บทที่ 1 ได้รับระบบดันเจี้ยนฟาร์ม

บทที่ 1 ได้รับระบบดันเจี้ยนฟาร์ม

ณ บริษัทออกแบบแห่งหนึ่งในเมืองเอ็ม เย่หยางเดินถือข้าวของของเขาออกมาจากตึก

ด้านหลังเขามีกลุ่มคนเดินตามมาติดๆ

"ผู้อำนวยการเย่ ถึงบ้านแล้วอย่าลืมโทรมาบอกพวกเราด้วยนะครับว่าปลอดภัยดี!"

"ใช่ครับพี่เย่ กลับไปแล้วก็ดูแลสุขภาพตัวเองดีๆ นะครับ!"

"ขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพนะครับ"

"ถุย ถุย ถุย! พี่เย่ขึ้นเครื่องบินนะ จะมาอวยพรให้ลมพัดแรงๆ ทำไมกัน! เป็นลางไม่ดีหมด!"

เสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วของกลุ่มคนทำเอาหัวใจของเย่หยางอบอุ่นขึ้นมาอย่างมาก

เขาปลุกปั้นบริษัทออกแบบแห่งนี้ขึ้นมากับมือจากศูนย์ และหลังจากทุ่มเททำงานหนักมาตลอดสองปี มันก็ประสบความสำเร็จในระดับหนึ่ง

เมื่อครึ่งเดือนก่อน จู่ๆ เย่หยางก็วูบหมดสติจากการโหมงานหนัก พอฟื้นขึ้นมา เขาก็ยื่นใบลาออกทันที

ลูกน้องของเย่หยางต่างก็เชื่อว่าเขาคงจะปลงตกเรื่องความเป็นความตายได้แล้ว และไม่อยากจะทำงานแบบถวายหัวอีกต่อไป

แน่นอนว่าพวกเขาไม่มีทางรู้เลยว่าจริงๆ แล้วเกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่

"ทุกคนกลับไปเถอะ! ลาก่อนนะ!"

ลาก่อน อดีตที่ผ่านมา

ต่อจากนี้ไป เขาพร้อมที่จะต้อนรับอนาคตแล้ว

คนพวกนี้คงไม่มีวันจินตนาการออกเลยว่า วินาทีที่เขาลืมตาตื่นขึ้นมาในโรงพยาบาล ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัว นั่นคือเขาอยากจะกลับบ้านเกิดและใช้ชีวิตในชนบทอย่างสงบสุข

และที่สำคัญ เขายังปลุกระบบบางอย่างขึ้นมาได้อีกด้วย

【ระบบดันเจี้ยนฟาร์มถูกเปิดใช้งานแล้ว】

【โฮสต์: เย่หยาง】

【ค่าสถานะพื้นฐาน:】

【พลังชีวิต: 100】

【พละกำลัง: 100】

【ร่างกาย: 5 (ขีดจำกัดมนุษย์ปกติ: 10)】

【ความแข็งแกร่ง: 6 (ขีดจำกัดมนุษย์ปกติ: 10)】

【ความคล่องตัว: 7 (ขีดจำกัดมนุษย์ปกติ: 10)】

【จิตวิญญาณ: 6 (ขีดจำกัดมนุษย์ปกติ: 10)】

【พื้นที่เพาะปลูกที่ครอบครอง: 312 ไร่】

【ป่าเขาที่ครอบครอง: 3 แห่ง】

【ดันเจี้ยนที่ครอบครอง: ไม่มี】

"ตอนนี้ ฉันก็แค่ต้องกลับบ้านไปดูว่าระบบนี้มันใช้งานได้จริงหรือเปล่า"

เขาได้วางเดิมพันครั้งใหญ่ไว้กับสิ่งนี้ และแน่นอนว่าเขาเองก็เบื่อหน่ายกับชีวิตที่เร่งรีบแบบนี้เต็มทนแล้ว

เขาแทบจะจำไม่ได้แล้วด้วยซ้ำว่าตัวเองนอนตื่นสายครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่

เครื่องบินออกเดินทางจากเมืองเอ็ม และไปลงจอดที่เมืองซี

หลังจากนั่งรถต่อเข้าไปในเขตชานเมืองของเมืองซีอีกสองชั่วโมง เขาก็เปลี่ยนไปขึ้นรถบัส

หนึ่งชั่วโมงครึ่งต่อมา เย่หยางก็เดินทางมาถึงตำบลหนานจิงที่ห่างไกลความเจริญแบบสุดๆ

เขาใช้เงินไป 200 หยวนเพื่อเหมารถ ในที่สุดเขาก็มุ่งหน้าสู่บ้านเกิด นั่นคือหมู่บ้านต้าจี๋ซาน

ที่นี่เป็นหมู่บ้านห่างไกลอย่างแท้จริง ทั้งหมู่บ้านมีครอบครัวอาศัยอยู่ไม่ถึงหนึ่งร้อยหลังคาเรือน และคนที่อาศัยอยู่ที่นี่ก็มีแต่ผู้สูงอายุทั้งนั้น

ทันทีที่เย่หยางก้าวเข้าสู่หมู่บ้าน ก็มีคนสังเกตเห็นเขาทันที

"เย่หยาง! ทำไมเอ็งถึงกลับมาล่ะเนี่ย?" ชายร่างกำยำถามด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

"ลุงสาม ผมกลับมาพักผ่อนสักหน่อยน่ะครับ ประจวบเหมาะกับช่วงนี้ราคาเนื้อหมูขยับขึ้นด้วย ผมก็เลยกะว่าจะลองมาทำฟาร์มดูบ้าง!" เย่หยางแต่งเรื่องโกหกไปอย่างเนียนๆ ก่อนจะถามกลับว่า "แล้วนี่ลุงสามกำลังทำอะไรอยู่เหรอครับ?"

ลุงสามคนนี้ไม่ใช่ลุงแท้ๆ ของเย่หยาง แต่เป็นลูกชายคนที่สามของบ้านตระกูลหลี่ที่อยู่ติดกัน มีชื่อว่า หลี่ฝูวั่ง

ชาวบ้านในหมู่บ้านชอบสอดรู้สอดเห็น เพื่อไม่ให้พวกเขาเกิดความอยากรู้อยากเห็นและเข้ามาซักไซ้ไล่เลียง วิธีที่ดีที่สุดก็คือการตั้งคำถามกลับไป

ย้อนรอยด้วยวิธีของพวกเขาเอง

หลี่ฝูวั่งถูกเย่หยางจูงจมูกอย่างเห็นได้ชัด เขาตอบกลับมาว่า "กำลังรดน้ำในนาอยู่น่ะ แล้วก็ว่าจะถือโอกาสสูบน้ำเข้าหนูพวกนี้ด้วย ไอ้พวกสัตว์เดรัจฉานพวกนี้มันทำลายพืชผลหมด"

เขาใช้สายยางฉีดน้ำเข้าไปในรูหนู ปิดรูอื่นๆ ไว้ให้หมดแล้วเหลือทิ้งไว้แค่รูเดียว เพื่อรอให้หนูวิ่งหนีออกมา จากนั้นก็จะได้เอาพลั่วฟาดพวกมันให้ตาย

นี่เป็นวิธีเดียวที่พวกเขาสามารถทำได้ในหมู่บ้าน การใช้ยาเบื่อหนูเป็นเรื่องที่ลืมไปได้เลย เพราะนอกจากมันจะส่งผลเสียต่อพืชผลแล้ว ในหมู่บ้านยังมีสุนัขเฝ้าบ้าน รวมถึงเป็ด ไก่ และห่านที่คอยจิกกินวัชพืชอยู่อีกด้วย

เย่หยางพยักหน้ารับ

"ถ้าอย่างนั้นผมไม่รบกวนลุงแล้ว..."

【ติง!】

ระบบที่ปรากฏขึ้นเมื่อครึ่งเดือนก่อนและเงียบหายไปตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ในที่สุดก็ส่งเสียงแจ้งเตือนขึ้นมาอีกครั้ง

【ตรวจพบสถานการณ์ที่ตรงตามเงื่อนไขของดันเจี้ยน กำลังสร้างดันเจี้ยน】

【ผู้ทำลายแปลงนารูหนู】

【รางวัลการเคลียร์ดันเจี้ยนจะถูกคำนวณตามอัตราความสำเร็จ】

【ต้องการเข้าสู่ดันเจี้ยนทันทีหรือไม่?】

"หืม?"

เมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนของระบบ เย่หยางก็ขมวดคิ้วทันที

ตอนแรกเขาคิดว่าระบบที่เขาได้มาจะเป็นเหมือนกับเกมคิวคิวฟาร์ม ที่ให้ปลูกผัก เอาไปขาย แล้วก็ซื้อเมล็ดพันธุ์ที่ดีกว่าเดิมมาปลูกวนไปเรื่อยๆ เสียอีก

ทำไมไอ้นี่มันถึงดูเหมือนดันเจี้ยนต่อสู้เลยล่ะ?

น้ำเสียงของเย่หยางเปลี่ยนไปทันที

"ถ้าอย่างนั้นผมไม่รบกวน... จะไหวเหรอครับ? ลุงสาม ให้ผมช่วยดีกว่า!"

เย่หยางวางสัมภาระของตัวเองลง คว้าพลั่วที่อยู่ใกล้ๆ ขึ้นมา แล้วเดินตามลุงสามลงไปในนา

"โอ๊ย เอ็งน่ะผิวพรรณบอบบาง อย่าไปทำจนมือพองเลย มือนั่นเอาไว้วาดรูป มันมีค่านะเว้ย"

"ไม่เป็นไรครับลุงสาม ถือซะว่าเป็นกิจกรรมยามว่างก็แล้วกัน สนุกดีออกครับ!"

เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่ฝูวั่งก็หัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี

"นี่ยังคิดว่าตัวเองเป็นเด็กอยู่อีกหรือไง!"

สมัยที่พวกเขายังเด็ก กิจกรรมแบบนี้คงมีเด็กๆ หลายคนส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดหัวเราะร่าอยู่ใกล้ๆ อย่างแน่นอน บรรยากาศมันคึกคักมากเลยทีเดียว

พริบตาเดียวเวลาผ่านไปยี่สิบปี หมู่บ้านก็ยังคงเป็นหมู่บ้านแห่งเดิม แต่คนหนุ่มสาวต่างทอดทิ้งมันไปหมดแล้ว พวกเด็กๆ ไม่กล้าอยู่ที่นี่ เพราะกลัวว่ามันจะรั้งอนาคตของพวกเขาไว้

เหลือเพียงแค่คนเฒ่าคนแก่ที่พึ่งพาที่ดินทำกินเล็กๆ น้อยๆ และใช้ชีวิตไปตามยถากรรมของสภาพอากาศ

หลี่ฝูวั่งถอนหายใจ จากนั้นก็มองไปที่เย่หยางซึ่งกำลังกระตือรือร้นด้วยความรู้สึกตื้นตัน ก่อนจะก้มหน้าก้มตาทำงานของตัวเองต่อไป

ในขณะเดียวกัน เย่หยางก็เดินลงไปในนา และอาศัยจังหวะที่ลุงสามเผลอ กดเข้าสู่ดันเจี้ยนทันที

ชั่วพริบตาเดียว ทุกสิ่งทุกอย่างตรงหน้าของเย่หยางก็มืดมิดลง

เบื้องหน้าของเขาปรากฏเป็นถ้ำขนาดมหึมาที่มืดมิดจนมองไม่เห็นอะไรเลย

ภายในถ้ำมีแสงสว่างเรืองรองจากสิ่งมีชีวิตบางชนิด ทำให้เขาสามารถมองเห็นสภาพแวดล้อมโดยรอบได้

วินาทีต่อมา ก็มีเสียงสวบสาบดังขึ้น

จากนั้น หนูยักษ์ตัวสูงครึ่งหนึ่งของคนก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเย่หยาง ดวงตาสีแดงฉานราวกับเลือดของมันจ้องเขม็งมาที่เขา

"จี๊ด!"

เจ้าหนูพุ่งกระโจนใส่เขาทันที

"บัดซบเอ๊ย!"

เย่หยางตั้งตัวรับมือกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้ไม่ทันจริงๆ

แต่อะดรีนาลีนของเขาก็สูบฉีด เลือดลมพุ่งพล่านขึ้นสมอง และเขาก็สัมผัสได้ถึงพละกำลังที่ปะทุขึ้นมาในขณะที่เขายกพลั่วในมือขึ้นสูง

โครม!

พลั่วฟาดเข้าที่หัวของหนูยักษ์อย่างจัง

【-20】

ตอนนั้นเองที่เย่หยางเพิ่งเห็นว่าหนูตัวนี้มีหน้าต่างสถานะอยู่ด้วย

【หนูยักษ์: พลังชีวิต: 60】

ตีอีกแค่สองทีก็ฆ่ามันได้แล้วงั้นเหรอ?

ประกายความโหดเหี้ยมปรากฏขึ้นในดวงตาของเย่หยาง ขณะที่เขาเหวี่ยงพลั่วออกไปอีกครั้ง

ทว่าหนูยักษ์กลับงับเข้าที่ขาของเย่หยาง และในชั่วพริบตานั้น เย่หยางก็รู้สึกเจ็บปวดแปลบขึ้นมาทันที

"อ๊าก!"

"ตายซะเถอะมึง!"

เย่หยางจับพลั่วตั้งตรงแล้วแทงทะลุลงมาอย่างรุนแรง ตัดคอหนูยักษ์ขาดกระจุยคาที่

【-40! คริติคอล! โจมตีจุดตาย!】

ร่างของหนูหงายท้อง ชักกระตุกอยู่บนพื้น

จากนั้นด้วยการกระตุกเฮือกสุดท้าย มันก็หยุดนิ่งไปอย่างสมบูรณ์ และสลายกลายเป็นละอองแสงหายไป

แสงสว่างวาบผ่านไป และก็มีไอเทมหลายอย่างปรากฏขึ้นบนพื้น

ธนบัตร 100 หยวนสองใบ ขวดสีแดงขนาดเล็ก และกริชสีขาวที่ทำจากวัสดุที่ไม่รู้จัก

"เดี๋ยวนะ มันดรอปเงินออกมาตรงๆ แบบนี้เลยเหรอ?"

เย่หยางเก็บไอเทมเหล่านั้นขึ้นมา

ครั้งนี้ระบบไม่ได้ส่งเสียงเตือนใดๆ กลับมีหน้าต่างโปร่งแสงที่เขาสามารถเพิกเฉยได้ตลอดเวลาปรากฏขึ้นตรงหน้า

นี่น่าจะเป็นระบบที่ช่วยป้องกันไม่ให้เขาเสียสมาธิระหว่างการต่อสู้แน่ๆ!

ตอนนี้มีข้อความกำลังเลื่อนผ่านบนหน้าต่างนี้

【ติง คุณได้สังหารหนูยักษ์】

【ได้รับเงินสด: 200 หยวน】

【ได้รับน้ำยาฟื้นฟูพลังชีวิตขนาดเล็ก】

【ได้รับกริชเขี้ยวหนู】

เย่หยางมองไปที่ไอเทมในมือ และก็มีแถวตัวเลขปรากฏขึ้นบนนั้นเช่นกัน

【น้ำยาฟื้นฟูพลังชีวิตขนาดเล็ก: ฟื้นฟูพลังชีวิต 20 หน่วย】

【กริชเขี้ยวหนู: พลังโจมตี 4-5, ความคล่องตัว +1】

มีแต่ของดีๆ ทั้งนั้นเลยนี่หว่า

จบบท