บทที่ 25 - ปฐมพยาบาลข้ามชาติ! กู้วิกฤตกลางสมรภูมิ
บทที่ 25 - ปฐมพยาบาลข้ามชาติ! กู้วิกฤตกลางสมรภูมิ
รถบัสเพิ่งจะจอดสนิท กู้เหยียนก็ดึงกุญแจรถออก ผลักประตูกั้นที่นั่งคนขับออกทันที
เขาล้มลุกคลุกคลานพุ่งไปที่หลังรถ
ห้องโดยสารมืดสลัว เด็กสาวหลายคนร้องไห้กอดกันกลม หดตัวอยู่ตรงมุมเบาะ
กู้เหยียนพุ่งไปที่เบาะหลังสุด
จ้าวเถี่ยจู้นอนหงายอยู่บนเบาะ
ทหารผ่านศึกต้าเซี่ยที่เคยยืนหยัดบนสนามรบโดยไม่กะพริบตา ตอนนี้กลับตกอยู่ในสภาพร่อแร่สุดขีด
ผ้าพันแผลสีขาวหนาเตอะที่หน้าอก ถูกเลือดซึมจนชุ่ม กลายเป็นสีแดงคล้ำน่าสยดสยอง
เลือดหยดติ๋งๆ ลงบนพื้นรถตามขอบเบาะ
ที่น่ากลัวกว่าคือสีหน้าของจ้าวเถี่ยจู้
ใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีเทาอมเขียวพิลึก ริมฝีปากม่วงคล้ำจนเกือบดำ
หน้าอกไม่กระเพื่อมเลยแม้แต่น้อย
หายใจเข้าก็น้อย หายใจออกก็ไม่มี
เสียงหัวใจเต้นแผ่วเบาจนแทบจะถูกเสียงพายุกลบมิด
เสียเลือดมาก บวกกับขาดออกซิเจนอย่างหนักจากพายุทราย ทำให้ชายชาติทหารผู้นี้เดินมาถึงสุดทางของชีวิต
"ลุงจ้าว! ตื่นสิคะลุงจ้าว!"
ซูชิงหานคุกเข่าอยู่ข้างเบาะ สองมือกดแผลที่หน้าอกจ้าวเถี่ยจู้ไว้แน่น หวังจะหยุดเลือด
มือและเสื้อผ้าของเธอชุ่มไปด้วยเลือด น้ำตาไหลรินไม่ขาดสาย
"กู้เหยียน ทำยังไงดี? ลุงจ้าวไม่หายใจแล้ว!" ซูชิงหานเงยหน้ามองกู้เหยียนด้วยความสิ้นหวัง
กู้เหยียนรู้สึกหน้ามืด สมองตื้อไปหมด
เขาเคยขับรถเถื่อน เคยเห็นคนตายมาเยอะ แต่เขาจะทนดูผู้กองเฒ่าที่สละชีวิตเพื่อทุกคน มาตายต่อหน้าต่อตาแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด!
กู้เหยียนสูดหายใจเข้าลึก บังคับตัวเองให้มีสติ
เขาหันขวับ หันไปทางกล้องมือถือที่ตั้งอยู่หน้ารถ แผดเสียงตะโกนอย่างคลุ้มคลั่ง
"หมอทหาร! ในห้องไลฟ์สดมีหมอทหารไหม!!!"
"เขาจะตายแล้ว! ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยเขาที!!!"
เสียงแหบพร่าของกู้เหยียนแฝงไปด้วยความร้อนรนจนใจสลาย
เสียงตะโกนนี้ส่งผ่านอินเทอร์เน็ต ดังกระหึ่มไปทั่วประเทศต้าเซี่ยในพริบตา
เมืองเยียนจิง ศูนย์คุ้มครองกงสุล กระทรวงการต่างประเทศ
หลี่เจี้ยนกั๋วจ้องหน้าสีม่วงคล้ำของจ้าวเถี่ยจู้บนจอเขม็ง สองมือกำหมัดแน่น
"รีบติดต่อไปที่มหาวิทยาลัยแพทย์ทหาร! เอาศัลยแพทย์อุบัติเหตุที่เก่งที่สุดต่อสายเข้าห้องไลฟ์สดเดี๋ยวนี้!" หลี่เจี้ยนกั๋วตวาดสั่ง
"ผอ. ครับ เชื่อมต่อแล้วครับ!"
วินาทีต่อมา
หน้าจอมือถือของกู้เหยียน คอมเมนต์ที่เคยไหลเป็นสายน้ำถูกเคลียร์เกลี้ยง
คอมเมนต์สีทองตัวหนาพร้อมสัญลักษณ์ยืนยันสิทธิ์สูงสุดจากทางการ ปรากฏหราอยู่กลางหน้าจอ
ID: หัวหน้าศัลยแพทย์อุบัติเหตุ โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยแพทย์ทหารต้าเซี่ย - จางเจี้ยนหัว
"ผมเป็นศัลยแพทย์! พ่อหนุ่ม ตั้งสติไว้ เอากล้องส่องไปที่หน้าอกคนเจ็บ!"
กู้เหยียนเห็นคอมเมนต์นี้ ก็เหมือนคว้าฟางเส้นสุดท้ายไว้ได้
เขากระชากมือถือลงมาจากแท่นวาง พุ่งไปหาจ้าวเถี่ยจู้ เอากล้องความละเอียดสูงจ่อไปที่หน้าอกเหวอะหวะของแก
ปลายสาย เสียงของคุณหมอจางเจี้ยนหัวดังผ่านการเชื่อมต่อเสียง เข้าสู่ห้องไลฟ์สดโดยตรง
น้ำเสียงรัวเร็ว แฝงความเป็นมืออาชีพและความร้อนรน
"ดูจากตำแหน่งแผล กระสุนเจาะทะลุปอดขวา!"
"คนเจ็บริมฝีปากเขียวคล้ำ หลอดเลือดดำที่คอปูดโปน หน้าอกมีเสียงเคาะโปร่งชัดเจน!"
"นี่มันภาวะลมรั่วในช่องเยื่อหุ้มปอดแบบตึงตัวชัดๆ!"
"กระสุนเจาะปอดจนเกิดเป็นวาล์วทางเดียว ทุกครั้งที่เขาหายใจ อากาศจะเข้าไปในช่องเยื่อหุ้มปอด แต่ระบายออกไม่ได้!"
"ความดันอากาศในช่องอกกำลังพุ่งสูงปรี๊ด ไปเบียดทับหัวใจกับปอดอีกข้างจนมิดแล้ว!"
"ตอนนี้เขาเหมือนกำลังถูกอากาศในช่องอกตัวเองบีบจนขาดใจตาย!"
คำพูดของคุณหมอราวกับค้อนปอนด์ทุบลงกลางใจทุกคน
"ต้องเจาะระบายอากาศเพื่อลดความดันเดี๋ยวนี้!" เสียงหมอจางเจี้ยนหัวดังขึ้น "ไม่งั้นเขาอยู่ไม่ถึงสามนาทีแน่!"
สามนาที!
ตาของกู้เหยียนแดงก่ำ
เขาคว้ากระเป๋าพยาบาลเก่าๆ ข้างตัว เทของทุกอย่างลงบนพื้น
ผ้าก๊อซ โพวิโดนไอโอดีน สายรัดห้ามเลือด ยาแก้อักเสบสองสามเม็ด...
ไม่มีเข็มเจาะระบายลมในช่องอกเลย!
"ไม่มีเข็ม! ในกระเป๋าไม่มีเข็มเจาะปอดเลย!" กู้เหยียนค้นกระเป๋าอย่างบ้าคลั่ง เสียงเจือความสิ้นหวัง
ในห้องไลฟ์สด หัวใจผู้ชมสองร้อยล้านคนหล่นไปอยู่ตาตุ่ม
ไม่มีเครื่องมือ จะระบายอากาศยังไง? จะทนดูวีรบุรุษขาดใจตายต่อหน้าต่อตาเหรอ?
ปลายสาย หมอจางเจี้ยนหัวเงียบไปครึ่งวินาที
ก่อนจะกัดฟัน สั่งการอย่างบ้าคลั่ง
"ไม่มีเครื่องมือแพทย์ ก็ใช้ของทดแทน!"
"หาหลอดกลวงๆ รูใหญ่ๆ มา! ปลอกปากกาลูกลื่น ข้อต่อสายน้ำเกลือ อะไรก็ได้!"
"แทงทะลุเข้าไปตรงช่องซี่โครงที่สอง แนวกึ่งกลางกระดูกไหปลาร้าด้านขวาของคนเจ็บเลย!"
"นี่มันคือการเดิมพันด้วยชีวิต! ทำเร็วเข้า!"
เอาปลอกปากกาลูกลื่นแทงทะลุอกเนี่ยนะ?!
เด็กสาวในรถได้ยินวิธีนี้ ก็หน้าซีดเผือดด้วยความกลัว
ในยามสงบ นี่มันข้อผิดพลาดทางการแพทย์ชัดๆ แต่ในสมรภูมิ นี่คือทางรอดเดียวที่มี!
"ปากกา! ใครมีปากกาบ้าง!" กู้เหยียนหันขวับตะโกนลั่น
"ฉันมี! ฉันมี!"
ซูชิงหานตัวสั่นงันงก รีบควานหาในกระเป๋าเป้ของตัวเองอย่างบ้าคลั่ง
ไม่กี่วินาที เธอก็หยิบปากกาลูกลื่นปลอกโลหะออกมา
เป็นปากกาที่เธอใช้จดบันทึกการสอนอาสา
เธอสั่นไปทั้งตัว ฝืนบิดปลอกปากกา ดึงไส้ปากกาออก เหลือแค่ปลอกโลหะกลวงๆ
"กู้เหยียน... เอานี่!" ซูชิงหานส่งปลอกปากกาให้
กู้เหยียนคว้าหมับ
เขาล้วงไฟแช็กพลาสราคาถูกออกมาจากกระเป๋า
แชะ!
เปลวไฟสว่างขึ้น
เขาลนปลอกโลหะผ่านไฟอย่างรวดเร็วเพื่อฆ่าเชื้อโรคแบบลวกๆ
ปลอกปากการ้อนขึ้นมานิดๆ
กู้เหยียนสูดหายใจเข้าลึก ยื่นมือถือให้ซูชิงหาน
"ถือกล้อง ส่องไปที่หน้าอกคุณลุงจ้าว"
ซูชิงหานรับมือถือมา น้ำตาบังตาไปหมด แต่เธอกัดริมฝีปากแน่น พยายามประคองกล้องให้นิ่ง
กู้เหยียนหันกลับมา คุกเข่าข้างหนึ่งลงข้างจ้าวเถี่ยจู้
สองมือของเขาสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้จากความเกร็งและการสูญเสียพละกำลังไปก่อนหน้านี้
"กู้เหยียน นิ่งไว้! อย่าสั่น!"
หมอจางตะโกนบอกผ่านไลฟ์
"คลำหากระดูกไหปลาร้าขวาของเขา!"
กู้เหยียนใช้นิ้วที่เปื้อนน้ำมันเครื่องและเลือด คลำหาบนหน้าอกจ้าวเถี่ยจู้
คลำเจอกระดูกไหปลาร้าแข็งๆ แล้ว
"ไล่ลงมาตามแนวกึ่งกลางกระดูกไหปลาร้า หาช่องว่างระหว่างซี่โครงที่หนึ่งกับที่สอง!"
นิ้วของกู้เหยียนเลื่อนต่ำลงทีละนิด
เจอแล้ว!
ช่องซี่โครงเล็กๆ นั่น
"ตรงนั้นแหละ!" เสียงหมอจางดุดัน "แทงปลอกปากกาตั้งฉากลงไป! หลบเส้นประสาทกับหลอดเลือดใต้ซี่โครง แทงเลียบขอบบนของซี่โครงอันถัดไป!"
"อย่าลังเล! ออกแรงเลย!"
กู้เหยียนกัดฟันแน่นจนริมฝีปากเลือดออก
เขากำปลอกโลหะด้วยสองมือ เล็งตรงจุดเป๊ะ
นี่คือการเดิมพันครั้งยิ่งใหญ่
ถ้าแทงพลาด อาจทะลุหัวใจหรือหลอดเลือดใหญ่ จ้าวเถี่ยจู้ตายคาที่แน่
แต่ถ้าไม่แทง เขาอยู่ไม่ถึงนาทีแน่
"ผู้กอง ทนไว้นะ!"
กู้เหยียนคำรามในใจ
สองมืออกแรงกระแทกทันที!
ฉึก!
ปลอกปากกาโลหะแทงทะลุผิวหนังและกล้ามเนื้อเหนียวๆ ของจ้าวเถี่ยจู้
กู้เหยียนสัมผัสได้ถึงแรงต้าน
เขาไม่หยุดมือ ข้อมือออกแรงเพิ่ม กดลงไปอย่างมั่นคง แม่นยำ และเด็ดขาด
ป๊อก!
ความรู้สึกเหมือนแทงทะลุลูกโป่ง ส่งผ่านขึ้นมาตามมือ
ปลอกปากกาทะลุเยื่อหุ้มปอดชั้นนอก เข้าไปในช่องเยื่อหุ้มปอดสำเร็จ!
วินาทีที่ปลอกปากกาแทงทะลุ
ฟู่————!!!
เสียงก๊าซแรงดันสูงพ่นออกมาตามปลอกกลวงๆ ดังฟ่ออย่างชัดเจนและบาดหู!
เสียงนั่นเหมือนตอนยางรถบรรทุกถูกถอดจุกเติมลมไม่มีผิด!
ลมที่อัดแน่นในช่องอกจนแทบจะบีบหัวใจให้หยุดเต้น ในที่สุดก็เจอทางออก พ่นพรวดออกมาอย่างบ้าคลั่ง
พร้อมกับลมที่พ่นออกมา
ปาฏิหาริย์ก็บังเกิด
จ้าวเถี่ยจู้ที่แน่นิ่งเหมือนคนตายไปแล้ว
ร่างกายจู่ๆ ก็กระตุกอย่างแรง
"เฮือก——ฮ่า——!"
ในลำคอของจ้าวเถี่ยจู้ ส่งเสียงสูดอากาศเฮือกใหญ่อย่างตะกละตะกลาม!
ราวกับคนจมน้ำที่ใกล้ตาย ในที่สุดก็โผล่พ้นน้ำแล้วสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดเฮือกใหญ่
ใบหน้าสีม่วงคล้ำของเขา ค่อยๆ สลายความตายออกไปอย่างเห็นได้ชัด
หน้าอกเริ่มกระเพื่อมขึ้นลงเบาๆ
"รอดแล้ว! รอดแล้ว!"
เด็กสาวในรถดีใจจนน้ำตาไหล กอดกันร้องไห้โฮ
กู้เหยียนถอนหายใจยาวเหยียด ทรุดลงนั่งกองกับพื้น เสื้อผ้าชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น
ทว่า
เสียงหมอจางเจี้ยนหัวในไลฟ์กลับไม่ผ่อนคลายลงเลย แถมยังเครียดกว่าเดิม
"อย่าเพิ่งดีใจไป!"
"การเจาะระบายอากาศแค่ช่วยลดการกดทับหัวใจ ยื้อชีวิตเฮือกสุดท้ายเขาไว้เท่านั้น!"
"เขาเสียเลือดมากเกินไป! อยู่ในภาวะช็อกรุนแรง!"
"ถ้าไม่ได้เลือดทดแทนภายในครึ่งชั่วโมง เขาก็จะตายเพราะอวัยวะล้มเหลวอยู่ดี!"
คำพูดของหมอ ราวกับน้ำเย็นเจี๊ยบสาดรดทุกคนให้ตกลงมาจากสวรรค์สู่ขุมนรกอีกครั้ง