ตอนที่ 1590 ศิษย์ทรยศ? (2) (ฟรี)

ตอนที่ 1590 ศิษย์ทรยศ? (2)

‘เอ่อ...ท่านไม่ใช่ผู้มีมลทินอยู่แล้วเหรอ?’

“การที่ท่านจะกลับมาครั้งนี้คงจะต้องทำให้ดินแดนแห่งความว่างเปล่าสนใจแน่ ครั้งนี้ท่านอย่าได้ไปยุ่งเกี่ยวกับสิบวิหารหรือวิหารศักดิ์สิทธิ์เลย” เจี๋ยจิ่นอันที่พูดอย่างช่วยไม่ได้กล่าว

“เจ้ากำลังดูถูกข้างั้นเหรอ?” ลู่โจวถาม

“ไม่ๆๆ ไม่ต้องคิดมากขนาดนั้นหรอก ข้าแค่เตือนท่านว่าอย่าได้ดูถูกหมิงซิน” เจี๋ยจิ่นอันที่ตกใจเล็กน้อยกล่าว

ภาพความพ่ายแพ้ของผู้มีมลทินปรากฏขึ้นในหัวของลู่โจว เขาเงียบลง ตอนนั้นดินแดนแห่งความว่างเปล่าต้องสูญเสียสิ่งมีชีวิตสูงสุดไปสี่คนถึงจะสามารถปราบผู้มีมลทินได้ แบบนี้แสดงว่าหมิงซินนั้นไม่ธรรมดา ยิ่งไปกว่านั้นในดินแดนแห่งความว่างเปล่าไม่ได้มีเพียงแค่หมิงซินเท่านั้น ยังคงมีสิบวิหารและจักรพรรดิจากดินแดนที่สาบสูญไป

ลู่โจวคิดว่าการที่ศิษย์ของเขาจะถูกจับตัวไปก่อนหน้านี้ก็ยังคงไม่ใช่เรื่องเลวร้ายไปซะทีเดียว

“มีอะไรอีกรึเปล่า?” ลู่โจวที่เห็นว่าเจี๋ยจิ่นอันมีสีหน้าที่กังวลถามหลังจากที่ตั้งสติได้

“ไม่มี” เจี๋ยจิ่นอันหัวเราะแห้งๆ

“หากมีโอกาส ข้าจะมาที่ดินแดนแห่งหุบเหวอันยิ่งใหญ่อีกครั้ง” ลู่โจวกล่าวจบก็กระทืบเท้าลงบนพื้นดินก่อนจะบินขึ้นไปหาคนอื่นๆ เขาพาพวกเขาไปยังเส้นทางอักษรโบราณ

“เขาไม่เปลี่ยนไปเลยจริงๆ ข้าไม่รู้ว่านี่คือโชคดีหรือโชคร้ายกันแน่? ในอดีตมีคนมากมายที่ทรยศพวกเรา ข้าหวังว่าท่านจะไม่ตายอีก” เจี๋ยจิ่นอันที่มองดูพวกเขาจนกระทั่งหายลับไปจากขอบฟ้าถอนหายใจ เขากล่าวพึมพำ

“ถุย! ข้าไม่น่าจะใช้คำว่า ‘อีก’ เลย!” เจี๋ยจิ่นอันบ้วนน้ำลาย

จากนั้นเจี๋ยจิ่นอันก็หันหลังกลับไป เขาถอนหายใจ

“เจี๋ยจิ่นอัน” เสียงที่ดูจริงจังดังขึ้นข้างๆ หูของเขา

เสียงนั้นเหมือนกับว่ามาจากนรก มันทำให้เจี๋ยจิ่นอันหวาดกลัว “ใครน่ะ?!” เขาหันกลับไปถามอย่างรวดเร็ว ดวงตาของเขาเบิกกว้าง

ร่างหนึ่งปรากฏตัวขึ้น เมื่อแสงสว่างจางหายไป ปีกสีขาวบริสุทธิ์ที่เปล่งประกายแสงศักดิ์สิทธิ์ก็ยังคงปรากฏขึ้นตรงหน้าเจี๋ยจิ่นอัน

“ฝ่าบาท?!” เจี๋ยจิ่นอันอุทาน

จักรพรรดิจื่อหยุนมองดูเจี๋ยจิ่นอันอย่างเงียบๆ

“ข้าแค่มาเดินเล่น ทำไมท่านถึงได้มาที่นี่ด้วยล่ะ?” เจี๋ยจิ่นอันกล่าวด้วยความรู้สึกผิด

จักรพรรดิจื่อหยุนยังคงมองดูเจี๋ยจิ่นอันอย่างเงียบๆ

“ข้ากลับไปเดี๋ยวนี้แหละ” เจี๋ยจิ่นอันเกาหัว เขาถอดหน้ากากออก

“ถึงแม้ว่าเจ้าจะเคยติดตามผู้มีมลทินมาก่อน แต่ข้าก็ยังไม่เคยสนใจเจ้า” จักรพรรดิจื่อหยุนกล่าวอย่างกะทันหัน

เจี๋ยจิ่นอันหยุดเคลื่อนไหว เขาไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไร

“ข้าเคารพคนที่แข็งแกร่ง แต่ข้าจะไม่มีวันทนต่อคนทรยศ” จักรพรรดิจื่อหยุนกล่าว

“ข้าจงรักภักดีต่อดินแดนแห่งหุบเหวอันยิ่งใหญ่มานานแล้ว ข้าไม่เคยทรยศต่อดินแดนแห่งหุบเหวอันยิ่งใหญ่” เจี๋ยจิ่นอันที่ใจสั่นขมวดคิ้ว

“จริงเหรอ?”

“ข้าขอสาบานต่อสวรรค์!”

“เจ้าคิดว่าข้าไม่รู้เรื่องที่เจ้าปลอมแปลงข้อความจากจักรพรรดิขาวงั้นเหรอ?” จักรพรรดิจื่อหยุนถาม

เจี๋ยจิ่นอัน: “...”

“ข้าไม่เข้าใจว่าท่านกำลังพูดถึงอะไร?” เจี๋ยจิ่นอันกล่าว

“ช่างเถอะ อีกไม่นานเจ้าก็จะเข้าใจเอง” จักรพรรดิจื่อหยุนยิ้มอย่างลึกลับ

จากนั้นจักรพรรดิจื่อหยุนก็โบกมือ

ยอดฝีมือสี่คนจากเผ่าขนนกที่ยืนอยู่ข้างหลังจักรพรรดิจื่อหยุนเปล่งประกายแสงศักดิ์สิทธิ์ ออร่าของพวกเขานั้นไม่ธรรมดา

“ผนึกพลังฝึกฝนของเจี๋ยจิ่นอันและขังเขาเอาไว้ในคุก รอคำสั่งต่อไป” จักรพรรดิจื่อหยุนกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ

“ครับ”

หนึ่งวันต่อมา

ณ เสาหลักแห่งหายนะจีหมิง

เกราะป้องกันน้ำแข็งที่สูงตระหง่านยังคงตั้งตระหง่านอยู่

“รออยู่ที่นี่” ลู่โจวที่นั่งอยู่บนหลังวิซาร์ดปรากฏตัวขึ้น

“ครับ”

ลู่โจวบินไปข้างหน้าเพียงลำพัง เขามองดูเสาหลักแห่งหายนะที่สู.เสียดฟ้า เห็นได้ชัดว่ามันเก่าลงเมื่อเทียบกับครั้งล่าสุดที่เขามาที่นี่ เมื่อเขามาถึงทะเลสาบวงแหวน เขาก็มองดูเกราะป้องกันน้ำแข็งด้วยความงุนงง “เจ้าหญิงซาง” เขาเรียก

ไม่มีเสียงตอบกลับใดๆ

ลู่โจววางมือลงบนเกราะป้องกันน้ำแข็ง ความร้อนจางๆ จากมือของเขากำลังจะละลายมัน...

ฟิ้ว!

ร่างหนึ่งที่สวมชุดยาวพุ่งลงมาจากยอดเกราะป้องกันน้ำแข็งและโจมตี

ลู่โจวเงยหน้าขึ้น เขาใช้มือเปล่ารับมือกับการโจมตีนั้น

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!

น้ำมากมายกระเซ็นขึ้นไปบนท้องฟ้าก่อนจะพุ่งออกไปทุกทิศทุกทางเหมือนกับลูกศรน้ำ

ลู่โจวรับมือกับการโจมตีของเจ้าหญิงซางอย่างใจเย็น

“เป็นเจ้างั้นเหรอ?!” เจ้าหญิงซางที่หยุดโจมตีหลังจากที่เวลาผ่านไปมองดูลู่โจวอย่างประหลาดใจ

“100 ปี ผ่านไป เจ้าก็ยังคงหลบซ่อนตัวอยู่ในเกราะป้องกันน้ำแข็ง” ลู่โจวกล่าวอย่างใจเย็น

“100 ปี ผ่านไป พลังฝึกฝนของท่านพัฒนาขึ้นมากขนาดนี้เลยเหรอ?”

“ผู้คนมักจะพัฒนาตัวเองอยู่เสมอ” ลู่โจวตอบ

“ท่านเป็นคนทำลายเสาหลักแห่งหายนะ ข้าจึงต้องระมัดระวังตัว” เจ้าหญิงซางกล่าว

“เพื่อที่จะไม่ให้ท้องฟ้าถล่มลงมาน่ะเหรอ?” ลู่โจวเงยหน้าขึ้นมองดูเกราะป้องกันน้ำแข็งที่สูงตระหง่าน นางสร้างเกราะป้องกันน้ำแข็งที่สูงขนาดนี้ขึ้นมาก็เพื่อที่จะช่วยพยุงท้องฟ้าและป้องกันไม่ให้มันถล่มลงมา ใครจะไปรู้ล่ะว่ามันจะได้ผลรึเปล่า? แต่วิธีการของนางนั้นค่อนข้างไร้สาระ

“ท่านมาที่นี่ทำไมอีกกัน? ท่านไม่มีธุระอะไรที่นี่” เจ้าหญิงซางถาม

“จักรพรรดิแดงอยู่ที่ไหน?” ลู่โจวถามอย่างตรงไปตรงมา

“อย่าได้พูดถึงเขาต่อหน้าข้า” เจ้าหญิงซางที่ขมวดคิ้วอย่างรุนแรงเมื่อได้ยินคำว่า ‘จักรพรรดิแดง’ กล่าวอย่างไม่พอใจ

“เขาอยู่ที่ไหน?” ลู่โจวถามอีกครั้ง

“ข้าบอกว่าอย่าได้พูดถึงเขาต่อหน้าข้า!” เจ้าหญิงซางโกรธมากขึ้น

“เจ้าเกลียดเขามากงั้นเหรอ?”

“ข้าเกลียดเขา!”

“ด! ข้าจะไปหาเรื่องเขา” ลู่โจวกล่าว

“ท่านจะไปหาเรื่องเขางั้นเหรอ?” เจ้าหญิงซางขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ

ลู่โจวพยักหน้า

“งั้นท่านก็รีบไปหาเขาสิ! เขาอยู่ที่ทะเลเพลิงใต้” เจ้าหญิงซางที่ดูเหมือนกับเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่ถูกหลอกได้ง่ายกล่าวหลังจากที่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

“ทะเลเพลิงใต้?”

“ปู่เหว่ยหยาง จักรพรรดิฟ้า บอกว่าอีกไม่กี่วันคนคนนั้นอาจจะไปที่ดินแดนแห่งความว่างเปล่า ท่านต้องรีบแล้ว!” เจ้าหญิงซางกล่าว