ตอนที่ 1320 บทลงโทษ (ฟรี)

ตอนที่ 1320 บทลงโทษ

เมื่อลู่โจวปิดหนังสือเล่มนั้น อักษรจากคัมภีร์เทวาโลกก็หายไป พลังอวตารดอกบัวสีน้ำเงินในร่างกายของเขาก็สงบนิ่งลง เขาไม่คิดเลยว่าหนังสือเล่มนี้จะมีผลต่อคัมภีร์เทวาโลกมากขนาดนี้ ‘ทำไมกัน? ’

สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจมากที่สุดก็คืออักษรภาษาอังกฤษ 26 ตัว บนปกหนังสือ ยิ่งไปกว่านั้นรหัสผ่านในการเปิดหนังสือเล่มนั้นยังเกี่ยวข้องกับ ‘จันทร์ส่องแสงเหนือผืนน้ำ แม้ห่างไกลแสนไกล แต่ใจเราก็ยังคงผูกพัน’

สุดท้ายแล้ว เขายังคงมีคำถามมากมายที่ไม่มีคำตอบ

หยวนหลางบอกว่าฉินเหรินเยว่พบหนังสือเล่มนี้ที่ผิงตัน เห็นได้ชัดว่าจีเทียนเด๋าไม่เพียงแต่เดินทางไปหยูจงเท่านั้น แต่ยังเดินทางไปผิงตันด้วย จีเทียนเด๋าไม่เพียงแต่ได้รับเมล็ดพันธุ์แห่งความว่างเปล่าสิบเมล็ดเท่านั้น แต่ยังได้รับเคล็ดวิชาและสมบัติล้ำค่ามากมาย ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมศาลาปีศาจลอยฟ้าถึงได้กลายเป็นเป้าหมายของผู้ฝึกยุทธ

คนบริสุทธิ์ที่ครอบครองสมบัติล้ำค่าก็ยังคงถูกตัดสินว่ามีความผิด ไม่ว่าจีเทียนเด๋าจะใช้วิธีการใดในการหาของเหล่านั้น แต่มันก็ไม่ใช่สิ่งที่ผู้ฝึกยุทธที่มีพลังอวตารดอกบัวแปดกลีบจะสามารถปกป้องได้อยู่ดี

เจียงเหวินซูพูดถูก หากผู้ฝึกยุทธดอกบัวทองคำยังคงติดอยู่ในระดับแปดกลีบตลอดไป ไม่ว่าจะเป็นดินแดนดอกบัวดำ ดินแดนดอกบัวแดง หรือดินแดนดอกบัวเขียว ก็คงไม่สนใจดินแดนดอกบัวทองคำแน่

เพื่อที่จะรักษาสมดุลเอาไว้ ผู้รักษาสมดุลจึงต้องรักษาสถานการณ์ในดินแดนดอกบัวทองคำเอาไว้ เพราะยังไงซะผู้ฝึกยุทธอิสระก็ไม่กล้าทำอะไรโดยพลการ

ลู่โจวคิดถึงความวุ่นวายที่เกิดขึ้นในดินแดนดอกบัวทองคำ ‘หรือว่าผู้รักษาสมดุลกำลังกำจัดตัวแปรที่ไม่รู้จักงั้นเหรอ? ’

“ยินดีด้วยท่านผู้อาวุโส ที่สามารถเปิดหนังสือเล่มนั้นได้” หยวนหลางโค้งคำนับ

“ข้าเคยทำหนังสือเล่มนี้หายจริงๆ นั่นแหละ กลับไปบอกฉินเหรินเยว่ ข้ายอมรับน้ำใจของเขา” ลู่โจวกล่าว

“พวกเราแค่ส่งคืนหนังสือเล่มนี้ให้กับเจ้าของที่แท้จริงเท่านั้น” หยวนหลางกล่าว

“ดีมาก” ลู่โจวพยักหน้า

หยวนหลางถอยห่างออกไปด้วยความเคารพ ตอนนี้เขารู้สึกผ่อนคลาย นี่แสดงให้เห็นว่าความขัดแย้งระหว่างตระกูลฉินกับศาลาปีศาจลอยฟ้าได้ถูกแก้ไขแล้ว

ลู่โจวเก็บหนังสือเล่มนั้นกลับไป เขามองดูจื่อเหวินจื่อ “แล้วพวกเจ้าจะจัดการกับเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้อย่างไร?”

“วันนี้พวกเราทำอะไรโดยไม่ทันยั้งคิด ข้าต้องขอโทษด้วย พวกเราจะชดเชยให้” จื่อเหวินจื่อตอบ

“หากขอโทษแล้วได้ผล คุกก็คงไม่มีประโยชน์แล้วล่ะสิ?” หมิงซี่หยินพึมพำ

“…”

“ท่านผู้อาวุโส ข้าขอพูดจากใจจริงได้รึเปล่า?” จื่อเหวินจื่อถาม

“เชิญ”

“ในฐานะข้าราชบริพาล ข้าต้องเชื่อฟังคำสั่งของจักรพรรดิ หากฝ่าบาทต้องการให้ข้าตาย ข้าก็ต้องตาย หากฝ่าบาทสั่งให้ข้าไปทางทิศตะวันออก ข้าก็จะไม่มีทางไปทางทิศตะวันตก...” จื่อเหวินจื่อหยุดไปชั่วขณะก่อนจะกล่าวต่อ “สำหรับเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ ใครถูกใครผิดก็คงไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว หากเป็นไปได้ ข้าอยากจะเชิญท่านไปพบกับฝ่าบาท ทุกอย่างขึ้นอยู่กับการตัดสินของจักรพรรดิ”

ประโยคสุดท้ายนั้น จื่อเหวินจื่อพูดออกมาด้วยความมั่นใจ

“ข้าขอแก้ไขหน่อยนะ พวกเจ้าเป็นข้าราชบริพาล แต่พวกเราไม่ใช่ แล้วพวกเจ้ากำลังข่มขู่ใครด้วยการพูดถึงจักรพรรดิซ้ำๆ ไปทำไมกัน? ยิ่งไปกว่านั้นจักรพรรดิของพวกเจ้าเป็นใคร? พวกเจ้าคิดว่าเขาคู่ควรกับการพบกับท่านอาจารย์งั้นเหรอ?” หมิงซี่หยินกลอกตา

“…”

“หากเขาอยากจะพบท่านอาจารย์ ก็ให้เขามาหาท่านอาจารย์ด้วยตัวเองสิ” หมิงซี่หยินกล่าว

จริงด้วย ไม่ว่าจักรพรรดิแห่งต้าฉินจะมีฐานะสูงส่งแค่ไหน แต่มันก็ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับคนของศาลาปีศาจลอยฟ้า

จื่อเหวินจื่อพูดไม่ออก

“เจ้ากำลังจะบอกว่าทั้งหมดเป็นความคิดของจักรพรรดิงั้นเหรอ?” ลู่โจวถาม

จื่อเหวินจื่อนิ่งเงียบ นี่เป็นการยอมรับโดยปริยาย

ลู่โจวตบที่วางแขนเบาๆ เขาลุกขึ้นยืน “เรื่องของบ้านพักจ้าวหยูข้าพอจะปล่อยผ่านไปได้ แต่พวกเจ้าทำร้ายศิษย์ของข้า เรื่องนี้ข้าจะไม่ปล่อยพวกเจ้าไปแน่”

“เรื่องนี้มัน...” จื่อเหวินจื่อตกใจกับการเปลี่ยนเรื่องอย่างกะทันหันของลู่โจว

“ทำลายพลังผังก่อเกิดของตัวเองเพื่อเป็นการไถ่โทษซะ” ลู่โจวโบกมือ เขาเอามือไขว้หลัง

“…”

จื่อเหวินจื่อกับจื่อหวู่จื่อรีบถอยห่าง

ผู้ฝึกยุทธมากมายรีบเข้ามาปกป้องพวกเขา

โจวผิงที่ถูกประคองโดยลูกน้องสองคนก็รีบถอยห่างเช่นกัน

“ทำไมต้องดิ้นรนขัดขืนด้วย? พวกเจ้ามันเหมือนกับมดที่พยายามหยุดรถม้า” หยวนหลางส่ายหัว เขานึกว่าหากเขาเป็นจื่อเหวินจื่อ เขาคงจะยอมเสียพลังผังก่อเกิดไปหนึ่งผัง หากเรื่องนี้บานปลายไปมากกว่านี้ การลงโทษคงจะหนักกว่านี้

“ท่านผู้อาวุโส ท่านต้องทำร้ายข้าด้วยเหรอ?” โจวผิงที่ตอนนี้บาดแผลดีขึ้นแล้วกำหมัดคำนับ

ลู่โจวตวัดฝ่ามือออกไป

ฝ่ามือนักบวชปีศาจที่อัดแน่นไปด้วยพลังศักดิ์สิทธิ์พุ่งเข้าหาโจวผิง

ทุกคนต่างก็หน้าซีดเผือด

ฝ่ามือนักบวชปีศาจผลักทหารม้าที่อ่อนแอจนกระเด็นถอยกลับไป

ปัง! ปัง! ปัง!

ฝ่ามือนักบวชปีศาจคว้าตัวโจวผิงเอาไว้ก่อนจะกำแน่น

เปรี้ยง!

ตูม!

โจวผิงปลดปล่อยผนึกพลังงานออกมาเพื่อต้านทานฝ่ามือนักบวชปีศาจ

เสียงปะทะดังสนั่น

ตูม! ตูม! ตูม!

แรงปะทะแผ่ขยายออกไป

ลูกน้อง 97 คน ของโจวผิงถูกพลังงานนั้นผลักจนกระเด็น

แต่โจวผิงยังคงดิ้นรนขัดขืน

“รีบไป!” จื่อเหวินจื่อตะโกน

เขาคว้าตัวจื่อหวู่จื่อก่อนจะบินขึ้นไปบนท้องฟ้าพร้อมกับผู้ฝึกยุทธคนอื่นๆ

ทหารม้ารีบบินขึ้นไปบนฟ้า

“หยุดพวกมันไว้!” หยวนหลางตะโกนโดยที่ไม่รอให้ลู่โจวพูด

กระบี่พลังงานสีเขียว 48 เล่ม ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าเหนือบ้านพักของจ้าวหยู พวกมันก่อตัวเป็นเขตแดนพลัง ปกคลุมท้องฟ้าเอาไว้

ไม่นานนัก บุคคลที่ทรงพลังยิ่งกว่าก็ปรากฏตัวขึ้น

“ท่านปรมาจารย์ฟ่าน?” จื่อเหวินจื่อตกใจ

ฟ่านจงมองไปรอบๆ เขาเห็นโจวผิงที่ยังคงดิ้นรน จื่อเหวินจื่อกับจื่อหวู่จื่อที่แสดงสีหน้าที่น่าเกลียดออกมา เขาสับสน “จื่อเหวินจื่อ?”

“ท่านผู้อาวุโส เรื่องนี้ข้าไม่ได้ตั้งใจ ลาก่อน!” จื่อเหวินจื่อมองดูลู่โจวที่อยู่ด้านล่าง

จื่อเหวินจื่อกับจื่อหวู่จื่อหมุนตัว พวกเขายิงลำแสงขึ้นไปบนท้องฟ้า

“สมกับเป็นฝาแฝดจักรพรรดิ จื่อเหวินจื่อกับจื่อหวู่จื่อเชื่อมโยงกันเหมือนกับหยินหยาง” ฟ่านจงอุทาน

ปัง!

ลำแสงทั้งสองทะลวงผ่านตาข่ายกระบี่พลังงาน พวกมันบินหายไป

“ฟ่านจง” ลู่โจวเรียก

ฟ่านจงตกตะลึง “ข้าได้ยินว่าพี่ลู่มาที่นี่ ข้าก็เลยแวะมาหา”

“หยุดจื่อเหวินจื่อกับจื่อหวู่จื่อไว้” ลู่โจวกล่าว

“เรื่องนี้มัน...” ฟ่านจงลังเล หากเป็นไปได้ เขาไม่อยากจะทำให้ใครไม่พอใจ

ฟ่านจงมักจะรักษาความเป็นกลางเอาไว้เสมอ เพราะแบบนั้นเขาจึงไม่กล้าตัดสินใจอะไร ในอดีตถัวป๋าซื่อเฉิงเคยบอกให้เขาร่วมมือกันกำจัดศัตรู แต่เขากลับลังเล ตอนนี้ลู่โจวขอให้เขาหยุดฝาแฝดจักรพรรดิ เขาก็ยังคงลังเล เพราะยังไงซะจื่อเหวินจื่อกับจื่อหวู่จื่อก็เป็นลูกน้องของจักรพรรดิแห่งต้าฉิน พวกเขานั้นไม่ธรรมดา

“เจ้าไม่ยอมงั้นเหรอ?” ลู่โจวคว้าตัวโจวผิงไว้

“พี่ลู่ รอสักครู่” ฟ่านจงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

ฟิ้ว!

ฟ่านจงเคลื่อนไหว เพียงพริบตาเดียวเขาก็ปรากฏตัวขึ้นเหนือจื่อเหวินจื่อกับจื่อหวู่จื่อ

“ท่านปรมาจารย์ฟ่าน ท่านกำลังทำอะไร?!” พวกเขาเงยหน้าขึ้นมองดู

“พวกเจ้ากล้าดียังไงถึงได้ทำร้ายสหายข้า? รีบกลับมาที่นี่เดี๋ยวนี้!”

พลังฝ่ามือนับไม่ถ้วนร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้า พวกมันโจมตีพี่น้องตระกูลจื่อ พลังงานพิเศษแช่แข็งพวกเขาไว้

ตูม!

พี่น้องตระกูลจื่อร่วงลงสู่พื้นดิน พวกเขากระอักเลือดออกมา

ดาบยืนยาวบินออกมา

ยู่ฉางตงไม่ได้ขยับ เขากำลังควบคุมดาบยืนยาวจากระยะไกล

ดาบยืนยาวพุ่งทะลวงผ่านพลังป้องกันของพี่น้องตระกูลจื่อ

ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม!