ตอนที่ 1680 สิ่งมีชีวิตสูงสุดซีเหอ (3) (ฟรี)

ตอนที่ 1680 สิ่งมีชีวิตสูงสุดซีเหอ (3)

“เจ้าก็น่าจะรู้นะว่าการที่เจ้าแปดจะเป็นแม่ทัพแห่งวิหารฉงกวงนั้นสำคัญแค่ไหน?” ทหารองครักษ์ชุดเกราะสีเงินกล่าวอย่างจริงจัง

“เอาล่ะๆ ข้าแพ้แล้ว อย่างน้อยมันก็สำเร็จไม่ใช่เหรอ? วันนี้ข้าไม่ได้อยู่ในสภาพที่ดีที่สุด” เจียงอาเฉียนกล่าว

“พวกเรากลับไปที่โถงถูเว่ยกันเถอะ” ทหารองครักษ์ชุดเกราะสีเงินกล่าว

ฉีเชิงพยักหน้า

“อีกอย่าง เจ้าไม่ควรจะต้องถอดหน้ากากออก” ทหารองครักษ์ชุดเกราะสีเงินกล่าว

“ตอนนั้นข้าไม่มีทางเลือก” เจียงอาเฉียนกล่าวอย่างช่วยไม่ได้

“หากข้าอยู่ที่นั่นด้วย คงจะไม่มีใครสามารถถอดหน้ากากของเจ้าออกได้หรอก” ทหารองครักษ์ชุดเกราะสีเงินกล่าว

“ตอนนี้ข้าสวมมันกลับไปแล้ว มันไม่ต่างกันหรอก” เจียงอาเฉียนกล่าว

“เจ้าโง่”

“เจ้าด่าข้าว่าโง่งั้นเหรอ?” เจียงอาเฉียนที่อยากจะเถียงรู้สึกว่าออร่าของทหารองครักษ์ชุดเกราะสีเงินนั้นแข็งแกร่งขึ้น เขาได้แต่ยิ้มแห้งๆ “ข้าก็แค่โง่ไปหน่อย”

“ตอนนี้เจ้าเปิดเผยใบหน้าของเจ้าออกมาแล้ว เจ้าไม่สามารถทำให้คนอื่นสงสัยได้อีกต่อไปว่าเจ้าคือสีวู่หยา ข้าเกรงว่าจะมีการเปลี่ยนแปลง” ทหารองครักษ์ชุดเกราะสีเงินกล่าว

“จริงๆ งั้นเหรอ?”

“พวกเราต้องระมัดระวังตัวให้มากขึ้น แผนการของพวกเราต้องไร้ที่ติ เจ้าเคยคิดบ้างรึเปล่าว่าหมิงซินอาจจะรู้ทุกอย่างอยู่แล้ว?” ทหารองครักษ์ชุดเกราะสีเงินกล่าว

“...”

‘แผนการของพวกเราไร้ที่ติมาโดยตลอด ผู้ฝึกยุทธจากสิบวิหารต่างก็เชื่อพวกเรา หมิงซินยังมอบหมายภารกิจที่สำคัญให้กับพวกเรา แต่เมื่อคิดดูดีๆ แล้ว ทุกอย่างมันราบรื่นเกินไป’ เจียงอาเฉียนที่ตกใจไม่เคยคิดถึงความเป็นไปได้นี้มาก่อน “จบกัน! พวกเราควรจะทำยังไงดี?!” เขากล่าวอย่างไม่สบายใจ

“รอคอย รอให้เขาตื่น” ทหารองครักษ์ชุดเกราะสีเงินกล่าว

“ข้าไม่รู้จริงๆ ว่าท่านสี่คิดจะทำอะไรกันแน่ เขารู้ว่าข้าโง่ แต่เขาก็ยังให้ข้าทำเรื่องพวกนี้” เจียงอาเฉียนที่เกาหัวกล่าว

ณ วิหารศักดิ์สิทธิ์

“เขาเอาชนะเจ้าได้ด้วยฝ่ามือเพียงสามฝ่ามือ?” หมิงซินที่หายตัวไปปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งตรงหน้าฮัวเจิงหงที่ตอนนี้กำลังคุกเข่าอยู่ในห้องโถง นางที่รายงานเรื่องต่างๆ ถูกถามกลับมา

“ข้าไม่คิดเลยว่าพลังฝึกฝนของเขาจะสูงส่งขนาดนั้น วิธีการของเขาก็ยังดุดันมาก ตอนแรกข้าคิดว่าพลังฝึกฝนของเขานั้นธรรมดาๆ ข้าประมาทไปหน่อยจึงได้เสียเปรียบ โชคดีที่การแข่งขันชิงตำแหน่งแม่ทัพเป็นไปด้วยดี”

“ข้าเกรงว่ามันจะไม่ได้ง่ายขนาดนั้นหรอก” หมิงซินกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ

ฮัวเจิงหงไม่ได้พูดอะไร ไม่ว่าจะยังไง นางก็แพ้ “ข้าไม่คิดเลยว่า...ฉีเชิงจะไม่ใช่สีวู่หยา” นางกล่าวหลังจากที่เวลาผ่านไป

“แล้วเยว่หยางจื่อล่ะ?” หมิงซินที่ขมวดคิ้วถามอย่างประหลาดใจ

“เขาและนกยักษ์เขียวได้รับบาดเจ็บ” ฮัวเจิงหงตอบ

“เหวินหรูชิง กวนจิว” หมิงซินเรียก

ร่างสองร่างปรากฏตัวขึ้นในห้องโถงในทันที พวกเขาโค้งคำนับ

“ฝ่าบาทมีอะไรจะสั่งการ?”

“ประหารเยว่หยางจื่อ” หมิงซินกล่าว

“ข้าเข้าใจแล้ว”

“เจ้าคิดว่าเจ้าศาลาปีศาจลอยฟ้าเป็นใคร?” หมิงซินที่มองดูฮัวเจิงหงหลังจากที่ร่างทั้งสองหายตัวไปถาม

“ข้าคิดว่าเขาเป็นถึงยอดฝีมือปริศนาจากดินแดนที่สาบสูญ” ฮัวเจิงหงที่ก้มหน้าลงกล่าวอย่างไม่เต็มใจ

ความจริงแล้วฮัวเจิงหงยังมีความคิดอื่นอีก แต่เธอกลับไม่กล้าพูดออกมา ความดุดันและความรุนแรงของฝ่ามือทั้งสามนั้นทำให้นางค่อนข้างคุ้นเคย

“ยอดฝีมือปริศนางั้นเหรอ?” หมิงซินขมวดคิ้ว

“ฝ่าบาท ได้โปรดให้ความเป็นธรรมกับข้าด้วย! จานแสงสว่าง 300,000 ปี...ข้า...ข้า...ข้า...” ฮัวเจิงหงที่เงยหน้าขึ้นกล่าว

“หากเจ้ากล้าที่จะเดิมพัน เจ้าก็ต้องเตรียมตัวที่จะพบกับความพ่ายแพ้ เจ้าไม่ใช่เด็กแล้ว” หมิงซินที่ส่ายหัวถอนหายใจกล่าว

“...”

ฮัวเจิงหงที่โค้งคำนับ

“ไปเถอะ ค่อยๆ ทำความเข้าใจยาเม็ดลึกลับนี่” หมิงซินที่โยนยาเม็ดที่เปล่งประกายแสงสีเขียวหยกออกมาอย่างไม่ใส่ใจกล่าว

“ขอบคุณฝ่าบาท” ฮัวเจิงหงที่รับยาเม็ดมากล่าวอย่างดีใจ

“เอาล่ะ ไปเถอะ”

“ค่ะ” ฮัวเจิงหงกล่าวและออกจากห้องโถงไป

หมิงซินหายตัวไปจากห้องโถงทันทีที่ฮัวเจิงหงจากไป