ตอนที่ 1615 ท่านอาจารย์คือผู้อยู่เบื้องหลัง (2) (ฟรี)

ตอนที่ 1615 ท่านอาจารย์คือผู้อยู่เบื้องหลัง (2)

“เอ่อ...” ยู่ฉางตงรู้ว่าเขาไม่มีทางหนีพ้นภัยพิบัตินี้ ในเมื่อดูเหมือนกับว่าท่านอาจารย์ของเขาอยากจะใช้โอกาสนี้ทดสอบพลังของเขา เขาจึงคิดว่าเขาควรจะอวดสักหน่อย

ฟิ้ว!

ดาบยืนยาวถูกชักออกมาจากฝัก

‘แบบนี้นี่เอง...’ หลิงเหว่ยหยางยิ้มเมื่อเห็นแบบนั้น

ดาบยืนยาวบินเข้าหาลู่โจว

ลู่โจวที่ใช้นิ้วสองนิ้วปลดปล่อยดาบพลังงานออกมาโจมตีอย่างดุเดือด

“สิ่งมีชีวิตสูงสุด?!” หลิงเหว่ยหยางอุทาน

ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!

ยู่ฉางตงที่หายตัวไป แต่ก็น่าเสียดาย ดาบพลังงานของลู่โจวยังคงตามเขาทัน เขารู้สึกเหมือนกับว่ามิติรอบๆ ตัวเขานั้นถูกจำกัด

ลู่โจวโบกมือ กระบี่พลังงานสลายไปหลังจากที่เวลาผ่านไป

เคร้ง!

ดาบยืนยาวร่วงลงสู่พื้นดิน

การต่อสู้จบลง

ทุกคนมองดูลู่โจวกับยู่ฉางตง พวกเขาอยากจะเห็นผลลัพธ์ของการต่อสู้

ลู่โจวกับยู่ฉางตงดูเหมือนกับจะปกติดี แต่ไม่นานนักก็มีเสียงดังขึ้น มันคือเสียงที่เกิดจากการที่เสื้อคลุมสีเขียวของยู่ฉางตงฉีกขาด

“วิชาดาบที่ยอดเยี่ยม! ยอดเยี่ยมมาก!” หลี่ฉุนที่ตบมืออีกครั้งกล่าวอย่างตื่นเต้น

“เจ้าไม่มีธุระอะไรที่นี่” ซวนอี้ขมวดคิ้ว

“ครับ” หลี่ฉุนที่หันหลังกลับไปมองดูอยู่หลายครั้งด้วยสีหน้าที่ไม่เต็มใจกล่าว

ลู่โจวไม่ได้พูดอะไร เขามองดูยู่ฉางตงอย่างเงียบๆ

“ข้ารู้เพียงแค่การใช้ดาบเล็กๆ น้อยๆ เมื่ออยู่ต่อหน้าท่านแล้ว วิชาของข้าล้วนไม่มีความหมาย” ยู่ฉางตงกล่าว

“วิชากระบี่ของข้าก็ไม่ได้เรื่องเหมือนกัน!” ยู่เฉิงไห่กล่าวเสริม

พวกเขาทั้งสองคนต่างก็ดูถูกตัวเองและยกยอลู่โจว

“ช้าก่อน!” หลิงเหว่ยหยางที่ยกมือขึ้นกล่าวหลังจากที่เวลาผ่านไป

ทุกคนมองดูหลิงเหว่ยหยาง

“พวกเจ้ารู้จักกันงั้นเหรอ?” หลิงเหว่ยหยางถาม

“ท่านคงจะล้อเล่นแน่ๆ ข้ากับศิษย์น้องมาจากเก้าดินแดน พวกเราจะไปรู้จักคนจากดินแดนแห่งความว่างเปล่าได้ยังไง?” ยู่เฉิงไห่ตอบ

“เจ้าเป็นอาจารย์ของพวกเขางั้นสินะ?” หลิงเหว่ยหยางถามด้วยแววตาที่ลึกล้ำ

‘และก็เป็นไปตามคาด!’ ซวนอี้คิดในใจ

“ข้ามีชีวิตอยู่มานานแล้ว พวกเจ้ามัวเล่นตลกอะไรต่อหน้าข้าได้? พวกเจ้าคิดว่าข้าดูไม่ออกงั้นเหรอ?” หลิงเหว่ยหยางที่ไม่ได้รอให้ลู่โจวตอบกล่าว

“ในอดีตข้าเคยทิ้งเคล็ดวิชาการฝึกฝนเอาไว้สองเล่ม เล่มหนึ่งคือวิชาอนุสรณ์สรวงสวรรค์แห่งความมืด อีกเล่มหนึ่งคือปฐมฟื้นฟู” ลู่โจวที่ในที่สุดก็พูดกล่าว

“การที่ท่านจะสร้างเคล็ดวิชาที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ออกมาได้ การที่ท่านจะเป็นถึงสิ่งมีชีวิตสูงสุดนั้นไม่ใช่เรื่องแปลก แต่ข้าอยากรู้ว่าคนอย่างท่านปรากฏตัวขึ้นในดินแดนแห่งความว่างเปล่าตั้งแต่เมื่อไหร่? ทำไมข้าถึงได้ไม่เคยได้ยินชื่อของท่าน?” หลิงเหว่ยหยางที่พยักหน้ากล่าว

“ข้าได้ยินมาว่าในอดีตจักรพรรดิฟ้าเคยพ่ายแพ้ในการแข่งขันสิบวิหารและถูกบังคับให้ออกจากดินแดนแห่งความว่างเปล่า เจ้าได้เดินทางไปยังมหาสมุทรไม่มีที่สิ้นสุดและพักอยู่ในดินแดนที่สาบสูญไปแห่งหนึ่ง 100,000 ปี ผ่านไปแล้ว ไม่ต้องพูดถึงข้าเลย เจ้ารู้จักเจ้าสำนักแห่งสิบวิหารทั้งหมดด้วยเหรอ?” ลู่โจวกล่าวอย่างใจเย็น

ตอนนี้ยามทมิฬรู้สึกประหม่ามาก

‘ท่านอาจารย์คิดจะต่อต้านจักรพรรดิฟ้าแบบนั้นเลยงั้นเหรอ?’ ยู่เฉิงไห่กับยู่ชางตงตกใจ

“เจ้าพูดถูก แบบนั้นข้าจึงได้กลับมา” หลิงเหว่ยหยางที่ไม่ได้โกรธถอนหายใจ

“ข้าก็กลับมาเหมือนกัน”

‘...’ ซวนอี้ถอนหายใจเมื่อได้ยินคำพูดของลู่โจว บางทีเขาอาจจะเป็นคนเดียวที่เข้าใจความหมายของคำพูดของลู่โจว

“ในเมื่อท่านเป็นถึงสิ่งมีชีวิตสูงสุด ท่านก็ควรจะประลองกับสิ่งมีชีวิตสูงสุด ในเมื่อท่านเป็นถึงอาจารย์ของพวกเขา งั้นข้าขอประลองกับท่าน” หลิงเหว่ยหยางกล่าว

“ผู้ชนะถูกตัดสินไปแล้ว ไม่จำเป็นต้องประลอง” ลู่โจวส่ายหัว

“ผู้ชนะถูกตัดสินไปแล้ว? พวกเรายังไม่เริ่มต้นต่อสู้เลยด้วยซ้ำ แล้วผู้ชนะจะถูกตัดสินได้ยังไง?” หลิงเหว่ยหยางงุนงง

“หากเจ้าจำไม่ได้ ก็กลับไปคิดดู” ลู่โจวที่ยืนเอามือไขว้หลังกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ

หลิงเหว่ยหยางขมวดคิ้ว แสงสว่างปรากฏขึ้นในมือของเขา พลังลมปราณมากมายมารวมตัวกัน

“หลินเหว่ยหยาง ความจำของท่านแย่ลงจริงๆ” ซวนอี้กล่าว

“หืม? เจ้าก็คิดว่าข้าจะแพ้ให้กับเขางั้นเหรอ?” หลิงเหว่ยหยางถาม

“ข้าหมายความว่าท่านน่ะแพ้ไปแล้ว” ซวนอี้กล่าว

“พิสูจน์สิ”

วู้!

ดอกบัวสีเขียวขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นใต้เท้าของหลิงเหว่ยหยาง มันครอบคลุมพื้นที่ของจัตุรัสทั้งหมด เพียงแค่เขากระทืบเท้าเบาๆ จัตุรัสทั้งหมดก็คงจะถูกทำลาย เขาหยุดนิ่งและรอคอยการตอบสนองจากลู่โจว เพราะยังไงซะสถานะและพลังของเขานั้นสูงส่ง

ลู่โจวที่แตะพื้นดินเบาๆ พลังศักดิ์สิทธิ์และพลังเต๋าแห่งสวรรค์แผ่ขยายออกไปยังดอกบัวสีเขียว

หลิงเหว่ยหยางที่มองดูลู่โจวขมวดคิ้ว

ผู้ฝึกยุทธมีการรับรู้และความจำที่ดีเยี่ยม พวกเขาก็เหมือนกับผู้เล่นหมากรุก ไม่ว่าจะเป็นผู้แพ้หรือผู้ชนะ พวกเขาก็ยังจำทุกการเคลื่อนไหวที่พวกเขาทำได้ ในเกมที่พวกเขาประทับใจ พวกเขายังสามารถฉายภาพซ้ำในหัวได้

หลิงเหว่ยหยางก็ไม่ต่างกัน แต่น่าเสียดาย ความทรงจำนี้นั้นเก่าแก่มาก มันผ่านมานานกว่า 100,000 ปี แล้ว เขาต้องใช้เวลาในการนึก เขาไม่สามารถอธิบายความรู้สึกแปลกๆ ของตัวเองได้ เขามองดูดอกบัวสีเขียวใต้เท้าของเขา

“เอาไว้ค่อยพบกันใหม่” หลิงเหว่ยหยางที่มองดูลู่โจวด้วยสีหน้าที่ซับซ้อนกล่าวเมื่อดอกบัวสีเขียวหายไป เขาไม่แน่ใจ แต่เขาก็ไม่อาจปฏิเสธได้