ตอนที่ 1695 คัมภีร์ทั้งสิบ (2) (ฟรี)

ตอนที่ 1695 คัมภีร์ทั้งสิบ (2)

ผู้นำโจวกับฉู่เหลียนตัวสั่นเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น

“ตู้ฉุนสมควรที่จะต้องตาย! เขากล้าดียังไงถึงได้ทำให้ท่านผู้มีมลทินไม่พอใจ? เจ้านั่นคงจะเบื่อหน่ายที่จะมีชีวิตอยู่แล้วสินะ?!” ผู้นำโจวที่กล่าวอย่างเสียงดังหลังจากที่เวลาผ่านไป ใจของเต้นแรงเมื่อนึกถึงตอนที่เขาได้ปฏิบัติต่อลู่โจว เขารู้สึกดีใจที่ตัวเองฉลาดหลักแหลมพอ

“ใครบ้าง? ที่ไม่รู้ว่าชุมนุมเงาแห่งการดับสูญนั้นศรัทธาในท่านผู้มีมลทินเพียงผู้เดียว? พวกเราทุกคนเป็นผู้ศรัทธาของท่าน!” ฉู่เหลียนกล่าวเสริม

ถึงแม้ว่าห้องโถงใหญ่จะกว้างขวางมากก็จริง แต่ที่นี่กลับมีคนไม่กี่สิบคน นอกจากผู้นำโจวกับฉู่เหลียนแล้ว ก็ไม่มีใครกล้าพูดอะไร ถึงแม้ว่าในอดีตพวกเขาจะสูงส่งแค่ไหนก็ตาม ตอนนี้พวกเขากลับเชื่อฟังเหมือนกับทาส

“ผู้ศรัทธางั้นเหรอ?” ลู่โจวที่ลุกขึ้นยืนเอามือไขว้หลังกล่าว

‘ผู้ศรัทธา’ พวกนี้แค่ใช้ชื่อของผู้มีมลทินเพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง ลู่โจวจะไม่รู้เรื่องนี้ได้ยังไง?

“100,000 กว่าปีผ่านไปแล้ว ในที่สุดท่านก็ได้กลับมา! 100,000 ปี! ท่านผู้ยิ่งใหญ่ ตลอด 100,000 กว่าปีที่ผ่านมาท่านอยู่ที่ไหน?” ผู้นำโจวที่ดวงตาแดงก่ำกล่าวอย่างเศร้าโศก

“ตอนที่ข้าเดินทางไปทั่วดินแดนแห่งความว่างเปล่า ข้าเกรงว่าเจ้าคงจะเป็นเพียงแค่เด็กน้อยที่กำลังเล่นโคลน หากเจ้าเบื่อที่จะมีชีวิตอยู่ ข้าสามารถส่งเจ้าไปได้ทุกเมื่อ” ลู่โจวที่มองดูผู้นำโจวกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เศร้าหมอง

ตุบ!

“ท่านผู้ยิ่งใหญ่! ได้โปรดอภัยให้กับข้าด้วย! ข้าไม่ควรจะต้องถามแบบนั้น!” ผู้นำโจวที่คุกเข่าลงกับพื้นในทันทีตบหน้าตัวเอง

แน่นอนว่าทุกคนอยากรู้ว่าผู้มีมลทินหายไปไหน? ทำไมเขาถึงได้หายตัวไปเป็นเวลานานกว่า 100,000 ปี และเขาฟื้นคืนชีพได้ยังไง? แต่ใครจะกล้าถามคำถามเหล่านี้? บางอย่างไม่ควรถาม

ความอยากรู้อยากเห็นของทุกคนหายไปราวกับสายลม ผู้นำโจวเป็นตัวอย่าง พวกเขาก้มหน้าลงมองพื้น ตอนที่พวกเขามองดูผู้นำโจวเมื่อครู่นี้ พวกเขารู้สึกเหมือนกับว่าพวกเขากำลังย้อนมองตัวเองในอดีต ในอดีตผู้นำโจวนั้นสูงส่งกว่าใครๆ เขาควบคุมชีวิตและความตายของใครหลายๆ คน โลกนั้นไม่แน่นอน ต่อให้ผู้นำโจวจะมีสถานะที่สูงส่งแค่ไหนก็ตาม เมื่ออยู่ตรงหน้าผู้มีมลทินแล้ว เขาก็ไม่ต่างอะไรจากมด

สมาชิกจากชุมนุมเงาแห่งการดับสูญรู้ว่าผู้มีมลทินหมายถึงอะไร พวกเขาให้ความเคารพเขามากกว่าใครๆ

“พวกเจ้าทั้งหมดเป็นคนฉลาด อย่าได้ทำผิดพลาดซ้ำสอง” ลู่โจวกล่าว

“ครับๆๆ”

“ข้าได้ยินมาว่าชุมนุมของพวกเจ้าได้ศึกษาเรื่องข้ามาหลายปี?” ลู่โจวที่ยืนเอามือไขว้หลังกล่าวหลังจากที่ผู้นำโจวถอยห่างออกไป

ความเงียบปกคลุมห้องโถง ไม่มีใครกล้าตอบ หากพวกเขาพูดผิด พวกเขาอาจจะต้องเสียชีวิต หากพวกเขาเงียบ พวกเขาก็คงจะไม่ทำผิดพลาด การอยู่กับผู้มีมลทินไม่ต่างจากการอยู่กับเสือ พวกเขากดดันและหวาดกลัว

“ตอบคำถามอย่างตรงไปตรงมาซะ” ลู่โจวที่เห็นแบบนั้นกล่าว

พวกเขาทั้งหมดเป็นถึงจิ้งจอกเฒ่าที่ใช้ชีวิตมานานหลายหมื่นปี การที่พวกเขาจะต้องมีชีวิตอยู่ได้นานขนาดนี้ พวกเขาต้องมีเหตุผล

“เจ้า” ลู่โจวที่ชี้นิ้วไปที่ผู้นำโจวกล่าว

ผู้นำโจวรู้สึกเหมือนกับว่าหัวใจของเขาถูกแทง เขาก้าวไปข้างหน้า “ชุมนุมเงาแห่งการดับสูญได้ตามหาร่องรอยของผู้มีมลทิน”

“แล้วพวกเจ้าพบเจออะไรบ้างล่ะ?” ลู่โจวถาม

“ตอนที่ท่านสร้างภูเขาลึกลับ ดินแดนแห่งความว่างเปล่าทั้งหมดต่างก็ทำตามคำสั่งของท่าน ท่านได้ทิ้งเคล็ดวิชา อาวุธ และสมบัติล้ำค่ามากมายเอาไว้ ทุกคนต่างก็อยากได้ของพวกนั้น และชุมนุมของพวกเราก็เช่นกัน ตลอด 100,000 กว่าปีที่ผ่านมา พวกเราได้พบกับอาวุธทั่วๆ ไปนอกภูเขาลึกลับ และพวกเราก็ได้พบกับหยกบรรพชนในเขตแดนพลังมิติโบราณ นอกจากนั้นพวกเราก็ยังพบกับภาพวาดของท่านในดินแดนหุบเหวอันยิ่งใหญ่อีกด้วย...” ผู้นำโจวที่กลัวว่าจะต้องโกหกตอบอย่างตรงไปตรงมา เขารู้สึกเหมือนกับว่าดวงตาของผู้มีมลทินนั้นสามารถมองทะลุทุกอย่างได้ ความคิดทั้งหมดของพวกเขานั้นถูกเปิดเผย

ความแตกต่างในเรื่องอายุ ประสบการณ์ และพลังฝึกฝนนั้นเป็นสิ่งที่ไม่อาจเอาชนะได้ มันไม่ได้เป็นเพียงแค่ความแตกต่างระหว่างผู้แข็งแกร่งกับผู้อ่อนแอเท่านั้น การที่พวกเขาจะเล่นลูกเล่นต่อหน้าผู้มีมลทินนั้นเป็นเรื่องโง่เขลา

“มีแค่นี้?” ลู่โจวที่ยืนเอามือไขว้หลังกล่าว

“ข้าไม่ได้โกหกท่าน ไม่มีร่องรอยใดๆ เกี่ยวกับแก่นพลังสี่อัน คัมภีร์ทั้งสิบ และอาวุธของท่าน จนถึงตอนนี้ที่อยู่ของพวกมันยังคงเป็นปริศนา” ผู้นำโจวที่คุกเข่าลงข้างหนึ่งกล่าว

ในห้องโถงนี้ มีเพียงแค่ลู่โจวเท่านั้นที่รู้ว่าเขาได้แก่นพลังที่อยู่ใต้ภูเขามากมายในภูเขาลึกลับกลับคืนมา

“คัมภีร์ทั้งสิบงั้นเหรอ?”

“นี่ก็ 100,000 กว่าปีผ่านไปแล้ว มีหลายอย่างที่ข้าจำไม่ได้” ลู่โจวกล่าว

“ท่านผู้ยิ่งใหญ่ การที่ท่านจะจำมันไม่ได้นั้นเป็นเรื่องปกติ เพราะยังไงซะท่านก็ได้ทิ้งสมบัติล้ำค่าเอาไว้มากมาย ข้ารู้เพียงแค่ว่าคัมภีร์ทั้งสิบเป็นถึงสุดยอดเคล็ดวิชา ส่วนที่อยู่ของพวกมัน ชุมนุมของพวกเราก็ยังไม่รู้” ผู้นำโจวกล่าว

ตอนนี้ฉู่เหลียนยกมือขึ้น

“พูดมาเถอะ” ลู่โจวกล่าว

‘การที่คนๆ หนึ่งจะต้องยกมือก่อนที่จะพูด นี่มันใช่ฉู่เหลียนจริงๆ งั้นเหรอ? น่าอนาถจริงๆ’ ทุกคนถอนหายใจในใจ

“ตอนที่เกิดสงครามแห่งความว่างเปล่า ข้าเป็นเพียงแค่เด็กหนุ่ม ตอนนั้นข้าได้ยินตำนานมากมายเกี่ยวกับผู้มีมลทิน มันทำให้ข้ารู้สึกทึ่งมาก มันเป็นแรงบันดาลใจให้ข้าอยากจะเป็นยอดฝีมือเหมือนกับท่าน ข้า...” ฉู่เหลียนกล่าว

“เข้าเรื่อง” ลู่โจวที่ไม่ได้สนใจคำเยินยอพูดแทรก

“ต่อมาข้าได้สั่งให้คนตามหาคัมภีร์ทั้งสิบ และข้าก็ได้พบเบาะแส” ฉู่เหลียนที่ยิ้มแห้งๆ กล่าว

“เจ้าเคยบอกว่าไม่มีเบาะแส?!” ผู้นำโจวที่ตกใจกล่าวอย่างเสียงดัง

“มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเจ้า” ฉู่เหลียนกล่าว

“ดี! เจ้าอยากจะเก็บมันเอาไว้คนเดียวสินะ!” ผู้นำโจวกล่าว

“มันก็แค่เบาะแส เจ้าพูดเกินไปแล้ว!” ฉู่เหลียนกล่าว

“เบาะแสก็ยังเป็นเบาะแส!”

“...”

พวกเขาทั้งสองคนเงียบลงเมื่อรู้สึกว่าบรรยากาศนั้นค่อนข้างจะกดดันขึ้น

อากาศหยุดนิ่ง

ลู่โจวที่ยืนอยู่หน้าเก้าอี้ของเขามองดูคนทั้งสองที่กำลังทะเลาะกันด้วยสีหน้าที่ไม่เปลี่ยนแปลงไป เขาไม่ได้พูดอะไร เขายืนเอามือไขว้หลัง

พวกเขาทั้งสองมองหน้ากัน พวกเขาคุ้นเคยกับการแข่งขันกัน พวกเขาลืมตัวไปชั่วขณะ

“เล่าเรื่องของเจ้าต่อไปเถอะ” ลู่โจวกล่าว

‘หากพวกเจ้าไม่ทะเลาะกัน ฉันจะได้ข้อมูลจริงมาได้ยังไงกัน? ทะเลาะกันต่อเถอะ!’

มนุษย์นั้นแปลกมาก ต่อให้พวกเขาทั้งสองคนจะทะเลาะกันไม่จบก็จริง แต่เมื่อมีคนบอกให้พวกเขาทะเลาะกัน พวกเขากลับพูดไม่ออก

“ฉู่เหลียน ได้โปรดเล่าเรื่องของท่านต่อไปเถอะ” ผู้นำโจวที่โค้งคำนับฉู่เหลียนเล็กน้อยกล่าว

“ครั้งหนึ่งข้าเคยตามหาคัมภีร์ทั้งสิบอยู่ใกล้ๆ กับภูเขาลึกลับเป็นเวลาสามปี เพราะยังไงซะเขตแดนพลังมิติโบราณก็อันตรายมาก ยิ่งมีคนของวิหารศักดิ์สิทธิ์คอยลาดตระเวณด้วยแล้ว ข้าจึงได้แต่ต้องยอมแพ้ ต่อมาข้าได้พบเบาะแสในบันทึกทางประวัติศาสตร์ในวิหารฉงกวงแห่งดินแดนแห่งความว่างเปล่า มันบอกว่าตอนที่เกิดสงครามแห่งความว่างเปล่า ผู้มีมลทินได้ต่อสู้กับสิ่งมีชีวิตสูงสุดแห่งสิบวิหาร มิติแตกละเอียด เวลานั้นวุ่นวาย ว่ากันว่าคัมภีร์ทั้งสิบได้ตกลงไปในรอยแตกของมิติ” ฉู่เหลียนกล่าว

ลู่โจวขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาอยากรู้ว่าคัมภีร์ทั้งสิบที่ผู้มีมลทินทิ้งเอาไว้นั้นคืออะไร?

“ตอนนั้นจักรพรรดิฉงกวงยังคงมีชีวิตอยู่ ต่อมาข้าพบว่าบันทึกทางประวัติศาสตร์นั้นถูกเขียนขึ้นโดยเขา ดังนั้นมันจึงค่อนข้างน่าเชื่อถือ แต่น่าเสียดาย 30,000 ปีหลังจากที่ดินแดนแห่งความว่างเปล่าขึ้นไปบนฟ้า ในเวลานั้นเมล็ดพันธุ์แห่งความว่างเปล่ารุ่นแรกได้เติบโตขึ้นหลังจากที่ผืนดินแยกตัวออกจากกัน จักรพรรดิฉงกวงก็เสียชีวิต เบาะแสของข้าจึงได้ขาดช่วง” ฉู่เหลียนที่รู้สึกได้ว่าลู่โจวค่อนข้างพอใจที่เขาได้พูดถึงผลการวิจัยและการศึกษาเกี่ยวกับผู้มีมลทินกล่าวต่อ

“ในบันทึกทางประวัติศาสตร์มีเพียงแค่นี้?” ลู่โจวถาม

ฉู่เหลียน: “...”

‘ท่านน่าจะรู้เรื่องของตัวเองดีกว่าใครๆ ทำไมท่านต้องมาถามข้าด้วย?’

“ในปีที่สามของสงครามแห่งความว่างเปล่า ดวงอาทิตย์ศักดิ์สิทธิ์ทั้งสิบดวงปรากฏตัวขึ้น ว่ากันว่านั่นเป็นเพราะท่านผู้ยิ่งใหญ่ได้หยุดเวลาและฉีกมิติเพื่อที่จะทำเครื่องหมายตัวอักษรเอาไว้บนคัมภีร์ทั้งสิบ เพื่อที่จะป้องกันไม่ให้พวกมันสูญหายไปอีกครั้ง” ฉู่เหลียนกล่าว

“เจ้าคิดว่านั่นเป็นเรื่องจริงหรือเรื่องเท็จ?” ลู่โจวที่สีหน้าสงบนิ่งถาม

“ข้า...ข้าไม่รู้” ฉู่เหลียนมองว่าเรื่องนี้เป็นเพียงแค่นิทาน เขาไม่ได้สนใจมัน แต่ในเมื่อตัวละครหลักของนิทานอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว เขาจะยอมรับได้ยังไง?

“เจ้ารู้มากกว่าที่ข้าคิด ไม่ว่าจะเป็นเรื่องจริงหรือเรื่องเท็จ มันก็ไม่ได้สำคัญอะไร” ลู่โจวที่ถอนหายใจอย่างแผ่วเบากล่าว

“บะ...บทกวีนั่นซ่อนตัวอักษรสิบตัวที่ท่านทำเครื่องหมายไว้บนคัมภีร์ทั้งสิบเอาไว้...ข้าพูดถูกรึเปล่า?” ฉู่เหลียนที่รู้สึกได้ว่าเจตนาฆ่าของลู่โจวนั้นอ่อนแอลงกล่าวอย่างระมัดระวัง

ลู่โจวนึกถึงบทกวีที่ซ่อนตัวอักษรไห่ ซาง เฉิง หมิง ยู่ เทียน หยา กง ฉือ และซือเอาไว้ ซึ่งมันสอดคล้องกับตัวอักษรในชื่อของศิษย์ทั้งสิบคนของเขา การที่พวกมันจะเป็นตัวอักษรที่ถูกทำเครื่องหมายไว้บนคัมภีร์ทั้งสิบนั้นเป็นเรื่องจริงงั้นเหรอ?

“แต่น่าเสียดาย เต๋าที่ยิ่งใหญ่ในภาพวาดนั้นลึกล้ำมาก และพวกเราก็ยังไม่สามารถถอดรหัสบทกวีนั้นได้...” ฉู่เหลียนที่ถอนหายใจกล่าว

‘ข้าอยากรู้มาก แต่ข้าไม่กล้าถาม! คำตอบอยู่ตรงหน้าเราแล้ว สิ่งที่เราต้องการมีเพียงแค่ความกล้าหาญที่จะถาม! ใครพอจะกล้าถามเขาแทนข้าบ้าง?’