ตอนที่ 1800 ประตูที่นำไปสู่ความว่างเปล่า (ฟรี)

ตอนที่ 1800 ประตูที่นำไปสู่ความว่างเปล่า

จานแสงสว่างขนาดใหญ่ขวางสกัดกั้นกฎที่เหมือนกับกระแสน้ำจากเต๋าที่ยิ่งใหญ่

ดอกบัวสีทองเปล่งประกายเจิดจร้ายิ่งกว่าที่เคย

ตอนนี้ลู่โจวมีจานแสงสว่างเจ็ดอันหลังจากที่จานแสงสว่างห้าอันปรากฏขึ้น นอกจากจานแสงสว่างสองอันที่เขามี

จานแสงสว่างอันที่หนึ่งถึงอันที่สามเป็นจานสุริยะ พวกมันเจิดจร้ายิ่งกว่าดวงอาทิตย์ ทั้งสามอันนี้เป็นสัญลักษณ์ของสิ่งมีชีวิตสูงสุดระดับต่ำ จานแสงสว่างอันที่สี่ถึงอันที่หกเป็นจานจันทรา พวกมันเปล่งประกายแสงสีเงิน จานแสงสว่างอันที่เจ็ดเป็นจานดารา มันลึกลับราวกับดวงดาวที่ประดับประดาอยู่บนท้องฟ้ายามค่ำคืน

“เจ็ด...”

จานแสงสว่างไม่เพียงแต่จะเพิ่มพลังฝึกฝนเท่านั้น แต่มันยังเพิ่มพลังของกฎอีกด้วย

ลู่โจวที่ตอนนี้มีจานแสงสว่างเจ็ดอันลอยตัวอยู่กลางอากาศอย่างอิสระ เขาสังเกตการณ์สภาพแวดล้อมโดยรอบ เขามองขึ้นไปบนฟ้าก่อนจะระดมพลังลมปราณ

ลู่โจวที่บินขึ้นไปประมาณ 3,000 ฟุตร่วงลงมาอีกครั้ง

ลู่โจวขมวดคิ้ว

หมิงซินล่อลวงเขามาที่นี่เพื่อที่จะขังเขาเอาไว้ ในสายตาของหมิงซินแล้ว ผู้มีมลทินมีจานแสงสว่างเก้าอัน การที่เขาจะไม่สามารถออกจากสถานที่แห่งนี้ได้ด้วยจานแสงสว่างเจ็ดอันนั้นไม่ใช่เรื่องแปลก

พลังของวังวนพุ่งเข้าหาลู่โจวจากทุกทิศทุกทางเมื่อเขาระงับจานแสงสว่างทั้งเจ็ดอันกลับไป

มันเหมือนกับว่ามีเถาวัลย์มากมายกำลังพันธนาการเขาเอาไว้ เช่นเดียวกับก่อนหน้านี้

ลู่โจวขมวดคิ้ว

เขามองดูความทรงจำของผู้มีมลทิน ผู้มีมลทินไม่เคยพบเจอกับสถานการณ์แบบนี้มาก่อน เขาอยากรู้ว่าผู้มีมลทินกับหมิงซินเข้าไปในวังวนได้ยังไง?

“ทำลาย!”

จานแสงสว่างทั้งเจ็ดอันปรากฏขึ้นอีกครั้ง มันผลักพลังของวังวนออกไป แต่ถึงแบบนั้นลู่โจวก็รู้ว่านี่ไม่ใช่วิธีแก้ปัญหา

ตอนนี้ลู่โจวรู้สึกเหมือนกับว่าเขาอยู่ในถังน้ำขนาดใหญ่ น้ำในถังกำลังปั่นป่วน มันกำลังดึงเขาลงไป พลังนั้นเหมือนกับน้ำที่ไม่มีวันเหือดแห้ง ยิ่งไปกว่านั้นเขายังรู้สึกได้ พลังนั้นกำลังแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ

เวลาผ่านไปอย่างต่อเนื่อง...

ลู่โจวพยายามที่จะสัมผัสถึงกาลเวลา แต่พลังแห่งการรับรู้ของเขาในสถานที่แห่งนี้ปั่นป่วน เขาไม่รู้เลยว่าเขาร่วงลงมานานแค่ไหนแล้ว มันเหมือนกับว่าไม่มีที่สิ้นสุด เหมือนกับว่าวังวนที่ยิ่งใหญ่นี้ไม่มีวันจบสิ้น

“ดอกบัวสีทอง!”

ลู่โจวตัดสินใจที่จะลองอีกครั้ง หากผู้มีมลทินกับหมิงซินสามารถจากไปได้ เขาก็ต้องจากไปได้เช่นกัน เขาแค่ต้องหาต้นตอของปัญหาให้เจอ

ดอกบัวสีทองเบ่งบาน กลีบดอกบัวทั้งสิบสองนั้นเหมือนกับใบมีดที่คมกริบ มันกำลังหมุนวนอยู่รอบๆ ดอกบัว จากนั้นพลังผังก่อเกิด 36 ผัง ก็เปล่งประกายเจิดจร้า มันปลดปล่อยลำแสงออกมา

“พลังอวตาร!”

พลังอวตารขนาด 24,000 ฟุต ปรากฏขึ้นในวังวนที่ยิ่งใหญ่ ลู่โจวที่ตอนนี้อยู่ในร่างของพลังอวตารพุ่งขึ้นฟ้า แต่น่าเสียดาย ไม่นานนักเขาก็พบว่าพลังของวังวนได้พันธนาการดอกบัวสีทองเอาไว้

“แย่แน่”

ลู่โจวที่ตอนนี้กำลังบินขึ้นไปอีก 100 ลี้ หยุดเคลื่อนไหวอย่างกะทันหัน เขารู้สึกได้ ดอกบัวสีทองกำลังแปลกไป เขามองลงไปเห็นแก่นพลังสี่อัมกำลังเปล่งประกาย

พลังงานจากแก่นพลังอันแรกพุ่งออกมา มันเชื่อมต่อกับพลังของวังวน ก่อตัวเป็นวงแหวนจางๆ

จากนั้นลู่โจวก็พบว่าเขาและพลังอวตารของเขาได้เปลี่ยนตำแหน่งไปในพริบตา เขาเคลื่อนไหวหลายครั้งในวังวน เขาเคลื่อนที่ไปหลายพันลี้ในพริบตา

“มิติ?”

ลู่โจวที่ตอนนี้เพิ่งจะเข้าใจใช้ความคิด

แก่นพลังทั้งสี่อัมมีกฎที่ยิ่งใหญ่อยู่

พลังงานยังคงไหลเวียนอยู่บนดอกบัวสีทอง

พลังงานจากแก่นพลังอันที่สองพุ่งออกมา มันเชื่อมต่อกับวงแหวนจางๆ จากแก่นพลังอันแรก

ลู่โจวรู้สึกได้ถึงพลังชีวิตที่ตอนนี้กำลังพุ่งออกมาจากร่างกายของเขา

“เวลา?”

เขาเปิดระบบ เห็นอายุขัยของเขากำลังลดลง

-10,000 วัน

-10,000 วัน

ลู่โจวสูญเสียอายุขัยไป 100 ปี ในเวลาไม่นาน

‘ปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้ ไม่อย่างงั้นฉันต้องแก่ตายก่อนที่จะออกจากที่นี่แน่...’

“หรือว่า...ถึงเวลาแล้ว?” ลู่โจวที่มองดูวงแหวนแสงพึมพำกับตัวเองหลังจากที่เขาคิดอะไรบางอย่างออก

แก่นพลังอันที่สามเริ่มที่จะปลดปล่อยพลังงานออกมา ลู่โจวรู้สึกกดดันมากขึ้นเมื่อมันเชื่อมต่อกับวงแหวนแสง พลังอวตารของเขาหายไป เขาร่วงลงไปในเหวลึกของวังวน

“การเวียนว่ายตายเกิด?”

-20,000 วัน!

-50,000 วัน!

“การ์ดพลังชีวิต!”

ลู่โจวที่ตอนนี้รู้สึกได้ว่าอายุขัยของเขากำลังลดลงอย่างรวดเร็วใช้การ์ดพลังชีวิต เขาคิดว่าเขารู้สึกได้ เส้นชีพจรทั้งแปดของเขากำลังแก่ตัวลง เขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนนับตั้งแต่ที่เขาสร้างพลังวังวนพันแดนได้สำเร็จ นี่เป็นครั้งแรก

ลู่โจวที่ตอนนี้กำลังแก่ตัวลงอย่างรวดเร็วรู้สึกกดดันมาก

การ์ดพลังชีวิตหายไปทีละใบ

พวกมันสามารถรักษาสมดุลได้

“อายุขัยที่ได้จากจานแสงสว่างห้าอันหายไปไหน?” ลู่โจวที่มองดูระบบอีกครั้งหลังจากที่เวลาผ่านไปนานแสนนาน เหลืออายุขัยประมาณ 1,001,000 ปี พูดขึ้นอย่างสงสัย เขานึกอะไรบางอย่างออก

จานแสงสว่างหนึ่งอันมีอายุขัย 300,000 ปี การมีจานแสงสว่างห้าอัน เขาควรจะต้องได้อายุขัย 1,500,000 ปี เขาไม่ได้รับมันงั้นเหรอ? หรือมันถูกดูดไปก่อนหน้านี้?

วังวนที่ยิ่งใหญ่นั้นลึกลับ พลังของมันก็น่ากลัว การที่สภาพแวดล้อมที่นี่จะผิดปกตินั้นไม่ใช่เรื่องแปลก บางทีมันอาจจะเกี่ยวข้องกับอายุขัยที่หายไปจากจานแสงสว่างก็ได้

แก่นพลังอันที่สี่เปล่งประกาย พลังงานของมันเชื่อมต่อกับวงแหวนในขณะที่ลู่โจวกำลังใช้ความคิด

ลู่โจวที่ขมวดคิ้วรู้สึกได้ เขากำลังแก่ตัวลงเมื่อแก่นพลังอันที่สี่เชื่อมต่อกับวงแหวนแสง

“เวลา มิติ การเวียนว่ายตายเกิด...แล้วอันสุดท้ายคืออะไรกัน?”

ลู่โจวเห็นผิวหนังของเขากำลังเหี่ยวแห้ง ผมของเขากลายเป็นสีขาวทั้งหมด การทำงานของร่างกายของเขากำลังเสื่อมถอยลงอย่างรวดเร็ว

-100 วัน!

-30 วัน!

-5 วัน!

-4 วัน!

-3 วัน!

-2 วัน!

-1 วัน!

0!

‘เข้าใจแล้ว! อันสุดท้ายก็คือการทำลายล้าง!’

พลังงานสีฟ้าปรากฏขึ้นทุกทิศทุกทาง พวกมันบินเข้าหาวงแหวนแสง มันเปล่งประกายเจิดจร้า

ลู่โจวถูกดึงเข้าไปในวงแหวนในตอนที่อายุขัยของเขาหมดลง มันเหมือนกับหลุมดำในอากาศ

ความมืดกลับคืนสู่วังวน เช่นเดียวกับก่อนหน้านี้

ทางเข้าของวังวนกลับคืนสู่สภาวะปกติ

วังวนหมุนวนตามเข็มนาฬิกาอย่างช้าๆ เหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ร่างกายของลู่โจวถูกทำลายไปแล้ว แต่เขายังคงมีสติอยู่ เขาเหมือนกับวิญญาณ เขาสัมผัสได้ถึงสภาพแวดล้อมโดยรอบ เขาเห็นประตูวงกลมที่เจิดจร้า

“ประตู?”

“มิติ เวลา การเวียนว่ายตายเกิด และการทำลายล้าง...”

‘วิชาคืนชีพ!’ ลู่โจวที่นึกอะไรบางอย่างออกใช้ความคิด

เขาได้ทำลายความวุ่นวายในจักรวาล เดินทางไปทั่วสวรรค์และโลก เขากระโดดออกจากเวลาและมิติ ควบคุมชีวิตและความตาย

“หากสวรรค์คิดที่จะฆ่าฉัน ฉันก็จะต่อต้านสวรรค์!”

ลู่โจวคำรามออกมาพร้อมกับวิญญาณมังกรโบราณที่ตอนนี้อยู่ข้างๆ เขา

ประตูที่ตอนนี้นำไปสู่ความว่างเปล่าเริ่มที่จะสั่นสะเทือน

ความหมายของชีวิตไม่ได้อยู่ที่การมีชีวิตที่ยืนยาว แต่อยู่ที่การมีชีวิตที่มีคุณค่า การมีชีวิตที่ยืนยาวไปก็เท่านั้น หากไม่ได้ทำอะไรที่เป็นประโยชน์ให้กับตัวเองและผู้อื่น

ชีวิตคือความตาย ความตายคือชีวิต ชีวิตและความตายเป็นเพียงแค่การเปลี่ยนแปลงของปรากฏการณ์ ตัวตนที่แท้จริงนั้นไม่มีชีวิตหรือความตาย

ชีวิตและความตายเป็นเพียงแค่การเวียนว่ายตายเกิดในโลก ตราบใดที่ชีวิตมีความหมาย ก็ไม่จำเป็นจะต้องกลัวความตาย การปลดปล่อยความหลงใหลในชีวิตและความตายจะนำมาซึ่งการรู้แจ้ง

ลู่โจวสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงที่แปลกประหลาดหลังจากที่เขาเข้าใจ มันเหมือนกับว่ากฎทั้งหลายกำลังทำงานเพื่อเขา

จานแสงสว่างทั้งเจ็ดอันปรากฏขึ้น พวกมันส่องแสงเจิดจร้า

จากนั้นจานแสงสว่างอันที่แปดและอันที่เก้าก็ปรากฏตัวขึ้น!

ประตูที่นำไปสู่ความว่างเปล่าแตกสลาย

สีหวังหมู่ที่ตอนนี้กำลังควบคุมสัตว์ร้ายต่อสู้กับจักรพรรดิเทพสองคนอย่างดุเดือดที่ดินแดนหุบเหวอันยิ่งใหญ่

เมฆมากมายปั่นป่วน หินมากมายร่วงลงมาพร้อมกับซากศพมากมาย

“ไป๋เจาจุ้ย หลิงเหว่ยหยา เลิกเสียเวลาได้แล้ว ไปกันเถอะ!” ซางจางที่ตอนนี้กลับมาที่แก่นพลังระดับสูงของดินแดนหุบเหวอันยิ่งใหญ่แล้วไม่เห็นหอยสังข์ หยวนเอ๋อ และสีวู่หยา รีบส่งข้อความไปยังจักรพรรดิเทพอีกสองคนทันที

“อืม!”

หลิงเหว่ยหยากับไป๋เจาจุ้ยก็ไม่อยากที่จะยุ่งเกี่ยวกับสีหวังหมู่กับสัตว์ร้ายอื่นๆ เพราะยังไงซะเป้าหมายของพวกเขาก็คือการทำให้หยวนเอ๋อทำความเข้าใจเต๋าที่ยิ่งใหญ่ได้สำเร็จ การทำสงครามไม่ใช่เป้าหมายของพวกเขา

“จักรพรรดิหยู ออกมา!” สีหวังหมู่ตะโกนเสียงดัง เสียงของนางดังไปทั่วดินแดนหุบเหวอันยิ่งใหญ่

คนของเผ่าขนนกเงยหน้าขึ้นมองดูเมื่อได้ยินเสียงของสีหวังหมู่ พวกเขาหวังที่จะได้เห็นจักรพรรดิหยู

“ข้าอยู่นี่แล้ว!” จักรพรรดิหยูที่ตอนนี้มีออร่าของสิ่งมีชีวิตสูงสุดค่อยๆ บินขึ้นฟ้า ร่างกายและดวงตาของเขาเปล่งประกายแสงอันเย็นยะเยือก ผู้อาวุโสคนแรกของเผ่าขนนกที่ตอนนี้นำคนของเผ่าขนนกหลายหมื่นคนพุ่งเข้าหาดินแดนหุบเหวอันยิ่งใหญ่เห็นจักรพรรดิหยู

จักรพรรดิหยูที่กางปีกออก ปีกของเขากว้างกว่า 100,000 ฟุต เขารีบปัดเป่าหินที่กำลังร่วงลงมาขณะที่บิน

“ขอคารวะจักรพรรดิหยู!” ผู้อาวุโสคนแรกโค้งคำนับกล่าว

“ขอคารวะจักรพรรดิหยู!” คนของเผ่าขนนกคนอื่นๆ ที่มองดูจักรพรรดิหยูผู้ซึ่งออกจากการฝึกฝนตะโกนด้วยความตื่นเต้น

“วันนี้มาถึงเร็วกว่าที่คาดการณ์เอาไว้” จักรพรรดิหยูที่มองดูคนของเผ่าขนนกเงยหน้าขึ้นมองดูท้องฟ้ากล่าวด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา

หินขนาดใหญ่ยังคงร่วงลงมาอย่างต่อเนื่อง

“ท่านยังจะมัวรออะไรอยู่อีก?” สีหวังหมู่ถามเสียงดัง

“หากพวกเจ้าไม่อยากตาย ก็จงต่อสู้ไปพร้อมกับข้า” จักรพรรดิหยูที่มองดูท้องฟ้าอันมืดมิดพูดขึ้น

“พวกเราจะติดตามฝ่าบาทไปจนตาย! พวกเราจะสู้!”

คนของเผ่าขนนกมากมายที่ตอนนี้กำลังบินตามจักรพรรดิหยู พวกเขาดูเหมือนกับดาวตกบนท้องฟ้า พวกเขาบินจากไป ทิ้งวัง วิหาร อาคาร ลานกว้าง และต้นไม้มากมายที่ตอนนี้ถูกฝังอยู่เบื้องหลัง

“ในสงครามครั้งนี้พวกเราจะต่อต้านสวรรค์และมนุษย์!” จักรพรรดิหยูประกาศด้วยน้ำเสียงที่ดังก้อง

หลิงเหว่ยหยากับไป๋เจาจุ้ยที่ตอนนี้สัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของจักรพรรดิหยูบินขึ้นไปบนฟ้า พวกเขาดูเหมือนกับแสงสองแสง

นกมรกตสามภพที่ตอนนี้กำลังแบกสีหวังหมู่ใช้พลังของกฎไล่ล่าจักรพรรดิเทพสองคน

คนของเผ่าขนนกก็ไล่ล่าตามไปเช่นกัน พวกเขาบินได้อย่างเชี่ยวชาญ ปีกของพวกเขาเป็นเหมือนกับอาวุธสังหาร

“ดินแดนหุบเหวอันยิ่งใหญ่เป็นดินแดนของข้า ในเมื่อพวกเจ้าทั้งสองคนมาถึงที่นี่แล้ว ก็อย่าได้คิดที่จะจากไปเลย” จักรพรรดิหยูกล่าวด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา

หลิงเหว่ยหยากับไป๋เจาจุ้ยหันหลังกลับไปมองดู

“ต่อให้เจ้าจะมีพลังฝึกฝนที่ก้าวหน้าไปมากก็ตาม หากข้าอยากจะจากไป เจ้าคิดว่าเจ้าจะหยุดข้าได้งั้นเหรอ?” ในที่สุดหลิงเหว่ยหยาถาม

“ครั้งนี้พวกเจ้าหนีรอดไปได้ แต่พวกเจ้าคิดว่าจะหนีรอดไปได้ตลอดกาลงั้นเหรอ?” สีหวังหมู่กล่าวอย่างเย็นชา

“ดื้อด้าน” หลิงเหว่ยหยาที่ตอนนี้รู้สึกจนใจกับความดื้อรั้นของอีกฝ่ายกล่าว

หลิงเหว่ยหยา ไป๋เจาจุ้ย และซางจาง ไม่คิดที่จะต่อสู้ พวกเขายังคงบินต่อไป

แสงสีทองที่เหมือนกับดวงอาทิตย์ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าที่มืดมิดทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของดินแดนหุบเหวอันยิ่งใหญ่อย่างกะทันหัน มันส่องสว่างไปทั่วดินแดนหุบเหวอันยิ่งใหญ่ ในชั่วขณะหนึ่งนั้นดูเหมือนกับว่าดินแดนหุบเหวอันยิ่งใหญ่จะกลายเป็นเวลากลางวัน

“นั่นอะไร?” หลิงเหว่ยหยา ไป๋เจาจุ้ย และซางจาง ที่หยุดเคลื่อนไหวมองดูก่อนจะพูดขึ้น

สีหวังหมู่ จักรพรรดิหยู คนของเผ่าขนนก และสัตว์ร้ายมากมาย ก็หยุดเคลื่อนไหวเช่นกัน พวกเขามองดูแสงสีทองด้วยความประหลาดใจและความสับสน

สีวู่หยา หยวนเอ๋อ และหอยสังข์ ก็เช่นกัน พวกเขากำลังสับสนและประหลาดใจกับแสงสีทอง

“ศิษย์พี่เจ็ด เกิดอะไรขึ้น?” หยวนเอ๋อที่ตอนนี้เพิ่งจะทำความเข้าใจเต๋าที่ยิ่งใหญ่ได้สำเร็จถามอย่างไม่เข้าใจ

“มันปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน...ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันคืออะไร...” สีวู่หยาที่มองดูแสงสีทองพึมพำ

พลังชีวิตในระยะ 10,000 ลี้ ในดินแดนหุบเหวอันยิ่งใหญ่เริ่มที่จะพุ่งเข้าหาแสงสีทองราวกับพายุ

ทุกอย่างเหี่ยวเฉาในพริบตา

“จักรพรรดิเทพคนไหนกัน?” สีหวังหมู่ที่พูดขึ้นด้วยสีหน้าจริงจังพยายามที่จะมองดูแสงสีทองให้ชัด แต่นางกลับมองไม่เห็นอะไร นางไม่แม้แต่จะสัมผัสได้ถึงออร่าใดๆ

พลังชีวิตยังคงพุ่งผ่านทุกคนไปยังแสงสีทอง

สัตว์ร้ายมากมายที่ตอนนี้ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวรีบถอยห่างออกไป