บทที่ 150: พ่อค้าหน้าเลือด (ฟรี)

กลางเมืองเล็กที่ทรุดโทรม มีบ้านไม้สองชั้นตั้งอยู่

ม่านหน้าต่างชั้นสองที่หันออกสู่ถนนถูกปิดสนิท

แสงสลัวลอดผ่านช่องผ้าม่าน ส่องให้เห็นดวงตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือด

วินาทีถัดมา ดวงตานั้นก็หายวับไปราวกับไม่เคยปรากฏมาก่อน

"ชาวเมือง" ที่เดินวนไปมาบนถนนดูเหมือนจะรับรู้อะไรบางอย่าง พากันเงยหน้ามองไปทางหน้าต่าง

แต่เมื่อไม่พบอะไร ก็กลับไปเดินเรื่อยเปื่อยอย่างไร้จุดหมายต่อไป

ภายในห้อง

หยานจิงกัดขนมปังชิ้นหนึ่ง ดวงตาเหม่อลอย ผมเผ้ายุ่งเหยิง

ใบหน้าสวยของเธอดูเศร้าหมอง เธอพึมพำเบาๆ "อีกนานแค่ไหน... ฉันถึงจะออกไปได้..."

ครึ่งเดือนก่อน เธอรับภารกิจสำรวจดินแดนลับเพื่อเก็บแต้มต้าเซีย

ดินแดนลับนั้นไม่ได้อันตรายมาก

ด้วยความสามารถล่องหนของเธอ ภารกิจจึงสำเร็จอย่างง่ายดาย

แต่ตอนที่กำลังจะออกจากดินแดนลับ เธอดันไปกระตุ้นวงแหวนเทเลพอร์ตเข้า

แล้วก็ถูกเทเลพอร์ตมาถึงโลกประหลาดที่เต็มไปด้วยมอนสเตอร์อันเดด

ในที่แห่งนี้ เธอไม่ต่างกับหนูข้างถนนที่ใครเห็นก็คิดจะฆ่า ทำได้แค่หลบๆ ซ่อนๆ

ที่แย่ไปกว่านั้น เธอหาทางกลับไม่ได้

"หรือฉันจะต้องมาตายในที่แบบนี้จริง?"

น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงจากหางตาของหยานจิง

ตู้ม!

จู่ๆ พื้นดินก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง บ้านทั้งหลังสั่นไหว

หยานจิงรีบหายเข้าไปในเงา มองออกไปไกลด้วยความตื่นตระหนก

ภายในฟาร์มแห่งหนึ่งทางตอนใต้ของเมือง

เถาวัลย์สีเขียวมรกตขนาดมหึมาพุ่งทะลุพื้นขึ้นมา

ความเคลื่อนไหวของมันดึงดูดมอนสเตอร์อันเดดจำนวนมาก

พวกมันหลั่งไหลเข้ามาทันที

เมื่อรู้สึกถึงภัยคุกคาม เถาวัลย์ก็ฟาดไปมา ฆ่ามอนสเตอร์อย่างต่อเนื่อง

เพียงแค่กวาดผ่านครั้งเดียว มอนสเตอร์นับร้อยก็กลายเป็นเศษเนื้อเละๆ

แต่มอนสเตอร์ในเมืองนี้มีมากกว่าสิบล้านตัว

พวกมันหลั่งไหลเข้ามาไม่หยุด กัดกันตัวละทีสองที

ไม่นาน เถาวัลย์ก็เต็มไปด้วยบาดแผล

หยานจิงกลืนน้ำลาย ตั้งใจจะถอยกลับไปซ่อนในบ้าน

แต่ในวินาทีถัดมา แผ่นหลังของเธอก็รู้สึกเย็นวาบ เหงื่อผุดขึ้นบนหน้าผาก

เสียงหนึ่งที่แผ่วเบาและเลือนลางดังขึ้นข้างหู

"มานี่~"

...

บนท้องฟ้าภายในดินแดนลับสมบัติสวรรค์

มังกรที่ปกคลุมด้วยหมอกสีดำทะยานผ่านทะเลเมฆ ปีกทั้งสองก่อให้เกิดระลอกคลื่นบนอากาศ

ซูเฉินนั่งอยู่บนหลังมังกร ใช้ดวงตาแห่งการมองทะลุกวาดมองรอบๆ

นี่คือวันที่สี่ในดินแดนลับสมบัติสวรรค์

หลังจากออกจากพระราชวัง

เทียน่าก็บอกอย่างมั่นใจว่าในดินแดนสมบัติสวรรค์ ไม่มีสิ่งใดที่เรียกว่าสมบัติหลงเหลืออยู่แล้ว

ซูเฉินจึงได้แต่ถอนหายใจ จากนั้นทั้งสองก็เริ่มตามหาพ่อค้าลึกลับ

มนุษย์กับมังกรบินอยู่บนฟ้านานเกือบวันครึ่ง แต่ก็ยังไม่พบอะไรเลย

จนซูเฉินเริ่มสงสัยว่าพ่อค้าลึกลับมีจริงหรือเปล่า...

จู่ๆ เทียน่าก็ดิ่งลงพื้น และหยุดอยู่หน้าหน้าผาน้ำตก

ซูเฉินกระโดดลงจากหลังมังกร แล้วถาม "มีอะไรเหรอ?"

เทียน่ากลับร่างมนุษย์ แล้วชี้ไปด้านล่างน้ำตก "เจ้ากำลังหาพ่อค้าลึกลับใช่มั้ย?"

"นั่นน่าจะใช่"

"มันไม่มีวิญญาณ แต่ข้าสัมผัสได้ถึงพลังเทพจากมัน"

ซูเฉินหันไปมองตามที่เธอชี้

ตรงนั้นมีคางคกสีทองตัวหนึ่ง ขนาดเท่าฝ่ามือ

ทั้งตัวเปล่งประกายสีทองระยิบระยับภายใต้แสงแดด

ซูเฉินอึ้ง

เขาคิดมาตลอดว่าพ่อค้าลึกลับจะเป็นสิ่งมีชีวิตรูปร่างมนุษย์

ทำไมกลายเป็นคางคกไปได้ล่ะ?

เขาใช้ดวงตาแห่งการมองทะลุตรวจสอบ

[มอนสเตอร์: เงาหลงเหลือของเทพแห่งความมั่งคั่ง]

[ระดับ: กึ่งเทพ]

[เลเวล: 99]

[พลังชีวิต: 90000000/90000000]

[มานา: —/—]

[พลังโจมตี: 1]

[ความคล่องแคล่ว: 1]

[ความทนทาน: 1]

[พลังวิญญาณ: 1]

[พรสวรรค์: ความมั่งคั่งล้นเหลือ (SS)]

[สกิล: ...]

[คำอธิบาย: เงาที่หลงเหลือหลังการตายของเทพแห่งความมั่งคั่ง โหยหาการสะสมทรัพย์สินเพื่อฟื้นคืนชีพอีกครั้ง ชอบผูกมิตรกับผู้ที่ซื่อสัตย์ เป็นมิตร และยินดีทำการค้า แต่หากมีเจตนาร้ายหรือคิดไม่ดี จะถูกสาปด้วยคำสาปอันน่าสะพรึงกลัว]

ขณะที่ซูเฉินกำลังดูข้อมูล

"อ๊บ! อ๊บ!"

เสียงร้องของคางคกดังขึ้นสองครั้ง

แปลกตรงที่… ซูเฉินกลับเข้าใจความหมายของเสียงเหล่านั้น

"มนุษย์ อย่ายืนโง่อยู่ตรงนั้นสิ ถ้าอยากซื้อของก็เข้ามาดูใกล้ๆ"

ไม่คิดเลยว่าจะถูกพบตัวเร็วขนาดนี้...

แต่จากที่คางคกสีทองพูด ดูเหมือนมันจะไม่มีเจตนาร้าย

รวมกับข้อมูลที่เห็น ซูเฉินจึงรวบรวมความกล้า เดินเข้าไปหา

เทียน่ายืนเชิดหน้า เหมือนกำลังรออะไรบางอย่าง

พอเห็นซูเฉินเดินไปตรงๆ เลย สีหน้าของเธอก็แข็งค้าง

จากนั้นก็เตะก้อนหินข้างตัวจนแหลกเป็นผุยผงด้วยความหงุดหงิด

ซูเฉินเดินเข้าไปใกล้ ก่อนจะมองซ้ายมองขวาแล้วถามว่า "สินค้าอยู่ไหน?"

"อ๊บ! อ๊บ!" (รีบอะไรนักหนา? เจ้าแน่ใจนะว่าจะซื้อ?)

ซูเฉินพยักหน้า "แน่นอน!"

"อ๊บ! อ๊บ!" (งั้นจ่ายมัดจำก่อน หนึ่งล้านเหรียญทอง)

คางคกสีทองอ้าปาก แล้วยกขาหน้าชี้เข้าไปด้านใน

พร้อมกันนั้น ซูเฉินก็ได้รับแจ้งเตือน

[ติ๊ง! คุณต้องการใช้ 1,000,000 เหรียญทอง (ขีดฆ่า) 1 เหรียญทองแดง เพื่อดูสินค้าของเงาหลงเหลือของเทพแห่งความมั่งคั่งหรือไม่?]

‘แม่งเอ๊ย! ไอ้พ่อค้าหน้าเลือด! แค่ดูของยังจะเก็บเงินอีก!’ ซูเฉินบ่นในใจ

จากนั้นเขาก็หยิบเหรียญทองแดง โยนเข้าไปในปากมัน

คางคกสีทองชะงัก รู้สึกแปลกๆ

แต่ความมั่งคั่งในตัวมันเพิ่มขึ้น เป็นสัญญาณว่าไม่มีปัญหาอะไร

หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง

มันก็เอาขาหน้ายื่นเข้าไปในปาก แล้วเริ่มหยิบของออกมา

คัมภีร์ ขวดยา อาวุธ และสุดท้าย มันก็ดึงง้าวยาวสามเมตรออกมา

"อ๊บ! อ๊บ!" (รู้กฎใช่มั้ย? เจ้าซื้อสินค้าได้แค่สามชิ้น ถ้าอยากเปลี่ยนสินค้า ต้องจ่ายเพิ่มครั้งละหนึ่งล้านเหรียญทอง)

ซูเฉินอ้าปากค้าง ก่อนจะเงียบไปครู่หนึ่งแล้วถามว่า "เอ่อ... ทำไมซื้อได้แค่สามครั้งล่ะ? ผมมีเงินนะ ซื้อเพิ่มไม่ได้เหรอ?"

เขาสงสัย เพราะจากคำอธิบาย ดูเหมือนมันจะอยากได้เงินมาก แล้วทำไมจำกัดจำนวนการซื้อ?

ก่อนคางคกสีทองจะตอบ เขาก็ใช้ดวงตาแห่งการมองทะลุตรวจสอบดู แล้วเข้าใจทันที

ความมั่งคั่งที่มันได้รับจากการขายสินค้า สูงกว่าการได้รับเงินโดยตรงมาก

แต่ความมั่งคั่งที่แต่ละคนมอบให้มันได้นั้นมีขีดจำกัด

หากเกินขีดจำกัด ผลตอบแทนที่ได้รับก็จะลดลงอย่างมาก

"อ๊บ! อ๊บ!" (เลิกพูดมากได้แล้ว จะซื้อก็ซื้อ ไม่ซื้อก็ไสหัวไป)

คางคกสีทองด่าเสียงดัง

"นี่..."

‘สมแล้วที่เป็นพ่อค้าหน้าเลือด ถ้าวันนี้ฉันไม่รีดแกจนเกลี้ยง ฉันจะยอมเปลี่ยนนามสกุลเลย!’ ซูเฉินบ่นในใจ

จากนั้นก็พูดว่า "รอก่อนนะ ผมจะไปเอาเงินมา"

พูดจบ เขาคว้ามือเทียน่า แล้ววิ่งออกไปทันที

เมื่อไปถึงจุดที่คางคกสีทองมองไม่เห็น

ซูเฉินใช้สกิลเทเลพอร์ตหลายครั้ง จนหาถ้ำลับแห่งหนึ่งเจอ

จากนั้นหยิบหนังสือทวีคูณออกมา

แล้วผสานสกิลร่ายอัตโนมัติกับร่างแยกเวทมนตร์

ขณะมองดูร่างแยกที่ปรากฏขึ้นไม่หยุด บนใบหน้าของซูเฉินเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะหันไปหาเทียน่าแล้วพูดว่า "ช่วยเฝ้าตรงนี้หน่อย อย่าให้ใครมารบกวน"

"ถ้าคางคกสีทองนั่นมาถึงนี่ ก็เก็บของให้ทันนะ"

เทียน่าตอบอย่างไม่ใส่ใจ "อืม~"

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากติดตามเพจด้วยนะคะ]

……………