บทที่ 48 - ประกาศผลสอบ
บทที่ 48 - ประกาศผลสอบ
บทที่ 48 - ประกาศผลสอบ
ไป๋ลู่ไม่ได้พูดโกหกแต่อย่างใด
หลังมื้อค่ำวันส่งท้ายปีเก่า
หงซิ่วก็ขอตัวกลับไปพักผ่อนที่ห้องของตนเอง ส่วนจ้าวเจิ้งหลังจากอาบน้ำชำระกายเสร็จและกลับมาที่ห้อง เงาร่างในชุดสีแดงเพลิงอันเย้ายวนก็มารอเขาอยู่ก่อนแล้ว
"ท่านพี่!"
น้ำเสียงหยดย้อยและยั่วยวนดังขึ้น ทำเอาคนฟังอย่างจ้าวเจิ้งกระดูกแทบละลาย
เมื่ออยู่ต่อหน้าสตรีผู้งดงามหยาดเยิ้ม ผู้ซึ่งทำให้เขาลุ่มหลงและเสน่หาอย่างหาที่สุดมิได้ผู้นี้ ความปรารถนาทุกอย่างในกายของจ้าวเจิ้งก็ถูกจุดประกายขึ้นมาจนหมดสิ้น
เขาไม่สามารถควบคุม และไม่ได้คิดที่จะควบคุมตัณหาเหล่านั้นแต่อย่างใด
เมื่อเผชิญหน้ากับเงาร่างอันเย้ายวนนี้ เขาโถมตัวเข้าหานางอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย
ค่ำคืนนี้ช่างผ่านไปอย่างรวดเร็วเสียเหลือเกิน
ท่ามกลางความอ่อนโยนและอบอุ่นอันหาที่สุดมิได้ จ้าวเจิ้งหลับสนิทไป ก่อนจะตื่นขึ้นมาพบว่าพื้นที่ข้างกายว่างเปล่าไร้ร่องรอยผู้คนเสียแล้ว
จ้าวเจิ้งส่ายหน้าเบาๆ หลังจากจัดการธุระส่วนตัวเสร็จ เขาก็เดินออกจากห้องไป
วันขึ้นปีใหม่
เป็นวันประกาศผลสอบบัณฑิตฝึกหัด!
ประสิทธิภาพในการจัดการสอบวัดระดับความรู้ของโลกนี้นั้นรวดเร็วยิ่งนัก!
สอบวันนี้ พรุ่งนี้รู้ผล มะรืนนี้ประกาศรายชื่อ!
ใช้เวลาเพียงแค่สามวัน ก็สามารถจัดการขั้นตอนทั้งหมดเหล่านี้ได้เสร็จสิ้น!
แน่นอนว่านั่นเป็นเพราะผู้ตรวจข้อสอบไม่ได้มีแค่มนุษย์ แต่ยังมีพลังแห่งฟ้าดินและเหล่านักปราชญ์คอยเฝ้ามองอยู่นั่นเอง!
ท้ายที่สุดแล้ว โลกใบนี้ก็ยังคงยกย่องให้เหล่าบัณฑิตอยู่เหนือสิ่งอื่นใด และเต็มไปด้วยพลังอันลี้ลับซับซ้อน
"ท่านเขยตัวร้าย วันนี้ประกาศผลสอบแล้ว แม้ทุกคนจะรู้ดีว่าท่านต้องสอบผ่านอย่างแน่นอน! แต่การไปดูป้ายประกาศนี้ก็เป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้นะเจ้าคะ พวกขุนนางใหญ่โตและตระกูลสูงศักดิ์ทั้งหลาย มักจะไปรอดักจับเขยใต้ป้ายประกาศกันเชียวนะเจ้าคะ!"
คิกคิกคิก...
เช้าตรู่วันใหม่ ไป๋ลู่ก็เดินเข้ามาหาพลางส่งยิ้มกว้างให้จ้าวเจิ้งอย่างอารมณ์ดี
จ้าวเจิ้งตีเบาๆ ไปที่เด็กสาวหนึ่งที ดูเหมือนนางจะชินเสียแล้ว จึงได้แต่ถลึงตาใส่จ้าวเจิ้งไปวงใหญ่
จ้าวเจิ้งหัวเราะร่วน "เจ้าก็มาจับเขยในห้องของข้าตอนนี้เลยสิ! ว่าอย่างไร ข้าจะยอมให้เจ้าจับแต่โดยดีเลยนะ!"
จ้าวเจิ้งพูดจบก็ขยับตัวเข้าไปใกล้ไป๋ลู่อย่างรวดเร็ว ใช้สองมือยันกำแพงกักตัวเด็กสาวเอาไว้ตรงกลาง
"ท่าน! ท่านเขยบ้า ท่านคิดจะทำอันใดกันแน่" ไป๋ลู่หน้าแดงซ่านกล่าวเสียงสั่น
"ก็เจ้าเรียกข้าว่าท่านเขยบ้าไปแล้ว เจ้าว่าข้าจะทำอันใดล่ะ" จ้าวเจิ้งส่งยิ้มยั่ว
วินาทีต่อมาโดยที่ไป๋ลู่ไม่ทันตั้งตัว จ้าวเจิ้งก็ก้มหน้าลงมาประทับริมฝีปากจิ้มลิ้มของเด็กสาว ร่างของนางพลันแข็งทื่อ ไม่กล้าขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย
บนใบหน้าจิ้มลิ้ม
ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ก่อนจะค่อยๆ หลับตาลง และเริ่มตอบสนองสัมผัสของท่านเขยอย่างเงอะงะ
"อื้อ..."
ผ่านไปพักใหญ่
การตอบสนองของไป๋ลู่ก็เริ่มลื่นไหลมากขึ้น
สองมือเล็กๆ อดไม่ได้ที่จะยกขึ้นมาโอบกอดรอบคอของท่านเขยเอาไว้
มือใหญ่ของจ้าวเจิ้งเริ่มลูบไล้ไปทั่วเรือนร่าง
อะแฮ่ม อะแฮ่ม อะแฮ่ม...
ทันใดนั้นเอง เสียงกระแอมก็ดังแทรกขึ้นมา
ไป๋ลู่สะดุ้งสุดตัวราวกับกวางน้อยตกใจ นางผละออกจากอ้อมกอดของจ้าวเจิ้งอย่างรวดเร็ว เมื่อหันไปมองที่ประตู ก็พบกับใบหน้างดงามที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้มแปลกๆ ปรากฏแก่สายตา
"คุณชายเจ้าคะ! ฮูหยินและคนอื่นๆ รออยู่แล้วนะเจ้าคะ!" หงซิ่วเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มแฝงความนัย
ใบหน้าของไป๋ลู่แดงก่ำไปถึงใบหู นางกระทืบเท้าลงบนเท้าของจ้าวเจิ้งอย่างแรง ก่อนจะวิ่งเตลิดออกไปราวกับสายลม
"พี่หงซิ่ว ข้า..." จ้าวเจิ้งเกาหัวแก้เก้ออย่างอับอาย
พรืด!
หงซิ่วยกมือขึ้นปิดปากกลั้นหัวเราะ
"รีบไปเถิดเจ้าค่ะคุณชาย! ฮูหยินและคนอื่นๆ กำลังรออยู่จริงๆ นะเจ้าคะ!" หงซิ่วเอ่ยเตือน
จ้าวเจิ้งรีบจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วเดินออกจากห้องไป
วันนี้เป็นวันประกาศผลสอบบัณฑิตฝึกหัด โดยจะเริ่มประกาศอย่างเป็นทางการในยามซื่อหนึ่งเค่อ
การเลื่อนระดับขั้นถือเป็นเรื่องใหญ่ ไม่ว่าจะเป็นสำหรับตระกูลยากจน หรือตระกูลขุนนางสูงศักดิ์ก็ตาม!
ตราบใดที่มีคนในครอบครัวเข้าสอบบัณฑิตฝึกหัด หากมีความมั่นใจอยู่บ้าง ก็แทบจะพากันไปรอดูผลสอบกันทั้งตระกูล!
นั่นเป็นเพราะว่า
หลังจากมีการประกาศผลและเปิดป้ายรายชื่อแล้ว จะมีปราณแห่งปัญญาพุ่งทะยานขึ้นฟ้า พร้อมกับชะตาของแคว้นต้าเฉียนที่โปรยปรายลงมา เพื่อเป็นการชำระล้างและอวยพรให้แก่บัณฑิตที่สอบผ่าน!
ครอบครัวและญาติมิตรที่อยู่เคียงข้างก็จะได้รับผลพลอยได้จากพรนี้ไปด้วย!
นี่ถือเป็นเรื่องมงคลอย่างยิ่ง!
ทุกคนในตระกูลฉินต่างก็รู้ดีว่าจ้าวเจิ้งสอบผ่าน ดังนั้นในยามที่ประกาศผล พวกเขาจึงต้องไปร่วมเป็นเกียรติอย่างแน่นอน
เพราะมันคือผลประโยชน์อันยิ่งใหญ่!
ณ จวนเจ้าเมือง บริเวณสนามสอบ
"พี่จ้าว!"
"พี่ชิงอวิ๋น!"
ทันทีที่จ้าวเจิ้งปรากฏตัวพร้อมกับเหล่าสตรีตระกูลฉิน
เหล่าบัณฑิตที่มารอคอยอยู่บริเวณนั้น ก็พากันประสานมือคารวะจ้าวเจิ้งตามธรรมเนียมของบัณฑิตทันที
นี่คือการแสดงความเคารพต่อจ้าวเจิ้ง!
เมื่อคืนก่อน หลังจากจบการสอบบัณฑิตฝึกหัด จ้าวเจิ้งต้องเผชิญหน้ากับการดูถูกเหยียดหยามจากจ้าวอวี่ อัจฉริยะแห่งตระกูลจ้าว เขาไม่เพียงแต่ไม่แสดงความหวาดกลัวแม้แต่น้อย แต่ยังใช้ความสามารถอันล้ำเลิศแต่งบทกวี 'นักดาบ' ขึ้นมา ทำให้เหล่าบัณฑิตแทบทุกคนต่างพากันตื่นตะลึง!
ยิ่งไปกว่านั้นยังสร้างความประหลาดใจ และทำให้คนตระกูลจ้าวถึงกับตื่นตระหนก!
จ้าวอวี่...
เกือบจะถูกดาบฟันตายคาที่เสียแล้ว!
หากผู้นำตระกูลจ้าวไม่รีบเข้ามาห้ามปรามเสียก่อน!
ดังนั้นการที่จ้าวเจิ้งปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งในวันประกาศผลสอบ ย่อมตกเป็นเป้าสายตาของบัณฑิตจำนวนนับไม่ถ้วนในเมืองม่อเฉิง และยังเป็นผู้ที่ใครๆ ก็อยากจะทำความรู้จักมักคุ้นด้วย!
"พี่หลิว! พี่จาง..."
เมื่อเผชิญหน้ากับการทักทายอย่างเป็นมิตรของหลิวเหวินฮุย จางซู่ และบัณฑิตคนอื่นๆ จ้าวเจิ้งก็ตอบรับทีละคนด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม
"สิบปีลับกระบี่ คมกริบยังมิเคยลอง วันนี้ขอนำออกมาให้ท่านยล มีผู้ใดบ้างพบเจอเรื่องไม่เป็นธรรม! ฝีมือแต่งกวีของพี่จ้าวช่างล้ำเลิศหาผู้ใดเปรียบ! รวมกับบทกวีร่วมกองทัพ และบทกวีอื่นๆ ที่พี่จ้าวเคยแต่งไว้ก่อนหน้านี้! การสอบบัณฑิตฝึกหัดในครั้งนี้ ในสายตาของข้า พี่จ้าวจะต้องคว้าอันดับหนึ่งมาครองได้อย่างแน่นอน!"
หลิวเหวินฮุยหัวเราะร่วน
จางซู่พยักหน้าเห็นด้วย
บัณฑิตคนอื่นๆ ก็ต่างพยักหน้าสนับสนุนเช่นกัน
ช่วยไม่ได้จริงๆ ก็จ้าวเจิ้งหรือจ้าวชิงอวิ๋นผู้นี้ มีพรสวรรค์ที่โดดเด่นเกินผู้ใดไปมาก!
บทกวีของเขายอดเยี่ยมที่สุดในเมืองม่อเฉิง ลามไปจนถึงมณฑลชิงโจว หรืออาจจะเหนือกว่าใครในแคว้นต้าเฉียนเลยด้วยซ้ำ!
หากเขาไม่ได้อันดับหนึ่ง แล้วใครจะได้เล่า
และผลที่ออกมาก็ไม่ได้ผิดไปจากที่ทุกคนคาดคิดไว้เลยแม้แต่น้อย
เมื่อถึงยามซื่อหนึ่งเค่อ ป้ายประกาศรายชื่อก็พุ่งทะยานออกจากสนามสอบ
จากนั้นก็ลอยตระหง่านอยู่กลางอากาศ มังกรเขียวตัวหนึ่งปรากฏขึ้นลางๆ บนป้ายประกาศ มันแหงนหน้าคำรามก้องฟ้า ก่อนจะอ้าปากพ่นประกายแสงแห่งอักษรพุ่งทะยานขึ้นไป!
แสงแห่งอักษรนั้นแปรเปลี่ยนเป็นชื่อของแต่ละคนปรากฏขึ้นบนป้ายประกาศทีละชื่อ!
"อันดับที่เจ็ดสิบสอง จางอวี่! บัณฑิตฝึกหัด!"
"อันดับที่เจ็ดสิบเอ็ด จางซู่! บัณฑิตฝึกหัด!"
...
"อันดับที่สามสิบ อู๋ทง! บัณฑิตฝึกหัด!"
"อันดับที่ยี่สิบเก้า หลิวเหวินฮุย! บัณฑิตฝึกหัด!"
...
"อันดับที่สอง หม่าไท่! บัณฑิตฝึกหัด!"
"อันดับที่หนึ่ง จ้าวเจิ้ง! บัณฑิตฝึกหัด!"
...
ชื่อแต่ละชื่อปรากฏขึ้นบนป้ายประกาศอย่างชัดเจน
ในเวลาเดียวกัน ปราณแห่งปัญญาและชะตาของแคว้นจำนวนมหาศาล ก็พรั่งพรูลงมาอาบร่างของเหล่าบัณฑิตที่สอบผ่าน!
ฉับพลันนั้น
ทั่วทั้งจวนเจ้าเมืองและบริเวณหน้าสนามสอบ ก็เต็มไปด้วยปราณแห่งปัญญาที่พวยพุ่ง ชะตาแคว้นที่ม้วนตัวไปมา และเสียงมังกรคำรามดังกึกก้องไม่ขาดสาย!
"สบายตัวจังเลย! เป็นความรู้สึกที่ยอดเยี่ยมจริงๆ!"
"ข้ารู้สึกปลอดโปร่งโล่งสบาย ราวกับเด็กลงไปหลายปีเลยเชียว!"
"ฮ่าฮ่าฮ่า..."
...
เสียงหัวเราะอย่างมีความสุขดังขึ้นทั่วสารทิศ
ญาติมิตรที่อยู่เคียงข้างเหล่าบัณฑิตที่สอบผ่าน ต่างก็มีใบหน้าเปื้อนยิ้มอย่างมีความสุขในเวลานี้
ปราณแห่งปัญญาสามารถทำให้คนธรรมดาเกิดความตระหนักรู้ หรือก็คือทำให้ฉลาดขึ้นนั่นเอง
ส่วนชะตาแคว้น...
นั้นยิ่งไม่ธรรมดา มันสามารถเปลี่ยนเป็นวาสนาแห่งปัญญาของครอบครัวบัณฑิต ช่วยยกระดับโชคชะตาของตระกูลได้
และยังสามารถเปลี่ยนเป็นโชคชะตาของตนเอง เพื่อเพิ่มพูนวาสนาให้กับตัวเองได้อีกด้วย!
เมื่อมีโชคชะตาที่ดี สำหรับบางคนแล้ว แม้แต่อายุขัยก็ยังอาจเพิ่มพูนขึ้นได้!
"เฉินเวย ขอคารวะคุณชาย! คุณชายยังจำผู้น้อยได้หรือไม่เจ้าคะ"
ท่ามกลางความคึกคักและเสียงหัวเราะยินดี
น้ำเสียงเยือกเย็นแต่แฝงไปด้วยความอ่อนโยนก็ดังเข้าหูของจ้าวเจิ้ง
เมื่อจ้าวเจิ้งหันกลับไปมอง ก็พบกับหญิงสาวรูปงามไร้ที่ติ ผู้ซึ่งช่วยชีวิตจ้าวอวี่เอาไว้ในคืนหลังการสอบเมื่อวันก่อน กำลังมองมาที่เขาด้วยแววตาเปี่ยมไปด้วยความคาดหวัง
นาง...
จ้าวเจิ้งขมวดคิ้วเข้าหากัน
[จบแล้ว]