บทที่ 55 อัดเฉิงเยี่ยนถิงเป็นรอบที่สอง

บทที่ 55 อัดเฉิงเยี่ยนถิงเป็นรอบที่สอง

"เสี่ยวจิ่ว ข้าก็ไม่อยากจะพูดอ้อมค้อมกับเจ้านะ ยามนี้คุณชายใหญ่ได้รับบาดเจ็บ ในเมื่อเขาเป็นคนพาเจ้ากลับมา เจ้าพอจะดูแลเขาให้ดีได้หรือไม่"

พอได้ยินเช่นนั้น เฉียวจิ่วก็รีบคุกเข่าลงทันที นางจะกล้าตอบว่าไม่ได้ได้อย่างไร

"บ่าวจะดูแลคุณชายใหญ่ให้ดีที่สุดเจ้าค่ะ"

"ดี แต่ข้าขอพูดดักไว้ก่อนนะ หากข้ารู้ว่าเจ้าริอ่านคิดไม่ซื่อ หรือใช้จังหวะที่คอยดูแลคุณชายใหญ่นี้ไปล่อลวงเขา ก็อย่าหาว่าข้าใจร้ายก็แล้วกัน เข้าใจหรือไม่"

การที่ฮูหยินเฉิงให้เฉียวจิ่วคอยดูแลเฉิงเยี่ยนถิงนั้น เป็นเพราะนางมีส่วนคล้ายคลึงกับเป่ยเยว่เกออยู่บ้างเท่านั้น

คุณชายใหญ่มักจะปฏิบัติต่อนางแตกต่างจากคนอื่น บางทีในเวลาแบบนี้ นางอาจจะเกลี้ยกล่อมเขาได้

แต่หากจะให้นางมาเป็นเจ้านายหญิงของจวนนี้ นางไม่มีวันยอมเด็ดขาด

หากนางดูแลถิงเอ๋อร์ได้เป็นอย่างดี บางทีนางอาจจะใจดีให้นางเป็นสาวใช้ห้องข้าง หรือถ้าถิงเอ๋อร์ถูกใจนางจริง ๆ ให้เป็นอนุภรรยาต่ำต้อยก็ยังพอทน

"บ่าวเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ"

เฉียวจิ่วรีบรับคำ ทว่าในใจกลับขมขื่นเป็นอย่างยิ่ง

ทั้ง ๆ ที่นางก็มีความรู้สึกพิเศษต่อคุณชายใหญ่ การที่ฮูหยินให้นางไปดูแลเขา นางควรจะดีใจสิ

แต่ทำไมถึงรู้สึกว่าลึก ๆ แล้ว นางกลับไม่มีความสุขเอาเสียเลย

นางไม่ได้ความจำเสื่อม ตั้งแต่เข้ามาในจวนนี้ ความทุกข์ทรมานทั้งหลายแหล่ล้วนมาจากคุณชายใหญ่ทั้งสิ้น

ทั้ง ๆ ที่คุณชายใหญ่ก็ไม่ได้พูดหรือทำอะไรเลย แต่ไม่ว่าจะเป็นฮูหยินหรือบรรดาคุณหนูก็ต่างคิดว่านางไปยั่วยวนคุณชายใหญ่

ทำไมฮูหยินกับพวกคุณหนูถึงไม่ทำแบบนี้กับสาวใช้คนอื่นในจวนล่ะ ก็เพราะคุณชายใหญ่ปฏิบัติต่อนางแตกต่างจากคนอื่นไปสักนิดไม่ใช่หรือ

"บังอาจ! เจ้าทำหน้าแบบนั้นหมายความว่ายังไง! ให้เจ้าไปปรนนิบัติพี่ใหญ่นี่มันฝืนใจเจ้านักหรือไง!"

จู่ ๆ คุณหนูใหญ่เฉิงเยียนเอ๋อร์ก็ปาถ้วยชาในมือใส่ จนทำให้หน้าผากของเฉียวจิ่วแตกเลือดไหลซิบ

เฉียวจิ่วไม่กล้าแม้แต่จะเช็ดเลือด รีบโขกศีรษะขอประทานอภัย

"คุณหนูใหญ่โปรดอภัยด้วยเจ้าค่ะ บ่าวไม่ได้หมายความเช่นนั้น บ่าวเต็มใจดูแลคุณชายใหญ่จริง ๆ เจ้าค่ะ"

"ถุย! นางแพศยาเอ๊ย คงจะคิดอยากจะปีนขึ้นเตียงพี่ใหญ่จนตัวสั่นล่ะสิ!"

คุณหนูรองเฉิงเม่ยเอ๋อร์หัวเราะเยาะ

เฉียวจิ่วไม่พูดอะไรอีก ก้มหน้าก้มตาทนรับฟังอย่างเงียบ ๆ

เมื่อฮูหยินเฉิงเห็นว่าเฉียวจิ่วถูกสั่งสอนจนพอสมควรแล้ว จึงให้คนพานางไปที่ห้องของคุณชายใหญ่ เพื่อให้นางไปเกลี้ยกล่อมคุณชายใหญ่ให้ดี

ถ้าคุณชายใหญ่ยังไม่ยอมกินข้าวกินยาอีก นางก็จะต้องรับโทษ

......

เฉียวจิ่วยกถ้วยยาเดินกะเผลก ๆ เข้าไปในห้องของเฉิงเยี่ยนถิง

เฉิงเยี่ยนถิงนั่งผมเผ้ายุ่งเหยิงอยู่ริมเตียง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหม่อลอย การมาของเฉียวจิ่วไม่ได้ทำให้เขาสนใจแม้แต่น้อย

"คุณชายใหญ่ ดื่มยาหน่อยเถอะเจ้าค่ะ..."

"คุณชายใหญ่ บ่าวขอร้องล่ะเจ้าค่ะ ดื่มยาหน่อยเถอะ ต้องรักษาร่างกายให้แข็งแรงก่อนถึงจะไปตามหาแม่นางเป่ยได้นะเจ้าคะ ท่านทำแบบนี้... ว้าย!"

เฉียวจิ่วยังพูดเกลี้ยกล่อมไม่ทันจบ ถ้วยยาในมือก็ถูกเฉิงเยี่ยนถิงปัดทิ้ง

ถ้วยยาแตกกระจายเต็มพื้น เฉียวจิ่วรีบคุกเข่าลง

"คุณชายใหญ่... อึก..."

เฉิงเยี่ยนถิงบีบคอเฉียวจิ่วอย่างแรง ดวงตาแดงก่ำ

"เยว่เอ๋อร์หายตัวไป เจ้าดีใจมากใช่ไหมล่ะ"

"อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าเจ้าคิดอะไรอยู่ คิดว่าพอเยว่เอ๋อร์หายตัวไป ข้าก็จะหันมามองเจ้าอย่างนั้นหรือ"

"หึ ฝันไปเถอะ เฉียวจิ่ว เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใคร เจ้าก็แค่หมาตัวหนึ่งที่ตระกูลเฉิงเลี้ยงไว้! หมาก็ยังคงเป็นหมาอยู่วันยังค่ำ"

ความจริงแล้วเฉิงเยี่ยนถิงเกลียดความไร้ความสามารถของตัวเองที่ไม่สามารถปกป้องเยว่เอ๋อร์ได้

แต่ไม่รู้ทำไม ทันทีที่เห็นเฉียวจิ่ว เขากลับควบคุมความโกรธในใจไว้ไม่อยู่

ถ้าเขาไม่พาเฉียวจิ่วกลับมา เขาและเยว่เอ๋อร์อาจจะยังมีโอกาสใช่ไหม

เยว่เอ๋อร์ก็คงไม่ต้องมาพลอยรับเคราะห์เพราะฉีซือลี่จนต้องมาหายตัวไปแบบนี้...

"คุณชายใหญ่ บ่าวไม่เคยคิดแบบนั้นเลย ขอร้องล่ะเจ้าค่ะ ดื่มยาหน่อยเถอะ ต่อให้ท่านไม่นึกถึงตัวเอง ก็ขอให้นึกถึงฮูหยินและแม่นางเป่ยเถอะเจ้าค่ะ..."

เฉียวจิ่วคุกเข่าโขกศีรษะไม่หยุด น้ำตาร่วงหล่นลงมา ในใจรู้สึกปวดร้าวอย่างบอกไม่ถูก

ที่แท้การที่คุณชายใหญ่ปฏิบัติต่อนางแตกต่างจากคนอื่น ก็เป็นเพราะเห็นแก่หน้าแม่นางเป่ยหรอกหรือ

แล้วนางล่ะ...

ไม่ นางไม่ควรคิดแบบนั้น นางไม่ควรมีความหวังลม ๆ แล้ง ๆ กับคุณชายใหญ่เลย

นางจะต้องไถ่ตัวออกไป นางจะต้องไปตามหาครอบครัว นางไม่ควรปล่อยให้ชีวิตที่เหลือต้องมาติดคุกอยู่ในจวนตระกูลเฉิงแห่งนี้

"ไม่มีก็ดีแล้ว ไสหัวออกไปให้พ้นหน้าข้า!"

"คุณชายใหญ่ ขอร้องล่ะเจ้าค่ะ ดื่มยาเถอะ"

เฉียวจิ่วจะกล้าไปได้อย่างไร นางรีบรินยามาใหม่แล้วคุกเข่าชูถ้วยยาอยู่ตรงหน้าเขา

ถ้าวันนี้คุณชายใหญ่ไม่ยอมดื่มยา ฮูหยินคงจะตีนางจนตายแน่

"ไสหัวไป!"

เฉิงเยี่ยนถิงถีบเฉียวจิ่วจนล้มกลิ้ง ในใจรู้สึกรำคาญใจจนถึงขีดสุด

"ปัง!"

ในขณะนั้นเอง ประตูห้องก็ถูกถีบเปิดออกอย่างแรงดังปัง

เฉิงเยี่ยนถิงที่อยู่ข้างในถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง จากนั้นรูม่านตาก็หดเล็กลง หลังจากความหวาดกลัววาบผ่านไป ความโกรธแค้นอย่างรุนแรงก็พัดถาโถมเข้ามาแทนที่

"เป็นเจ้านี่เอง!"

ถ้าไม่ใช่เพราะนังแพศยาคนนี้ตีเขาจนสลบ เขาจะไปช่วยเยว่เอ๋อร์ไม่ทันได้อย่างไร

ล้วนเป็นเพราะนังแพศยาคนนี้!

"ไอ้สารเลว! นอกจากจะลงไม้ลงมือกับผู้หญิงที่สู้เจ้าไม่ได้แล้ว เจ้ายังทำอะไรเป็นอีกบ้าง!"

เฉียวชีก้าวเข้าไปกระชากคอเสื้อเขาแล้วตบซ้ายตบขวาฉาดใหญ่

ก่อนหน้านี้ก่อนที่จะเข้ามาในจวน นางก็ได้สืบเรื่องราวมาพอสมควรแล้ว

แต่พอเห็นเฉียวจิ่ว ความทรงจำอันแสนไกลก็ผุดขึ้นมาอีกครั้ง

เฉียวจิ่วคือตัวเอกหญิงในนิยายดราม่าตับพังเรื่อง "เส้นทางตามง้อภรรยาอันแสนยาวไกล" อย่างนั้นหรือ

พระเอกคือเฉิงเยี่ยนถิงที่ออกไปข้างนอกแล้วได้รับบาดเจ็บสาหัสจนสลบไสลไม่ได้สติ บังเอิญเฉียวจิ่วที่กำลังหนีภัยแล้งไปพบเข้า

เฉียวจิ่วไม่สนใจอันตรายคอยดูแลเขาอยู่หลายวัน อาหารการกินที่นางอุตส่าห์หามาได้อย่างยากลำบากก็เอามาป้อนให้เขาจนหมด

ในระหว่างทางหนีภัยแล้ง การที่ผู้หญิงตัวคนเดียวจะเอาชีวิตรอดนั้นเป็นเรื่องยากลำบากแสนสาหัส

ถ้าไม่ใช่เพราะกัดกินเปลือกไม้ประทังชีวิต นางคงตายไปนานแล้ว

แต่ผลปรากฏว่า เฉิงเยี่ยนถิงที่เคยบอกว่าจะตอบแทนบุญคุณ กลับเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเมื่อเห็นว่าเฉียวจิ่วมีหน้าตาคล้ายคลึงกับเป่ยเยว่เกอ หญิงสาวที่เป็นแสงสว่างในใจของเขา

เขาเห็นเฉียวจิ่วเป็นแค่ตัวแทนของเป่ยเยว่เกอ

เขาจับนางไปไว้ที่เรือนหลังให้เป็นสาวใช้ในจวนตระกูลเฉิง บางครั้งก็ทำเป็นไม่สนใจ ปล่อยให้นางถูกแม่และน้องสาวของเขากลั่นแกล้งสารพัด จนถึงขั้นบีบบังคับให้นางเซ็นสัญญาขายตัว

จากชาวบ้านธรรมดากลายมาเป็นทาสผู้ต่ำต้อย

บางครั้งก็แสดงความเป็นห่วงเป็นใย ทำให้เฉียวจิ่วรู้สึกถึงความอบอุ่น และยิ่งหลงรักเขามากขึ้น

ความรู้สึกที่เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายเช่นนี้ได้ทรมานหัวใจของเฉียวจิ่วจนแทบจะเป็นบ้า

และร่างกายของนางก็ถูกเจ้านายในจวนตระกูลเฉิงทรมานจนยับเยินไม่มีชิ้นดี

ท้ายที่สุด เมื่อรู้ความจริงว่าตัวเองเป็นเพียงแค่ตัวแทนของเป่ยเยว่เกอ เฉียวจิ่วก็ตัดใจอย่างเด็ดขาด คิดแต่จะไถ่ตัวออกไปตามหาครอบครัว

เพื่อที่จะได้ไถ่ตัว เฉียวจิ่วต้องทนรับความอัปยศอดสูมากมาย

แต่เมื่อนางหมดใจ เฉิงเยี่ยนถิงถึงเพิ่งจะรู้ใจตัวเอง แล้วก็หันมาตามง้อเอาอกเอาใจนางสารพัด

สุดท้ายก็จบลงด้วยการจับนางขังไว้ในห้องมืดแล้วบังคับขืนใจ...

แล้วก็มีลูกด้วยกันและจบแบบแฮปปี้เอนดิ้ง

พูดง่าย ๆ ก็คือ นี่คือชีวิตของเฉียวจิ่ว นางเอกนิยายดราม่าที่ถูกด่าทอ ทุบตี ทารุณกรรม และบังคับขืนใจ

หึ

แฮปปี้เอนดิ้งกับผีน่ะสิ!

แววตาของเฉียวชีเย็นชาเฉียบขาด การเคลื่อนไหวของมือไม่หยุดชะงักแม้แต่น้อย

"เพียะ เพียะ เพียะ..."

ตบติดต่อกันหลายสิบฉาด ใบหน้าที่ถูกนางตีจนยับเยินอยู่แล้วยิ่งดูน่าเกลียดน่ากลัวขึ้นไปอีก

"ไอ้คนเนรคุณ เฉียวจิ่วก็ถือว่าเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตเจ้า การตอบแทนที่ดีที่สุดที่เจ้าควรทำก็คือให้เงินให้บ้านนางไป"

"พวกตระกูลเฉิงนี่มันชั่วช้าสารเลวกันทั้งบ้านจริง ๆ เปลี่ยนจากชาวบ้านธรรมดาให้กลายมาเป็นทาสเฉยเลย ให้ตายสิ ช่วยหมามันยังรู้จักกระดิกหางประจบเลย! ช่วยเจ้าไว้ถือว่าซวยจริง ๆ"

ตบไปอีกหนึ่งฉาด ฟันของเฉิงเยี่ยนถิงก็หลุดออกมากระเด็นสองซี่

เฉียวจิ่วมองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง ไม่สามารถมีปฏิกิริยาตอบโต้ใด ๆ ได้เลย

นี่คือคุณชายใหญ่ผู้เป็นดั่งเทพบุตรจริง ๆ หรือ

"หยุดนะ!"

ในที่สุดบรรดาเจ้านายของตระกูลเฉิงก็พากันวิ่งเข้ามา

เมื่อเห็นเฉิงเยี่ยนถิงถูกซ้อมจนหมดสภาพ ฮูหยินเฉิงก็เบิกตากว้างแทบถลนออกจากเบ้า