ตอนที่ 120  ดูเหมือนคงต้องเรียกคนจากมิติสังสารวัฏมาช่วยแล้ว

ตอนที่ 120  ดูเหมือนคงต้องเรียกคนจากมิติสังสารวัฏมาช่วยแล้ว

ส่วนลึกของม่านพลังกำบังที่พังทลาย

มีร่างหนึ่งสวมชุดคลุมดำมิดชิด กลิ่นอายอ่อนระโหยโรยแรง นั่งหมอบอยู่บนพื้นอย่างเงียบๆ ทอดสายตามองดูการต่อสู้อันดุเดือดที่ปะทุขึ้นนอกเส้นทางหิน

"คนผู้นี้ถึงกับสามารถทำลายอาณาเขตจองจำของข้าได้ด้วยฝ่ามือเดียวงั้นหรือ"

"ในเมื่อเป็นเช่นนี้... ข้าก็คงหนีมิพ้นแล้วสินะ"

เขาเปล่งเสียงแหบพร่า แฝงแววรันทดและโศกเศร้า

ในฐานะบริวารของเทพแห่งเงามืด ผู้เดินทางมาจากแดนไกลแสนไกล เขาแทบมิมีที่ยืนในเขตแดนดารากู่เจียอันกว้างใหญ่ไพศาลนี้เลย

การหลบหนีมายังดาวจักรพรรดิโบราณ ก็เป็นเพียงความจำใจเท่านั้น

เขาครอบครองของวิเศษล้ำค่า มิว่าจะเป็นสภาสนธยา หรือระเบียงอเวจี หากถูกพบตัวเข้า ย่อมต้องพบจุดจบคือความตายอย่างมิต้องสงสัย

เพื่อรักษาชีวิต เขาจำต้องขโมยของวิเศษของสหพันธรัฐมนุษย์มาอีกชิ้นหนึ่ง เพื่อใช้ปกปิดกลิ่นอายของตนเอง

ทว่าสิ่งนี้กลับนำมาซึ่งการตามล่าจากกองกำลังของสหพันธรัฐมนุษย์เช่นกัน ยามนี้เห็นได้ชัดว่า กองกำลังจากหอคอยกลืนมารแห่งสภาสนธยาที่อยู่ภายนอกนั้น

มิได้สูสีกับกองกำลังของสหพันธรัฐมนุษย์เลย ทว่ากลับกำลังจะถูกกวาดล้างจนสิ้นซากต่างหาก

เดิมทีเขาหวังว่าทั้งสองฝ่ายจะต่อสู้กันจนบาดเจ็บล้มตายทั้งคู่ เพื่อเปิดโอกาสให้เขาหลบหนีไปได้

ทว่าเพราะการปรากฏตัวของจ้าวถ้ำนามว่าหลัวเทียนผู้นั้น แผนการของเขาจึงพังทลายลงในพริบตา

เห็นได้ชัดว่า เขาหนีมิรอดแล้ว

ทว่านั่นมิได้หมายความว่า เขาจะยอมจำนนโดยง่าย

"น้องชาย น้องสาว พี่ใหญ่คงกลับไปมิได้แล้ว ไว้พบกันใหม่ชาติหน้าเถิด"

เสียงพึมพำดังขึ้น พร้อมกับการร่ายคาถา

ของวิเศษเจ็ดดาราแห่งเทพเงามืดในมือเขา เปล่งแสงสีดำสนิทออกมา

มันเปิดเผยกลิ่นอายของเขาอย่างโจ่งแจ้ง และยังทำลายวิธีการซ่อนเร้นของถ้ำจนแหลกละเอียด

ชั่วพริบตา เสียงตะโกนฆ่าฟันก็ดังก้องออกไป การปะทะกันของเคล็ดวิชาเทวะ ก่อให้เกิดระลอกคลื่นสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

สถานที่แห่งนี้อยู่ห่างจากอารยธรรมเผ่าต่างดาวแห่งเทือกเขาจักรพรรดิโบราณเพียงห้าร้อยลี้ การสั่นสะเทือนนี้ทำให้บรรดาแม่ทัพใหญ่ระดับดาวพิบัติหลายท่านต้องตื่นตระหนก

เหล่าจ้าวถ้ำที่กำลังต่อสู้อย่างดุเดือด ก็สัมผัสได้ถึงการหายไปของวิธีการซ่อนเร้นในทันที สีหน้าของพวกเขาทั้งหมดเปลี่ยนไป

"แย่แล้ว ลืมบริวารเทพชั่วร้ายนั่นไปเสียสนิท!"

จ้าวถ้ำไท่หัวใจหายวูบ เทือกเขาจักรพรรดิโบราณมีกองกำลังของระเบียงอเวจี อารยธรรมเผ่าต่างดาวระดับสุดยอดทั้งสามประจำการอยู่ กองทหารชั้นยอดมีมากถึงแปดแสนนาย!

เขารีบพุ่งเข้าไปในส่วนลึกของถ้ำ ก็เห็นบริวารเทพชั่วร้ายผู้นั้น กำลังส่งยิ้มให้เขา

โดยมิลังเล เขาระเบิดเคล็ดวิชาเทวะออกมา พุ่งเข้าโจมตีลำคอของบริวารเทพชั่วร้าย หมายจะบีบคอมันให้ตาย ทว่าเมื่อเข้าใกล้ กลับถูกพลังของวิเศษต้านทานไว้และทำลายเคล็ดวิชาไปจนสิ้น

"เปล่าประโยชน์ เขากุมลูกปัดเจ็ดดาราแห่งเทพเงามืดไว้ในมือ ทันทีที่เปิดใช้งาน ต่อให้เป็นระดับจ้าวแห่งดาราก็มิอาจทำอันใดได้ พวกเราทำได้เพียงรอให้ผ่านไปเจ็ดวัน เพื่อให้ลูกปัดเจ็ดดาราสิ้นฤทธิ์"

จ้าวถ้ำไจซิงเดินตามเข้ามา ส่ายหน้าให้จ้าวถ้ำไท่หัว

"เจ็ดวัน? อย่าว่าแต่เจ็ดวันเลย ภายในเจ็ดชั่วโมงพวกเราก็คงจะแหลกเป็นผุยผงไปแล้ว เจ้านี่มันถอดใจไปแล้ว คิดจะตายตกไปตามกันกับพวกเรา!"

จ้าวถ้ำไท่หัวหน้าซีดเผือด เมื่อกลิ่นอายถูกเปิดเผย กองทัพเผ่าต่างดาวแปดแสนนายจะต้องยกพลมาถึงในมินาน

บริวารเทพชั่วร้ายผู้นี้ถึงจะตายก็ช่างเถิด ทว่าพวกเขาก็มิอาจต้านทานกองทัพนั้นได้เช่นกัน

"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ต่อให้เจ้ายึดของวิเศษของสหพันธรัฐมาได้ในยามนี้ เจ้าจะสามารถกลับไปได้ทันทีงั้นหรือ?"

จ้าวถ้ำไจซิงถอนหายใจเบาๆ

นับตั้งแต่มาถึงเทือกเขาจักรพรรดิโบราณ เขาก็พอจะเดาเจตนาของบริวารเทพชั่วร้ายผู้นี้ออกแล้ว

เมื่อความพยายามที่จะดิ้นรนเอาชีวิตรอดล้มเหลว มันย่อมต้องใช้วิธีที่รุนแรงที่สุด เพื่อจบชีวิตของตนเอง

จ้าวถ้ำไท่หัวเมื่อได้ยินดังนั้น ก็รีบติดต่อเทพีแห่งการสังหาร ทว่ากลับพบว่าการสร้างพลังเคลื่อนย้ายขึ้นมาใหม่นั้น จำต้องใช้เวลาพอสมควร

"ค่อยๆ ดื่มด่ำกับความสิ้นหวังไปเถอะ การได้ดึงพวกเจ้าลงนรกไปด้วย ก็ถือว่าคุ้มค่าแล้ว"

บริวารเทพชั่วร้ายเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง ก่อนจะค่อยๆ หลับตาลง

แม้เขาจะอยู่ในสภาพใกล้ตาย บาดเจ็บสาหัสจนมิอาจรักษาได้ ทว่าหากได้รับการดูแลอย่างดี ก็ยังสามารถมีชีวิตอยู่ได้อีกนับสิบปี

ทว่ายามนี้ เขาเหลือเวลาให้ดิ้นรนอีกเพียงเจ็ดวันเท่านั้น

เมื่อมองย้อนกลับไปในอดีต ภายในใจก็อดมิได้ที่จะรู้สึกเศร้าสร้อย ทว่าในขณะเดียวกันก็รู้สึกโล่งใจ

ครืน...

ภายนอกถ้ำขนาดหมื่นจั้ง พลันมีพลังผนึกอันกว้างใหญ่ไพศาลถาโถมลงมา

เบื้องไกล ปรากฏกองทัพเผ่าต่างดาวที่มืดฟ้ามัวดิน พวกเขามีสีหน้าเย็นชา สวมชุดเกราะชั้นดี กำลังมุ่งหน้ามาทางนี้อย่างเต็มกำลัง

พลังอำนาจสะเทือนฟ้า แรงกดดันอันมหาศาล มีกำลังพลมากถึงแปดแสนนาย!

สุดขอบฟ้า ยังมีร่างสูงใหญ่สามร่างยืนเอามือไพล่หลัง ก้าวเดินมาทีละก้าว

คลื่นพลังอันดุดันกวาดล้างไปทั่วทั้งแปดทิศ ทำให้เทือกเขาจักรพรรดิโบราณรัศมีหมื่นลี้ ตกอยู่ภายใต้แรงกดดันอันหนักอึ้งที่มิอาจบรรยายได้

"ถ่ายทอดคำสั่งลงไป เรียกให้กองทหารเผ่าต่างดาวทั้งหมดบนดาวจักรพรรดิโบราณ มารวมตัวกันที่นี่ภายในสามวัน เพื่อจับกุมผู้บุกรุก"

เสียงสวรรค์ดังกังวาน จอมพลเผ่าต่างดาวทั้งสามท่าน สัมผัสได้ว่าภายในถ้ำแห่งนั้น มีระดับดาวพิบัติอยู่หลายคน รวมถึงยอดฝีมือระดับดาราร่วงหล่นอีกจำนวนมาก

พวกเขามิลังเลที่จะออกคำสั่งใหม่ในทันที

ภายในถ้ำ การสู้รบใกล้จะสิ้นสุดลงแล้ว ด้วยการเข้าร่วมของวิญญาณอมตะนับหมื่นดวง และการตายของผู้บัญชาการยาชา ทำให้เหล่าผู้บัญชาการหอคอยกลืนมารจำนวนมากมิอาจต้านทานได้อีกต่อไป

ผู้บัญชาการตายไปทีละคน และหนิงชิงเสวียนเองก็สัมผัสได้ถึง พลังผนึกอันกว้างใหญ่ไพศาลที่ถาโถมลงมา และแรงกดดันอันมหาศาลที่พุ่งมาจากเบื้องไกล

เหล่าจ้าวถ้ำต่างมีสีหน้าตื่นตระหนก

"แย่แล้ว กองทัพเผ่าต่างดาวแห่งเทือกเขาจักรพรรดิโบราณ!"

"ของวิเศษล่ะ? มีผู้ใดเอาของวิเศษกลับมาได้บ้างไหม?"

"ต่อให้ตอนนี้เทพีแห่งการสังหารจะสร้างพลังเคลื่อนย้ายขึ้นมาใหม่ ก็ต้องใช้เวลาสักระยะนะ..."

"จ้าวถ้ำหลัวเทียน ท่านพอจะมีวิธีอันใดบ้างไหม!"

พวกเขาทั้งหมดหันไปมองหนิงชิงเสวียนอย่างพร้อมเพรียงกัน เห็นได้ชัดว่าพวกเขาถือหนิงชิงเสวียนเป็นที่พึ่งหลักไปแล้ว

ท้ายที่สุดแล้ว หากวันนี้หนิงชิงเสวียนมิได้สังหารผู้บัญชาการยาชาลงได้ และมิได้รอกองทัพเผ่าต่างดาวมาถึง พวกเขาก็คงถูกหอคอยกลืนมารกวาดล้างไปจนสิ้นแล้ว

"ข้าจะมีวิธีอันใดได้"

หนิงชิงเสวียนมีสีหน้าซับซ้อน ทอดถอนใจอยู่ภายใน

คนเหล่านี้คิดว่าเขาทำได้ทุกอย่างจริงๆ หรือ?

เผ่าต่างดาวบนดาวจักรพรรดิโบราณมีจำนวนมหาศาล สถานการณ์ซับซ้อนยิ่งนัก ลำพังอารยธรรมทั้งสามแห่งเทือกเขาจักรพรรดิโบราณ ก็มีกองทหารประจำการถึงแปดแสนนายแล้ว

หากมิสามารถหลบหนีไปได้ทันท่วงที หากจ้าวเผ่าต่างดาวคนอื่นๆ รวมถึงกองทหารประจำการตามมาสมทบ ก็คงต้องจบลงด้วยการถูกขังตายอยู่ที่นี่เป็นแน่

ยามนี้ ภายในธงหมื่นวิญญาณยังมีวิญญาณหลักอีกสามดวงที่ยังมิฟื้นคืนชีพ พลังของเขาในฐานะจ้าวมารหยวน ก็ยังห่างจากจุดสูงสุดอยู่ก้าวหนึ่ง

"จ้าวถ้ำหลัวเทียน... ท่านพอจะมีวิธีบ้างไหม?"

เฉินเซ่าไป๋และเซียวอวี้โหรวยังคงคอยเก็บกวาดสนามรบ ส่วนจีเยี่ยเตี๋ยก็เดินเข้ามาหาด้วยความรวดเร็ว เอ่ยถามด้วยความหวังอันเต็มเปี่ยม

เบื้องหลังของนาง ยังมีจ้าวถ้ำหน้าใหม่อีกกลุ่มหนึ่งยืนอยู่ ต่างก็มีสีหน้าเคร่งเครียด เฝ้ารอคำสั่งจากหนิงชิงเสวียน

"รอสักครู่"

หนิงชิงเสวียนพลันนึกถึงคำพูดของหลานรั่วซี มารดาของเขาขึ้นมาได้

ในสถานการณ์เช่นนี้ เกรงว่าคงต้องเรียกคนจากมิติสังสารวัฏมาช่วยเสียแล้วกระมัง

มิล่วงรู้ว่าหลานรั่วซียามนี้ ได้รับข้อความจากตราประทับเทพอสูรหรือยัง จะได้ไปดูสถานการณ์ของหนิงไฉ่เวยให้ด้วย

"เทพีแห่งการสังหาร ข้าขอเปิดรอยแยกแห่งห้วงอเวจีบนดาวจักรพรรดิโบราณ"

เขาเรียกหาเจตจำนงของเทพีแห่งการสังหารในใจอย่างเงียบๆ

นี่เป็นความคิดที่กล้าหาญมาก เพราะรอยแยกแห่งห้วงอเวจีสามารถเชื่อมต่อไปยังมิติสังสารวัฏได้

มินาน เทพีแห่งการสังหารก็ตอบกลับมา

"จ้าวถ้ำหลัวเทียนแห่งเขตแดนชางหลาน คำขอของท่านมิสมเหตุสมผล รอยแยกแห่งห้วงอเวจีเกิดจากผลกระทบที่พลังตกค้างของเทพีแห่งปัญญามีต่อมิติสังสารวัฏ"

"ข้ามิอาจเปิดรอยแยกแห่งห้วงอเวจีได้ด้วยตนเอง และมิมีอำนาจที่จะก้าวก่ายความเป็นระเบียบเรียบร้อยของเทพีแห่งปัญญา"

เมื่อฟังจบ หนิงชิงเสวียนก็นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง

ที่เขาเกิดความคิดที่จะเปิดรอยแยกแห่งห้วงอเวจีขึ้นมา ก็เป็นเพราะหลังตราประทับเทพอสูรส่วนที่สอง มีร่องรอยของวิหารสังสารวัฏซ่อนอยู่นั่นเอง

ทว่าเห็นได้ชัดว่า เทพีแห่งการสังหารมิอาจทำได้ และมิมีอำนาจที่จะทำเช่นนั้นด้วย

"ท่านเพียงแค่ส่งคำขอของข้า ไปยังร่างจำแลงหลักของเทพีแห่งปัญญาที่ดาวจักรพรรดิชางหลานก็พอ"

"ได้ ทว่าร่างจำแลงหลักของเทพีแห่งปัญญาที่ดาวจักรพรรดิชางหลาน ก็ยังคงมิมีอำนาจที่จะแทรกแซงความเป็นระเบียบเรียบร้อยหลักของเขตแดนดารากู่เจียได้ โปรดทราบไว้ด้วย"

หนิงชิงเสวียนชะงักไป สูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เทพีแห่งการสังหารดูเหมือนจะอึ้งไปเลย

"หากข้ามีความมั่นใจถึงห้าส่วน ว่าจะสามารถยึดดาวจักรพรรดิโบราณกลับคืนมาได้เล่า?"