บทที่ 14 สายพันธุ์ประหลาดปรากฏตัว

บทที่ 14 สายพันธุ์ประหลาดปรากฏตัว

หลีเกอไม่ได้สนใจกระแสสังคมบนอินเทอร์เน็ตเลยแม้แต่น้อย ถึงยังไงความร้อนแรงของ 'เหตุการณ์นับถอยหลัง' ก็ถูกจงใจกดให้ต่ำลง ทางการต้องการรักษาความมั่นคง ความสงบสุขของประชาชนจึงเป็นสิ่งสำคัญมาก

ในช่วงสองวันนี้ แฮชแท็กยอดฮิตบนเวยป๋อกลายเป็นเรื่องดาราคนนั้นคนนี้มีชู้ไปหมดแล้ว

หลังจากชายหัวโล้นและเพื่อนร่วมทีมของเขา ในช่วงสามคืนถัดมาก็ยังมีขยะโผล่มาอีกหลายชิ้น ซึ่งทั้งหมดก็ถูกป้อนให้กับถังขยะของตู้เจวียน

หลังจากนั้นอีกสองวัน ก็ไม่มีใครมาส่งอาหารอีก ตู้เจวียนแอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก เพราะกลัวว่าถังขยะของตัวเองจะอาหารไม่ย่อย

หลีเกอกลับยังคงนิ่งสงบดั่งขุนเขา ช่วงหลายวันนี้เธอมีความสุขกับการไปกินข้าวฟรีที่บ้านพี่สาวตู้เจวียนมาก

เพียงแต่กระดูกสันหลังยังคงคันยุบยิบอยู่เสมอ อยากจะกินอาหารมื้อหลักขึ้นมาตงิดๆ

ตอนที่หลินซือเถาโทรศัพท์มา หลีเกอกำลังจ้องมองแผ่นหลังของพี่สาวตู้เจวียนที่กำลังล้างจานอย่างเหม่อลอย ตอนที่หลีเกอรับสาย แผ่นหลังของพี่สาวตู้เจวียนก็ผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด

"ฮัลโหล?! หลีเสี่ยวเกอ!! สัญญาณเตือนภัยระดับหนึ่ง สัญญาณเตือนภัยระดับหนึ่งเลยนะ!!!"

หลีเกอส่งเสียงอืมๆ สองคำ แล้วพูดจาเหลวไหลไปเรื่อย "ครอบครัวดอกไม้ของเราในที่สุดก็จะปาระเบิดปรมาณูใส่พวกไอ้พี่ยุ่นแล้วเหรอ?"

หลายวันมานี้หลินซือเถาเพียรพยายาม 'ก่อกวน' หลีเกอทางวีแชทอย่างไม่ลดละ ถึงกระนั้นก็ยังถูกความหลุดโลกของหลีเกอทำเอาสะอึกอยู่บ่อยครั้ง

"เรื่องใหญ่ของบ้านเมืองพวกเราคนรุ่นหลังค่อยคุยกันทีหลังเถอะ ตอนนี้ประเด็นสำคัญอยู่ที่ตัวเธอต่างหาก! ไอ้หลานเนรคุณจางฉี่เผิงทรยศองค์กร ไปเลียแข้งเลียขาเจิ้งเฉียง มันกำลังใส่ร้ายเธอลงเน็ตอยู่นะ!"

หลินซือเถาโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ กลายร่างเป็นไดโนเสาร์ตัวน้อย "ฉันส่งวิดีโอให้เธอทางวีแชทแล้ว ไอ้หลานเนรคุณนั่นคิดว่าใส่เอฟเฟกต์ให้ตัวเองแล้วจะไม่มีใครจำได้งั้นเหรอ ตลกชะมัด! ฉันเป็นใคร! ฉันเป็นถึงหัวหน้าห้องเชียวนะ!"

หลีเกอร้องตะโกนว่า "หัวหน้าห้องเก่งกาจทรงพลัง" ย่อหน้าจอสนทนาลง เปิดวีแชทแล้วกดเข้าไปดูวิดีโอที่หลินซือเถาส่งมา หน้าจอก็สลับไปยังแอปฯ โต่วอินอย่างรวดเร็ว

ในวิดีโอมีคนคนหนึ่งกำลังใช้เอฟเฟกต์หัวการ์ตูนสามมิติพูดจาฉอดๆ อย่างเมามันส์ แถมยังติดแฮชแท็กที่น่าตกใจอย่าง #นักเรียนหัวกะทิโรงเรียนมัธยมหมายเลขสี่เมืองจวนซ้อมเพื่อนร่วมชั้นตาย# อีกด้วย

อ้อ แล้วก็ยังไม่ลืมเกาะกระแส #นับถอยหลังเมืองซี# ด้วย

นอกจากวิดีโอจะเปิดเผยภาพจากกล้องวงจรปิดตอนที่หลีเกอซ้อมเจิ้งเฉียงบนรถแล้ว คนบางคนยังไม่ลืมที่จะบรรยายอย่างออกรสออกชาติ ถึงขั้นโยนความผิดเรื่องการตายของนักเรียนคนอื่นๆ ไปให้หลีเกอด้วยซ้ำ

"หลีเกออาศัยว่าตัวเองเรียนเก่ง ปกติก็มักจะดูถูกเพื่อนนักเรียนที่เรียนไม่เก่งที่สุด แบบนี้ไม่ใช่การกลั่นแกล้งเพราะผลการเรียนงั้นเหรอ? ครูและโรงเรียนก็เข้าข้างเธอ..."

"เจิ้งเฉียงก็แค่มีปากเสียงกับเธอนิดหน่อย เธอกลับซ้อมเจิ้งเฉียงจนสลบคาที่..."

"ถ้าไม่ใช่เพราะต้องรีบหาโรงพยาบาลใกล้ๆ เพื่อรักษาอาการบาดเจ็บของเจิ้งเฉียง พวกเราก็คงไม่เปลี่ยนเส้นทางไปที่ตำบลหนานเหมิน บางทีเพื่อนนักเรียนอีกหลายคนก็อาจจะไม่ต้องตายอย่างกะทันหัน พวกเราก็อาจจะออกจากเมืองซีไปตั้งนานแล้ว..."

จางฉี่เผิงพูดจาคล่องแคล่ว ร้องไห้ได้อย่างสมจริงสมจัง ในช่องคอมเมนต์ก็มีพวกภูตผีปีศาจโผล่มามากมาย

อย่างไรก็ตาม หลีเกอก็ยังเห็นคนที่ช่วยพูดแทนตัวเอง อีกฝ่ายใช้ไอดีว่า [นักศึกษาชิงเป่ยในตัวเถา]

ยอด 'กดไลก์' ของคอมเมนต์นั้นมีไม่มาก แต่คอมเมนต์ตอบกลับด้านล่างกลับมีคนต่อแถวกันยาวเหยียด พอกดเข้าไปดู [นักศึกษาชิงเป่ยในตัวเถา] คนนี้ก็มีพลังการต่อสู้ที่แข็งแกร่งมากจริงๆ...

นักศึกษาชิงเป่ยในตัวเถา: [ZQ ลวนลามเพื่อนนักเรียน ใช้ AI ตัดต่อวิดีโอลามกอนาจาร ทำไมแกถึงไม่พูดถึงเลยสักนิดล่ะ หรือว่าแกก็มีส่วนร่วมด้วย? ฉันเข้าใจแล้ว ที่แท้แกก็คือพวกเดียวกันนี่เอง? นี่คือการระเบิดพลีชีพงั้นเหรอ?]

นักศึกษาชิงเป่ยในตัวเถา: [คนชั้นบนเป็นลูกที่พ่อเบ่งออกมาเหรอ? ไม่งั้นทำไมอ้าปากปุ๊บก็พูดถึงอวัยวะสืบพันธุ์ของพ่อแกเลยล่ะ ลูกที่แม่เบ่งออกมาคลอดของพรรค์นี้ออกมาไม่ได้หรอกนะ]

นักศึกษาชิงเป่ยในตัวเถา: [คอมเมนต์ละกี่สตางค์กงเต๊กล่ะ หรือว่าอยู่ในนรกแล้วอยู่ไม่รอด พวกผีสางนางไม้ตัณหากลับอย่างพวกแกถึงได้ต้องมาหาลำไพ่พิเศษในโลกมนุษย์ด้วยล่ะ?]

นักศึกษาชิงเป่ยในตัวเถา: [กินเกลือเยอะไปจนว่างมากสินะ แน่นอนว่าฉันคือความภาคภูมิใจตัวน้อยของพ่อแม่ฉัน ส่วนแกคงไม่แน่หรอก ไม่แน่ว่าลูกหลานแกอาจจะกำลังนับวันรอถอดสายออกซิเจนแกอยู่ก็ได้นะ~]

หลีเกอดูอย่างสนุกสนาน ได้เรียนรู้วิธีการด่าคนในมุมมองใหม่ๆ ช่างแปลกใหม่และไม่เหมือนใครจริงๆ——

"บัญชี 'นักศึกษาชิงเป่ยในตัวเถา' นี่ของเธอใช่ไหม?"

หลินซือเถาสูดปาก "ไอดีรองของฉันถูกเปิดเผยแล้วเหรอเนี่ย?!"

"ชื่อนี้เหมือนกับชื่อวีแชทของเธอเลย เดาได้ไม่ยากหรอก"

หลินซือเถา: "..."

หลีเกอมองดูไอดีวีแชทของหลินซือเถาเปลี่ยนจาก [นักศึกษาชิงเป่ยในตัวเถา] เป็น [ความภาคภูมิใจตัวน้อยของพ่อเถาแม่เถา] อย่างตาปริบๆ

หลีเกอรู้สึกว่าการเปลี่ยนชื่อของหลินซือเถาครั้งนี้ช่างเปล่าประโยชน์เสียเหลือเกิน

แค่ช่วงเวลาสั้นๆ ที่หลินซือเถาเปลี่ยนชื่อ หลีเกอก็ได้ยินเสียงร้องประหลาดดังมาจากฝั่งของเธอ

"ว้าวๆๆ อ๊าก!!"

หลีเกอ: "หืม?"

หลินซือเถา: "เมื่อกี้ตอนที่ฉันสลับหน้าจอไปเปลี่ยนชื่อ เธอเดาสิว่าเกิดอะไรขึ้น ไอ้หลานเนรคุณจางฉี่เผิงนั่นนัดฉันเจอกันนอกรอบ! นี่มันอยากจะเปิดศึกกับฉันใช่ไหม?!"

หลีเกอเพิ่งจะอ้าปาก ก็ได้ยินเสียงพิมพ์ดีดดังรัวๆ มาจากฝั่งหลินซือเถาเสียแล้ว

"ไอ้หลานเนรคุณนี่ มันกล้ามาหาที่ตายถึงที่เลยเหรอ? เจอหน้ากันฉันจะพ่นน้ำลายใส่มันให้ตายเลยคอยดู!"

หลีเกอ "เธอตกลงจะไปเจอเหรอ?"

"ตกลงสิ!" หลินซือเถาท่าทางฮึกเหิมอย่างมาก "ฉันจะไปซัดมันให้ตาย!"

หลีเกอเงียบไปสองวินาที "สถานที่กับเวลา ส่งมาให้ฉัน"

หลังจากหลินซือเถาส่งสถานที่และเวลาในการนัดพบมาให้แล้ว หลีเกอก็จ้องมองวิดีโอของจางฉี่เผิงอยู่นาน ตู้เจวียนไม่อาจหลีกเลี่ยงที่จะได้ยินเนื้อหาในวิดีโอ เธอเหลือบมองวิดีโออยู่หลายครั้ง ในที่สุดก็อดไม่ได้ที่จะถามขึ้นว่า

"ขยะชิ้นนี้ต้องเก็บไปทิ้งด้วยไหม?"

"นี่ไม่ใช่ขยะหรอกนะ" หลีเกอหันหน้าจอโทรศัพท์มือถือไปทางเธอ

"ไม่แน่อาจจะเป็นอาหารมื้อใหญ่ก็ได้"

ตู้เจวียนมองดูหน้าจอ ตอนแรกก็คิดว่าตัวเองตาฝาด หลังจากผ่านไปสิบกว่าลมหายใจ เธอก็ขมวดคิ้วแน่น สะกดกลั้นความรู้สึกขยะแขยงอย่างรุนแรงที่ตีตื้นขึ้นมาในใจ แล้วถามว่า "หนอนใสๆ ที่อยู่บนตัวเขาคืออะไร? คนอื่นมองไม่เห็นเหรอ?"

"มีแค่ผู้ตื่นรู้เท่านั้นที่มองเห็น" หลีเกอกล่าว

"ส่วนเรื่องหนอนพวกนั้น อาจพูดได้ว่าเป็นการปรากฏเป็นรูปร่างของมลพิษในตัวเขา และยังเป็นทิศทางการกลายพันธุ์ของเขาด้วย"

ตู้เจวียนชะงักไปครู่หนึ่ง "หมายความว่า... คนคนนี้คือสายพันธุ์ประหลาดงั้นเหรอ? แล้วยังจะกลายพันธุ์เป็นหนอนตัวใหญ่อีกด้วย?"

"คงงั้นมั้ง" หลีเกอเก็บโทรศัพท์มือถือแล้วลุกขึ้น

"มื้อเย็นไม่ต้องเก็บไว้ให้ฉันแล้วนะ"

ตู้เจวียนเดินไปส่งเธอที่หน้าประตู ท่าทางเหมือนมีอะไรอยากจะพูด

"มีอะไรอีกเหรอ?"

"คุณปู่หลิวที่อยู่ห้องข้างๆ ช่วงสองวันนี้คอยมาด้อมๆ มองๆ ถามเรื่องจางเปียวตลอดเลย ฉันก็เลยบอกไปว่าฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจางเปียวหายไปไหน"

หลีเกอพยักหน้า เหลือบมองถังขยะแวบหนึ่ง "ถังขยะอยากแทะกระดูกแก่ๆ ดูบ้างไหม?"

"จะเป็นไปได้ยังไงกัน..." ตู้เจวียนฝืนยิ้มอย่างไม่เป็นธรรมชาติ

หลีเกอยักไหล่ "เรื่องของพี่ พี่ก็ตัดสินใจเองเถอะ พี่สาวก็มีพลังแบบนั้นอยู่แล้ว ไม่ใช่เหรอ?" เธอยกมุมปากยิ้ม

ไหล่ของตู้เจวียนค่อยๆ ผ่อนคลายลง เธอพยักหน้าพลางพูดว่า "ฉันจะจัดการให้เรียบร้อยเอง"

...

บนรถตู้เปิดประทุนยี่ห้อบูอิค

ชายวัยกลางคนในตำแหน่งคนขับกำลังพยักหน้าหงึกหงักพูดโทรศัพท์ ทันทีที่วางสาย เขาก็ตวัดหลังมือตบหน้าเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับอย่างแรง

แว่นตาบนใบหน้าของเด็กหนุ่มถูกตบจนกระเด็นหลุด เพิ่งจะร้องเรียก "พ่อ" ออกมาได้คำเดียว ชายคนนั้นก็ตบเข้าที่หลังศีรษะของเขาอย่างแรงอีกหลายฉาด

"ไอ้ลูกไม่ได้ความ! ถ่ายวิดีโอแค่นี้ยังถ่ายไม่ตรงประเด็นอีก! ใครใช้ให้แกพูดในวิดีโอว่าเจิ้งเฉียงกับหลีเกอนั่นมีปากเสียงกันก่อนฮะ! แบบนี้ไม่ใช่ว่าเปิดช่องโหว่ให้คนอื่นหรือไง!"

"เจิ้งเฉียงคือผู้เสียหาย! ผู้เสียหาย แกเข้าใจไหม! ย้ำเรื่องนี้ให้แน่นๆ หน่อย! ใครใช้ให้แกเติมไข่ใส่สีลงไปฮะ!!"

เด็กหนุ่มเม้มริมฝีปากแน่น หยิบแว่นตาขึ้นมา แล้วพูดเสียงเบา "ชาวเน็ตไม่ได้โง่สักหน่อย เรื่องบัดซบที่เจิ้งเฉียงเคยทำเมื่อก่อน เพื่อนนักเรียนในโรงเรียนมีใครบ้างที่ไม่รู้ ต่อให้จะล้างมลทินให้เขา เขาก็ล้างจนกลายเป็นผู้เสียหายที่ไร้ที่ติไม่ได้หรอก..."

"แกยังกล้าเถียงอีกเหรอ!" ชายคนนั้นตบไปอีกฉาด ครั้งนี้เขาใช้แรงทั้งหมดที่มี ศีรษะของเด็กหนุ่มกระแทกเข้ากับกระจกด้านข้างดังโครม

เขาชนจนเห็นดาวระยิบระยับ น้ำตาร่วงเผาะลงมาในพริบตา ความอัปยศอดสูหมักหมมจนกลายเป็นความขมขื่นในใจ ความเคียดแค้นพุ่งพล่านกัดกร่อนอยู่ภายในอกราวกับกรดซัลฟิวริกเข้มข้น

"พ่อมีสิทธิ์อะไรมาตีผม!!" จู่ๆ น้ำเสียงของเขาก็แหลมสูงขึ้น

"มีใครเขาเป็นพ่อคนแบบพ่อบ้างไหม?! พ่ออยากจะประจบสอพลอเจิ้งเทียนเฉิง ก็เลยบังคับให้ผมฝืนมโนธรรมไปล้างมลทินให้เจิ้งเฉียง!"

"คนตายที่เมืองซีตั้งมากมาย พ่อแม่เพื่อนนักเรียนคนอื่นๆ ยังรู้จักเป็นห่วงลูกของตัวเอง ตั้งแต่ผมกลับมาจนถึงตอนนี้ พ่อเคยถามไถ่ผมสักคำไหม!!"

"ตอนนี้เพื่อนนักเรียนจำผมได้แล้ว พวกเขาหาว่าผมไปเลียแข้งเลียขาเจิ้งเฉียง หาว่าผมเป็นหมาให้บ้านตระกูลเจิ้ง! แล้วต่อไปผมจะเอาหน้าไปโรงเรียนได้ยังไง?!"

"ฉันเลี้ยงข้าวเลี้ยงน้ำแก แกยังจะมีหน้ามาน้อยใจอีกเหรอ!" ชายคนนั้นโกรธจนฟิวส์ขาด กำปั้นทุบตีลงบนร่างของเด็กหนุ่มราวกับลูกเห็บตก

"ไอ้เนรคุณ นิสัยเหมือนแม่แกไม่มีผิด!"

"ทำไม เบื่อชีวิตดีๆ แล้วใช่ไหม?"

"งั้นแกก็ไปหาแม่แกสิ ตอนนั้นศาลตัดสินให้แกไปอยู่กับแม่แก แต่แกเองไม่ใช่เหรอที่รังเกียจว่าแม่แกจนแล้วทำให้แกขายหน้า ก็เลยดึงดันจะมาเกาะฉันให้ฉันเลี้ยงน่ะ!"

ชายคนนั้นทั้งตีทั้งด่า ราวกับว่าคนที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่ลูกชายแท้ๆ ของตัวเอง แต่เป็นปลิงที่เกาะดูดเลือดอยู่บนตัว "จางฉี่เผิง ถ้าไม่ใช่เพราะฉัน แกจะมีปัญญาเรียนโรงเรียนมัธยมปลายดีๆ แบบนี้ มีเสื้อผ้าแบรนด์เนมใส่ทั้งตัวเหรอ?"

"แกคิดว่าฉันอยากจะประจบสอพลอเจิ้งเทียนเฉิงนักหรือไง?! ปากดีนักนะ งั้นแกก็เอาเงินมาให้ฉันสิ! เงินค่าก่อสร้างตั้งเยอะแยะ แกอนุมัติให้ฉันสิ!"

"ไอ้ลูกไม่ได้ความ แกมันก็แค่ปลิงตัวหนึ่ง วันๆ เอาแต่ดูดเลือดฉัน!! เลี้ยงแกสู้เลี้ยงหมูแดงสักชิ้นยังจะดีกว่า!"

จางฉี่เผิงกุมศีรษะ กัดริมฝีปากล่างแน่น เขายิ่งกัดก็ยิ่งแรงขึ้นเรื่อยๆ จนริมฝีปากล่างของตัวเองฉีกขาดออกจากกันตรงกลาง เขาก็ยังไม่รู้สึกตัวเลยแม้แต่น้อย

พ่อของจางที่เอาแต่ระบายความโกรธแค้นและอารมณ์ฉุนเฉียวใส่เขาตลอดเวลาไม่ได้สังเกตเห็นเลยว่า หนอนใสๆ จำนวนนับไม่ถ้วนกำลังกระดึ๊บออกมาจากร่างของจางฉี่เผิง หนอนพวกนั้นคืบคลานราวกับปลิงดูดเลือด ไม่นานก็คลานไปทั่วทั้งรถ แล้วไต่ขึ้นไปบนตัวของพ่อของจาง...

แทบจะทนรอไม่ไหว...

มุดเข้าไปในปากที่กำลังพ่นน้ำลายแตกฟองของเขา...

พ่อของจางไม่รู้สึกตัวเลยแม้แต่น้อย เขายังคงด่าทอไม่หยุดปาก

"เงินโอนไปให้แล้ว แกไปเกลี้ยกล่อมนังเด็กเมื่อวานซืนแซ่หลินคนนั้นให้ดีๆ ให้มันหุบปากซะ เลิกไปโวยวายมั่วซั่วบนเน็ตสักที"

จางฉี่เผิงก้มหน้า ไม่ส่งเสียง

"ฉันพูดกับแก แกได้ยินไหม?" พ่อของจางตบหลังศีรษะของเขาไปอีกฉาด

"ผมบอกตั้งหลายครั้งแล้ว... ว่าอย่า、ตี、หัว、ผม!" จางฉี่เผิงค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดสีแดงก่ำจ้องเขม็งไปที่พ่อของจาง

"พ่อเคยเห็นปลิงดูดเลือดไหม?"

พ่อของจาง "อะไรนะ?"

"เดี๋ยวพ่อก็จะได้เห็นแล้วครับ พ่อ"

ตัวรถสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เสียงเล็บขูดกับกระจกดังบาดแก้วหูถูกปิดกั้นไว้อย่างมิดชิดภายในรถ สิ่งที่ดังขึ้นพร้อมกันนั้น ยังมีเสียงดูดดื่มและเสียงกลืนกินคำโตอีกด้วย

อึกๆๆ...