ตอนที่ 1760 เอาชนะจักรพรรดิแดง (ฟรี)

ตอนที่ 1760 เอาชนะจักรพรรดิแดง

สีหน้าของจื่อเปี่ยวหนู่นั้นดูแย่ลง ศักดิ์ศรีของจักรพรรดิเทพนั้นไม่มีความหมายอะไรเลยเมื่อต้องอยู่ต่อหน้าอาจารย์และศิษย์ ยิ่งไปกว่านั้นลูกสาวที่อกตัญญูของเขาก็ยังไม่เข้าข้างเขา การที่เห็นลูกสาวไม่สนใจและรังเกียจเขาทำให้อดที่จะรู้สึกแย่ไม่ได้ “นี่ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าจะต้องมายุ่ง” เขามองดูลู่โจวกล่าว

“เรื่องของเจ้าทำให้ศิษย์สองคนของข้าต้องเสียเวลา พวกเขาทำความเข้าใจเต๋าที่ยิ่งใหญ่ได้ล่าช้า แล้วมันจะไม่ใช่เรื่องที่ข้าจะต้องมายุ่งได้ยังไงกัน?” ลู่โจวกล่าว

จื่อเปี่ยวหนู่ที่พูดไม่ออกใช้ความคิด ‘มีบางอย่างผิดปกติ’ “ในอดีตมีหลายคนที่แย่งชิงผู้ที่ครอบครองเมล็ดพันธุ์แห่งความว่างเปล่า ข้ารับพวกเขามาอยู่ในการดูแล ข้าปกป้องพวกเขา ข้าได้ทุ่มเทอย่างหนักเพื่อที่จะฝึกฝนพวกเขา ข้ายังได้มอบหัวใจชีวิตที่ข้ารักษามันไว้ในทะเลเพลิงทางใต้มาหลายปีให้กับพวกเขาอีกด้วย ท่านน่าจะรู้ว่าการที่จะฝึกฝนใครสักคนให้เป็นถึงเซียนเต๋าผู้ยิ่งใหญ่นั้นยากแค่ไหน? การที่พวกเขาจะต้องช่วยข้าถือเป็นเรื่องปกติ” เขาโต้แย้ง

“หมิงซี่หยิน ต้วนมู่เฉิง ปกติแล้วข้าปฏิบัติตัวต่อพวกเจ้ายังไง?” จื่อเปี่ยวหนู่ที่หันไปหาหมิงซี่หยินกับต้วนมู่เฉิงถาม

“นี่มัน...”

หมิงซี่หยินกับต้วนมู่เฉิงพูดไม่ออก

‘อย่าได้ลากพวกเรามาเกี่ยวข้องจะดีกว่า เป้าหมายที่ท่านมาที่นี่ก็คือการเกลี้ยกล่อมลูกสาวของท่านไม่ใช่เหรอไง?’ หมิงซี่หยินใช้ความคิด

“เจ้าบังคับพวกเขา เจ้ายังกล้าพูดอีกเหรอว่าเจ้ารับพวกเขามาอยู่ในการดูแล?” ลู่โจวกล่าว

“เจ้าเป็นอาจารย์ของพวกเขา ทำไมเจ้าถึงได้ไร้เหตุผลแบบนี้?” จื่อเปี่ยวหนู่กล่าว

“สิ่งที่ข้าพูดทั้งหมดนั้นไม่สมเหตุสมผลตรงไหน?”

“จักรพรรดิแดง ทำไมท่านต้องโกรธด้วย?” หมิงซี่หยินที่รีบพูดขึ้นขัดจังหวะเมื่อจื่อเปี่ยวหนู่ที่ไม่พอใจและคิดที่จะโต้แย้ง

“ช่างเถอะ ข้าไม่อยากจะเถียงกับพวกเจ้า” จื่อเปี่ยวหนู่กล่าว

“จื่อเปี่ยวหนู่ ตอนที่พวกเราอยู่ที่ดินแดนเมฆา ข้าเห็นแก่มิตรภาพ วันนี้ข้าต้องการที่จะพาพวกเขาไป เจ้ามีปัญหาอะไรรึเปล่า?” ลู่โจวถามด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา

‘ทำไมคนๆ นี้ถึงได้ไร้เหตุผลแบบนี้นะ?’ จื่อเปี่ยวหนู่ที่ขมวดคิ้วใช้ความคิด

องค์หญิงหม่อนกำลังเฝ้าดูอยู่ จื่อเปี่ยวหนู่จะไม่สนใจภาพลักษณ์และชื่อเสียงของตัวเองได้ยังไง? “เจ้าเอาชนะข้าไม่ได้” เขากล่าว

จื่อเปี่ยวหนู่เป็นถึงจักรพรรดิเทพ สิ่งมีชีวิตสูงสุดจะไปเทียบกับเขาได้ยังไง? มีสิ่งมีชีวิตสูงสุดมากมาย แต่มีกี่คนกัน? ที่มีชื่อเสียงและสถานะเหมือนกับสี่จักรพรรดิแห่งดินแดนที่สาบสูญ

“แต่บังเอิญข้ามีพลังพอที่จะทำแบบนั้น”

“???”

จื่อเปี่ยวหนู่ที่หายตัวไปปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งข้างๆ ลู่โจว เขาคิดที่จะตรวจสอบพลังฝึกฝนของลู่โจว แต่น่าเสียดาย ก่อนที่พลังลมปราณของเขาจะสัมผัสกับลู่โจว วิญญาณมังกรโบราณในเสื้อคลุมลายมังกรศักดิ์สิทธิ์ของลู่โจวก็ได้ปลดปล่อยพลังอันน่าสะพรึงกลัวออกมา

“บนโลกใบนี้มีเพียงแค่สองคนเท่านั้น ที่สามารถเอาชนะข้าได้ หนึ่งในนั้นก็คือหมิงซิน และอีกคนหนึ่งก็คือผู้มีมลทิน เจ้าแน่ใจนะว่าอยากจะต่อต้านข้า?” จื่อเปี่ยวหนู่ที่จ้องมองลู่โจวกล่าว

“อย่างน้อยเจ้าก็ยังรู้จักตัวเอง” ลู่โจวที่พยักหน้ากล่าว

จื่อเปี่ยวหนู่ได้ออกจากดินแดนเมฆาทันทีที่การแข่งขันแม่ทัพสิ้นสุดลง เขาไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นหรือข่าวลือต่างๆ ในดินแดนแห่งความว่างเปล่า เขารีบมาที่นี่ก็เพราะว่าเขากังวลเกี่ยวกับความปลอดภัยของลูกสาว

“หากเจ้าสามารถเอาชนะข้าได้ เจ้าก็พาพวกเขาไป” จื่อเปี่ยวหนู่ที่ได้ยินคำพูดของลู่โจวรู้สึกโกรธเล็กน้อยกล่าวด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา

ความจริงแล้วคำพูดพวกนี้ไม่จำเป็น ผู้ชนะคือราชา ผู้ชนะได้ครอบครองทุกอย่าง มันเป็นแบบนี้มาตั้งแต่สมัยโบราณแล้ว

“ย่อมได้” ลู่โจวที่กล่าวปลดปล่อยพลังแห่งเจตนารมณ์ออกมา

“โฮรก!”

วิญญาณมังกรโบราณบินออกมาจากเสื้อคลุมลายมังกรศักดิ์สิทธิ์ มันบินวนอยู่บนฟ้าหลายรอบ

“สิ่งมีชีวิตโบราณ? เป็นวิธีการที่ดีนี่” จื่อเปี่ยวหนู่ที่เงยหน้าขึ้นมองดูกล่าวอย่างตกใจ

จื่อเปี่ยวหนู่ที่เปิดใช้งานพลังป้องกันแสดงพลังอวตารที่สวมเสื้อคลุมเต๋าและจานแสงสว่างออกมา มันกำลังสกัดกั้นพลังแห่งเจตนารมณ์ของลู่โจว

ลู่โจวไม่ได้ใช้พลังงานจากภาพวาดผู้มีมลทิน เขาอยากจะรู้ว่าเขาจะสามารถต่อสู้กับจื่อเปี่ยวหนู่ด้วยพลังของตัวเองได้รึเปล่า?

พลังอวตารสีน้ำเงินที่ถือดาบปรากฏขึ้น มันยืนอย่างภาคภูมิอยู่กลางอากาศ มันโบกอาวุธนิรนาม ดาบพลังงานมากมายพุ่งออกไป

“สีน้ำเงิน?” จื่อเปี่ยวหนู่ที่เห็นพลังอวตารสีน้ำเงินถือดาบอุทานอย่างประหลาดใจ

“เห็นรึเปล่า? ข้าบอกแล้ว” หมิงซี่หยินที่บินกลับไปหายืนอยู่ข้างๆ ต้วนมู่เฉิงกล่าว

ต้วนมู่เฉิงตกตะลึง

แม้แต่องค์หญิงหม่อนที่กำลังเฝ้าดูอยู่ก็ยังคงตกใจ

ปัง! ปัง! ปัง!

ดาบพลังงานปรากฏขึ้นในมือของจื่อเปี่ยวหนู่ เขาใช้มันปัดป้องดาบพลังงานก่อนจะโจมตีพลังอวตารสีน้ำเงิน

พลังอวตารสีน้ำเงินใช้ดาบป้องกันการโจมตีจากดาบของจื่อเปี่ยวหนู่

ปัง!

“ว่องไวมาก” จื่อเปี่ยวหนู่ที่เห็นการเคลื่อนไหวตกใจ “เส้นทางการฝึกฝนของผู้มีมลทินงั้นเหรอ?” เขาตกใจมากขึ้นไปอีกเมื่อเห็นสายฟ้าที่เปล่งประกายอยู่บนร่างกายของพลังอวตารสีน้ำเงิน

“ฝ่ามือไร้ความกลัว!”

ลู่โจวที่โจมตีด้วยฝ่ามือจากด้านบน

ผนึกฝ่ามือสีฟ้าฉีกมิติ

“จานแสงสว่าง!” จื่อเปี่ยวหนู่กล่าวด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา

ตูม!

จานแสงสว่างที่ขยายตัวบนฟ้าเหมือนกับดวงจันทร์

แรงกระแทกจากการปะทะกันแพร่กระจายไปไกลหลายพันลี้ เสาหลักแห่งหายนะจีหมิงที่ตอนนี้กำลังจะพังทลายลงพังทลายลงในทันที

หมิงซี่หยิน ต้วนมู่เฉิง และองค์หญิงหม่อน มองดูด้วยความกังวล พวกเขาเงยหน้าขึ้นมองดูท้องฟ้าโดยสัญชาตญาณ

บางทีอาจจะเป็นเพราะว่าเสาหลักพังทลายลง ทำให้หมอกดำบนท้องฟ้าค่อยๆ จางหายไป

สัตว์อสูรบางตัวบินอยู่บนท้องฟ้าที่มืดมิด แต่มันมืดเกินไป พวกเขามองไม่เห็นว่าสัตว์อสูรพวกนั้นเป็นตัวอะไร

จื่อเปี่ยวหนู่ไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้าง เขาใช้จานแสงสว่างอีกสองอัน ตอนนี้เขามีจานแสงสว่างสามอัน

จานแสงสว่างที่แข็งแกร่งกว่าแอสโตรแลบพุ่งเข้าหาลู่โจว

ลู่โจวที่หยิบอาวุธนิรนามในรูปแบบโล่ขึ้นมาป้องกันตัวเอง

ตูม!

แรงกระแทกจากการปะทะกันทำลายท้องฟ้าและผืนดินที่มืดมิด ท้องฟ้าที่มืดมิดสว่างไสวในตอนที่อาวุธนิรนามปะทะกับจานแสงสว่าง

ลู่โจวที่กระเด็นถอยหลังไปเพราะแรงกระแทกอันมหาศาล

หมิงซี่หยิน ต้วนมู่เฉิง และองค์หญิงหม่อน ตกตะลึง

“หากเจ้ามีดีแค่นี้ เจ้าคงจะเอาชนะข้าไม่ได้หรอก” จื่อเปี่ยวหนู่กล่าวอย่างเสียงดัง

“จะใจร้อนไปหน่อยรึเปล่า? ข้าใช้พลังไปแค่หนึ่งในสิบส่วนเท่านั้น” ลู่โจวตอบกลับอย่างใจเย็น

“หืม?”

จื่อเปี่ยวหนู่ไม่กล้าประมาท จานแสงสว่างที่สี่เบ่งบานบนท้องฟ้า มันปกคลุมโลก

พลังอวตารสีน้ำเงินของลู่โจวไม่ใช่พลังอวตารของสิ่งมีชีวิตสูงสุด มันไม่มีแม้แต่จานแสงสว่าง เขาเลือกที่จะสลายมันเมื่อต้องเผชิญหน้ากับพลังที่แข็งแกร่งเช่นนี้

“สลาย?” จื่อเปี่ยวหนู่กล่าวอย่างตกตะลึงอีกครั้ง

พลังอวตารสีน้ำเงินปรากฏขึ้นอีกครั้งหลังจากที่จานแสงสว่างโจมตีที่ว่างเปล่า

“ฝ่ามือไร้ที่ติ”

ผนึกฝ่ามือที่ตอนนี้มีพลังเต๋าแห่งสวรรค์ที่ถึงขีดสุดของลู่โจวมาถึงข้างหน้าจื่อเปี่ยวหนู่ในพริบตา

ตูม!

จื่อเปี่ยวหนู่ที่รีบเก็บจานแสงสว่างทั้งสี่อันกลับไปร่อนลงมา

ลู่โจวที่พุ่งลงมาโจมตีด้วยฝ่ามือ

พลังอวตารของลู่โจวเคลื่อนไหวตาม ตอนนี้พวกเขาทั้งสองเหมือนกับเป็นหนึ่งเดียวกัน

“ละทิ้งสติปัญญา!”

พลังเต๋าแห่งสวรรค์ที่ถึงขีดสุดทำให้ตัวอักษรบนผนึกฝ่ามือดูน่าสะดุดตาเป็นพิเศษ สายฟ้าสีฟ้ารอบๆ ทำให้มันดูเหมือนกับกำลังลุกไหม้ด้วยไฟนรก

“ข้าไม่คิดเลยว่าคนที่ไม่ได้เป็นถึงสิ่งมีชีวิตสูงสุดจะมีพลังแบบนี้ได้” จื่อเปี่ยวหนู่ที่มองดูทุกอย่างพูดด้วยความประหลาดใจ

พลังอวตารที่เปล่งประกายอยู่บนท้องฟ้าที่มืดมิดนั้นดูน่าสะดุดตามาก ถึงแม้ว่ามันจะไม่ใช่พลังอวตารของสิ่งมีชีวิตสูงสุดก็ตาม แต่มันก็มีพลังที่ไม่ต่างกัน

“จานแสงสว่างหกอัน!” จื่อเปี่ยวหนู่ที่ยกมือขึ้นกล่าว จานแสงสว่างหกอันพุ่งออกไป พลังจากกฎในจานแสงสว่างนั้นแข็งแกร่งกว่าเดิม

ลู่โจวที่ถืออาวุธนิรนามแสดงแอสโตรแลบออกมา

แอสโตรแลบที่ใหญ่มากปกคลุมท้องฟ้าที่มืดมิด

ตูม!

ลู่โจวกับจื่อเปี่ยวหนู่บินขึ้นไป พวกเขาไม่รู้ว่าตัวเองบินสูงแค่ไหนแล้ว แต่ตอนนี้พลังงานรอบตัวนั้นค่อนข้างเบาบาง

“ตอนนี้ยอมแพ้ก็ยังไม่สาย ข้าไม่อยากทำร้ายเจ้า” จื่อเปี่ยวหนู่ที่จ้องมองลู่โจวกล่าว

‘พลังอวตารสีน้ำเงินสามารถต้านทานจานแสงสว่างหกอันได้ พอใจแล้วล่ะ’ ลู่โจวใช้ความคิด ‘เพราะยังไงซะมันก็มีพลังผังก่อเกิดแค่ 33 ผัง มันไม่ใช่พลังอวตารของสิ่งมีชีวิตสูงสุด’

“ยอมแพ้ซะเถอะ! หากข้าใช้พลังอีกหนึ่งในสิบส่วนเจ้าจะต้องบาดเจ็บสาหัสแน่ มันคุ้มค่าจริงๆ งั้นเหรอ?” จื่อเปี่ยวหนู่ที่กล่าวอีกครั้งโดยที่ไม่ได้รอคำตอบจากลู่โจว

“ข้าใช้พลังไปแค่สามในสิบส่วนเท่านั้น เจ้ามัน...อวดดีเกินไปแล้ว” ลู่โจวที่กล่าว ดวงตาของเขาค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีฟ้า

พลังลมปราณไหลเวียนไปทั่วร่างกายของลู่โจว สายฟ้ามากมายปรากฏตัวขึ้น พวกมันส่งเสียงดังเปรี๊ยะๆ

อาวุธนิรนามและแอสโตรแลบขยายตัวขึ้นหลายเท่า

พลังของผู้มีมลทิน!

“หืม?”

จื่อเปี่ยวหนู่ที่ตกใจรีบแสดงจานแสงสว่างที่เจ็ดออกมาเมื่อสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงในร่างกายของลู่โจว

“สายไปแล้ว!”

ตูม!

พลังงานที่ค่อนข้างรุนแรงทำลายทุกอย่างบนท้องฟ้า

“ท่านอาจารย์ยังแข็งแกร่งเหมือนกับในอดีต!” หมิงซี่หยินที่มองดูจื่อเปี่ยวหนู่ที่ตอนนี้กำลังร่วงลงไปที่พื้นเพราะพลังงานอันทรงพลังพูดอย่างชื่นชม จื่อเปี่ยวหนู่ที่รู้สึกเหมือนกับว่าจานแสงสว่างของเขากำลังจะถูกทำลายรีบเก็บมันกลับไป เขาเสริมสร้างพลังป้องกันโดยสัญชาตญาณ

จื่อเปี่ยวหนู่ที่หยุดร่วงเมื่ออยู่ห่างจากพื้น 1,000 ฟุต มองดูท้องฟ้า “เป็นเขาจริงๆ ด้วย” เขากล่าวอย่างตกใจ

น้ำเสียงของจื่อเปี่ยวหนู่นั้นเต็มไปด้วยความไม่เต็มใจและความสิ้นหวัง เขากำหมัดแน่น เส้นเลือดบนแขนปูดโปน เขารู้สึกเสียวซ่าที่วิญญาณ จุดพลังลมปราณหลักของเขาปั่นป่วนเพียงเพราะการโจมตีเมื่อครู่นี้ หากเขายังไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร? เขาก็คงจะต้องเป็นจักรพรรดิเทพมาโดยเปล่าประโยชน์แน่

“ตอนนี้เจ้ารู้แล้วสินะ?” ลู่โจวที่มองลงมาถามอย่างไม่ใส่ใจ

“จนถึงตอนนี้ ข้าเพิ่งจะมั่นใจ” จื่อเปี่ยวหนู่ตอบ

“จะยอมแพ้รึยัง?” ลู่โจวถาม

“หากท่านบอกข้าตั้งแต่แรกว่าท่านเป็นใคร ข้าคงจะยอมแพ้ไปแล้ว ทำไมท่านต้องทำแบบนี้ด้วย? ท่านกำลังเล่นกับข้างั้นเหรอ?” จื่อเปี่ยวหนู่ที่ตอนนี้ไม่ได้หยิ่งผยองเหมือนกับเมื่อก่อนก้มหน้าลงถอนหายใจตอบกลับ

“ข้าไม่มีเวลามาเล่นกับเจ้า ข้าจะพาทั้งสองคนไป เจ้ามีปัญหาอะไรรึเปล่า?” ลู่โจวกล่าว

“...”

จื่อเปี่ยวหนู่มองดูหมิงซี่หยินกับต้วนมู่เฉิงด้วยความไม่เต็มใจ

“ดินแดนแห่งความว่างเปล่าจะต้องล่มสลายลง ต่อให้ข้าจะทิ้งพวกเขาไว้กับเจ้า เจ้าก็ยังไม่สามารถกลับไปยังดินแดนแห่งความว่างเปล่าได้” ลู่โจวกล่าว

“มันจะล่มสลายลงจริงๆ งั้นเหรอ?”

“เจ้าเป็นถึงจักรพรรดิเทพ เจ้าน่าจะรู้เรื่องนี้มานานแล้ว การที่เจ้าจะหลอกตัวเองต่อไปเป็นเรื่องที่เปล่าประโยชน์ เหมือนที่ข้าได้บอกไป หลิงเว่ยหยางได้ออกจากดินแดนแห่งความว่างเปล่าทันทีที่การแข่งขันแม่ทัพสิ้นสุดลง ไป๋เจาจุ้ยก็กลับไปยังอาณาจักรที่สาบสูญแล้ว” ลู่โจวกล่าว

‘หากข้าไม่สามารถกลับไปยังดินแดนแห่งความว่างเปล่าได้ การที่ข้าจะเก็บผู้ที่ครอบครองเมล็ดพันธุ์แห่งความว่างเปล่าเอาไว้ข้างๆ ตัวมันจะมีประโยชน์อะไร? การที่ข้าจะสร้างดินแดนแห่งความสมดุลในดินแดนแห่งความว่างเปล่าจะเป็นไปได้ยังไงกัน? ในเมื่อมันกำลังจะพังทลายลง’ จื่อเปี่ยวหนู่ที่ตอนนี้อยู่ในภวังค์ใช้ความคิด

“พวกเจ้าไปเถอะ” จื่อเปี่ยวหนู่ที่ดูค่อนข้างโดดเดี่ยวถอนหายใจโบกมือกล่าว

“ขอบคุณฝ่าบาทที่ฝึกฝนพวกเรามา 100 ปี” หมิงซี่หยินกับต้วนมู่เฉิงที่ยินดีเป็นอย่างมากโค้งคำนับจื่อเปี่ยวหนู่พร้อมเพรียงกัน

“องค์หญิงหม่อน” ลู่โจวที่เห็นแบบนั้นพยักหน้าหันไปทางด้านข้างกล่าว

“ทะ...ท่านเรียกข้า?” องค์หญิงหม่อนที่ค่อนข้างประหม่ากล่าว

“กำแพงน้ำแข็งของเจ้าไม่อาจหยุดยั้งการล่มสลายของดินแดนแห่งความว่างเปล่าได้ หากเจ้ายังอยู่ที่นี่ เจ้าจะต้องกลายเป็นเนื้อบดแน่” ลู่โจวกล่าว

“มัน...มันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ?” องค์หญิงหม่อนที่ปิดหน้ากล่าวอย่างหวาดกลัว นางไม่กล้าแม้แต่จะคิด

“ไม่เพียงเท่านั้น หลังจากที่เจ้ากลายเป็นเนื้อบดแล้ว ร่างกายของเจ้าจะเน่าเปื่อย แม้แต่หมามันก็ยังรังเกียจเจ้า!” หมิงซี่หยินกล่าวเสริม

จื่อเปี่ยวหนู่: “?”

“ถ้างั้น...ถ้างั้นข้าควรจะต้องทำยังไงดี?” องค์หญิงหม่อนที่ตัวสั่นกล่าว

“ข้าแนะนำให้เจ้าออกจากดินแดนที่ไม่รู้จัก” ลู่โจวกล่าว

องค์หญิงหม่อนมองดูลู่โจวที่ตอนนี้เปล่งประกายแสงสีฟ้า ไม่มีใครรู้ว่านางกำลังคิดอะไรอยู่?

‘ครั้งนี้ลูกสาวของข้าดูเหมือนกับว่าจะไม่ต่อต้านการจากไปมากนัก’ จื่อเปี่ยวหนู่ที่หัวใจเต้นแรงใช้ความคิด ‘ยังมีหวังอยู่’

“ท่านเป็นผู้มีมลทินจริงๆ งั้นเหรอ?” องค์หญิงหม่อนถาม

“คนพวกนั้นชอบเรียกข้าว่าผู้มีมลทิน ข้าก็เลยเป็นผู้มีมลทิน” ลู่โจวที่ยิ้มตอบกลับ

“ตกลง ข้าจะออกจากดินแดนที่ไม่รู้จัก แต่ข้ากลับไปที่ภูเขาลึกลับได้รึเปล่า? ตอนที่ข้ายังเด็ก ข้าเคยได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับท่านบ่อยๆ! ข้าอยากจะเป็นเพื่อนบ้านกับท่าน” องค์หญิงหม่อนที่เบิกตากว้างด้วยความอยากรู้อยากเห็นถามลู่โจวกลับ