บทที่ 25 เสิ่นเปย นายรนหาที่ตายใช่ไหม?

บทที่ 25 เสิ่นเปย นายรนหาที่ตายใช่ไหม?

เสิ่นเปยเมินเฉยต่อสายตาเคลือบแคลงของศาสตราจารย์กู้ซินโหรว ก่อนจะเอ่ยปาก "อาจารย์ครับ ลองผลักผมดูสิ"

การฝึกตั้งท่าของเสิ่นเปยเริ่มสัมฤทธิ์ผลแล้ว

เป็นธรรมดาที่เขาอยากจะอวดอ้างสรรพคุณเสียหน่อย

แน่นอนว่า เหตุผลหลักคือเขาต้องการให้ศาสตราจารย์กู้ซินโหรวประจักษ์ถึงความสำเร็จของเขา

เขาอยากให้เธอเตรียมใจสำหรับการ 'ดูดดื่มริมฝีปาก' เอาไว้แต่เนิ่นๆ

ถึงเวลาเธอจะได้ไม่เขินอายจนเกินไป

ถ้าจะต้องจูบกันทั้งที มันก็ต้องเอาให้สะท้านฟ้าสะเทือนดินและตราตรึงใจไปเลยสิ!

ขณะเดียวกัน ศาสตราจารย์กู้ซินโหรวก็ร้อง 'เอ๊ะ' ออกมาด้วยความงุนงง "ผลักเธอเนี่ยนะ?"

"ใช่ครับ"

"นี่เธอเป็นบ้าอะไรแต่เช้าเนี่ย? คงไม่ได้คิดจะลวนลามครูหรอกนะ?"

เสิ่นเปย: ...

"อาจารย์ครับ..." ใบหน้าของเสิ่นเปยมืดครึ้มลง "ผมดูแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ?"

ศาสตราจารย์กู้ซินโหรวแค่นเสียงขึ้นจมูก

ในหนังสั้นพวกนั้นมีพล็อตเรื่องแบบนี้เกลื่อนไปหมด

เพียงเพราะครูผลักนักเรียนหัวดื้อล้มลง นักเรียนก็เลยได้ข้อต่อรอง ส่วนครูก็กลัวถูกรายงานจนต้องตกงาน จากนั้นก็ค่อยๆ ตกหลุมพรางของนักเรียนทีละก้าวๆ จนถอนตัวไม่ขึ้น...

ไม่สิ! ต้องบอกว่ากู่ไม่กลับต่างหากล่ะ!

"เร็วสิครับ!"

เสิ่นเปยคว้ามือเล็กๆ ของศาสตราจารย์กู้ซินโหรวมาวางแหมะไว้บนไหล่ของตน

มือของเธอช่างนุ่มนิ่มเสียนี่กระไร จุ๊ๆ...

นุ่มละมุน ไร้กระดูก บอบบาง และเรียบเนียน

ถ้าไม่ติดว่าสถานที่ไม่อำนวย เสิ่นเปยอยากจะเอากาวตราช้างมาทาฝ่ามือของพวกเขาสองคนให้ติดหนึบเข้าด้วยกันเสียให้รู้แล้วรู้รอด

เอาแบบที่เข้าห้องน้ำก็ยังไม่ยอมปล่อยเลย

มันช่างรู้สึกดีอะไรอย่างนี้

ศาสตราจารย์กู้ซินโหรวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยใบหน้าเรียบเฉย "งั้นครูจะผลักแล้วนะ? ห้ามมาโวยวายทีหลังล่ะ"

เสิ่นเปยตบหน้าอกตัวเองฉาดใหญ่ "ผมสาบานต่อฟ้าเลยครับ"

ศาสตราจารย์กู้ซินโหรวขบกำริมฝีปากล่าง แล้วออกแรงผลักเบาๆ

โดยปกติแล้ว แรงของศาสตราจารย์กู้ซินโหรวไม่ได้มากมายอะไรนัก แต่ก็ใช่ว่าจะน้อยเสียทีเดียว

ถ้านักเรียนธรรมดาโดนเข้าไปก็คงกระเด็นถอยหลังไปสักสองสามก้าว

ทว่าในวินาทีนี้ ร่างกายท่อนบนของเสิ่นเปยเพียงแค่เอนไหวเล็กน้อยเท่านั้น

ส่วนร่างกายท่อนล่างกลับไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิด!

"อาจารย์ครับ อยากให้ผมเลี้ยงข้าวเช้าไหมครับ?"

ศาสตราจารย์กู้ซินโหรวรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าเสิ่นเปยไม่ขยับเลยแม้แต่นิ้วเดียว นี่เขากำลังเยาะเย้ยว่าเธอไม่ได้กินข้าวเช้ามาอย่างนั้นหรือ?

เธอจึงเพิ่มแรงขึ้นในทันที

แม้จะใช้แรงไปถึงห้าส่วนแล้ว แต่ศาสตราจารย์กู้ซินโหรวกลับรู้สึกเหมือนตนเองไม่ได้ออกแรงอะไรเลย

เสิ่นเปยยังคงยืนนิ่งสนิท!

"หืม?"

สีหน้าของศาสตราจารย์กู้ซินโหรวแข็งค้างไป

มันไม่ควรจะเป็นแบบนี้นี่!

เธอคือผู้ฝึกยุทธ์เชียวนะ

พละกำลังห้าส่วนของเธอนั้น เกินขีดจำกัดที่เสิ่นเปยจะรับไหวไปมากแล้ว

ในจังหวะนั้น ปลายนิ้วเท้าของเสิ่นเปยจิกพื้นแน่น ร่างกายของเขาเริ่มโอนเอนเล็กน้อยอีกครั้ง

นี่คือการ 'สลายแรง'!

เขาสามารถสลายแรงปะทะส่วนหนึ่งที่ส่งมากระทบตัวเขาได้

"นี่เธอ—"

ใบหน้าของศาสตราจารย์กู้ซินโหรวปรากฏแววตื่นตะลึง ขณะจ้องมองเสิ่นเปยเขม็ง

เธอสัมผัสได้ว่ายามที่ผลักเขา แม้เสิ่นเปยจะขยับตัวเพียงเล็กน้อย แต่เขากลับเปลี่ยนจุดรับแรงปะทะ ทำให้แรงของเธอที่ส่งไปถึงตัวเขาเหลือไม่ถึงสามส่วน

ศาสตราจารย์กู้ซินโหรวเริ่มสังหรณ์ใจว่า เสิ่นเปยอาจจะกำลังเล่นกับไฟอยู่ก็เป็นได้!

เธอกัดฟันกรอด แล้วออกแรงผลักอีกครั้ง

เสิ่นเปยไม่หลบไม่เลี่ยง เขายังคงยืนหยัดในท่าม้า ร่างกายท่อนบนโอนเอนอีกครา นิ้วเท้าทั้งสิบงอจิกกับพื้นรองเท้าแน่น

เมื่อสองมือของศาสตราจารย์กู้ซินโหรวผลักเข้าที่หน้าอกของเสิ่นเปย ความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงนั้นก็กลับมาอีกครั้ง

แม้จะผลักไปที่หน้าอกตรงๆ แต่มือของเธอกลับลื่นไถลออกไปด้านข้างอย่างน่าประหลาด

ในไม่ช้า

เมื่อศาสตราจารย์กู้ซินโหรวเพิ่มแรงขึ้น พลังในระดับผู้ฝึกยุทธ์ก็ถาโถมเข้าใส่เสิ่นเปย

ร่างของเสิ่นเปยหงายหลังวูบในทันที

ทว่าในสายตาของศาสตราจารย์กู้ซินโหรว ขณะที่เสิ่นเปยกำลังจะล้มลง ร่างกายของเขากลับเด้งคืนกลับมาเหมือนตุ๊กตาล้มลุก โดยที่เท้าไม่ได้ขยับเขยื้อนเลยสักนิด!

ร่างของเสิ่นเปยโอนเอนไปมาเล็กน้อย ฝ่าเท้าที่จิกพื้นแน่นรู้สึกปวดเมื่อยอยู่บ้าง

แต่ภายในใจของเขากลับลิงโลดสุดขีด

ความรู้สึกแบบนี้แหละ ความรู้สึกของการเป็นตุ๊กตาล้มลุก!

สีหน้าของเสิ่นเปยเผยให้เห็นถึงความภาคภูมิใจอย่างไม่อาจปิดมิด เวลาผ่านไปเพียงสองคืนเท่านั้น

เขากลับเข้าใจเคล็ดลับของการ 'ยืนหยัด' ได้อย่างถ่องแท้แล้ว

ถ้าผมไม่ใช่ยอดอัจฉริยะ แล้วใครหน้าไหนจะกล้าเรียกตัวเองว่าอัจฉริยะล่ะ?

แต่ในวินาทีต่อมา

ศาสตราจารย์กู้ซินโหรวก็ตวัดขาเตะกวาด ถอนรากฐานการยืนของเสิ่นเปยโดยตรง

เสิ่นเปยร้อง 'โอ๊ย' ออกมาลั่น ร่างของเขาร่วงกระแทกพื้นอย่างแรง ก้นกบจูบกับพื้นคอนกรีตอย่างแนบแน่น

เสิ่นเปยสูดปากด้วยความเจ็บปวด รีบลูบก้นที่ชอกช้ำของตัวเองปอยๆ "อาจารย์ครับ ทำแบบนี้มันไร้น้ำใจนักกีฬาไปหน่อยไหมครับ?"

ศาสตราจารย์กู้ซินโหรวหรี่ตาลง เธอย่อตัวลงครึ่งหนึ่ง โน้มตัวไปข้างหน้า และก้มมองเสิ่นเปย "เธอกำลังฝึกตั้งท่าอยู่ใช่ไหม?"

แต่ความสนใจของเสิ่นเปยกลับถูกดึงดูดไปที่ยอดเขาสีขาวราวหิมะอันอวบอิ่มและชูชันของศาสตราจารย์กู้ซินโหรวเสียนานแล้ว

นั่นมันสวรรค์อันแสนอ่อนนุ่มชัดๆ

สวรรค์อันแสนอ่อนนุ่มที่ชวนให้เสพติด

"เสิ่นเปย! ฉันกำลังถามเธออยู่นะ!"

"อ๊ะ!" เสิ่นเปยดึงสติกลับมา พร้อมกับฉีกยิ้มกว้างอย่างภาคภูมิใจ "ผมเก่งไหมล่ะครับ?"

"เธอเป็นบ้าไปแล้วหรือไง?"

อย่างไรก็ตาม หว่างคิ้วของศาสตราจารย์กู้ซินโหรวกลับฉายแววความกังวลจางๆ "เดิมทีคุณสมบัติของเธอก็ไม่ถึงเกณฑ์ที่จะเป็นผู้ฝึกยุทธ์อยู่แล้ว การฝึกตั้งท่ามันสนุกนักหรือไง? เธอจะโดนพลังสะท้อนกลับ ร่างกายจะบอบช้ำ แล้วสุดท้ายก็ต้องแก่ก่อนวัยอันควรอย่างเลี่ยงไม่ได้!"

ศาสตราจารย์กู้ซินโหรวไม่ได้พูดเล่น

เกณฑ์คะแนนคุณลักษณะ 60 หน่วยสำหรับการสอบเข้าสายยุทธ์ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น

และนี่ก็ยังเป็นแค่มาตรฐานขั้นต่ำสุดเท่านั้น

เสิ่นเปยยังไม่ผ่านเกณฑ์เลยด้วยซ้ำ แต่เขากลับแอบบ่มเพาะพลังด้วยการฝึกตั้งท่า

ค่าคุณลักษณะของเขาจะต้องลดฮวบลงอย่างแน่นอน

และเมื่อเขาไม่สามารถก้าวขึ้นเป็นผู้ฝึกยุทธ์ได้ ค่าคุณลักษณะเหล่านี้ก็จะหายไปอย่างถาวร

ซึ่งนั่นหมายความว่า คนธรรมดาคนหนึ่งกำลังเอาชีวิตของตัวเองมาล้อเล่นเพื่ออวดเก่งเท่านั้น!

ใครๆ ก็รู้ว่าเรื่องแบบนี้เป็นข้อห้ามเด็ดขาด!

แม้แต่นักเรียนที่เตรียมตัวสอบเข้าสายยุทธ์ ก็ยังถูกห้ามไม่ให้บ่มเพาะพลังล่วงหน้าอย่างเด็ดขาด

นี่คือบทเรียนที่คนรุ่นก่อนนับไม่ถ้วนได้สรุปเอาไว้

เสิ่นเปยอาจจะอวดเก่งได้พักหนึ่ง แต่เมื่อเวลาผ่านไป ผลเสียที่จะตามมานั้นมีมากมายนับไม่ถ้วน!

"เธอนี่มันดื้อด้านจริงๆ!"

ศาสตราจารย์กู้ซินโหรวเอ่ยด้วยสีหน้าขุ่นเคือง

เสิ่นเปยเดาะลิ้น "อาจารย์ครับ ที่พูดมามันไม่ดูรุนแรงไปหน่อยเหรอ? ผมต้องได้เป็นผู้ฝึกยุทธ์อย่างแน่นอน"

ศาสตราจารย์กู้ซินโหรวขี้เกียจจะต่อล้อต่อเถียง จึงกล่าวตัดบท "เธอโตเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ ต้องรู้จักรับผิดชอบต่อการกระทำของตัวเอง ถึงตอนนั้นก็อย่ามาร้องไห้ขี้มูกโป่งก็แล้วกัน"

"ครับ ถึงตอนนั้นก็อย่ามาร้องไห้ก็แล้วกัน" เสิ่นเปยเห็นด้วยกับคำพูดนี้อย่างยิ่ง

เดี๋ยวก็รู้ว่าใครจะร้องไห้!

ศาสตราจารย์กู้ซินโหรวกุมขมับ เมื่อต้องเผชิญหน้ากับการกระทำอันสิ้นคิดของเสิ่นเปย เธอก็รู้สึกจนปัญญา

ในเมื่อเขาเริ่มบ่มเพาะพลังไปแล้ว จะให้ทำอย่างไรได้อีกล่ะ?

เธอทำได้เพียงสวดภาวนาในใจ ขอให้ความต้องการของภรรยาในอนาคตของเสิ่นเปยอย่าได้สูงนักเลย

"ลุกขึ้นได้แล้ว ไปเข้าเรียนซะ!"

"อาจารย์เป็นคนผลักผมล้มนะ ผมต้องได้จุ๊บก่อนถึงจะลุก"

ศาสตราจารย์กู้ซินโหรว: ...

จุ๊บบ้าอะไรล่ะ?

ฉันอยากจะตบเธอมากกว่า!

ศาสตราจารย์กู้ซินโหรวตวัดมือคว้าข้อเท้าของเสิ่นเปย แล้วลากตัวเขาไปตามพื้น

เสิ่นเปย: ...

ทันใดนั้น เจี่ยนถงที่สะพายกระเป๋านักเรียนก็กระโดดโลดเต้นเข้ามาใกล้ ก่อนจะถามด้วยสีหน้าตกตะลึง "พวกคุณกำลังเล่นเกมอะไรกันอยู่เนี่ย?"

ศาสตราจารย์กู้ซินโหรวแค่นเสียง น้ำเสียงของเธอเย็นชา "ก็ไอ้คนโง่เง่าน่ะสิ เป็นนักเรียนที่ไม่มีแม้แต่ความหวังในเส้นทางสายยุทธ์แท้ๆ แต่ดันกล้าแอบไปฝึกตั้งท่าบ่มเพาะพลัง!"

ทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น ใบหน้าของเจี่ยนถงก็ซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้างจนแทบจะถลนออกมานอกเบ้า

"นาย—นาย—"

เจี่ยนถงพูดติดอ่างจนแทบจับใจความไม่ได้

เธอเคยเตือนเสิ่นเปยซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าห้ามบ่มเพาะพลัง ห้ามบ่มเพาะพลัง ห้ามบ่มเพาะพลังเด็ดขาด!

ทำไมเขาถึงไม่ยอมฟังกันบ้างเลย!

เสิ่นเปยโบกมือปัด "วิถีแห่งผู้ฝึกยุทธ์ คือการกล้าที่จะเป็นที่หนึ่งในใต้หล้า ผมก็แค่นำหน้าไปก่อนก้าวหนึ่ง ไม่เห็นจะผิดตรงไหนเลย"

ณ ตอนนี้ เจี่ยนถงมองไปที่เสิ่นเปย ผู้ซึ่งยังคงไม่ตระหนักถึงความร้ายแรงของสถานการณ์ แถมยังคงฉีกยิ้มแป้นแล้นอย่างไม่สะทกสะท้าน

เธอโกรธจนแทบจะเป็นบ้า

มีคำพูดมากมายที่เธออยากจะพ่นใส่หน้าเขา

แต่ท้ายที่สุด เธอกลืนคำพูดเหล่านั้นลงคอไปจนหมด

จะให้พูดอะไรล่ะ?

มีอะไรให้พูดอีก?

พูดไปแล้วมันจะมีประโยชน์อะไร?

ในเมื่อเขาลงมือบ่มเพาะพลังไปแล้ว

ค่าคุณลักษณะของเขาก็ร่วงหล่นลงไปแล้ว

เสิ่นเปย ผู้ซึ่งเดิมทียังพอมีความหวังที่จะกลายเป็นผู้ฝึกยุทธ์ ตอนนี้ความหวังนั้นได้มลายหายไปจนหมดสิ้นแล้ว

ช่างมันเถอะ

เจี่ยนถงผู้ซึ่งปกติไม่เคยยอมเงียบ กลับไม่พูดอะไรออกมาอีกเลย

เธอเอื้อมมือไปคว้าข้อเท้าอีกข้างของเสิ่นเปยอย่างเงียบๆ

จากนั้น เธอก็ร่วมมือกับศาสตราจารย์กู้ซินโหรว ลากตัวเสิ่นเปยกลับไปที่ห้องเรียนด้วยกัน

ภาพเหตุการณ์นี้ที่ปรากฏขึ้น

ทำเอานักเรียนทั้งห้องถึงกับระเบิดเสียงหัวเราะออกมาลั่น:

"เชี่ยเอ๊ย! เสิ่นเปย นายนี่มันเจ๋งว่ะ ถึงขนาดมาโรงเรียนแบบระบบออโต้เลยเว้ย"

"เป็นอัมพาตไปแล้วเหรอ? ให้พวกเราช่วยกันระดมทุนซื้อวีลแชร์ให้ไหม?"

"ไปก่อเรื่องมาอีกแล้วสิ ถึงได้โดนอาจารย์จับได้แบบนี้?"

"นายมักจะทำลายขีดจำกัดความเข้าใจของพวกเราอยู่เสมอเลยนะ"

"การดูแลระดับนี้ไม่มีใครเทียบได้จริงๆ"

...

ศาสตราจารย์กู้ซินโหรวโยนร่างของเสิ่นเปยกลับเข้าไปที่นั่งของเขา แล้วเดินตรงไปที่โพเดียม

ใบหน้าของเธอจริงจัง น้ำเสียงเยียบเย็น:

"ครูขอพูดซ้ำอีกครั้ง ไม่ว่าจะเป็นนักเรียนสายยุทธ์หรือสายศิลป์ ก็ไม่อนุญาตให้ควบแน่นปราณโลหิตหรือฝึกตั้งท่าหล่อหลอมร่างกายเด็ดขาด!"

"ถ้าใครยังฝืนทำแล้วเกิดผลเสียตามมาล่ะก็—"

ศาสตราจารย์กู้ซินโหรวปรายตามองเสิ่นเปย "เดี๋ยวก็รู้เองแหละ!"

ทั้งห้องเรียนตกอยู่ในความเงียบกริบ

นักเรียนทุกคนต่างลอบมองเสิ่นเปยด้วยหางตา

ทุกคนล้วนมีสีหน้าประหลาดใจ

นี่นายไปฝึกตั้งท่ามาจริงๆ เหรอเนี่ย?

คราวนี้นายหาเรื่องใส่ตัวชุดใหญ่แล้วล่ะ!