ตอนที่ 1780 จุดจบของหลี่หลุน (1) (ฟรี)

ตอนที่ 1780 จุดจบของหลี่หลุน (1)

หยิงหลงที่กำชับเม้งจางหลายครั้ง เม้งจางยอมตกลง เขาที่ตอนนี้สบายใจบินจากไปพร้อมกับลู่โจวหลังจากที่เม้งจางสัญญาว่าจะปกป้องแนวป้องกันของมนุษย์ในดินแดนหยาน

การมีเม้งจางประจำการอยู่ในดินแดนหยานแล้ว มันก็คงจะไม่มีปัญหาอะไร ผู้ฝึกยุทธสามารถจัดการกับสัตว์ร้ายทั่วไปและสัตว์เทพทั่วไปได้อย่างสบายใจเพราะการปกป้องจากเม้งจาง

สัตว์พาหนะทั้งหมดอยู่ที่ภูเขาทองคำ ยกเว้นวิซซาร์ด ด้วยพลังที่ได้จากแก่นแท้แห่งสัตว์ร้ายและออร่าจากเมล็ดพันธุ์แห่งความว่างเปล่า พวกมันได้กลายเป็นสัตว์เทพ พวกมันสามารถเป็นแนวป้องกันที่สองได้หากจำเป็น

ยิ่งไปกว่านั้นเจียงอาเฉียนกับฉินหยวนก็คงจะกลับมาในไม่ช้า ด้วยความช่วยเหลือจากผู้สังหารเซียนโบราณอย่างฉินหยวนแล้ว ภูเขาทองและดินแดนหยานก็คงจะปลอดภัย

ส่วนลู่โจว เป้าหมายของเขาก็คือผู้สังหารเซียนโบราณที่ตอนนี้กำลังหลบซ่อนตัวอยู่ในเงามืด

ลู่โจวขี่วิซซาร์ดบินผ่านป่าหมอกและป่าแสงจันทร์ เขามองดูซากศพของสัตว์ร้ายมากมายที่ตอนนี้เกลื่อนกลาดอยู่บนภูเขาและที่ราบอย่างไม่ใส่ใจ

“พวกเรากำลังจะไปไหน?” หยิงหลงที่ติดตามลู่โจวมองดูสภาพแวดล้อมรอบข้างถามอย่างสะเทือนอารมณ์

“ในระหว่างสงครามครั้งยิ่งใหญ่ระหว่างมนุษย์กับสัตว์ร้ายในสมัยโบราณ เจ้ารู้รึเปล่าว่าผู้สังหารเซียนโบราณคนไหนรอดชีวิต?” ลู่โจวที่กำลังบินถาม

“สัตว์ร้ายภูเขาหวยเจียง หลี่หลุน สัตว์ร้ายภูเขาคุนหลุน ไคหมิง สัตว์ร้ายภูเขาลั่วหมู่ ฉางเฉิง สัตว์ร้ายภูเขาหยู สีหวังหมู่ สัตว์ร้ายภูเขากุ้ย ฉีถง สัตว์ร้ายภูเขาโหยว หรูโฉ่ว และสัตว์ร้ายภูเขากัง หงกวง” หยิงหลงที่พยักหน้าตอบ “หลี่หลุนค่อนข้างคล้ายกับหยิงจ้าว ส่วนไคหมิงค่อนข้างคล้ายกับลู่หวู่” มันพูดต่อ

มีผู้สังหารเซียนมากมายบนโลกใบนี้

หยิงหลงที่มองดูวิซซาร์ดคิดถึงภูเขาเก้าลูก สถานที่ๆ สัตว์เทพมากมายมารวมตัวกันในตอนที่ผู้มีมลทินปกครองดินแดนแห่งความว่างเปล่า

“ภูเขาฉางหลิว...นั่นเป็นดินแดนของไป๋เจาจุ้ย แต่น่าเสียดาย ตอนนี้มันได้กลายเป็นดินแดนรกร้าง...” ลู่โจวที่ถอนหายใจกล่าว

“น่าเสียดาย สถานที่เหล่านั้นได้หายไปนานแล้ว หลังจากที่หมิงซินเข้าควบคุมดินแดนแห่งความว่างเปล่า สถานที่เหล่านั้นก็ได้กลายเป็นเขตหวงห้าม”

“รวมถึงภูเขาลึกลับของข้าด้วย ถูกรึเปล่า?”

หยิงหลงที่ยิ้มไม่ได้พูดอะไร สีหน้าของมันเหมือนกับว่ากำลังถามว่า ‘เจ้าคิดว่ายังไงล่ะ?’

สถานที่เหล่านั้นมีมาตั้งแต่สมัยโบราณ หลังจากที่ดินแดนแห่งความว่างเปล่าลอยขึ้นไปบนฟ้า พวกมันก็ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของภูเขา แม่น้ำ และที่ราบ

เทพเจ้าและวีรบุรุษในสมัยโบราณก็จากไปทีละคน

แต่ผู้สังหารเซียนที่คอยปกป้องภูเขาก็ยังคงอยู่ พวกเขาถูกเรียกว่าผู้สังหารเซียนโบราณ

“สัตว์ร้ายนั่นเจ้าเล่ห์จริงๆ” แสงสีดำวาบขึ้นก่อนจะหายไปเมื่อลู่โจวกับหยิงหลงมาถึงสุดปลายป่าแสงจันทร์ หยิงหลงที่ดวงตาเปล่งประกายเย็นยะเยือกกล่าว

แสงสีดำวาบขึ้นอีกครั้ง ลำแสงพุ่งขึ้นฟ้า

“พี่ชาย ที่แท้ท่านก็กำลังไล่ล่าสัตว์ร้ายตัวนี้อยู่ พวกเราจะปล่อยให้มันหนีไปไม่ได้” หยิงหลงที่พูดจบรีบบินไป

“มันหนีไปทางเส้นทางอักษรโบราณแล้ว...” ลู่โจวที่ชี้ไปยังทิศทางของลำแสงกล่าว “ไม่คิดเลยว่ามันจะรู้ตำแหน่งของเส้นทางอักษรโบราณ”

เส้นทางอักษรโบราณนี้ถูกสร้างขึ้นโดยจ้าวหงฝูตอนที่คนของศาลาปีศาจลอยฟ้าเดินทางผ่านป่าแสงจันทร์

“หากข้าจำไม่ผิด นั่นคือหลี่หลุน ถึงว่าทำไมดินแดนหยานถึงได้เกิดสงครามครั้งใหญ่ ว่ากันว่าไม่ว่าหลี่หลุนจะไปที่ไหน ที่นั่นจะต้องเกิดความวุ่นวาย...” หยิงหลงที่บินเข้าไปดูใกล้ๆ กล่าว

ลู่โจวสำรวจสภาพแวดล้อมรอบข้าง

“พี่จี ท่านไม่รีบงั้นเหรอ?” หยิงหลงถามหลังจากที่เวลาผ่านไป

“หลี่หลุนมีความสามารถในการควบคุมและหลอมรวมกับพืช...” ลู่โจวที่พูดจบยกมือขึ้นเล็กน้อย ดาบพลังงานเรียวเล็กปรากฏขึ้นระหว่างนิ้วของเขา

‘หนึ่งให้กำเนิดสอง สองให้กำเนิดสาม สามให้กำเนิดทุกสรรพสิ่ง’

ดาบพลังงานมากมายพุ่งเข้าหาป่าแสงจันทร์ พวกมันฟาดฟันทุกอย่างที่ขวางหน้า

“ไปกันเถอะ” ลู่โจวที่ไม่พบความผิดปกติใดในที่สุดก็พูดขึ้น

พวกเขาทั้งสองก้าวเข้าไปในเส้นทางอักษรโบราณ ลำแสงพุ่งขึ้นฟ้า

พวกเขาทั้งสองปรากฏตัวขึ้นในดินแดนอื่นในเวลาไม่ถึง 15 นาที

ลู่โจวที่นั่งอยู่บนหลังของวิซซาร์ดสำรวจผืนแผ่นดินและภูเขา

“พวกเรามาถึงที่ไหนกัน?” หยิงหลงที่ติดตามลู่โจวเห็นสัตว์ร้ายมากมายกำลังโจมตีมนุษย์ที่กำแพงเมืองที่สูงตระหง่านถามอย่างสงสัย

“ใกล้ๆ กับเมืองหลวงแห่งดินแดนดอกบัวแดง” ลู่โจวตอบ

“เรื่องนี้ให้ข้าจัดการเอง” หยิงหลงที่มองดูสัตว์ร้ายมากมายพับแขนเสื้อขึ้นกล่าวอย่างกล้าหาญ

“ไปได้แล้ว”

ลู่โจวที่ไม่ได้สนใจสัตว์ร้ายเหล่านั้นขี่วิซซาร์ดบินไปยังภูเขาที่ไกลแสนไกล

หยิงหลงที่กลับคืนสู่ร่างที่แท้จริง ร่างกายที่ค่อนข้างใหญ่ของมันทำให้ฟ้าดินสั่นสะเทือน มันบินขึ้นฟ้า มันสังหารสัตว์ร้ายมากมายด้วยลมหายใจมังกรเพียงครั้งเดียว

มนุษย์ที่เห็นมังกรขนาดใหญ่ตกตะลึง พวกเขากำลังสับสนว่าทำไมมังกรถึงได้มาช่วยพวกเขา?

ผู้ฝึกยุทธที่แนวหน้าในดินแดนดอกบัวแดงก็คือเนี่ยชิงหยุนจากสิบสองสำนักแห่งภูเขาเมฆา ซิกงเป่ยเฉินจากวิหารทั้งเก้า และราชสำนัก

ในอดีตเนี่ยชิงหยุนกับซิกงเป่ยเฉินนั้นไม่ถูกกัน หลังจากที่ผ่านเรื่องราวมามากมาย ทั้งสองฝ่ายก็ได้ยุติความบาดหมาง พวกเขากลายเป็นพันธมิตรที่ดีต่อกัน เมื่อมนุษย์ต้องพบเจอกับภัยพิบัติ วิหารทั้งเก้ากับสิบสองสำนักแห่งภูเขาเมฆาก็รีบรวมตัวผู้ฝึกยุทธจำนวนมากต่อสู้กับสัตว์ร้าย

“มังกร! บนโลกใบนี้มีมังกรจริงๆ ด้วย!” ซิกงเป่ยเฉินที่ตอนนี้ลอยตัวอยู่เหนือป่านอกวังตกใจเมื่อเห็นมังกรขนาดใหญ่บนท้องฟ้า เขากำลังสับสน

หลังจากที่เก้าดินแดนเริ่มต้นที่จะติดต่อสื่อสารกัน ความรู้ที่ทุกคนมีก็เพิ่มขึ้นมากในช่วงเวลาไม่กี่สิบปี แต่น่าเสียดาย ความรู้ส่วนใหญ่ที่พวกเขามีนั้นได้มาจากหนังสือและคำบอกเล่า พวกเขาไม่เคยได้เห็นของจริง

การที่แม้แต่ซิกงเป่ยเฉินที่ค่อนข้างรอบรู้และมีประสบการณ์จะต้องหวาดกลัวเมื่อเห็นหยิงหลงที่ตอนนี้กำลังแสดงพลังที่แท้จริงออกมานั้นไม่ใช่เรื่องแปลก

“โฮรก!” เนี่ยชิงหยุนที่บินเข้ามาหายืนอยู่ข้างๆ ซิกงเป่ยเฉินมองดูท้องฟ้า

ลมหายใจมังกรสังหารสัตว์ร้ายจำนวนมาก

หยิงหลงค่อนข้างแข็งแกร่ง ถึงแม้ว่าพลังฝึกฝนของมันจะยังฟื้นตัวไม่เต็มที่ก็ตาม แต่มันก็สามารถจัดการกับสัตว์เทพและผู้สังหารเซียนทั่วไปได้อย่างง่ายดาย พวกสัตว์ร้ายธรรมดาๆ ยิ่งไม่ต้องพูดถึง

ความกดดันที่มนุษย์มีนั้นลดลงในพริบตา