ตอนที่ 1585 ผู้มีมลทินสิบสี่กลีบ (ฟรี)

ตอนที่ 1585 ผู้มีมลทินสิบสี่กลีบ

เฟยตันที่ได้ยินคำว่า ‘จงหยุด’ รู้สึกเหมือนกับว่าวิญญาณกำลังสั่นสะเทือน สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

นาฬิกาทรายแห่งกาลเวลาตั้งตระหง่านอยู่ตรงกลาง สายฟ้าสีน้ำเงินมากมายพุ่งออกมา เพียงพริบตาเดียว หุบเขาหอมหมื่นลี้ก็ยังคงถูกปกคลุมไปด้วยแสงสีน้ำเงิน

ดอกไม้ ต้นไม้ ภูเขา แม่น้ำ และสัตว์ร้าย หยุดนิ่ง

เป้าหมายแรกของลู่โจวคือเฟยตัน ในเมื่อเฟยตันเป็นถึงราชาเทพ เขาจึงควรจะเป็นคนแรกที่จะหลุดพ้นจากผลของนาฬิกาทรายแห่งกาลเวลา

ลู่โจวหายตัวไปและปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเฟยตันที่ตอนนี้สีหน้าที่หวาดกลัวของเขาหยุดนิ่ง เขายกมือขึ้น และแล้วอาวุธนิรนามก็ปรากฏออกมา

ฟิ้ว!

อาวุธนิรนามฉีกมิติ

เพียงแค่การโจมตีเพียงครั้งเดียวก็เพียงพอแล้ว

ลู่โจวเก็บนาฬิกาทรายแห่งกาลเวลากลับไป แและเมื่อเวลากลับมาเดินอีกครั้ง

ไม่มีใครเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น สิ่งที่พวกเขาเห็นมีเพียงแค่ผลลัพธ์ เฟยตันที่ลอยอยู่กลางอากาศมีรูขนาดใหญ่ที่หน้าอก

เลือดสดๆ ไหลออกมาจากรูอย่างต่อเนื่อง

“ท่านแม่ทัพ!” เผ่าขนนกที่ได้รับบาดเจ็บมองดูแม่ทัพของพวกเขาด้วยสีหน้าที่หวาดกลัว แม่ทัพผู้มีชัยได้รับบาดเจ็บ

เผ่าขนนกมากมายบินเข้าหาเฟยตัน

แต่เฟยตันกลับยกมือขึ้นห้ามไม่ให้พวกเขาเข้าใกล้

เผ่าขนนกมองดูเฟยตันอย่างไม่เข้าใจ พวกเขาไม่รู้ว่าทำไมแม่ทัพคนนี้ถึงได้หยุดพวกเขา?

การต่อสู้หยุดลง

เฟยตันหันกลับไปมองลู่โจวอย่างช้าๆ

ตอนนี้ลู่โจวกลับมาเป็นปกติแล้ว ดวงตาของเขาไม่ได้เป็นสีน้ำเงิน และก็ไม่มีสายฟ้าสีน้ำเงิน แต่เขาก็ยังคงดูสง่างามและน่าเกรงขาม

“ท่าน...ท่านมาทำอะไรที่นี่?” เฟยตันที่ตอนนี้สูญเสียความโอหังไปทั้งหมดมองดูลู่โจวอย่างเคารพ

“???”

เผ่าขนนกยิ่งงุนงงมากขึ้น

“จักรพรรดิจื่อหยุนส่งเจ้ามาที่นี่งั้นเหรอ?” ลู่โจวถามอย่างใจเย็น

“จักรพรรดิจื่อหยุนพาเผ่าขนนกไปเฝ้าดินแดนแห่งหุบเหวอันยิ่งใหญ่ ตลอด 100,000 ปี ที่ผ่านมา ไม่เคยมีอะไรผิดพลาด หลังจากที่เสาหลักแห่งหายนะตุนซางถล่มลงมา ดินแดนแห่งหุบเหวอันยิ่งใหญ่และดินแดนแห่งความว่างเปล่าต่างก็เป็นกังวลเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงของผืนดิน เมื่อครู่ข้าสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่ชัดเจนในหุบเขาหอมหมื่นลี้ ข้าจึงได้มาดู แต่ท่าน...” เฟยตันที่ใช้นิ้วกดจุดฝังเข็มเพื่อที่จะห้ามเลือดส่ายหัวด้วยสีหน้าที่เหมือนกับว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้

เฟยตันรู้สึกเสียใจมาก หากเขารู้ว่าผู้มีมลทินอยู่ที่นี่ ต่อให้เขาจะถูกฆ่าตาย เขาก็คงจะไม่มาที่นี่ แต่น่าเสียดาย ความเสียใจนั้นไม่อาจย้อนกลับได้ได้

“ข้าจะไปเอาเรื่องกับจักรพรรดิจื่อหยุนเง” ลู่โจวกล่าว

“ท่านพอจะเมตตาและปล่อยพวกเราไปได้รึเปล่า? ข้าไม่ได้ตั้งใจจะล่วงเกินท่าน” เฟยตันขอร้องด้วยสีหน้าที่กังวล

เฟยตันรู้ถึงความยิ่งใหญ่ของชายตรงหน้าเขา อีกฝ่ายคือมหาอำนาจที่เคยครอบครองดินแดนแห่งความว่างเปล่า ราชาเทพอย่างเขาจะไปเทียบได้ยังไง? เขาเป็นเพียงแค่แสงจากหิ่งห้อย ส่วนอีกฝ่ายคือดวงจันทร์

เผ่าขนนกคนอื่นๆ ตกตะลึงกับท่าทางที่อ่อนน้อมถ่อมตนของแม่ทัพของพวกเขา

“รังฉินหยวนเป็นคนของข้า ข้าจะเมตตาพวกเจ้าได้ยังไง?” ลู่โจวที่มองดูฉินหยวนหันไปมองเฟยตันด้วยสีหน้าที่ไม่เปลี่ยนแปลงไป

‘ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? ที่รังฉินหยวนจะมีผู้สนับสนุนที่แข็งแกร่งแบบนี้? แย่แล้ว’ เฟยตันที่ใจสั่นมองดูฉินหยวน เขาคิดในใจ

“ข้ายินดีที่จะขอโทษรังฉินหยวน” เฟยตันที่คิดอยู่ครู่หนึ่งกล่าว เขาหันหลังกลับไป “ข้าขอโทษสำหรับคำพูดและการกระทำของข้าเมื่อครู่” เขากล่าวอย่างจริงจัง

“หากคำขอโทษมีประโยชน์อย่างที่เจ้าว่า แล้วการที่พวกเราจะเป็นคนที่แข็งแกร่งจะมีความหมายอะไรกัน?” ใครบางคนพึมพำ

เฟยตันเริ่มรู้สึกตื่นตระหนก

ลู่โจวยังคงจ้องมองไปที่เฟยตัน เขาฆ่าเผ่าขนนกไปมากมาย แต่น่าเสียดาย เขาไม่ได้รับแต้มบุญ บางทีอาจจะเป็นเพราะการอัปเกรดระบบ เผ่าขนนกจึงไม่ถูกนับว่าคู่ควรกับรางวัล ไม่ว่าจะยังไง เขาจะปล่อยเฟยตันไปง่ายๆ ได้ยังไง? เขาไม่ใช่คนใจบุญ การที่เขาจะปล่อยเฟยตันไปเพียงเพราะคำขอโทษนั้นเป็นไปไม่ได้

“เจ้าอยากให้ข้าไว้ชีวิตเจ้างั้นเหรอ?” ลู่โจวถาม

“ได้โปรดเมตตาข้าด้วย!” เฟยตันโค้งคำนับอีกครั้ง เขากล่าวอย่างเคารพ

“ข้ามีสามเงื่อนไข” ลู่โจวกล่าว

“ได้โปรดบอกข้ามาเถอะ” เฟยตันที่เห็นความหวังรีบกล่าว

“หนึ่ง มอบไข่มุกจิตวิญญาณของเจ้ามา สอง เจ้ากับเผ่าขนนกคนอื่นๆ ต้องอยู่ที่นี่ พวกเจ้าจะไปไหนไม่ได้ สาม ทำความสะอาดสถานที่แห่งนี้และทำให้หุบเขาหอมหมื่นลี้กลับมาเป็นเหมือนเดิม” ลู่โจวกล่าว

“หลังจากนั้นข้าจะไปที่ดินแดนแห่งหุบเหวอันยิ่งใหญ่เพื่อที่จะไปเอาเรื่องกับจักรพรรดิจื่อหยุน” ลู่โจวพูดต่อก่อนที่เฟยตันจะได้พูดอะไร

เฟยตัน: “...”

พูดง่ายๆ ก็คือเงื่อนไขทั้งสามข้อนั้นไม่ต่างอะไรกับการทิ้งพลังฝึกฝนของเขาและทำให้เขากลายเป็นทาส!

เฟยตันรู้สึกอึดอัดมาก

“เจ้าไม่เต็มใจสินะ?” ลู่โจวที่เห็นว่าเฟยตันกำลังลังเลถาม

“ข้าตกลง! ข้าตกลง!” เฟยตันที่ตกใจรีบกล่าว

“ท่านแม่ทัพ!”

“ทำไมกัน?!”

เผ่าขนนกมากมายร้องไห้ พวกเขาไม่เข้าใจว่าทำไมเฟยตันถึงได้ยอมตกลงกับเงื่อนไขที่ไร้สาระแบบนี้?

“หุบปาก!” เฟยตันที่ทนต่อความเจ็บปวดตะโกน

“ในเมื่อพลังฝึกฝนของพวกเจ้าค่อนข้างสูง ข้าจะจำกัดพลังฝึกฝนของพวกเจ้าเอาไว้ก่อน เพื่อที่จะป้องกันไม่ให้เกิดเรื่องวุ่นวาย” ลู่โจวที่บินขึ้นไปบนท้องฟ้ากล่าวอย่างชัดถ้อยชัดคำ

“หา???”

เผ่าขนนกเงยหน้าขึ้นมอง

วู้!

ลู่โจวแสดงพลังอวตารออกมา

ไม่มีใครสามารถคาดเดาความสูงของพลังอวตารได้ พลังอวตารมากกว่าครึ่งนั้นสูงตระหง่านอยู่เหนือเมฆ แต่พวกเขามองเห็นดอกบัว แท่นดอกบัวนั้นมีเส้นผ่านศูนย์กลางเกือบ 1,000 ฟุต กลีบดอกบัวสิบสี่กลีบหมุนวนอยู่รอบๆ ตัวมัน

“สิบสี่กลีบ!”

กลีบดอกบัวแต่ละกลีบเปล่งประกายแสงสีน้ำเงิน ดอกบัวนั้นดูเหมือนกับว่าจะสามารถปกคลุมท้องฟ้าได้

พลังอวตารยกมือขึ้น ผนึกฝ่ามือที่มีตัวอักษรสีทอง ‘ผนึก’ ก็ปรากฏออกมา

มันคือผนึกพันธนาการของเต๋า

ผนึกพันธนาการขนาดใหญ่ตกลงมาใส่เผ่าขนนกก่อนที่พวกเขาจะทันได้หลบหนี เส้นชีพจรและพลังลมปราณของพวกเขาทั้งหมดถูกจำกัด

เฟยตันพยายามที่จะต่อต้านพลังพันธนาการโดยสัญชาตญาณ แต่พลังงานนั้นแข็งแกร่งเกินกว่าที่เขาคาดการณ์เอาไว้ เพื่อที่จะรักษาชีวิตเอาไว้ เขาจึงยอมแพ้

ปัง!

ไข่มุกจิตวิญญาณของเฟยตันบินขึ้นไปบนท้องฟ้า

ฉินหยวนที่เห็นสิบสี่กลีบตื่นเต้นมากจนพูดไม่ออก

ส่วนคนของศาลาปีศาจลอยฟ้าและศิษย์จากภูเขาหยาดน้ำค้างต่างก็มีสีหน้าที่ว่างเปล่า

วู้!

พลังอวตารหายตัวไป

‘สมกับเป็นไข่มุกจิตวิญญาณของราชาเทพ’ ลู่โจวที่ลอยตัวอยู่กลางอากาศมองดูไข่มุกจิตวิญญาณในมือ เขาคิดในใจ

“พักผ่อนกันก่อนเถอะ อีกสามวันพวกเราจะไปที่ดินแดนแห่งหุบเหวอันยิ่งใหญ่” ลู่โจวที่เก็บไข่มุกจิตวิญญาณไปมองลงไปข้างล่าง

เฟยตัน: “...”

“ครับ!” ทุกคนโค้งคำนับ

“ข้าสาบานว่าจะติดตาม...ท่านเจ้าศาลาลู่ตลอดไป!” ฉินหยวนกล่าวเสริม

ฉินหยวนต้องฝืนกลืนคำว่า ‘ผู้มีมลทิน’ ลงไป ‘เขาคือท่านเจ้าศาลาลู่ เขาคือท่านเจ้าศาลาลู่ เขาคือท่านเจ้าศาลาลู่’ นางคิดในใจ

เพราะยังไงซะเรื่องสำคัญก็ยังคงต้องพูดสามครั้ง

จากนั้นฉินหยวนก็บินไปหาบุตรสาวของนาง

“การปลุกคนตายนั้นไม่ต่างอะไรกับการท้าทายสวรรค์ แต่ผู้มีมลทินกลับทำได้!” ฉินหยวนที่มองดูบุตรสาวของนางที่ตอนนี้กำลังไอเบาๆ นึกถึงอดีตด้วยความตกตะลึง นางกอดบุตรสาวและร้องไห้ออกมา

ทุกคนถอนหายใจ

“ผู้มีมลทินกลับมาแล้ว...” เฟยตันที่ร่อนลงสู่พื้นดินด้วยสีหน้าที่ตกตะลึงและไม่อยากจะเชื่อเมื่อเห็นแบบนั้นมองไปรอบๆ เขาพบว่าลู่โจวหายตัวไปแล้ว เขาพึมพำ

เฟยตันเซถอยหลังเหมือนกับเผ่าขนนกคนอื่นๆ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนพื้นดิน

เผ่าขนนกที่ตอนนี้พลังฝึกฝนถูกจำกัดแล้วก็เหมือนกับคนแก่ที่อ่อนแอ พวกเขารู้สึกเวียนหัวและไม่สบายตัว พวกเขาเซไปมา