ตอนที่ 1550 จักรพรรดิฟ้า (1) (ฟรี)

ตอนที่ 1550 จักรพรรดิฟ้า (1)

ยู่เฉิงไห่กับยู่ฉางตงบินออกจากหุบเขาหอมหมื่นลี้เคียงข้างกัน พวกเขาบินไปยังเมืองหลวงตะวันตก ลั่วหยาง

เมืองหลวงตะวันตกดูเหมือนกับว่าจะไม่ได้รับผลกระทบใดๆ จากการต่อสู้ ทุกอย่างดูปกติดี “จากที่เจ้าสี่บอก ท่านอาจารย์กับยอดฝีมือคนนั้นสู้กันที่เมืองทางตอนเหนือของเมืองหลวงตะวันตก แล้วท่านอาจารย์จะไปไหนกัน?” ยู่เฉิงไห่ถาม

“ถามดูก็รู้แล้ว” ยู่ฉางตงกล่าว เขาบินไปยังโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง โรงเตี๊ยมที่ผู้ฝึกยุทธจากเมืองหลวงตะวันตกมารวมตัวกัน ยู่เฉิงไห่จึงไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องติดตามเขาไป

ณ โรงเตี๊ยม

“ตั้งแต่ผู้ฝึกยุทธดอกบัวทองคำมาที่นี่ พวกเราก็ไม่ได้อยู่อย่างสงบสุขอีกเลย” ใครบางคนถอนหายใจ

“พวกเราจะทำยังไงได้ล่ะ? ในเมื่อเทพได้ลงมาแล้ว ถึงแม้ว่าพวกเขาจะสร้างความเสียหายมากมายระหว่างการต่อสู้ แต่สุดท้ายแล้วพวกเขาก็ยังคงไม่ได้ทำอะไรมนุษย์ธรรมดาๆ อย่างพวกเรา”

ผู้ฝึกยุทธที่ได้เห็นการต่อสู้คิดว่าการที่พวกเขาจะเรียกตัวเองว่ามนุษย์ธรรมดานั้นเป็นเรื่องที่ถูกต้องแล้ว เพราะยังไงซะยอดฝีมือเหล่านั้นก็ยังคงเหมือนกับเทพเจ้าเมื่อเทียบกับพวกเขา

“ข้าได้ยินมาว่าเทพทั้งสองคนนั้นสู้กันตั้งแต่ดินแดนฮั่นไปจนถึงตุนซางในดินแดนที่ไม่รู้จัก ข้าได้ยินมาอีกว่าพวกเขาทำลายเสาหลักแห่งหายนะที่นั่น ข้าไม่แน่ใจว่าเรื่องนั้นจะเป็นความจริงรึเปล่า?”

“ปกติแล้วไม่มีใครกล้าที่จะเข้าใกล้เสาหลักแห่งหายนะตุนซาง ที่นั่นมีมหาเซียนแปลกประหลาดคนหนึ่งคอยเฝ้าอยู่”

“มหาเซียนจะเป็นยังไง? เมื่อเทียบกับเทพแล้ว พวกเขาก็คงจะเป็นเพียงแค่มดปลวก”

“พี่ชาย สิ่งที่ท่านพูดก่อนหน้านี้เป็นความจริงรึเปล่า?” ยู่ฉางตงที่ชินกับเหตุการณ์แบบนี้นั่งลงที่โต๊ะตัวหนึ่ง

“เป็นความจริง” ชายคนนั้นเหลือบมองยู่ฉางตง

“พลังอวตารทั้งสองร่างนั้นมีลักษณะยังไง?” ยู่ฉางตงถาม

“พี่ชาย ท่านไม่รู้งั้นเหรอ? วันนั้นมีคนมากมายที่ได้เห็น! พลังอวตารหนึ่งร่างนั้นมีสีน้ำเงิน อย่าได้แปลกใจไปเลย พวกเราก็ไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนเช่นกัน ยิ่งไปกว่านั้นมันยังคงเป็นพลังอวตารหมื่นภพอีกด้วย พวกเราไม่เคยเห็นพลังอวตารหมื่นภพ พวกเราได้แค่อ่านเจอในตำราก็เท่านั้น ส่วนพลังอวตารอีกร่างหนึ่งนั้นมีสีดำ เจ้าของน่าจะเป็นผู้ฝึกยุทธดอกบัวดำ ยังไงซะพวกเขาทั้งสองก็ยังคงเป็นถึงสิ่งมีชีวิตสูงสุด การที่พวกเราจะวัดความสูงของพวกเขานั้นเป็นไปไม่ได้ พวกเขาสูงเกินกว่าที่พวกเราจะมองเห็น!” ชายคนนั้นกล่าวอย่างตื่นเต้น

ยู่ฉางตงขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ท่านแน่ใจแล้วรึ? ว่าพวกเขาไปที่ตุนซาง?” ยู่เฉิงไห่ที่นั่งลงข้างๆ ยู่ฉางตงถาม

“ข้าไม่รู้ว่าพวกเขาจะไปที่ตุนซางรึเปล่า ข้าแค่ได้ยินมาแบบนั้น แต่การที่พวกเขาจะไปที่ดินแดนที่ไม่รู้จักนั้นเป็นเรื่องจริง เพราะยังไงซะมีเพียงแค่ดินแดนที่ไม่รู้จักเท่านั้นแหละที่จะสามารถรองรับการต่อสู้ในระดับนั้นได้ หากพวกท่านอยากจะยืนยัน พวกท่านก็แค่ไปที่ดินแดนที่ไม่รู้จัก การต่อสู้ในระดับนั้นจะต้องทิ้งร่องรอยเอาไว้มากมาย แค่พระราชวังในเมืองทางตอนเหนือก็ยังคงถูกทำลายจนราบเป็นหน้ากลอง” ชายคนนั้นกล่าว

ยู่เฉิงไห่กับยู่ฉางตงมองหน้ากัน

“แต่ข้าแนะนำให้พวกท่านอย่าหาเรื่องใส่ตัวจะดีกว่า ที่เสาหลักแห่งหายนะตุนซางมีมหาเซียนแปลกประหลาดคนหนึ่งคอยเฝ้าอยู่” ชายคนนั้นกล่าว

“มหาเซียนแปลกประหลาดงั้นเหรอ?” ยู่เฉิงไห่ถามอย่างไม่เข้าใจ

“คนประหลาดคนนั้นชอบชักชวนให้คนอื่นๆ จากไป หากพวกเขาไม่ยอมจากไป พวกเขาก็จะถูกลากเข้าไปในบ้านของเขา พวกเขาจะต้องถูกบังคับให้ฟังหลักการใช้ชีวิตของเขาเป็นเวลาครึ่งวัน หากพวกเขายังคงไม่ยอมจากไป พวกเขาก็จะถูกฆ่าและฝังอยู่ข้างๆ บ้านของเขา ท่านไม่คิดว่าคนแบบนั้นแปลกประหลาดรึไง?”

“ยังไงเขาก็ไม่ใช่บรรพบุรุษของข้า ท่านจะพูดอะไรก็ได้” ยู่เฉิงไห่กล่าว

“อะไรกัน?” ชายคนนั้นขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ

“ลาก่อน” ยู่ฉางตงที่ลุกขึ้นยืนกำหมัดคำนับชายคนนั้น

พวกเขาทั้งสองออกจากสถานีถ่ายทอดและรีบไปยังเส้นทางอักษรโบราณ

“พวกเราจะไปที่ดินแดนที่ไม่รู้จักจริงๆ งั้นเหรอ?” ยู่เฉิงไห่ถาม

“ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว”

“ตกลง”

ยู่เฉิงไห่กับยู่ฉางตงบินไปได้สองชั่วโมง ในเมื่อพวกเขาไม่รู้จักเส้นทางอักษรโบราณในดินแดนฮั่น พวกเขาจึงกลับไปที่ศาลาปีศาจลอยฟ้าก่อนจะใช้เส้นทางอักษรโบราณที่นั่นเดินทางไปยังเสาหลักแห่งหายนะตุนซาง

พวกเขาทั้งสองสัมผัสได้ถึงความปั่นป่วนในเส้นทางอักษรโบราณ เห็นได้ชัดว่าเส้นทางอักษรโบราณนั้นได้รับความเสียหาย โชคดีที่พวกเขามาถึงตุนซางได้อย่างปลอดภัย

พวกเขาทั้งสองตกใจเมื่อเห็นภาพตรงหน้า

นอกจากเส้นทางอักษรโบราณที่พวกเขามาถึงและพื้นที่เล็กๆ ใกล้ๆ กับพวกเขาแล้ว ที่นี่ถูกทำลายราบเป็นหน้ากลอง

“ดูเหมือนกับว่าการต่อสู้จะดุเดือดมาก” ยู่เฉิงไห่ขมวดคิ้ว

“หากคุณหนูจ้าวไม่ได้เสริมความแข็งแกร่งให้กับเส้นทางอักษรโบราณนี้ ข้าเกรงว่าพวกเราคงมาที่นี่ไม่ได้แน่” ยู่ฉางตงพยักหน้า

“พวกเราต้องหาโอกาสให้นางซ่อมแซมมัน” ยู่เฉิงไห่ก้มหัวลงมองดูเส้นทางอักษรโบราณ

จากนั้นพวกเขาทั้งสองก็บินขึ้นไปบนท้องฟ้า

“ศิษย์พี่ใหญ่...” ยู่ฉางตงที่ลอยตัวอยู่กลางอากาศมองไปยังเสาหลักแห่งหายนะตุนซางด้วยความตกใจ

ยู่เฉิงไห่ก็ตกใจเช่นกันกับภาพที่เห็น

“เสาหลักแห่งหายนะถล่มลงมาจริงๆ?”

พวกเขาทั้งหมดได้รับการยอมรับจากเสาหลักแห่งหายนะ ดังนั้นพวกเขาจึงรู้จักเสาหลักแห่งหายนะมากที่สุด พวกเขารู้ว่าเสาหลักแห่งหายนะนั้นแข็งแกร่งแค่ไหน

“สิ่งมีชีวิตสูงสุดน่ากลัวกว่าที่ข้าคิด” ยู่เฉิงไห่พึมพำ

“ข้ารู้สึกอยากรู้อยากเห็น หากท่านอาจารย์เป็นถึงสิ่งมีชีวิตสูงสุด ทำไมท่านถึงได้ยังต้องหลบซ่อนตัวอยู่ในหุบเขาหอมหมื่นลี้ด้วย?” ยู่ฉางตงไม่เข้าใจ

“หรือบางที...ท่านอาจจะอยากจะเป็นเหมือนกับเจียงเหวินซู?” ยู่เฉิงไห่กล่าว

พวกเขาทั้งสองบินวนเวียนอยู่รอบๆ ซากปรักหักพังสองครั้งก่อนจะมั่นใจว่านี่เป็นผลลัพธ์จากการต่อสู้ระหว่างสิ่งมีชีวิตสูงสุด

“แย่แล้ว แบบนี้แสดงว่ามหาเซียนต้วนมู่...” ยู่เฉิงไห่กล่าวอย่างกะทันหัน

ยู่เฉิงไห่ไม่ได้พูดจบประโยค แต่มันก็ยังคงชัดเจน

“ในเมื่อเสาหลักแห่งหายนะตุนซางถล่มลงมาแล้ว ข้าเกรงว่าเขาคงจะไม่รอดแล้วล่ะ” ยู่ฉางตงกล่าว

“ศิษย์น้องสามตามหาญาติของเขาจนเจอ แต่น่าเสียดาย ตอนนี้เขากลับต้องสูญเสียญาติเพียงคนเดียวไป” ยู่เฉิงไห่ถอนหายใจ

“อย่าได้พูดเรื่องนี้กับศิษย์น้องสามเลย เดี๋ยวเขาจะเสียใจ” ยู่ฉางตงกล่าว

ยู่เฉิงไห่พยักหน้า

พวกเขาทั้งสองมองไปยังหุบเหว ในเมื่อพวกเขาไม่พบร่องรอยใดๆ ของท่านอาจารย์ในตุนซาง

“ที่นั่นมีหลุม มันน่าจะเป็นเพราะการต่อสู้”

พวกเขาทั้งสองเคยไปที่เสาหลักแห่งหายนะตุนซางมาก่อน พวกเขาจำได้ว่าที่นั่นมีต้นไม้และพืชพันธุ์ต่างๆ มากมาย แต่มันก็ยังคงไม่มีหลุมขนาดใหญ่อย่างนี้ เห็นได้ชัดว่ามันเพิ่งจะก่อตัวขึ้นมา