ตอนที่ 1645 พลังที่ท้าทายสวรรค์ (2) (ฟรี)
ตอนที่ 1645 พลังที่ท้าทายสวรรค์ (2) (ฟรี)
ตอนที่ 1645 พลังที่ท้าทายสวรรค์ (2)
การกระทำของหมิงซินนั้นไม่เหมาะสมกับสถานะที่สูงส่งของเขา
‘หมิงซินกำลังวางแผนอะไรอยู่?’
“ท่านอาจารย์?” “ถ้างั้นข้าคงจะต้องขอตัวก่อน...” ซูฮ่องกงที่ขัดจังหวะความคิดของลู่โจวกล่าว
“ไปเถอะ” ลู่โจวโบกมือ
“ท่านอาจารย์! ข้าไม่อยากจะจากท่านไปเลย! พวกเราเพิ่งจะได้พบกัน พวกเรายังไม่มีเวลาพูดคุยกันเลย แต่พวกเราก็ยังคงต้องจากกันอีกแล้ว! ใจของข้าคงจะรับความเจ็บปวดไม่ไหว!” ซูฮ่องกงที่กระโดดเข้าไปกอดขาของลู่โจวกล่าวอย่างกะทันหัน เขามีสีหน้าที่เจ็บปวด
“...”
“ท่านอาจารย์...”
ลู่โจวที่ขนลุกเมื่อได้ฟังคำพูดของซูฮ่องกงขมวดคิ้ว เขาไม่ลังเลที่จะยกขาขึ้นก่อนเตะซูฮ่องกง “ไสหัวไปได้แล้ว”
“ครับ ท่านอาจารย์!” ซูฮ่องกงที่หยุดร้องไห้ในทันทีสูดน้ำมูกกลับเข้าไปในจมูก เขามองดูน้ำตาก่อนจะกล่าว
จากนั้นซูฮ่องกงก็สูดหายใจเข้าลึกๆ ยืดอก เขายืนเอามือไขว้หลังเดินออกไป ทันทีที่เขาเดินออกไป เขาก็ได้เห็นผู้คนมากมายที่ยืนอยู่นอกห้องโถง พวกเขาทั้งหมดมองดูเขาอย่างประหลาดใจ
หยวนเอ๋อ หอยสังข์ จักรพรรดิซางจางที่เป็นผู้ติดตาม จางเหอ หลี่ฉุน และยามทมิฬมากมาย ต่างก็พยายามที่จะกลั้นหัวเราะ พวกเขาดูเหมือนกับกำลังกลั้นขำ
“หัวเราะสิ! หัวเราะออกมาดังๆ เลย! เมื่อไหร่ที่ท่านอาจารย์ของข้ารู้ว่าพวกเจ้าไม่ให้เกียรติข้า คงจะสนุกแน่!” ซูฮ่องกงที่ขมวดคิ้วกล่าว
ทุกคนหยุดหัวเราะในทันที พวกเขาไม่ได้หวาดกลัวหรือประหม่า แต่สีหน้าของพวกเขาดูเหมือนกับว่าจะพูดว่า ‘ทำไมคนคนนี้ถึงได้โง่ขนาดนี้? ทำไมท่านเจ้าศาลาลู่ถึงได้ยอมรับเขาเป็นศิษย์?’
หลังจากที่ซูฮ่องกงพูดจบ เขาก็บินจากไปด้วยสีหน้าที่พึงพอใจ
ทุกคนมองหน้ากัน
“เขาจากไปแล้วงั้นเหรอ?”
“เกิดอะไรขึ้น?”
ลู่โจวที่ในที่สุดก็เดินออกมาจากห้องโถงไม่ได้พูดอะไร เขาเดินไปยังโถงทมิฬ
“ท่านเจ้าศาลาลู่ ทำไมท่านถึงได้ปล่อยเขาไปด้วยล่ะ?” ซวนอี้ที่รีบวิ่งเข้ามาหาถามด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา
“วันนี้เรื่องที่เกิดขึ้นในวิหารซวนอี้ต้องเป็นความลับ ห้ามให้ข่าวนี้รั่วไหลออกไป” ลู่โจวที่ไม่ตอบคำถามกล่าว
“ข้าได้ออกคำสั่งไปแล้ว” ซวนอี้กล่าว
“บางเรื่องข้าไม่สามารถพูดได้ หลังจากที่ถูกข้าตบหน้าไปแล้ว จื่อกวงจีคงจะต้องอับอายขายหน้า เขาคงจะไม่กลับมาที่นี่ในเร็วๆ นี้หรอก” ลู่โจวกล่าว
“พลังของท่านเจ้าศาลาลู่น่าทึ่งจริงๆ! ข้านับถือ!” ซวนอู๋ที่ยิ้มกล่าว
หยวนเอ๋อ หอยสังข์ และจักรพรรดิซางจางที่เป็นผู้ติดตาม อยากจะติดตามลู่โจวกลับไปที่ห้องโถงเต๋าแห่งโถงทมิฬ แต่ลู่โจวไล่พวกเขากลับไป เขาต้องยืนยันเรื่องสำคัญมากเกี่ยวกับเคล็ดวิชาปลุกชีพ
แสงสุดท้ายจากดวงอาทิตย์ส่องเข้ามาในห้องโถงเต๋าในขณะที่ดวงอาทิตย์กำลังตก
ลู่โจวหยิบคัมภีร์ปลุกชีพออกมาก่อนจะวางมันลงตรงหน้าเขา
หลังจากที่เขาชุบชีวิตบุตรสาวของฉินหยวนแล้ว เขาก็ไม่ได้ศึกษาคัมภีร์ปลุกชีพอีก ก่อนหน้านั้นเขาได้พยายามใช้คัมภีร์ปลุกชีพในเพื่อที่จะชุบชีวิตสีวู่หยา ตอนนั้นเขาคิดว่าเขาล้มเหลว แต่ตอนนี้เขาไม่แน่ใจ
ลู่โจววางมือลงบนคัมภีร์ปลุกชีพ จิตสำนึกของเขาเคลื่อนไหว พลังชีวิตพวยพุ่งออกมา
ฟิ้ว!
ตอนนี้ลู่โจวรู้สึกเหมือนกับว่าจิตสำนึกของเขากำลังถูกดึงเข้าไปในกระแสน้ำวนเล็กๆ มันเหมือนกับว่าเขากำลังถูกดึงเข้าไปในความมืดมิดของจักรวาลอันกว้างใหญ่
สภาพแวดล้อมโดยรอบเปลี่ยนไป ความมืดมิดจางหายไป เขาเห็นนกและสัตว์ร้ายมากมาย ดวงดาวมากมายเปล่งประกายบนท้องฟ้า แต่กลับไม่มีดวงจันทร์ นี่คือภาพที่อยู่ในคัมภีร์ปลุกชีพ
“ที่นี่คือที่ไหนกัน?”
ลู่โจวบินผ่านนกและสัตว์ร้ายมากมายในป่า ไม่ว่าเขาจะบินนานหรือเร็วแค่ไหน เขาก็ยังคงไม่สามารถออกไปจากที่นี่ได้ มันเหมือนกับว่าเขากำลังบินอยู่กับที่
‘ฉันอยู่ในคัมภีร์ปลุกชีพงั้นเหรอ?’
ลู่โจวหยุด เขาเรียกจิตสำนึกกลับคืนสู่ร่างกาย
จากนั้นเขาก็ยังคงระดมพลังลมปราณและปลดปล่อยจิตสำนึกออกไป
เหมือนกับก่อนหน้านี้ กระแสน้ำวนเล็กๆ ปรากฏขึ้นอีกครั้ง มันกำลังดึงจิตสำนึกของเขาเข้าไป
ฟิ้ว!
ตอนนี้ลู่โจวอยู่ในห้วงลึกของทะเล มันมืดมาก เขามองไม่ค่อยเห็นอะไร ไม่มีสัตว์ทะเล เขาแหวกว่ายอยู่ในความมืดมิดไม่มีที่สิ้นสุด หลังจากที่เวลาผ่านไป เสียงของผู้มีมลทินก็ดังขึ้นในหูของเขา
“เจ้ากำลังสั่งสอนเต๋าอะไร?” เสียงที่คุ้นเคยตำหนิ
เพราะยังไงซะคัมภีร์ปลุกชีพเคยเป็นของที่ผู้มีมลทินทิ้งเอาไว้ มันบรรจุประสบการณ์การฝึกฝนและความลับของเต๋าที่ยิ่งใหญ่เอาไว้ ความลับนั้นอาจจะเป็นกุญแจสำคัญในการทำลายพันธนาการของสวรรค์และโลกก็ได้
ลู่โจวยังคงบินอยู่ในความมืดมิด และก็เป็นไปตามคาด เขาเห็นวัตถุสี่เหลี่ยมที่เปล่งประกายแสงสีทองอยู่ข้างหน้า
‘ศิลานิยมงั้นเหรอ?’ ลู่โจวที่ใจเต้นยังคงบินไปข้างหน้า
เหมือนกับก่อนหน้านี้ หลังจากที่บินไปได้สักพัก เขาก็ได้ยินเสียงเตือน
“หากเจ้ายังไม่แข็งแกร่งพอ ก็อย่าได้เข้าใกล้!”
“หากเจ้ายังไม่แข็งแกร่งพอ ก็อย่าได้เข้าใกล้!”
“หากเจ้ายังไม่แข็งแกร่งพอ ก็อย่าได้เข้าใกล้!”
ลู่โจวถูกเตือนสามครั้งติดต่อกัน
ในเวลาเดียวกัน ลู่โจวก็รู้สึกได้ถึงพลังที่มองไม่เห็นกำลังขวางทางเขาเอาไว้ ไม่ว่าเขาจะพยายามมากแค่ไหน มันก็เปล่าประโยชน์ สัญชาตญาณบอกเขาว่าความลับของเคล็ดวิชาปลุกชีพอยู่ข้างหน้า
“ฉันจะต้องหยุดอยู่แค่นี้จริงๆ งั้นเหรอ?” ลู่โจวที่มองดูศิลานิยมสีทองด้วยความไม่เต็มใจกล่าว
‘ศิลานิยมในคัมภีร์ปลุกชีพเป็นเพียงแค่ภาพฉายที่ถูกผนึกเอาไว้ในคัมภีร์งั้นเหรอ?’ ลู่โจวใช้ความคิด
“ทะเล? หรือว่าศิลานิยมจะถูกซ่อนอยู่ในทะเล?” ลู่โจวที่นึกถึงคำเตือนทั้งสามคำมองไปรอบๆ
การคาดเดานี้ทำให้ลู่โจวใจเต้น
เขามองดูศิลานิยม บนพื้นผิวแต่ละด้านนั้นมีเก้าช่อง และพวกมันก็ยังคงถูกสลักด้วยตัวอักษรสีทองคำ แต่น่าเสียดาย เขาอยู่ไกลเกินไป เขามองไม่ชัด
ลู่โจวพยายามที่จะเข้าไปใกล้ แต่มันก็เหมือนกับก่อนหน้านี้ เขาไม่สามารถเข้าไปได้
‘หรือว่าตอนที่ผู้มีมลทินตามหาศิลานิยม เขาจะต้องหยุดอยู่แค่ตรงนี้เหมือนกัน? นี่เป็นเพราะความทรงจำของเขาหยุดอยู่ตรงนี้รึเปล่า? ฉันถึงเข้าไปใกล้ไม่ได้’
จากนั้นจิตสำนึกของลู่โจวก็ยังคงกลับคืนสู่ร่างกาย ท้องฟ้าสว่างแล้วในตอนที่เขาลืมตาขึ้น
แสงยามเช้าส่องลงมาที่พื้นห้องโถงเต๋า
ลู่โจวงัวเงียเล็กน้อย มันเหมือนกับว่าเขาได้หลับไปนานและเพิ่งจะตื่นจากความฝัน
“ท้าทายสวรรค์เพื่อที่จะได้พลังที่ท้าทายสวรรค์ เคล็ดวิชาปลุกชีพ...เจ้าเจ็ดฟื้นคืนชีพขึ้นมาแล้วจริงๆ งั้นเหรอ?” เขาพูดพึมพำกับตัวเองหลังจากที่เวลาผ่านไป
ซูฮ่องกงกลับไปยังวิหารศักดิ์สิทธิ์ผ่านเส้นทางอักษรโบราณ
คืนนั้นซูฮ่องกงไม่ได้ไปหาฉีเชิง
ดังนั้นในเช้าวันรุ่งขึ้น ฉีเชิงจึงได้มาที่บ้านพักของซูฮ่องกง
“ท่านซู แม่ทัพแห่งโถงถูเว่ยมาขอเข้าพบ” เสียงหนึ่งดังมาจากด้านนอก
“ไม่!” ซูฮ่องกงที่ปฏิเสธโดยไม่ลังเลกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจ
“เกิดอะไรขึ้น? ทำไมเจ้าถึงได้หงุดหงิดขนาดนี้?” ฉีเชิงที่เดินเข้ามาพร้อมกับมือที่ไขว้หลังทันทีที่ซูฮ่องกงพูดจบถาม
“เจ้าเป็นอะไรไป? เจ้าจะเข้ามาแบบนั้นได้ยังไง? ออกไป!” ซูฮ่องกงที่ตกใจกระโดดขึ้นกล่าว
“แล้วภารกิจที่ข้าได้มอบหมายให้กับเจ้าล่ะ?” ฉีเชิงที่ไม่ได้สนใจซูฮ่องกงนั่งลงถาม
“ข้าทำเสร็จแล้ว เจ้าคิดว่าเจ้าจะหลอกข้าได้งั้นเหรอ?” ซูฮ่องกงกล่าวอย่างจริงจัง
“หืม?” ฉีเชิงที่ดูเหมือนกับว่าจะรู้ว่าซูฮ่องกงนั้นเปลี่ยนไปแล้วกล่าว
“เลิกแผนการชั่วร้ายของเจ้าได้แล้ว! เพื่อเห็นแก่เจ้าวิหาร ข้าไม่อยากให้ความสัมพันธ์ของพวกเราแย่ลง” ซูฮ่องกงกล่าวอย่างจริงจัง
“ข้าไม่เข้าใจที่เจ้าพูด” ฉีเชิงกล่าวอย่างไม่เข้าใจ