บทที่ 70 ขอบคุณนะ นั่นมันบทของฉันต่างหาก!

บทที่ 70 ขอบคุณนะ นั่นมันบทของฉันต่างหาก!

หลังจากที่ฉู่เทียนทานอาหารเช้ากับพวกเขาสร็จ ก็ต้องรีบกลับไปที่ภูเขาชิงจวินอีกครั้ง

ช่วงเวลาสั้นๆ นี้เขายังคงปลีกตัวออกมาไม่ได้

หลินซือเถาถอนหายใจ พูดด้วยน้ำเสียงของผู้อาวุโสที่กำลังสั่งสอนผู้น้อย "เสี่ยวฉู่เอ๊ย คนที่เก่งเกินไปมักจะต้องทำงานหนักตลอดแหละ งานของนายมันจิปาถะเกินไปแล้วนะ หมาเหลืองนั่นก็ทำตัวเป็นหมาสมชื่อจริงๆ ตัวเองไม่ยอมโผล่หน้ามา เอาแต่ชี้นิ้วสั่งให้นายทำงานอยู่คนเดียว"

ฉู่เทียนขบกรามแน่น เด็กบ้าเอ๊ย

"ผมก็เป็นแค่ก้อนอิฐก้อนหนึ่ง พวกคุณต่างหากที่เป็นหัวหน้า หัวหน้าชี้ไปทางไหนผมก็ไปทางนั้นแหละ"

เขาเองก็จนใจเหมือนกัน "ผู้ตื่นรู้ของทางการก็มีคนไม่พออยู่แล้ว ช่วงนี้ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ถึงได้ถูกยืมตัวไปหมด"

"ผู้ตื่นรู้ภาคประชาชนพวกคุณก็รู้ดีว่าจัดการยากมาตั้งแต่แรกแล้ว เดิมทีก็กำลังมีปัญหาเรื่องกฎใหม่ บวกกับแผนการสร้างศูนย์พักพิงก็มีการเปลี่ยนแปลง ตอนนี้ก็เลยกำลังงัดข้อกับทางการอยู่"

"ทางฝั่งเมืองซีช่วงนี้ก็มีพวกหัวรั้นหลายคนออกมาก่อเรื่องวุ่นวายหนักเหมือนกัน"

พอฉู่เทียนพูดจบ ก็พบว่าบรรยากาศเงียบสงัดลงอย่างน่าประหลาด

เรื่องที่เหยียนจวิ้นถูกพวกของหลีเกอจัดการไปนั้น ยังคงถูกปิดเป็นความลับ คนที่รู้เรื่องนี้มีไม่มากนัก

ฉู่เทียนเห็นได้ชัดว่าไม่รู้ตื้นลึกหนาบาง

หลินซือเถาโบกมือ "ไอ้หนูปากสว่าง หยุดพูดได้แล้ว นายรีบไปทำงานของนายเถอะ"

ฉู่เทียน: กัดฟันกรอด.jpg

หลีเกอเปลี่ยนเรื่องคุย "นายเคยเจอหมาเหลืองไหม?"

ฉู่เทียนชะงักไปเล็กน้อย ส่ายหน้าตอบ "ไม่เคยเจอครับ ผมก็ติดต่อกับเขาทางโทรศัพท์เหมือนกัน" หมาเหลืองก็คือหัวหน้าของฉู่เทียน

"ช่วงก่อนหน้านี้แถวภูเขาชิงจวินเกิดเหตุการณ์สายพันธุ์ประหลาดขึ้นใช่ไหม? ใครเป็นคนนำทีมไปจัดการ?"

"น่าจะเป็นหมาเหลืองนะ" ฉู่เทียนคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับไป

"มณฑลเทียนฝู่ นอกจากเมืองจวนแล้ว ยังมีเมืองระดับจังหวัดอีกสิบเจ็ดแห่ง และเขตปกครองตนเองอีกสามแห่ง ความจริงแล้วก็ไม่ถือว่าสงบสุขเท่าไหร่ มีเหตุการณ์สายพันธุ์ประหลาดเกิดขึ้นอยู่เรื่อยๆ"

"หมาเหลืองและลูกทีมของเขารับผิดชอบในการดูแลความสงบเรียบร้อยของทั้งยี่สิบพื้นที่นี้แหละ"

หลินซือเถาเบิกตาขวากอ้าปากค้าง "เขาเก่งขนาดนั้นเลยเหรอ? มีความสามารถอะไรล่ะ? ที่เขาชื่อหมาเหลืองเป็นเพราะเขายุ่งจนหัวหมุนเหมือนหมาหรือเปล่า?"

มุมปากของฉู่เทียนกระตุก เขาส่ายหน้า ความสามารถของหมาเหลืองนั้น เขาไม่รู้จริงๆ

แต่มีสิ่งหนึ่งที่เขารู้ดี ฉู่เทียนลอบมองหลีเกอแวบหนึ่ง

หมาเหลืองเคยพูดเอาไว้ว่า คดีสายพันธุ์ประหลาดหลายคดีในเมืองจวน ต่อให้เขาและลูกทีมทุกคนออกปฏิบัติการพร้อมกัน ก็อาจจะไม่สามารถดับไฟตั้งแต่ต้นลมได้

แต่หลีเกอกลับนำทีมจัดการได้อย่างราบรื่นสุดๆ!

ขั้นตอนการจัดการกับเหตุการณ์ผีเดลิเวอรีที่พวกฉู่ฮั่นนำเสนอไปนั้น ถูกส่งต่อให้ทุกคนในองค์กรได้อ่านกันถ้วนหน้า ทั้งสี่คนนี้อาจจะยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่า ตอนนี้พวกเขามีชื่อเสียงโด่งดังในหมู่เจ้าหน้าที่ของทางการมากแค่ไหน!

โดยเฉพาะหลีเกอ

ระดับความสำคัญของเธอนั้น เป็นรองแค่ลูกพี่หน้ากากลวงตาผู้ลึกลับเพียงคนเดียวเท่านั้น

จู่ๆ ฉู่เทียนก็บรรลุสัจธรรมขึ้นมา ว่าทำไม [หน้ากากลวงตา] ถึงยอมแชตส่วนตัวกับหลีเกอ หรือว่านี่จะเป็นความรู้สึกเห็นอกเห็นใจกันระหว่างลูกพี่ด้วยกัน?

เรื่องที่ต้องสั่งเสียก็สั่งเสียหมดแล้ว

ทว่าก่อนที่ฉู่เทียนจะจากไป หลีเกอก็ยังคงกำชับอีกประโยคหนึ่ง "ทางที่ดีพวกนายจับตาดูนักเรียนห้องสิบสี่เอาไว้ให้ดีนะ"

จู่ๆ ฉู่เทียนก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบ ลองหยั่งเชิงถามดู "เรื่องที่เธอพูดเมื่อวานว่าจะฆ่าพวกเขา... พูดเล่นใช่ไหม?"

"ในกระทู้ของ [หน้ากากลวงตา] เคยพูดเอาไว้ว่า ผู้ตื่นรู้ก็สามารถเสื่อมถอยได้เหมือนกัน" หลีเกอพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ถ้าหากผู้ตื่นรู้เกิดการกลายพันธุ์ อันตรายที่จะเกิดขึ้นก็จะยิ่งมากกว่าคนธรรมดาที่กลายเป็นสายพันธุ์ประหลาดเสียอีก"

การที่หลีเกอมาที่นี่ในครั้งนี้ ความตั้งใจเดิมก็ไม่ได้มาเพื่อช่วยคนจริงๆ หรอก

เธอแค่ไม่อยากให้องค์กรกู่ฝันร้ายได้ผลึกฝันร้ายสีเลือดพวกนั้นไปก็เท่านั้น

"ผมเข้าใจแล้ว เรื่องนี้ผมจะรายงานเบื้องบนให้ทราบ" ฉู่เทียนขมวดคิ้วครุ่นคิด แล้วถามต่ออีกประโยค

"การจะจัดการกับ [ไหมผีเชิด] บนตัวเด็กพวกนั้น มีแค่วิธีเดียวคือต้องฆ่านักเชิดหุ่นผีจริงๆ เหรอ?"

หลีเกอคิดอย่างจริงจัง แล้วพ่นออกมาสองคำ "แข็งแกร่งขึ้น"

ฉู่เทียนฝืนยิ้ม นี่มันเป็นคำพูดที่ถูกต้องแต่ก็ไร้ประโยชน์จริงๆ

เขาขับรถออกไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเต็มประดา นึกถึงตอนที่หลีเกอยังไม่กลับมาเมื่อวาน เขายังแอบกังวลว่าหลีเกอจะโทษตัวเองที่ทำให้เพื่อนร่วมชั้นต้องตายอยู่เลย

ก็ไอ้ความรู้สึกที่เรียกว่า 'ความรู้สึกผิดของผู้รอดชีวิต' อะไรนั่นน่ะแหละ...

พอมาคิดดูตอนนี้ เขาช่างคิดมากไปจริงๆ

'ลูกพี่หลี' ที่อายุยังน้อยคนนี้ ช่างเป็นคนที่ตัดสินใจเด็ดขาดและมีเป้าหมายที่ชัดเจนจริงๆ จะพุ่งชนแต่ศัตรูเท่านั้น ไม่มีทางมานั่งบั่นทอนตัวเองเด็ดขาด!

เรื่องทางฝั่งภูเขาชิงจวินจัดการเรียบร้อยแล้ว ทั้งสี่คนก็หมดอารมณ์จะเที่ยวเล่น ซื้อของฝากประจำท้องถิ่นมานิดหน่อยแล้วก็เดินทางกลับเมืองจวน

ระหว่างทาง จี้เฟยอวี๋เอาแต่ก้มหน้าดูโทรศัพท์มือถือตลอดเวลา หลินซือเถาจึงเอาศอกกระทุ้งเขา "ก่อนไปเสี่ยวฉู่บอกว่าส่งข้อมูลให้นายนี่ ในนั้นเขียนว่าอะไรบ้างล่ะ?"

จี้เฟยอวี๋ไม่ได้ปิดบัง ส่งข้อมูลฉบับนั้นลงไปในกลุ่มของทั้งสี่คน

"พวกเธอจำโรงแรมซานฉาที่เมืองซีได้ใช่ไหม เถ้าแก่คนนั้นเป็นฆาตกรโรคจิต แถมยังลักลอบค้าอวัยวะมนุษย์อีกด้วย"

"จำได้สิ" ตอนนี้หลินซือเถากลับไปนึกถึงทีไรก็ยังคงรู้สึกหวาดผวา เถ้าแก่คนนั้นที่กลายเป็นสายพันธุ์ประหลาดทำเอาค่าความมีสติลดฮวบ พอตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น ก็ขุดเจอโครงกระดูกมนุษย์มากมายใต้ต้นซานฉาที่สวนหลังโรงแรมแห่งนั้น

หลินซือเถาเปิดดูข้อมูล ปรากฏว่าเป็นข้อมูลของผู้ตายในโรงแรมซานฉา "นายคิดว่า... นายเป็นหนึ่งในศพพวกนั้นงั้นเหรอ?"

"ตอนแรกก็คิดแบบนั้นแหละ" จี้เฟยอวี๋อ่านข้อมูลจบหมดแล้ว ไม่ได้รู้สึกผิดหวังอะไร

"แต่พออ่านจบแล้ว ก็ไม่ได้รู้สึกอะไรเลย"

"แปลกจัง" หลินซือเถาลูบคาง มองสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า

"พี่ศพ ตกลงว่านายเป็นตัวอะไรกันแน่เนี่ย?"

"งั้นเราลองคิดให้กว้างขึ้นอีกนิดดีไหม นายว่านายจะเป็นมังกรกลับชาติมาเกิด หรือทะลุมิติมาตอนวันสิ้นโลกหรือเปล่า?"

มุมปากของหลีเกอที่นั่งอยู่เบาะผู้โดยสารด้านหน้ากระตุก ขอโทษทีนะ นั่นมันบทของฉันต่างหาก

จี้เฟยอวี๋กลอกตา "เวลาทำข้อสอบของเธอยังมีไม่พอเลย ยังจะมีเวลาไปอ่านนิยายออนไลน์อีกเหรอ?"

หลินซือเถาหัวเราะแหะๆ ทำมือเป็นสัญลักษณ์ "วิสัยทัศน์ต้องเปิดกว้าง!"

"หลายวันมานี้ฉันคิดตกแล้ว ใครบอกว่าข้อสอบเลือกตอบจะต้องยากระดับรางวัลโนเบลด้วยล่ะ?"

เธอพูดพลางโยนคำถามออกมาข้อหนึ่ง "จงใช้แบบจำลองทางคณิตศาสตร์เพื่อพิสูจน์ว่า ทำไมสีหน้า 'เย็นชาสามส่วน เยาะเย้ยสี่ส่วน ดูแคลนห้าส่วน' ของประธานจอมเผด็จการเมื่อรวมกันแล้วถึงได้มากกว่าสิบส่วน?"

จี้เฟยอวี๋ตกตะลึง

"คำถามของเธอมันเกินหลักสูตรไปแล้วนะ!"

หลินซือเถาได้ใจสุดๆ "แน่นอนอยู่แล้ว!"

จี้เฟยอวี๋แก้โจทย์ไม่ได้ เขาหันไปถามหลีเกอ "เธอแก้ได้ไหม?"

สีหน้าของหลีเกอไม่เปลี่ยน "สามารถอ้างอิงทฤษฎีทอพอโลยีหรือเรขาคณิตนอกระบบยุคลิดมาอธิบายได้..."

เธอเริ่มพูดจาภาษามนุษย์ต่างดาว จี้เฟยอวี๋ฟังจนเวียนหัวตาลาย สุดท้ายก็สรุปได้แค่ข้อเดียว

เขาชี้ไปที่หลีเกอ แล้วถามหลินซือเถา "เธอดูเหมือนมังกรกลับชาติมาเกิดมากกว่าฉันอีกนะ"

หลีเกอ: อะไรคือขั้นตอนผิดหมด แต่คำตอบถูกหมด...

เธอหันกลับไปมองจี้เฟยอวี๋แวบหนึ่ง ความรู้สึกอยากจะฆ่าปิดปากเริ่มก่อตัวขึ้นมา...

จี้เฟยอวี๋ "สายตาของเธอดูไม่ค่อยเป็นมิตรเท่าไหร่เลยนะ"

"ก็เป็นเพื่อนร่วมชั้นห้องเดียวกัน ระดับสติปัญญาก็พอๆ กันนั่นแหละ" หลีเกอยิ้ม

"การที่เถาจื่อสามารถเอาโจทย์ข้อนี้มาเขียนลงในข้อสอบเลือกตอบได้ ก็แสดงว่าเธอก็สามารถแก้โจทย์ได้เหมือนกัน แล้วทำไมทำไมนายถึงทำไม่ได้ล่ะ? ปัญหาอยู่ที่ใครกันแน่?"

จี้เฟยอวี๋ "...ขอความกรุณาช่วยทำตัวเป็นคนดีหน่อย อย่ามาดูถูกศพเลย"

พี่ตู้เจวียนฟังพวกเด็กๆ หยอกล้อกัน ก็อดไม่ได้ที่จะยกมุมปากขึ้น "ฟังเพลงไหม?"

"เอาๆๆ!"

หลินซือเถาเชื่อมต่อบลูทูธ เปิดเพลงประกอบ คอของคนทั้งสี่บนรถก็เริ่มขยับตามจังหวะ พออินโทรจบ ก็พากันร้องเพลงเสียงหลงอย่างพร้อมเพรียง:

"ในสนามรบที่ลมพัดแรงและเมฆพัดพาแห่งนี้

หนุ่มน้อยพายุหมุนปรากฏตัวขึ้นแล้ว

เอาชนะเสียงคำรามท่ามกลางกองเพลิง

ทำให้ทั้งโลกต้องอึกทึกครึกโครม

……

Come On! สงครามสวนกระแส สงครามสวนกระแสมาแล้ว

ไพ่ตายต้องบ้าคลั่ง

ท่องไปในจักรวาล จัดการโลกใบนี้~~"

……

แก๊งวัยรุ่นพายุหมุนและวัยกลางคนเดินทางกลับมาถึงเมืองจวนแล้ว

เมื่อมองดูรถราที่สัญจรไปมาอย่างไม่ขาดสาย และผู้คนที่เดินขวักไขว่บนท้องถนนด้วยสีหน้าเรียบเฉย จิตใจของคนทั้งสี่ก็ค่อยๆ สงบลง

ทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยรู้สึกว่าแสนจะธรรมดาในอดีต ตอนนี้กลับดูมีสีสันที่อบอุ่นขึ้นมา

ไม่อยากให้ความสงบสุขเช่นนี้ถูกทำลายลงเลย

ไม่อยากให้เมืองแห่งนี้ถูกปกคลุมไปด้วยความหวาดกลัว และไม่อยากให้มันต้องถูกปกคลุมไปด้วยเงามืดสีเลือดของการนับถอยหลังด้วย