บทที่ 23: ถอนรากถอนโคน บ่อน้ำพุร้อนสองขั้วหยินหยาง

หลังจากเอ่ยลาท่านย่า บิดามารดา และท่านอาเรียบร้อยแล้ว จวงซิงอวี่ก็ออกเดินทางผ่านทางอุโมงค์ลับของตระกูลทันที

ทว่าในสายตาของคนนอก จวงซิงอวี่กลับยังคงเก็บตัวบำเพ็ญเพียรอยู่ภายในตระกูลอย่างเงียบเชียบ สำรับอาหารที่ถูกจัดส่งไปยังเรือนพักของเขาทุกวันไม่เคยขาด และถ้วยชามก็ถูกส่งคืนกลับมาในสภาพที่สะอาดหมดจดเสมอ

เด็กหนุ่มสวมหน้ากากหนังมนุษย์พรางใบหน้า ค่อยๆ ก้าวเดินสลับหยุดพักผ่อนหย่อนใจไปตามทางโดยไม่ได้พึ่งพารถม้า ระหว่างทางเขาลอบสังเกตขนบธรรมเนียมวิถีชีวิตของผู้คนในท้องถิ่น ทั้งผู้คนที่กำลังทะเลาะเบาะแว้ง เสียงหัวเราะหยอกล้อ ทารกที่กำลังลืมตาดูโลก และผู้เฒ่าผู้แก่ที่กำลังล่วงลับดับสูญ... แม้ตัวเขาจะถูกโอบล้อมไปด้วยโลกีย์ปุถุชน ทว่าจิตวิญญาณกลับบริสุทธิ์ผุดผ่องไร้ราคีแปดเปื้อน สภาวะจิตใจได้รับการยกระดับจนทำให้พลังจิตเติบโตขึ้นอย่างก้าวกระโดด

หนึ่งวันให้หลัง เขาก็มาอยู่ห่างจากป่าอาทิตย์อัสดงเพียงสี่สิบกิโลเมตร

เมื่อคำนวณจากเวลาแล้ว ตู๋กูป๋อสมควรที่จะเดินทางออกไปจากที่นี่แล้ว

“ท่านพ่อและท่านแม่ช่างรักและตามใจฉันเสียจริง บอกตั้งหลายครั้งแล้วว่าไม่ต้องส่งคนตามมาคุ้มกัน ทว่าก็ยังคงส่งยอดฝีมือมาแอบคุ้มกันอย่างหนาแน่นจนได้”

เมื่อเดินมาถึงเขตพื้นที่รกร้างว่างเปล่า จวงซิงอวี่ก็เปิดใช้งานมุกโกลาหลเพื่อตรวจจับสภาพแวดล้อมโดยรอบ ทันใดนั้นเขาก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายระดับแปดสิบสี่ ซึ่งน่าจะเป็นผู้อาวุโสหลักลำดับที่เจ็ด พร้อมทั้งระดับราชันวิญญาณอีกสองคน และระดับจักรพรรดิวิญญาณอีกหกคน

ผู้อาวุโสหลักลำดับที่เจ็ดผู้นี้คอยเอาใจใส่ดูแลคนรุ่นเยาว์ในตระกูลเป็นอย่างดีมาโดยตลอด ทั้งยังดำรงตำแหน่งเป็นรองเจ้าสำนักของสถาบันประจำตระกูล คอยทำหน้าที่ชี้แนะและไขข้อข้องใจในเรื่องการบำเพ็ญเพียรให้กับคนรุ่นหลัง

เขาให้ความสำคัญกับจวงซิงอวี่ผู้เป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งของตระกูลเป็นพิเศษ ถึงขั้นยอมเดินทางมาด้วยตนเองในครั้งนี้เพื่อคอยปกป้องนายน้อยอย่างลับๆ

จวงซิงอวี่ไม่รอช้า รีบสะบัดพู่กันเขียนจดหมายฉบับหนึ่งขึ้นมาทันที ก่อนจะขว้างมันไปทางทิศที่ผู้อาวุโสหลักลำดับที่เจ็ดซ่อนตัวอยู่ จากนั้นจึงเปิดใช้งานเคล็ดวิชาท่องเมฆา พลิกกายทะยานร่างสปีดหนีไปอย่างรวดเร็ว

ผู้อาวุโสหลักลำดับที่เจ็ดเอื้อมมือรับจดหมายเอาไว้ได้และรีบพุ่งตัวทะยานไล่ตามไปทันที ทว่าหลังจากผ่านไปสิบนาที เขากลับพบว่าระยะห่างระหว่างเขากับนายน้อยกลับยิ่งทวีความห่างเหินมากขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งร่างของจวงซิงอวี่เลือนหายไปจากสายตาอย่างสมบูรณ์

เมื่อไร้หนทาง เขาทำได้เพียงเปิดจดหมายออกอ่าน ซึ่งเนื้อความระบุไว้ว่า “ท่านปู่เจ็ด (ลำดับอาวุโสในตระกูล) ข้าพบพวกท่านนานแล้ว ไม่จำเป็นต้องตามข้ามาอีก พวกท่านก็คงได้เห็นประสาทสัมผัสและความเร็วของข้าแล้ว ขอเพียงข้าคิดจะหลบหนี ต่อให้เป็นผู้มีระดับวิญญาณพรหมยุทธ์ขั้นปลายก็ยากที่จะจับตัวข้าได้โดยง่าย

ข้าจะคอยวางตัวต่ำต้อยอยู่เสมอ พวกท่านไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องความปลอดภัยของข้าเลย ข้าเพียงต้องการออกเดินทางไปเผชิญโลกกว้างและหาประสบการณ์ด้วยตัวคนเดียว โปรดเดินทางกลับตระกูลเถอะครับ!”

ผู้อาวุโสหลักลำดับที่เจ็ดเผยรอยยิ้มออกมาอย่างอับจนปัญญา เมื่อได้เห็นการเติบโตอย่างก้าวกระโดดของจวงซิงอวี่ ใบหน้าของเขาก็ปรากฏรอยยิ้มอันปลาบปลื้มใจ “โตขึ้นแล้ว โดขึ้นแล้วจริงๆ นายน้อยสามารถยืนหยัดด้วยลำแข้งของตนเองได้แล้ว การฟื้นฟูความรุ่งโรจน์ของตระกูลอยู่แค่เอื้อมแล้ว อยู่แค่เอื้อมจริงๆ!”

หลังจากนั้น เขาก็จุดไฟเผาทำลายจดหมายทิ้งและนำพรรคพวกเดินทางกลับไป

จวงซิงอวี่วิ่งทะยานต่อไปอีกห้ากิโลเมตร พร้อมทั้งใช้มุกโกลาหลตรวจสอบจนมั่นใจว่าคนคุ้มกันของตระกูลไม่ได้ตามมาแล้ว และบริเวณโดยรอบก็ไม่มีสิ่งมีชีวิตอื่นใดอยู่อีก

เมื่อคำนวณเวลาดูแล้ว ตู๋กูป๋อจะต้องพาน้องหญิงของเขาออกไปล่าวงแหวนวิญญาณอย่างแน่นอน

จวงซิงอวี่นึกภาพรูปลักษณ์ของบ่อน้ำพุร้อนสองขั้วหยินหยางตามที่เคยบันทึกไว้ในนิยายทันที พร้อมทั้งอัดฉีดพลังปราณเข้าสู่มุกโกลาหล เพียงพริบตาเดียว แสงสีม่วงก็ระเบิดวาบขึ้นเข้าโอบล้อมร่างของจวงซิงอวี่เอาไว้ ก่อนจะฉีกกระชากมิติพุ่งทะยานหายไปในความมืด

ช่างน่าเสียดายที่ความแข็งแกร่งในปัจจุบันของเขายังอ่อนแอเกินไป และบ่อน้ำพุร้อนสองขั้วหยินหยางก็ตั้งอยู่ใจกลางส่วนลึกของป่าอาทิตย์อัสดง ซึ่งเป็นสถานที่ที่มีสัตว์วิญญาณอายุเกินกว่าห้าหมื่นปีอาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก ซึ่งจวงซิงอวี่ในยามนี้ไม่มีทางรับมือได้ไหว

ทำให้เขาจำเป็นต้องยอมสละฟังก์ชันเคลื่อนย้ายพริบตาที่มีโอกาสใช้ได้เพียงครั้งเดียวของมุกโกลาหลไป มิฉะนั้นเขาคงสามารถนำมันไปใช้ทำสิ่งอื่นที่มีประโยชน์มากกว่านี้ได้

ไม่นานนัก จวงซิงอวี่ก็มาปรากฏตัวอยู่เบื้องหน้าบ่อน้ำพุร้อนแห่งหนึ่ง บ่อน้ำพุร้อนแห่งนี้ไม่ได้มีขนาดใหญ่โตมากนัก มีรูปทรงเป็นวงรี และน้ำในบ่อถูกแบ่งแยกออกเป็นสองสีอย่างเด่นชัด ได้แก่ สีขาวน้ำนมและสีแดงชาด นี่ก็คือบ่อน้ำพุร้อนสองขั้วหยินหยางอันลือชื่อ

จวงซิงอวี่เหลียวมองไปรอบๆ กาย ที่นี่คือหุบเขาที่มีลักษณะคล้ายกับกรวยคว่ำ โดยมีความสูงจากระดับน้ำทะเลตรงส่วนยอดประมาณห้าร้อยเมตร ไอความร้อนม้วนตัวพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างต่อเนื่อง หากผู้ใดไม่รู้เรื่องรู้ราวมาเห็นเข้า คงต้องคิดว่าเป็นภูเขาไฟที่ยังไม่ดับเป็นแน่!

จวงซิงอวี่ไม่ลังเลอีกต่อไป เขาก้าวเท้าไปข้างหน้า หมายจะกวาดล้างสมุนไพรอมตะทั้งหมดที่อยู่ที่นี่ให้เกลี้ยงเกลา! จะไม่เหลือทิ้งไว้ให้ถังซานแม้แต่ต้นเดียว!

ส่วนเรื่องของตู๋กูป๋อนั้น สิ่งเหล่านี้เป็นวัตถุโบราณที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ และไม่เคยเป็นกรรมสิทธิ์ของตู๋กูป๋อมาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว บางทีมันอาจจะถูกตู๋กูป๋อช่วงชิงมาจากผู้อื่นด้วยซ้ำ บนมหาทวีปโต่วหลัวแห่งนี้มันก็เป็นเช่นนี้เอง: แกปล้นฉัน ฉันปล้นแก บนทวีปแห่งนี้ผู้ใดที่เปี่ยมด้วยความเมตตากรุณาย่อมต้องตายไวที่สุด! ทั้งยังจะนำพาหายนะมาสู่ตระกูลของตนเองอีกด้วย

ทว่าจวงซิงอวี่ก็ยังคงหลงเหลือวิธีการถอนพิษและโอสถทิพย์ไว้ให้อีกสองสามเม็ด เพื่อช่วยตู๋กูป๋อและตู๋กูเหยียนสลายพิษในร่างกาย ซึ่งสิ่งนี้ก็จะช่วยยกระดับพลังวิญญาณของพวกเขาขึ้นมาได้อีกหนึ่งระดับด้วย

เขาจะไม่ใช้วิธีการนี้ในการข่มขู่ตู๋กูป๋อเหมือนอย่างที่ถังซานเคยทำ ที่บังคับให้อีกฝ่ายยอมรับเงื่อนไขสามข้อและบีบบังคับให้ตู๋กูป๋อต้องยอมทำงานรับใช้ตนเอง

และเขาก็ไม่มีความคิดที่จะสยบตู๋กูป๋อมาเป็นข้ารับใช้ด้วย เพราะตระกูลของเขามีผู้มีพรสวรรค์คอยหนุนหลังอยู่เหลือเฟือแล้ว! ขอเพียงมีสมุนไพรอมตะเหล่านี้ คนในตระกูลจำนวนมากก็จะสามารถทะลวงผ่านไปสู่ระดับอัครพรหมยุทธ์ได้อย่างง่ายดาย

ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยทรัพยากรที่มีอยู่อย่างจำกัด มีเพียงคนสมองกลับเท่านั้นที่จะยอมละเลยคนในตระกูลที่จงรักภักดีของตนเอง แล้วเอาสมบัติไปประเคนให้คนนอกที่ยังไม่รู้หัวนอนปลายเท้าและไม่ได้มีความผูกพันใดๆ ด้วยเลย

จวงซิงอวี่ไม่มีทางโง่เขลาทำตัวเป็นพวกหน้าไหว้หลังหลอก ที่ปฏิเสธการมอบสมบัติให้คนในตระกูลทว่ากลับยอมส่งมอบมันให้กับคนที่เป็นศัตรูในอนาคตอย่างโง่ๆ ทั้งๆ ที่ยังไม่ได้เอ่ยปากพูดคุยกันเลยสักไม่กี่คำ

ถังซานสามารถสยบตู๋กูป๋อได้อย่างเบ็ดเสร็จก็หลังจากที่ได้รับบททดสอบระดับเทพมาแล้วเท่านั้น ยิ่งไปกว่านั้นในเวลานั้น ตู๋กูป๋อและถังซานต่างก็มีศัตรูร่วมกัน นั่นคือสำนักวิญญาณยุทธ์ และที่สำคัญที่สุดคือถังซานมีถังห่าวและสำนักถังคอยหนุนหลังอยู่เบื้องหลัง รวมถึงมีสามเหลี่ยมเหล็กทองคำที่พอจะปะทะฝีมือกับตู๋กูป๋อได้อีกด้วย

แม้ว่าตระกูลของเขาในยามนี้จะมีระดับวิญญาณพรหมยุทธ์ถึงสิบเจ็ดคน และไม่ได้หวาดกลัวตู๋กูป๋อเลยแม้แต่น้อย ทว่าก็ไม่มีความจำเป็นต้องสร้างความขัดแย้งโดยไม่จำเป็น!

เป้าหมายเพียงหนึ่งเดียวของเขาคือบ่อน้ำพุร้อนสองขั้วหยินหยาง ในเมื่อตอนนี้เขาสามารถบรรลุเป้าหมายได้อย่างง่ายดายแล้ว ก็ไม่มีความจำเป็นต้องไปยั่วยุผู้มีระดับอัครพรหมยุทธ์ก่อนที่ความแข็งแกร่งของตระกูลจะฟื้นฟูขึ้นมาอย่างเต็มที่ ต่อให้คนผู้นั้นจะเป็นอัครพรหมยุทธ์ที่อ่อนแอที่สุดก็ตาม

ทว่าในขณะที่จวงซิงอวี่กำลังจะเริ่มเก็บเกี่ยวหญ้าอนันตริยน้ำแข็งแปดแฉกและสมุนไพรอมตะชิ้นอื่นๆ เช่น แอปริคอตอัคคีรุนแรง สายตาพลันเหลือบไปเห็นสิ่งผิดปกติขึ้น!

มุกโกลาหลที่อยู่ในทะเลรับรู้ของเขาจู่ๆ ก็เปล่งแสงสีม่วงเจิดจ้าออกมา มันดูตื่นเต้นดั่งกวนจงได้พบกับเป้าซูหยา

“วึ่ง, วึ่ง, วึ่ง!” มันส่งเสียงสั่นสะเทือนครางกระหึ่มออกมาไม่หยุดหย่อน!

มันไม่ได้มีสภาพเป็นเพียงแค่ลูกปัดแตกหักธรรมดาๆ เหมือนเช่นเคย ทว่าบนพื้นผิวของมันกลับปรากฏลวดลายแปลกประหลาดสลักเสลาขึ้นมา ราวกับมันกำลังบอกเล่าเรื่องราวตำนานในอดีตกาลอันไกลโพ้น

มันเปล่งแสงจางๆ ออกมา ราวกับมีพลังงานลึกลับกำลังไหลเวียนอยู่ภายใน เมื่อลองสัมผัสดู ก็พบว่ามันแผ่รังสีพลังงานที่มองไม่เห็นออกมา จนทำให้ผู้คนต้องตกตะลึงและเปี่ยมล้นไปด้วยพละกำลัง

ภายในมุกโกลาหล ทุกสิ่งทุกอย่างกำลังปั่นป่วนหมุนวน และละอองพลังปราณแต่กำเนิดก็หลั่งไหลเอ่อล้นออกมา มันได้เผยให้เห็นโครงร่างแรกเริ่มของโลกโกลาหลขึ้นมาแล้ว แม้ว่าขนาดของมันจะเล็กกระจ้อยร่อยยิ่งนัก มีขนาดไม่ถึงหนึ่งในล้านล้านล้านส่วนของสภาพที่สมบูรณ์แบบ ทว่ามันก็ยังคงเป็นโลกใบหนึ่งที่สามารถวิวัฒนาการต่อไปได้อย่างต่อเนื่อง!

หากผู้ใดสามารถควบคุมโลกที่สมบูรณ์แบบนี้ได้ในระหว่างการส่งต่อพลังและปล่อยให้มันรุดหน้าต่อไปอย่างไม่หยุดยั้ง ผู้นั้นก็ย่อมสามารถใช้มันเพื่อพิสูจน์มรรควิถีผ่านทางพละกำลังได้! ถึงขั้นสามารถกลายเป็นตัวตนที่ทัดเทียมกับมหาเต๋าแห่งฟ้าดินของโลกยุคเบิกฟ้าได้เลยทีเดียว!

ทว่าเรื่องราวทั้งหมดนี้ยังคงห่างไกลเกินไปสำหรับจวงซิงอวี่ในยามนี้

ฉับพลันนั้น มุกโกลาหลก็ปลดปล่อยแรงดึงดูดอันมหาศาลออกมา โดยมุ่งตรงไปที่บ่อน้ำพุร้อนสองขั้วหยินหยางทันที

จากนั้น พร้อมกับเสียงระเบิดดังสนั่น “ตูม” มันกลับดูดกลืนเอาบ่อน้ำพุร้อนสองขั้วหยินหยางทั้งหมดเข้าไปในมุกโกลาหลโดยตรง!

หุบเขาแห่งนั้นแปรเปลี่ยนเป็นความหนาวเหน็บในพริบตา บ่อน้ำพุร้อนสองขั้วหยินหยางอันตรธานหายไป หลงเหลือไว้เพียงหลุมลึกขนาดประมาณสองพันเมตรตั้งอยู่แทนที่!

หลังจากนั้นไม่นาน หลุมลึกนั้นก็ถูกเติมเต็มด้วยน้ำใต้ดินที่เอ่อล้นขึ้นมา ก่อตัวกลายเป็นทะเลสาบแห่งหนึ่ง! ไม่หลงเหลือร่องรอยใดๆ ที่แสดงว่าบ่อน้ำพุร้อนสองขั้วหยินหยางเคยตั้งอยู่ ณ ที่แห่งนี้อีกต่อไป

จวงซิงอวี่ผู้ซึ่งเพิ่งถูกมุกโกลาหลสูบเอาพลังปราณไปจนหมดสิ้น ตกอยู่ในสภาพที่เหนื่อยล้าอ่อนแรงเป็นอย่างยิ่ง ทว่าก่อนที่เขาจะได้นั่งลงพักผ่อนให้หายเหนื่อย มุกโกลาหลก็นำส่งกระแสพลังปราณสีม่วงสายหนึ่งย้อนกลับคืนมา—มันคือกระแสพลังปราณโกลาหลสายหนึ่งนั่นเอง!!!

ต้องรู้นะว่า พลังปราณโกลาหลคือรูปแบบพลังงานแรกเริ่มที่สุด ซึ่งจะคงอยู่เฉพาะในช่วงแรกเริ่มของการก่อตัวของโลก หรือในยามที่โลกกำลังรุดหน้าวิวัฒนาการเท่านั้น

โลกใบใดก็ตามที่ไม่สามารถวิวัฒนาการต่อไปได้ย่อมต้องค่อยๆ เสื่อมถอยลง ส่งผลให้พลังปราณโกลาหลต้องลดระดับกลายเป็นพลังปราณแต่กำเนิด และพลังปราณแต่กำเนิดก็ต้องเสื่อมถอยกลายเป็นพลังปราณในภายหลัง จนกระทั่งไม่หลงเหลือพลังปราณใดๆ อีก ก่อเกิดเป็นยุคแห่งการดับสูญของธรรมะ

มหาทวีปโต่วหลัวในปัจจุบันกำลังอยู่ในขั้นตอนที่พลังปราณแต่กำเนิดกำลังเสื่อมถอยกลายเป็นพลังปราณในภายหลัง มีเพียงแดนเทพเท่านั้นที่ยังคงหลงเหลือพลังปราณแต่กำเนิดอยู่บ้าง สิ่งที่เรียกว่าตำแหน่งเทพนั้น มีความเด่นชัดว่าเป็นอำนาจแห่งโลกประเภทหนึ่งที่ควบแน่นมาจากพลังปราณแต่กำเนิด และตำแหน่งราชาเทพรวมถึงตำแหน่งมหาเทพผู้สร้างก็น่าจะควบแน่นมาจากพลังปราณโกลาหลเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

หรือจะพูดอีกนัยหนึ่งก็คือ จวงซิงอวี่ในยามนี้เมื่อได้ครอบครองกระแสพลังปราณโกลาหลอันสมบูรณ์สายนี้แล้ว เขาก็ย่อมมีรากฐานที่พร้อมจะสร้างตำแหน่งเทพ 【มหาเทพผู้สร้าง】 ของตนเองขึ้นมาได้แล้ว!!!