บทที่ 360 ทำให้สองคนคลั่งไคล้มากขึ้น

เมื่อฉือเฟยฉือเดินออกมาหลังจากล้างมือ สาวใช้ก็ชงกาแฟมาเสิร์ฟเรียบร้อยแล้ว เขาจึงเดินตรงไปที่ห้องอาหาร นั่งจิบกาแฟรออย่างสบายอารมณ์

ผ่านไปไม่นาน ทั้งสามคนที่เดินขึ้นไปชั้นบนก็เดินออกจากห้องพักมาเจอกันตรงบันได พวกเขาสบตากันแวบหนึ่งก่อนจะเดินลงมาข้างล่างพร้อมกัน

โซดะ อิคุมิถอนหายใจ "ก็แค่ไปเช็กดูให้แน่ใจ ไม่เห็นจะเสียเวลาอะไรเท่าไหร่เลยแฮะ"

"ใช่ครับ แต่ในห้องที่จัดไว้ให้ผม ผมดันไปเจอของอันตรายซุกอยู่ใต้หมอนน่ะสิครับ" ฮาคุบะ ซางุรุเอ่ยขึ้น

"ช่างบังเอิญจังเลยนะ" โซดะ อิคุมิพูดกลั้วหัวเราะ "ฉันเองก็เจอเหมือนกันค่ะ ดูเหมือนเจ้าภาพจะใจดีเตรียมอุปกรณ์สำหรับใช้เข่นฆ่ากันเองไว้ให้พวกเราพร้อมสรรพเลยล่ะ"

"เอ่อ..." สาวใช้ อิชิฮาระ อากิ ที่ยืนอยู่ใกล้ๆ เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหวาดๆ "มีของอันตรายซ่อนอยู่ในห้องงั้นเหรอคะ?"

"อ้อ ไม่มีอะไรหรอกค่ะ" โซดะ อิคุมิกวาดสายตามองไปรอบๆ "แล้วคุณฉือล่ะคะ?"

"อยู่ที่ห้องอาหารค่ะ" สาวใช้ตอบ

...

ภายในห้องอาหาร ศพของโอกามิ ชูคุเซน ร่างของหุ่นจำลอง และส่วนหัวที่ยังคงมีเครื่องบันทึกเสียงเชื่อมต่ออยู่ ทั้งหมดนั้นยังคงนอนระเกะระกะอยู่บนพื้น

บนโต๊ะอาหารมีถาดวางเหยือกกาแฟและถ้วยกาแฟจัดเตรียมไว้พร้อม

ที่ข้างโต๊ะ ชายหนุ่มในชุดดำนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ พลางยกกาแฟขึ้นจิบด้วยท่าทางสงบนิ่ง

เมื่อโคนันและอีกสองคนเดินมาถึงหน้าประตูห้องอาหาร และได้เห็นภาพตรงหน้า พวกเขาก็ถึงกับพูดไม่ออกไปตามๆ กัน

แต่ในฐานะนักสืบ การต้องมาเห็นใครสักคนนั่งจิบกาแฟอยู่ข้างๆ ศพมันก็ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจอะไรนักหรอก เพียงแต่ออร่าความผ่อนคลายสบายอารมณ์ที่แผ่ออกมาจากตัวฉือเฟยฉือ มันช่างดูขัดกับบรรยากาศอันน่าสยดสยองของห้องนี้ซะจนทำให้พวกเขาต้องยืนอึ้งไปชั่วขณะ...

"ดูเหมือนพวกเราควรจะหาอะไรมาคลุมศพของคุณโอกามิสักหน่อยนะ" ฮาคุบะ ซางุรุเอ่ยขึ้น พลางเดินเข้าไปหาฉือเฟยฉือแล้วดึงเก้าอี้มาทรุดตัวลงนั่ง

"ก็จริงนะคะ" โซดะ อิคุมิก้าวเดินไปรินกาแฟ ก่อนจะหันไปถามโคนัน "หนุ่มน้อย รับสักถ้วยไหมจะ จะได้แก้เซ็ง?"

"ครับ!" โคนันพยักหน้ารับ และเดินไปนั่งลงที่เก้าอี้อีกฝั่งของฉือเฟยฉืออย่างรู้หน้าที่

"พวกคุณล้างมือกันหรือยังครับ?" ฉือเฟยฉือเอ่ยถาม

"เรียบร้อยแล้วค่ะ" โซดะ อิคุมิตอบ

"ผมล้างตั้งแต่อยู่ข้างบนแล้วล่ะครับ" ฮาคุบะ ซางุรุหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูเวลา "นี่ก็ปาเข้าไปตีหนึ่งกว่าแล้ว ไม่รู้ว่าพวกนั้นจะกลับมากันหรือยัง ผมชักอยากจะลองเอาคำตอบนั้นไปใช้ดูแล้วสิครับ"

คำตอบที่เขาหมายถึงก็คือปริศนาที่ซ่อนอยู่ในรหัสลับนั่นเอง

"ไม่เอาน่าๆ" โซดะ อิคุมิยื่นถ้วยกาแฟที่รินเสร็จแล้วให้โคนันพร้อมกับรอยยิ้ม "พวกเราต้องรอให้ตัวละครเอกของฉากนี้ปรากฏตัวพร้อมหน้าพร้อมตากันก่อนสิคะ"

เมื่อเห็นว่าทุกคนมารวมตัวกันอยู่ที่นี่ สาวใช้ก็เดินตามเข้ามาในห้องอาหาร หล่อนยืนแอบอยู่ตรงมุมห้อง พลางแอบเหงื่อตกในใจกับท่าทีทองไม่รู้ร้อนของพวกนักสืบเหล่านี้

บางที พวกนักสืบนี่คงไม่ใช่คนปกติธรรมดาๆ กันจริงๆ นั่นแหละ...

ในช่วงเวลาที่เหลือ ฮาคุบะ ซางุรุ โซดะ อิคุมิ และโคนัน ต่างก็ไม่มีอะไรทำ นอกเสียจากการนั่งจิบกาแฟเป็นเพื่อนฉือเฟยฉือ เพื่อรอคอยให้กลุ่มคนที่เดินทางไปสำรวจสะพานแขวนกลับมา

เมื่อเห็นทั้งสามคนนั่งเบื่อ ยกกาแฟดื่มแก้วแล้วแก้วเล่า สาวใช้จึงขอตัวหลบฉากกลับเข้าไปในห้องครัวเพื่อชงกาแฟมาเพิ่มให้

หลังจากนั่งกร่อยกันอยู่เกือบครึ่งชั่วโมง ในที่สุดโมกิ ฮารุฟุมิ และ 'โมริ โคโกโร่' ก็เดินทางกลับมา พร้อมกับหอบเอาข่าวใหญ่ติดมือมาด้วย

"อะไรนะ?!" โซดะ อิคุมิอุทานด้วยความตกใจ "คุณพี่เซ็นมะเสียชีวิตแล้วงั้นเหรอ?"

คนสองคนร่วมมือกันวางแผนลวงให้กลุ่มนักสืบมาติดกับ คนหนึ่งลงมือฆ่าอีกคน แล้วจากนั้นตัวเองก็ดันมาตายตามไปซะงั้น นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย? คิดจะใช้ชีวิตของตัวเองมาท้าทายพวกเขางั้นเหรอ?

ฮาคุบะ ซางุรุแอบประหลาดใจเล็กน้อย แต่แล้วเขาก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ทันควันว่า เซ็นมะ คาซึโยะยังต้องการให้พวกเขาสืบหาคำตอบจากรหัสลับนั่นอยู่ หล่อนไม่มีทางยอมมาตายง่ายๆ แบบนี้แน่ๆ เพราะฉะนั้น...

โซดะ อิคุมิเองก็ตระหนักถึงความจริงข้อนี้ได้เช่นกัน หล่อนจึงหลุบตาลงต่ำ

วางแผนแกล้งตายเพื่อแฝงตัวเข้าไปซ่อนอยู่ในเงามืด และคอยจับตาดูทุกฝีก้าวของพวกเราสินะ...

"อืม..." โมกิ ฮารุฟุมิเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งขรึม "รถคันนั้นโดนตุกติกน่ะ ทันทีที่เปิดไฟหน้ารถ รถก็ระเบิดบึ้มขึ้นมาทันทีเลย..."

ฮาคุบะ ซางุรุและโซดะ อิคุมิหันมาสบตากันแวบหนึ่ง

โซดะ อิคุมิหันไปส่งยิ้มให้โมกิ ฮารุฟุมิ "คุณโมกิคะ..."

"คุณโมริคร้าบ~" ฮาคุบะ ซางุรุก็ส่งยิ้มให้ 'โมริ โคโกโร่' เช่นกัน

โมกิ ฮารุฟุมิ: "..."

คุโรบะ ไคโตะ: "..."

เฮ้ยๆ...

ทำไมสองคนนี้ถึงได้ทำหน้าตาเหมือนกำลังวางแผนชั่วร้ายอยู่แบบนั้นล่ะน่ะ?

มันพิลึกกึกกือเกินไปแล้วนะ เกิดเรื่องอะไรขึ้นตอนที่คนพวกนี้อุดอู้อยู่แต่ในคฤหาสน์หรือเปล่าเนี่ย?

โคนันเข้าใจความหมายเบื้องหลังรอยยิ้มเหล่านั้นในทันที เขาแอบหัวเราะคิกคักอยู่ในใจ

โดนสปอยล์คำตอบจนอดใช้สมองไขคดีเอง คนพวกนี้ก็เลยกะจะลากอีกสองคนที่เหลือให้หมดสนุกตามไปด้วยงั้นสิ?

แต่จะว่าไป รอยยิ้มของพวกเขามันแฝงไปด้วยรังสีอำมหิตมากเกินไปหรือเปล่านะ? ดูๆ ไปแล้วเหมือนพวกซาดิสต์ไม่มีผิดเลยแฮะ

ยินดีด้วยนะพี่ฉือเฟยฉือ พี่เพิ่งจะปั่นหัวคนให้บ้าเพิ่มขึ้นมาได้อีกสองคนแล้วล่ะ

พอลองมานั่งคิดดู ตัวเขาเองต้องทนใช้ชีวิตอยู่ใต้ร่มเงาความน่ากลัวของฉือเฟยฉือมาตั้งนานนม มีอาการจิตตกวิกฤตไปแค่ครั้งสองครั้งเอง แถมสภาพจิตใจในตอนนี้ก็ยังปกติดีอยู่ เรียกได้ว่าเขาอึดถึกทนสุดๆ ไปเลยไม่ใช่หรือไง!

"ทริกที่คนร้ายใช้ก็คือ..." ฮาคุบะ ซางุรุเปิดฉากสปอยล์เนื้อหาทันทีอย่างไร้ความปรานีและตรงไปตรงมา

พอฮาคุบะ ซางุรุพูดจบ โดยไม่ปล่อยให้อีกสองคนได้มีโอกาสอ้าปากทักท้วง โซดะ อิคุมิก็รีบสปอยล์ต่อทันควัน "เพราะฉะนั้น ตัวคนร้ายก็จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก..."

เมื่อเห็นทั้งสองคนสนุกสนานกับการแกล้งคนอื่นขนาดนี้ โคนันก็รู้สึกว่ามันถึงเวลาที่เขาต้องระบายความอัดอั้นตันใจของตัวเองออกมาบ้างแล้วล่ะ "ส่วนรหัสลับข้อนี้น่ะ คำตอบก็คือ..."

หลังจากที่โคนันเฉลยจนเสร็จสรรพ ฮาคุบะ ซางุรุก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกระซิบสำทับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "อ้อ พี่เฟยฉือส่งอีกาไปแจ้งตำรวจให้มาช่วยพวกเราเรียบร้อยแล้วล่ะครับ"

นั่นก็หมายความว่า พวกเขาไม่จำเป็นต้องมานั่งกังวลเรื่องวิธีหนีออกไปจากที่นี่เลยสักนิดงั้นเหรอ?

โมกิ ฮารุฟุมิเอื้อมมือจะหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบตามสัญชาตญาณ แต่มือของเขากลับชะงักค้างอยู่กลางอากาศ เขาเกือบจะลืมไปเลยว่าตัวเองยังไม่ได้ล้างมือ เขาจึงเก็บซองบุหรี่เข้ากระเป๋าด้วยความหงุดหงิด "นี่พวกเธอ ฉันว่ามันจะเกินไปหน่อยแล้วมั้ง? ฉันกับคุณโมริอุตส่าห์ยอมเหนื่อยเดินทางไปสำรวจสะพานแขวน ต่อให้พวกเธอจะเจอเบาะแสอะไรเข้า อย่างน้อยก็ช่วยรอให้พวกเรากลับมาสรุปสถานการณ์ตรงนี้ก่อนสิ แล้วค่อยมาช่วยกันวิเคราะห์และพิสูจน์ข้อสันนิษฐานพร้อมๆ กัน..."

"แหม ต้องขอโทษด้วยนะคะ" โซดะ อิคุมิยิ้มบางๆ พลางเหลือบมองฉือเฟยฉือแวบหนึ่ง "ก็คุณฉือนั่นแหละค่ะที่เป็นคนโพล่งคำตอบออกมาตรงๆ สปอยล์พวกเราซะหมดเปลือกตั้งแต่แรก ฉันก็เลยแค่รู้สึกว่าต้องลากพวกคุณสองคนมาหมดสนุกเป็นเพื่อนกันก็เท่านั้นเองค่ะ"

"โอ้?" โมกิ ฮารุฟุมิหันขวับไปจ้องฉือเฟยฉือทันที เขามองว่าหมอนี่แหละคือตัวทำลายกฎเหล็กที่รู้กันเฉพาะในแวดวงนักสืบจนย่อยยับ

ฉือเฟยฉือเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉย "ถ้าผมไม่ชิงบอกไปก่อน พวกคุณก็คงจะคิดว่าผม ฮาคุบะ แล้วก็โคนัน กำลังสงสัยว่าพวกคุณคือคนร้ายน่ะสิครับ"

โซดะ อิคุมิ: "..."

มันก็จริงอย่างที่หมอนี่พูดแฮะ...

หล่อนเริ่มจะนึกเสียใจขึ้นมาตงิดๆ แล้วล่ะ ที่ตอนนั้นดันเกิดอยากรู้อยากเห็นว่าฉือเฟยฉือไปเจออะไรเข้า จนสุดท้ายความอยากรู้อยากเห็นของหล่อนก็ถูกดับสิ้นไม่เหลือชิ้นดีแบบนี้

"แต่ทว่า ปัญหาในตอนนี้ก็คือ" แววตาของฮาคุบะ ซางุรุเริ่มจริงจังขึ้นมาอีกครั้ง "คุณพี่เซ็นมะแกล้งตายแล้วแอบไปซ่อนตัวอยู่แบบนี้ พวกเราควรจะนั่งรอให้ตำรวจมาถึงแล้วค่อยเริ่มค้นหา หรือว่า..."

"ล่อหล่อนให้ออกมาเองเลยดีกว่าครับ" โมกิ ฮารุฟุมิมองไปที่นาฬิกาในห้องอาหาร "พวกเราก็มีเหยื่อล่อชั้นดีอยู่แล้วไม่ใช่เหรอครับ?"

"แล้วใครจะเป็นคนรับหน้าที่ตกเบ็ดล่ะครับ?" ฮาคุบะ ซางุรุกวาดสายตามองทุกคนในห้อง "ไม่มีใครรับประกันได้หรอกนะครับว่าคุณพี่เซ็นมะจะลงมือทำร้ายทุกคนหรือเปล่าหลังจากที่หล่อนรู้คำตอบแล้ว โดยเฉพาะถ้าเราต้องการจะล่อหล่อนให้ออกมา คนคนนั้นก็ต้องยอมทำอะไรบางอย่างเพื่อให้หล่อนร้อนรนจนทนไม่ไหว แถมยังต้องเผชิญหน้ากับหล่อนตรงๆ อีก เพราะงั้น คนที่รับหน้าที่เป็นเหยื่อล่อจะตกอยู่ในสถานการณ์ที่อันตรายที่สุดเลยนะครับ..."

ฉือเฟยฉืออดไม่ได้ที่จะปรายตามองไปทางโคนัน

โคนันสัมผัสได้ถึงสายตาอันหนาวเหน็บที่จับจ้องมา เขาเงยหน้าขึ้นแล้วพูดด้วยสีหน้าเอือมระอา "ทำไมพี่ต้องชอบส่งผมไปเป็นเหยื่อล่อคนร้ายอยู่เรื่อยเลยฮะ?"

"โอ้?" ฮาคุบะ ซางุรุแอบประหลาดใจเล็กน้อย "พี่เฟยฉือชอบส่งเธอไปเป็นเหยื่อล่อคนร้ายบ่อยๆ งั้นเหรอครับ? โหดร้ายจังแฮะ"

"จะว่าไป ฉันเคยได้ยินมาว่าตอนที่จับตัวคนร้ายคดีกราดยิงตำรวจต่อเนื่องได้ ก็มีเด็กคนนึงคอยช่วยดึงความสนใจของคนร้ายไว้เหมือนกันนะ แล้วจากนั้นชายหนุ่มนัยน์ตาสีม่วงก็โผล่มาจู่โจมทีเผลอ" โซดะ อิคุมิเอ่ยแซวติดตลก "คุณฉือคะ การปล่อยให้เด็กตัวเล็กๆ ต้องไปเผชิญหน้ากับอาชญากรเนี่ย มันโหดร้ายทารุณเกินไปหน่อยมั้งคะ"

"เด็กช่วยทำให้คนร้ายลดความระแวดระวังลงได้ง่ายที่สุดครับ" ฉือเฟยฉือจ้องเขม็งไปที่โคนันด้วยสายตาเย็นชา

ตามโครงเรื่องดั้งเดิม มันก็เป็นหน้าที่ของโคนันอยู่แล้วที่จะต้องเป็นคนล่อคนร้ายออกมา แล้วไอ้เด็กนี่จะมาเล่นใหญ่อะไรตรงนี้กันฮะ?

โคนัน: "..."

เขาแอบระแวงว่าฉือเฟยฉือกกำลังใช้สายตาข่มขู่บังคับให้เขาตอบตกลงอยู่แน่ๆ

เขาอยากจะล้มโต๊ะแล้วประกาศกร้าวว่าเขาจะไม่ยอมเล่นตามเกมของฉือเฟยฉืออีกต่อไปแล้วจริงๆ เลย แต่ทว่า...

"ที่พี่เฟยฉือพูดมาก็มีเหตุผลนะครับ" ฮาคุบะ ซางุรุกล่าว "การเผชิญหน้ากับเด็กมันช่วยทำให้คนร้ายลดความระแวดระวังลงได้ง่ายจริงๆ นั่นแหละ เดี๋ยวพอโคนันคุงล่อคนร้ายมาถึงที่นี่ พวกเราก็แค่แอบซุ่มอยู่ข้างนอกประตู คอยระวังความปลอดภัยให้เขาก็สิ้นเรื่อง"

"เผลอๆ พวกเราอาจจะลองตะล่อมถามวิธีหนีออกไปจากที่นี่จากคุณพี่เซ็นมะได้ด้วยนะคะ" โซดะ อิคุมิเห็นดีเห็นงามด้วย

"ถ้าอย่างนั้น หนุ่มน้อย..." โมกิ ฮารุฟุมิหันไปมองโคนัน กะจะเอ่ยปากถามว่าโคนันมั่นใจไหม หรือรู้สึกหวาดกลัวหรือเปล่า อะไรทำนองนั้น...

"ผมรู้แล้วล่ะน่า!" โคนันพูดด้วยสีหน้าเอือมระอาขั้นสุด ไอ้คนพวกนี้ เมื่อกี้นี้ยังรุมประณามว่าฉือเฟยฉือโหดร้ายทารุณอยู่หยกๆ แต่พอมาตอนนี้กลับแท็กทีมมารุมกดขี่ข่มเหงเขาซะงั้น หน้าไม่อายกันจริงๆ โหดเหี้ยมยิ่งกว่าฉือเฟยฉือซะอีก เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "จะให้ผมเป็นคนล่อหล่อนออกมามันก็ไม่มีปัญหาหรอกครับ แต่ตราบใดที่พวกพี่ยังมีชีวิตอยู่ คุณพี่เซ็นมะก็ต้องระแวดระวังตัวแจแน่นอน เพราะงั้น ช่วยกรุณาทำตามบทละครที่หุ่นจำลองบอกไว้เถอะครับ พวกพี่ทุกคนช่วยแกล้งตายไปก่อนก็แล้วกัน"

"ฉากเข่นฆ่ากันเองงั้นเหรอ? แบบนั้นพวกเราคงต้องจัดการกับคุณอากิก่อนล่ะนะ หล่อนไม่ควรมาเห็นภาพเหตุการณ์ที่น่าสยดสยองแบบนั้นหรอกค่ะ" โซดะ อิคุมิกล่าว ก่อนจะหันไปมองฉือเฟยฉือ "หลังจากนั้น เป้าหมายแรกของฉันก็คือคุณฉือค่ะ"

"ซวยหน่อยนะคร้าบ" ฮาคุบะ ซางุรุก็มองไปที่ฉือเฟยฉือด้วยเช่นกัน "ผมเองก็อยากจะกำจัดพี่เฟยฉือเป็นคนแรกเหมือนกันล่ะครับ"

โมกิ ฮารุฟุมิหัวเราะในลำคอ "ดูเหมือนทุกคนจะมีความคิดเห็นตรงกันเลยแฮะ ฉันเองก็อยากจะเลือกคุณฉือเป็นเป้าหมายเหมือนกัน สสรุปว่าเราจะร่วมมือกันรุมถล่มเขาดี หรือว่าจะต่างคนต่างใช้แผนของตัวเองดีล่ะ?"

โคนันหัวเราะแห้งๆ พลางเหลือบมองฉือเฟยฉือ ตอนนี้หมอนี่กลายเป็นศัตรูสาธารณะของเหล่านักสืบไปซะแล้วล่ะ

สีหน้าของฉือเฟยฉือยังคงไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด เขาซดกาแฟจนหมดแล้ววางถ้วยลงบนโต๊ะ ก่อนจะเอ่ยเตือน "ต่างคนต่างใช้แผนของตัวเองไม่ได้หรอกครับ พวกคุณต้องเตรียมบทละครให้พร้อมสรรพก่อน สคริปต์มันจะได้ไม่มั่วซั่วพิลึกพิลั่น"

คนอื่นๆ: "..."

นี่หมอนี่จะรับมุกตลกหรือเล่นตามน้ำกับคนอื่นเขาบ้างไม่ได้เลยหรือไงฮะ?

อยู่ดีๆ ก็วกกลับมาคุยเรื่องจริงจังด้วยน้ำเสียงเย็นชาหน้าตายแบบนี้ มันดูไม่น่ารักเอาซะเลย...

ช่างเถอะ เล่นก็เล่นสิ

โซดะ อิคุมิ ฮาคุบะ ซางุรุ และโมกิ ฮารุฟุมิ เดินแยกตัวไปแอบเป่ายิ้งฉุบกันอยู่ข้างๆ เพื่อตัดสินว่าใครจะได้สิทธิ์ในการเป็นคน 'ฆ่า' ฉือเฟยฉือ

ส่วน 'โมริ โคโกโร่' หรือก็คือคุโรบะ ไคโตะ ไม่ว่าจะในฐานะตัวจริงหรือตัวปลอมก็ไม่เหมาะที่จะเข้าไปร่วมวงด้วยอยู่แล้ว เขาจึงทำได้เพียงยืนทำตัวเป็นมนุษย์ล่องหนอยู่ข้างๆ เท่านั้น

โคนันที่ต้องรับบทเป็นเด็กน้อยผู้ทำหน้าที่ล่อเซ็นมะ คาซึโยะออกมาในตอนจบ ก็ไม่มีสิทธิ์เข้าร่วมสนุกด้วยเหมือนกัน ซึ่งมันก็แอบน่าเสียดายอยู่นิดหน่อยล่ะนะ

ความจริงแล้ว เขาต่างหากล่ะคือคนที่คู่ควรกับสิทธิ์ในการเป็นคนฆ่าฉือเฟยฉือมากที่สุด...

การเป่ายิ้งฉุบจบลงอย่างรวดเร็ว โซดะ อิคุมิชูมือที่เป็นรูป 'กรรไกร' ให้สหายศึกอีกสองคนดู ก่อนจะหันมาส่งยิ้มให้ฉือเฟยฉือ "ฉันชนะค่ะคุณฉือ ฉันอนุญาตให้คุณจัดแจงบทละครการตายของตัวเองได้ตามใจชอบเลยค่ะ"

"น่าเสียดายจังนะครับ" ฮาคุบะ ซางุรุพูดปนรอยยิ้ม "อุตส่าห์เป็นคนพาพี่เฟยฉือมาแท้ๆ ผมควรจะได้เป็นคนส่งพี่เขาเดินทางไปปรโลกด้วยตัวเองซะหน่อย"

"คุณโซดะครับ" ฉือเฟยฉือหันไปพูดกับโซดะ อิคุมิ "เดี๋ยวผมจะไปจัดการกับคุณอากิเอง คุณก็หาโอกาสเดินตามมาละกัน อ้อ แล้วก็ช่วยส่งฮาคุบะไปทัวร์นรกด้วยนะครับ โดยใช้อ้างเหตุผลว่าเขาเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดน่ะ"

รอยยิ้มบนใบหน้าของฮาคุบะ ซางุรุถึงกับแข็งค้างไปทันที

จากนั้นฉือเฟยฉือก็หันมาสบตากับฮาคุบะ ซางุรุ "มาด้วยกัน ก็ต้องไปด้วยกันสิครับ"

ฮาคุบะ ซางุรุ: "..."

คุโรบะ ไคโตะแอบหัวเราะคิกคักสะใจอยู่เงียบๆ ดูเหมือนฮาคุบะจะยังไม่รู้จักนิสัยใจคอของพี่เฟยฉือดีพอแฮะ ในฐานะคนที่ร่วมนั่งรถมาด้วยกันแท้ๆ แทนที่จะยืนอยู่เคียงข้างพี่เฟยฉือ ดันไปกระโดดโลดเต้นร่วมมือกับคนอื่นซะงั้น แบบนี้มันก็เข้าทางโดนพี่เฟยฉือเอาคืนแบบเจ็บแสบได้ง่ายๆ เลยน่ะสิ...

โมกิ ฮารุฟุมิครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปส่งยิ้มให้ 'โมริ โคโกโร่' "ถ้าอย่างนั้น ฉันกับคุณโมริมาร่วมมือกันดีกว่านะ เดินทางไปสำรวจสะพานแขวนด้วยกัน แล้วก็มรณภาพไปพร้อมๆ กันเลย เป็นไงครับ?"

คุโรบะ ไคโตะภายใต้ร่างของโมริ โคโกโร่ ย่อมไม่มีข้อคัดค้านอะไรอยู่แล้ว เขาพยักหน้ารับคำทันที "ถ้าอย่างนั้นก็ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ คุณโมกิ!"

โคนัน: "..."

ขนาดจะตาย ก็ยังต้องมาจับคู่แท็กทีมไปตายพร้อมกันอีกเรารนี่ยเนี่ยนะ?

ไอ้พวกตลกคาเฟ่พวกนี้! ทำเอาเขาจู่ๆ ก็แอบอยากจะร่วมวงเล่นละครน้ำเน่าแบบนี้ไปด้วยเลยแฮะ...

โซดะ อิคุมิแบมือทั้งสองข้างออกอย่างช่วยไม่ได้ "ดูเหมือนจะมีแค่ฉันคนเดียวสินะคะที่ต้องโดดเดี่ยวอ้างว้าง ถ้าอย่างนั้น เอาเป็นว่าเมื่อกี้นี้ฉันบังเอิญไปเจอกลไกอะไรบางอย่างเข้า หลังจากจัดการกับคุณฉือและคุณฮาคุบะเรียบร้อยแล้ว ฉันก็จะหาทางหนีเอาตัวรอดออกไปคนเดียวก็แล้วกันค่ะ"