ตอนที่ 533 จักรพรรดิเทพคุนหลุนถึงกับตะลึงงัน
ตอนที่ 533 จักรพรรดิเทพคุนหลุนถึงกับตะลึงงัน
ตอนที่ 533 จักรพรรดิเทพคุนหลุนถึงกับตะลึงงัน
โส่วหยวนปาเอ่ยทักทาย
เจ้ากลายเป็นเช่นนี้ไปแล้ว หากข้ายังกล่าวว่า ‘ไม่พบกันนาน สบายดีหรือ’ ก็คงเป็นคำพูดที่ฝืนใจ
เขาเป็นคนซื่อตรง
จากนั้น
เทวรูปธิดาแห่งความมืดก็เกิดการสั่นไหวเล็กน้อย แล้วเงาร่างของเฉินหลินก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้น
“ประมุขเผ่าเทพอวี้โส่ว...”
?
นางรู้สึกงุนงงเล็กน้อย
เกิดอะไรขึ้น? เหตุใดโส่วหยวนปาถึงมาอยู่ที่นี่ได้!
เขาควรจะมาปรากฏตัวที่นี่หรือ? ข้าพลาดอะไรไปหรือเปล่า?
โส่วหยวนปาหัวเราะฮ่าๆ “ผู้อาวุโสห้า เรื่องนี้เล่าแล้วยาว”
เป็นเฉินหลินไม่ผิดแน่! เพียงแต่รู้สึกว่าผู้อาวุโสห้าดูเหมือนจะดำคล้ำขึ้นนะ แน่นอนว่าไม่ใช่สีผิว แต่เป็นกลิ่นอาย
เขากล่าวต่อ “ประมุขผู้นี้ได้พบกับประมุขน้อย จึงเดินทางมายังโลกนิรันดร์...”
เฉินหลินได้ยินดังนั้นก็พลันนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
“ประมุขเผ่าเทพอวี้โส่ว เช่นนั้นบุตรเทพผู้นั้น...”
“ไม่ปิดบังเจ้าหรอก นั่นคือบุตรชายของข้า โส่วหยวนคุ่ย ทำให้พวกเจ้าต้องลำบากแล้ว” โส่วหยวนปารู้สึกอารมณ์ดีอย่างยิ่ง
เขาได้พบกับพวกพ้องแล้ว! ส่วนเรื่องอื่นๆ สามารถละเลยได้
เฉินหลิน: “...”
เป็นเช่นนั้นจริงๆ โส่วหยวนปามีบุตรชายแล้ว แถมยังอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้...
ช่างบังเอิญจริงๆ ถูกเฉินฝานส่งไปยังคุกดาราบรรพชน แต่ยังสามารถเรียกบิดาแท้ๆ มาช่วยได้
นี่คือวาสนาที่ไม่อาจขัดขวางได้หรือ?
ในขณะเดียวกัน โอสถเม็ดหนึ่งกับเงาร่างอีกร่างก็ปรากฏขึ้น
“ผู้อาวุโสห้า ไม่พบกันนาน สบายดีหรือ” พวกเขาต่างเอ่ยทักทาย
เฉินหลินถึงกับตะลึงงัน
“พวกเจ้าคือ... ผู้อาวุโสใหญ่? บรรพชนโอสถ?”
นางไม่ค่อยมั่นใจนัก แต่รู้สึกว่าน่าจะเป็นเช่นนั้น
“ฮ่าๆ ผู้อาวุโสห้าดูเหมือนจะยังจำพวกเราได้” วิญญาณดวงหนึ่งกับโอสถเม็ดหนึ่งต่างก็อารมณ์ดีอย่างยิ่ง
ปฏิกิริยาแรกของเฉินหลินคือสงสัยว่าพวกเขามีปัญหาอะไรหรือไม่! พวกเขายังมีชีวิตอยู่! ไม่สมเหตุสมผล!
แต่เมื่อโส่วหยวนปาอยู่ที่นี่ ก็ไม่น่าจะผิดพลาดแล้ว
ดวงตาคู่งามพลันลุกโชนด้วยความร้อนแรง
จากนั้นพวกเขาก็สบตากัน แล้วก็รวมกลุ่มกันเริ่มพูดคุยกันอย่างออกรส
ครึ่งค่อนวันผ่านไป
หลังจากได้ฟังเรื่องราวของแต่ละคนแล้ว ก็รู้สึกขมขื่นเล็กน้อย
“บรรพชนโอสถ ยินดีด้วยที่เจ้าทะลวงสู่ขอบเขตเทพสร้างโลก” เฉินหลินรู้สึกอิจฉาเล็กน้อย
โอสถเม็ดหนึ่งเช่นเขา กลับสามารถทะลวงได้จริงๆ! ในทางกลับกัน ตนเองที่เป็นเทวรูปเทพธิดา กลับยังขาดอีกเพียงก้าวเดียว
บรรพชนโอสถเสียสละอย่างใหญ่หลวงจริงๆ ไม่ลังเลที่จะกลายเป็นโอสถเทพ ช่างยากลำบากยิ่งนัก นางไม่รู้สึกอิจฉาเลย นี่คือสิ่งที่บรรพชนโอสถสมควรได้รับ
หากย้อนกลับไปหลอมโอสถให้นางทะลวงบ้าง ก็ดูเหมือนจะไม่เลว
บรรพชนโอสถที่เป็นโอสถเม็ดหนึ่งลอยไปลอยมา
“ผู้อาวุโสห้า ประมุขผู้นี้แค่โชคดีเท่านั้น อีกทั้งยังต้องรวมร่างเนื้อให้ได้เสียก่อน จึงจะถือว่าเป็นเทพสร้างโลกที่แท้จริง!”
ตอนนี้เขาเป็นเพียงโอสถเทพระดับสร้างโลกเท่านั้น
“ใช่แล้ว ผู้อาวุโสห้า เชื่อว่าเจ้าก็จะทะลวงได้ในไม่ช้า” ผู้อาวุโสใหญ่เฉินจ้าวกล่าว
ตัวเขาเองเป็นเทพสร้างโลก แต่กลับเป็นสายลับในสุสานเทพของเทพมารสร้างโลก... การที่ผลงานของเขาเป็นศูนย์คือสิ่งที่ทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดที่สุด
เฉินหลินย่อมมีความมั่นใจอยู่แล้ว เพราะเหลืออีกเพียงก้าวเดียวเท่านั้น
“ผู้อาวุโสใหญ่ แล้วท่านเป็นอะไรไป?”
เหตุใดจึงทำให้ตนเองกลายเป็นเช่นนี้
เฉินจ้าวมีสีหน้าเคร่งขรึม “ผู้อาวุโสห้า ประมุขผู้นี้มีเรื่องพิเศษบางอย่าง ไว้เจ้าจะรู้เอง”
มันค่อนข้างน่าอับอายจริงๆ
เฉินหลินเห็นดังนั้นก็ไม่ได้ถามอะไรมากนัก อย่างไรเสียผู้อาวุโสใหญ่ก็ถูกเฉินฝานขุดออกมาจากสุสานเทพสร้างโลก...
คงไม่ใช่ว่าสุสานเทพของเขาพังทลายลงไปหรอกนะ เห็นได้ชัดว่ามีปัญหา
แต่ขอให้เป็นเรื่องดีก็พอแล้ว
ในตอนนี้โส่วหยวนปาเอ่ยขึ้น “ผู้อาวุโสห้า เช่นนั้นเจ้าพอจะรู้หรือไม่ว่าในคุกดาราบรรพชนมีสิ่งแปลกประหลาดอะไรบ้าง?”
นี่คือสิ่งที่เขาสนใจมากที่สุด
เฉินหลินรู้แล้วว่าโส่วหยวนคุ่ยออกมาจากคุกดาราบรรพชนได้อย่างไร
จากนั้นก็กล่าวคำที่น่าตกใจ “คือบรรพชนมาร...”
ทุกคนต่างตกตะลึงไปชั่วขณะ
“บรรพชนมาร!” ยังมีชีวิตอยู่ด้วย
ให้ตายเถอะ เช่นนั้นพวกเขาจำเป็นต้องรวมกลุ่มกันไปบุกคุกหรือไม่?
จากนั้นก็รู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องลำบาก เขายินดีก็พอแล้ว รู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่ก็พอแล้ว
แล้วก็ประชุมครอบครัวกันต่อไป
...
ยอดคีรีคุนหลุน
ป้ายวิญญาณของเหล่าผู้แข็งแกร่งแตกสลายไปทีละดวง จักรพรรดิเทพคุนหลุนถึงกับตะลึงงัน
“เป็นไปได้อย่างไร...” สมองของเขากำลังส่งเสียงอื้ออึง
นอกจากอัจฉริยะและพลังของบรรพชนเทพแล้ว จักรพรรดิเทพก็ล้มตายไปหมดแล้ว!
ผู้อาวุโสสองก็จากไปแล้ว
ใบหน้าของเขาสั่นเทา หัวใจกำลังหลั่งเลือด
“ไร้สาระสิ้นดี!” เขากำหมัดแน่น โกรธแค้นจนแทบคลั่ง
นี่คือการจงใจ! นี่คือการแก้แค้น!
นี่คือการจงใจลดทอนกำลังของยอดคีรีคุนหลุน รวมถึงขุมอำนาจสังกัดก็ไม่อาจรอดพ้นได้
และการสูญเสียอันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ เป็นการโจมตีที่หนักหน่วงเกินไปสำหรับยอดคีรีคุนหลุน
แม้พวกเขาจะถอนกำลังไปแล้ว ก็ยังหนีไม่พ้น
“ช่างรังแกกันเกินไปแล้ว!”
ใบหน้าของจักรพรรดิเทพคุนหลุนมืดครึ้มจนน่ากลัว
ผู้แข็งแกร่งระดับจักรพรรดิเทพขั้นสูงสุด ไม่เคยรู้สึกอับอายเช่นนี้มาก่อน!
แต่เขามีความโกรธแค้นแต่ไม่มีที่ระบาย
มิฉะนั้นตัวเขาเองก็อาจถูกรุมโจมตีได้
“สถานการณ์เลวร้ายลงแล้ว...”
ใครจะรู้ว่าจ้าวอาณาเขตนภาสูงก็อาจจะล้มตายได้
มิฉะนั้นในความคิดของเขา จ้าวอาณาเขตนภาสูงให้เขาลงมือ เห็นได้ชัดว่ามีความขัดแย้งกับโลกนิรันดร์ ตราบใดที่เข้าใกล้อาณาเขตโบราณนภา ซวี่เทียนป้าเย่และจักรพรรดินีหงส์หยกจะพูดอะไรได้?
ผลก็คือ จ้าวอาณาเขตนภาสูงจากไปก่อน ทุกสิ่งพังทลายลง ไม่เหลืออะไรเลย ขาดทุนยับเยิน
จนกระทั่งการพึ่งพานี้ก็ไม่เหลืออยู่แล้ว
ตอนนี้ต้องเผชิญหน้ากับพวกนั้นเพียงลำพัง เขาจะเป็นคู่ต่อสู้ได้อย่างไร?
“นายท่าน ตรวจสอบแล้ว ผู้อาวุโสสองถูกจ้าวโลกนิรันดร์ผู้นั้นสังหาร!”
ได้ยินดังนั้น จักรพรรดิเทพคุนหลุนก็ถึงกับตะลึงงันอีกครั้ง
“เป็นไปไม่ได้... เป็นไปได้อย่างไร!”
จักรพรรดิเทพยากที่จะล้มตาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในการจัดอันดับเทพ ผู้ท้าชิงที่เหมาะสมนั้นมีไม่มากนัก
แต่เจ้ากลับบอกข้าว่าผู้อาวุโสสองถูกมดปลวกบรรพชนเทพสังหาร?
“นายท่าน เป็นเรื่องจริงอย่างแน่นอน จ้าวโลกนิรันดร์ผู้นั้นได้ขึ้นไปอยู่อันดับที่สิบสามแล้ว...”
“อะไรนะ!” จักรพรรดิเทพคุนหลุนแทบจะควบคุมอารมณ์ไม่อยู่
อันดับที่สิบสาม!
นั่นคืออันดับของผู้อาวุโสสอง!
นั่นหมายความว่า ถูกจ้าวโลกนิรันดร์สังหารจริงๆ...
ผลลัพธ์นี้เพียงพอที่จะทำให้ผู้คนหวาดกลัว จะมีตัวตนที่ผิดปกติเช่นนี้ได้อย่างไร!
แต่การจัดอันดับไม่น่าจะผิดพลาด
แล้วเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
อย่างไรก็ตาม ในบางแง่มุมก็ยังสมเหตุสมผล เพราะแม้แต่จักรพรรดิเทพที่แข็งแกร่งอย่างโลกบรรพชนหงส์หยกและนครโบราณนภาสุญญะ ก็ไม่สามารถท้าทายผู้อาวุโสสองด้วยอันดับที่สูงกว่าได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการสังหาร
การเอาชนะผู้ที่แข็งแกร่งกว่าด้วยผู้ที่อ่อนแอกว่าต่างหากที่เป็นเรื่องปกติ
แต่นี่มันชนะมากเกินไปแล้ว!
ภายในใจของจักรพรรดิเทพคุนหลุนเกิดคลื่นยักษ์โหมกระหน่ำ!
เขากัดฟันแน่น
สถานการณ์เช่นนี้ หากเขาไม่ปรากฏตัวเพื่อหยุดยั้ง ผลที่ตามมาจะเลวร้ายเกินกว่าจะจินตนาการได้...
ผู้ท่องดาราจักรไม่เห็นหรือ! ไม่จัดการพวกเขาบ้างเลย
จักรพรรดิเทพคุนหลุนหายไปจากที่เดิมทันที
เขาจะไปหาจักรพรรดิเทพเก้ากรงเพื่อโต้แย้ง!
มันมากเกินไปแล้ว!
...
โลกหวงกู่
“ท่านแม่ ลูกไม่มีหน้าหรือไง?” เฉินจิ่วโยวกลับมาก็ถูกมารดาแท้ๆ หิ้วขึ้นมาด้วยมือข้างเดียว
ใบหน้าเล็กๆ เต็มไปด้วยความพูดไม่ออก โชคดีที่น้องชายไม่ได้เห็น
“เจ้ายังต้องการหน้าอีกหรือ?” หยางหลิงชิงโกรธจัด
“โยวเอ๋อร์ เจ้าหายไปเป็นเดือนโดยไม่บอกกล่าว หากเกิดอะไรขึ้นกับเจ้า เจ้าจะให้พ่อแม่ทำอย่างไร!”
“เจ้าเพิ่งจะอายุเท่าไหร่ ถึงได้วิ่งซุกซนไปทั่ว ไม่รู้จักมารยาท!”
อย่าคิดว่าเจ้ามีพลังแข็งแกร่งแล้วจะไม่มีใครจัดการเจ้าได้
ตอนนี้หมื่นโลกอันตรายมาก เจ้าตัวเล็กนี่ช่างทำให้ผู้คนเป็นห่วงจริงๆ
เฉินจิ่วโยว “ท่านแม่ ลูกไม่ใช่เด็กเล็กๆ แล้ว จะเกิดอะไรขึ้นได้...”
หยางหลิงชิงได้ยินดังนั้น ก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง ยกมือขึ้นจะตีบั้นท้าย... เพราะในสายตาของนาง ลูกสาวก็คือตัวปัญหาตัวน้อยๆ ที่ต้องได้รับการอบรมสั่งสอน!
“ท่านแม่ รอเดี๋ยว!” เฉินจิ่วโยวเห็นดังนั้นก็รีบห้ามไว้ทันที พร้อมกับหยิบหลักฐานของตนออกมา
“ท่านแม่ ลูกถูกพี่ชายพาไป... หากจะตี ก็ต้องตีเขา...”
(จบตอน)