแสยะยิ้ม เผยให้เห็นฟันแหลมสีขาว แล้วหัวเราะเยาะอย่างดูถูก "ผู้บัญชาการมนุษย์คนนี้คงบ้าไปแล้ว นักรบของเผ่าข้าที่อ่อนแอที่สุดก็ยังเป็นบอสขั้นที่ห้าระดับทองดำ แต่สามารถต่อกรกับบอสขั้นที่หกระดับทองได้"

"ส่วนที่แข็งแกร่งที่สุดก็ขั้นที่เจ็ด ห่างจากข้าแค่ก้าวเดียว"

"เจ้าจะหยุดได้ยังไง? ใช้ปากงั้นเหรอ? ฮ่าๆๆ!"

ซาร์คไม่ปิดบังเสียงหัวเราะเยาะเลย เสียงนั้นแผ่กระจายออกไปเหมือนคลื่นทะเล

ขวัญกำลังใจของมนุษย์ที่เพิ่งตั้งตัวได้ ก็สั่นคลอนอีกครั้ง

ซูเฉินแค่นเสียง แล้วตอบกลับด้วยรอยยิ้มเย็นชา "ลืมตาปลาของแกให้ดี แล้วดูว่าฉันจะซัดนักรบของแกลงทะเล แล้วกดให้จมน้ำตายทีละตัวได้ยังไง!"

"กององครักษ์จักรพรรดิ ออกมา!"

เมื่อคำสั่งถูกส่งออกไป ด้านหลังของเขา ก็มีเงาสีดำจำนวนมากปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว

หยางเหมยที่ยืนอยู่ข้างซูเฉิน มองซ้ายมองขวา เธอไม่เห็นกำลังเสริมใดๆ และกำลังจะถาม

ทันใดนั้น ก็มีแขนหนึ่งยื่นมาจากด้านหลัง ตบไหล่เธอสองครั้ง

เป็นตากล้อง

หยางเหมยเห็นสีหน้าตกตะลึงของเขา จึงหันไปมองตามทิศที่เขาชี้

และทันใดนั้น ดวงตาของเธอก็เบิกกว้าง

พวกเขาไม่รู้เลยว่าด้านหลังมีกองกำลังปรากฏขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่!

นักรบทุกคนในหน่วยนี้ สวมชุดเกราะแบบครบชุดเหมือนกัน

เกราะทำจากโลหะสีดำด้าน หมวกเกราะมีรูปทรงคล้ายหัวมังกร

บริเวณใบหน้าเป็นหน้าจอแสดงผลรูปตัว V สีฟ้าอ่อน

ข้อต่อเชื่อมกันด้วยท่อพลังงานสีทอง

ตรงหน้าอกฝังคริสตัลทรงกลม และคริสตัลนั้นเปล่งแสงเรืองรอง

ด้านหลังมีปีกเหล็กทำจากโลหะ แกะสลักอักขระเวทมนตร์อย่างสวยงาม

และอาวุธในมือก็เหมือนกันทั้งหมด เป็นง้าวที่เปล่งประกาย

นักรบเกราะเหล่านี้จับด้ามง้าวด้วยสองมือ พลังงานไหลจากมือเข้าสู่ใบมีด

สายฟ้าปรากฏขึ้นบนคมง้าวเป็นระยะ ชวนให้หวาดหวั่นอย่างยิ่ง

ซูเฉินใส่บัฟทั้งหมดให้กับกององครักษ์จักรพรรดิกลุ่มนี้ จากนั้นก็โบกมือ

"โจมตี!"

แกนพลังงานที่หน้าอกขององครักษ์จักรพรรดิระเบิดแสงเจิดจ้า

ลำแสงพลังงานไหลตามร่องบนอก ไปสู่ด้านหลัง และกระตุ้นอักขระเวทมนตร์บนปีกเหล็ก

สายฟ้าแลบเปรี๊ยะๆ ระหว่างปีกเหล็ก สะสมพลังอย่างรวดเร็ว

ไม่นาน…

ปีกของพวกมันพ่นอนุภาคพลังงานสีม่วงน้ำเงินออกมา แบกร่างเกราะหนักอึ้งของพวกมัน พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า

และในเวลานั้นเอง เหล่ามืออาชีพมนุษย์ก็เห็นกำลังเสริมของพวกเขาชัดเจน

เห็นนักรบเกราะเหล่านั้นพุ่งเข้าหามนุษย์ปลาวาฬเพชฌฆาต

ในฝั่งมนุษย์ปลาวาฬเพชฌฆาต นอกจากซาร์คแล้ว ตัวที่แข็งแกร่งที่สุดยืนอยู่แนวหน้า

มันมองกองทัพที่พุ่งเข้ามาแล้วหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

"กล้าดียังไงมาท้าทายพวกเรา?"

ในการรับรู้ของมันตอนแรก ศัตรูกลุ่มนี้ไม่ได้แข็งแกร่ง

พลังของพวกมันอยู่แค่ขั้นที่สี่

แมลงอ่อนแอแบบนี้ มันสามารถบดขยี้ได้เป็นกลุ่มด้วยนิ้วเดียว

ดังนั้น มันจึงยื่นนิ้วออกไปจริงๆ และแทงไปยังร่างที่อยู่หน้าสุดของกององครักษ์จักรพรรดิ

และบังเอิญว่า ร่างนั้นคือร่างแยก ‘ราชาแห่งโลหะ’ ของซูเฉิน

ราชาแห่งโลหะมองนิ้วที่พุ่งเข้ามา ก่อนเก็บพลังงานทั้งหมดกลับทันที เหลือเพียงแรงขับจากเครื่องยนต์ผลักดันให้พุ่งต่อไป

ส่วนพลังงานทั้งหมดของมัน ถูกอัดเข้าสู่อาวุธในมืออย่างบ้าคลั่ง

ใบมีดง้าวเปลี่ยนสีอย่างต่อเนื่อง จากฟ้าเป็นม่วง จากม่วงเป็นทอง…

และเมื่อสีดำสนิทปรากฏบนใบมีด ระยะห่างระหว่างราชาแห่งโลหะกับมนุษย์ปลาวาฬเพชฌฆาตก็เหลือไม่ถึงสามเมตร

ในจังหวะที่กำลังจะพุ่งชนกัน

หน้าจอบนหน้ากากของราชาแห่งโลหะก็สว่างวาบ อักขระเวทมนตร์บนแขนก็ถูกกระตุ้นทีละชั้น

ง้าวฟันออกไปข้างหน้าอย่างรุนแรง!

คลื่นฟันที่รวมพลังสายฟ้ากว้างสิบเมตรถูกปล่อยออกมา!

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ]

……………