บทที่ 108 - วิถีของเซียวฉง

สิ้นเสียงของสวีเทียนหลิน

ในกลุ่มนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยซ่างจิง ฉู่จ้วงก็กระตุกชายเสื้อของหลี่หลานเบาๆ

"รุ่นพี่ครับ ผมฟังไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่"

ฉู่จ้วงยกมืออวบๆ ขึ้นชี้ไปทางสวีเทียนหลินที่อยู่ไม่ไกล

"เมื่อกี้เขาพูดว่าอะไรนะ?"

"โรงภาพยนตร์จิตวิญญาณนี่ นอกจากจะรักษาอาการบาดเจ็บทางจิตวิญญาณได้ 100% แล้ว ยังแถมวิชายุทธ์ระดับ A ให้อีกเหรอครับ??"

หลี่หลานพยักหน้าอย่างเลื่อนลอย ก่อนที่สายตาจะไปหยุดอยู่ที่มืออ้วนๆ ของฉู่จ้วง

เชี่ย!

คนระดับนั้น แกกล้าเอานิ้วไปชี้หน้าเขาเหรอวะ?!

หลี่หลานรีบคว้ามืออ้วนๆ ของฉู่จ้วงกดลงอย่างไว "ฟึ่บ" แล้วลากตัวเขาไปหลบมุม พอเห็นว่าสวีเทียนหลินไม่ได้หันมามอง ถึงได้ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

อีกด้านหนึ่ง ฉิงซานจากมหาวิทยาลัยซีหลิ่งก็พึมพำกับตัวเอง

"วิชายุทธ์ระดับ A เหรอ?"

เขาหันไปมองลูกทีมของตัวเอง แล้วก็หันไปมองนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยอื่นที่กำลังยืนทื่อเป็นไก่ตาแตก

จู่ๆ ฉิงซานก็หัวเราะออกมา

หัวเราะไป พึมพำไป

"พวกเรานักศึกษาจากมหาวิทยาลัยทั้งสิบสองเมือง ยกเว้นพวกซ่างจิงกับชิงหลานแล้ว..."

เขากวาดสายตามองนักศึกษาจากหนานเจียง ซีหลิ่ง ผิงหนิง หยางกวน ทีละคน

"ทุกคนที่อยู่ที่นี่ ไม่ว่าจะระดับพันชั่ง หรือแม้แต่ระดับศิลาผา ที่ถ่อมาถึงเขตระดับ B ซึ่งมีแต่พวกระดับเหินเวหาเดินกันให้ขวักไขว่เนี่ย—"

"คิดว่าพวกเราชอบหาเรื่องเจ็บตัวกันหรือไง?"

"ก็เพื่อวิชายุทธ์ระดับ A ของสมาคมมหาวิทยาลัยไม่ใช่เหรอวะ!!"

"แล้วดูนี่สิ?!"

ฉิงซานยกมือทั้งสองข้างขึ้นกุมหัว โยกตัวไปมาหน้าหลังเหมือนตุ๊กตาล้มลุกขนาดยักษ์สูงสองเมตร

"แค่เข้าไปนอนในโรงหนังนี่สองชั่วโมง ดูหนังจบปุ๊บ แจกให้เลยเนี่ยนะ?!"

"แถมราคาแค่หนึ่งแสนเครดิตเองเนี่ยนะ?!"

เงินหนึ่งแสนเครดิต สำหรับคนธรรมดาอาจจะเป็นตัวเลขมหาศาล แต่สำหรับหัวกะทิของมหาวิทยาลัยนักสู้พวกนี้ มันไม่ได้ไกลเกินเอื้อมเลย

ประเด็นมันอยู่ที่—

จ่ายแสนนึง ซื้อวิชายุทธ์ระดับ A เนี่ยนะ?

แถมยังรักษาแผลทางจิตวิญญาณได้อีกด้วย??

ฉิงซานถึงกับมึนงงไปชั่วขณะ

ตกลงว่าโรงภาพยนตร์จิตวิญญาณของรีสอร์ตแห่งนี้ มันมีไว้รักษาแผลทางจิตวิญญาณ หรือว่า—

มีไว้แจกของสวัสดิการกันแน่?

ในขณะที่ทุกคนกำลังโลกทลายและสูดลมหายใจด้วยความตกตะลึง หลี่หลานจากมหาวิทยาลัยซ่างจิงก็กัดฟัน รวบรวมความกล้าเดินฝ่าวงล้อมออกไปสองก้าว

แขนข้างที่หักของเขายังไม่ต่อติดสนิทดีนัก ยังต้องใช้ผ้าคล้องคอเอาไว้

หลี่หลานจ้องมองไปที่ประตูโรงภาพยนตร์จิตวิญญาณอย่างลึกซึ้ง กลืนน้ำลายอึกใหญ่ ก่อนจะหันไปหาสวีเทียนหลิน

แววตาของเขาฉายแววบ้าคลั่งอย่างมีสติ

"ท่านผู้อาวุโสเจ้าของร้านครับ..."

หลี่หลานเลียริมฝีปาก "ท่านว่าแบบนี้ได้ไหมครับ"

"รบกวนท่านผู้อาวุโส ช่วยทำให้จิตวิญญาณผมบาดเจ็บนิดหน่อยได้ไหมครับ... แล้วผมจะจ่ายเงินหนึ่งแสนเข้าไปดูหนัง ผมไม่ได้หวังเรื่องรักษาหรอก หวังแค่วิชายุทธ์ระดับ A นั่น ได้ไหมครับ?"

พอคำพูดนี้หลุดออกมา คนทั้งโถงก็หันขวับมามองเป็นตาเดียว

ซี๊ดดด—

นายนี่มันก็คนจริงเหมือนกันนะเว้ย?!

เพื่อวิชายุทธ์ระดับ A ถึงกับคิดหาวิธีทำร้ายตัวเองแบบนี้ได้!

แต่ว่า...

นายอย่าพูดเป็นเล่นไป...

เฮ้ย จะว่าไปมันก็เข้าท่านะ...

สวีเทียนหลินปรายตามองเขา แสยะยิ้มมุมปากอย่างนึกสนุก

"ถ้าฉันลงมือเอง แกอาจจะไม่มีโอกาสได้เดินเข้าไปข้างในก็ได้นะ?"

หลี่หลานหดคอวูบ หัวเราะแห้งๆ สองที ทำความเคารพแล้วรีบวิ่งกลับไปที่เดิม

"เจ้าของร้านไม่ได้บอกว่าทำไม่ได้นี่หว่า งั้นฉันหาคนที่พลังพอๆ กันมาลองซ้อมดูดีไหมเนี่ย??"

ระหว่างที่ทุกคนกำลังตกตะลึง เซียวฉงก็ก้าวยาวๆ เดินตรงไปที่โรงภาพยนตร์จิตวิญญาณแล้ว

"ฟู่!"

พอยืนอยู่หน้าประตูโรงภาพยนตร์จิตวิญญาณ จู่ๆ เซียวฉงก็เกิดความรู้สึกไม่กล้าก้าวเท้าเข้าไปซะอย่างนั้น

แผลทางจิตวิญญาณนี้ มันตามหลอกหลอนเขามานานเกินไปแล้ว

เมื่อหันกลับมา เขาก็สบตาเข้ากับสวีเทียนหลินพอดี

สวีเทียนหลินพยักหน้าให้ เซียวฉงจึงสูดลมหายใจเข้าลึก แล้วล้มตัวลงนอนในแคปซูลโฮโลแกรมสีฟ้า

ประตูแคปซูลค่อยๆ ปิดลง ปิดสนิทจนไร้รอยต่อ

บนกำแพงโลหะด้านนอกของโรงภาพยนตร์ แสงดาวเริ่มไหลเวียนเร็วขึ้น พร้อมกับเสียงครางต่ำๆ ของเครื่องจักร

เวลาผ่านไปทีละหยดๆ

"หืม?"

เว่ยเผิงกับอวิ๋นซื่อเซียนที่ยืนอยู่ข้างนอกสัมผัสได้ถึงความผิดปกติเป็นคนแรก

ยอดฝีมือระดับผสานวิถีทั้งสองคนมีความอ่อนไหวต่อพลังหยวนแห่งฟ้าดินมากที่สุด

ในความรู้สึกของทั้งสอง พลังหยวนในรัศมีพันลี้เริ่มเคลื่อนไหวอย่างบ้าคลั่ง

ไม่นาน พลังหยวนก็พวยพุ่งเข้าหารีสอร์ตอย่างรุนแรง

พลังหยวนที่หนาแน่นกลั่นตัวเป็นหยดน้ำเกาะอยู่บนใบไม้สีแดงเพลิงของต้นไม้อัคคี

"ติ๋ง"

หยดพลังหยวนหยดแรกตกลงมา กระทบเข้าที่แก้มของหรงจิ้งพอดี

"พลังหยวนเข้มข้นมาก..."

หรงจิ้งยกมือขึ้นแตะแก้ม พลังหยวนก็ซึมผ่านปลายนิ้วเข้าสู่ร่างกายทันที

เพียงไม่กี่อึดใจ ทุกคนก็สัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงที่ผิดปกติของพลังหยวน!

"ความเข้มข้นระดับนี้—!"

หลัวอวี่โหรวสะบัดมือ คลื่นพลังหยวนลูกเล็กๆ กระเพื่อมออกไปราวกับคลื่นน้ำ

"บำเพ็ญเพียรในสภาพพลังหยวนเข้มข้นขนาดนี้ แทบจะเทียบได้กับห้องเตียงใหญ่สุดหรูของเจ้าของร้านเลยนะ จริงไหมหลิวปั๋ว?"

"เอ๋?"

หลัวอวี่โหรวหันไปมอง ก็เห็นหลิวปั๋วนั่งขัดสมาธิลงกับพื้นไปแล้ว เคล็ดอัคคีในร่างกายของเขาโคจรอย่างบ้าคลั่ง ลมปราณเดือดพล่าน เห็นได้ชัดว่ากำลังจะทะลวงระดับ

วินาทีต่อมา พลังหยวนก็เดือดพล่าน!

ระดับเหินเวหา!

พลังวิญญาณที่หลั่งไหลเข้ามา ทำให้หลิวปั๋วที่อยู่ระดับพันชั่งขั้นสูงสุด ทะลวงระดับได้ในทันที!

และในเวลานี้เอง ภายในลานของรีสอร์ต พลังหยวนที่หนาแน่นก็เดือดพล่านราวกับน้ำเดือด

คลื่นพลังหยวนที่บ้าคลั่งจนแทบจะทำให้คนขาดใจ ระเบิดออกมาจากโรงภาพยนตร์จิตวิญญาณ!

คลื่นพลังหยวนขนาดยักษ์แผ่ขยายออกไปรอบทิศทางโดยมีโรงภาพยนตร์เป็นศูนย์กลาง!

กิ่งก้านของต้นไม้อัคคีส่งเสียง "เอี๊ยดอ๊าด" ภายใต้คลื่นพลังหยวน ลำต้นยืดสูงขึ้นไปอีกหลายเมตร กิ่งก้านแผ่ขยายออกจนทรงพุ่มแทบจะปกคลุมไปทั่วทั้งรีสอร์ต

ทำเอาสวีเทียนหลินใจหายใจคว่ำ

"แกเพลาๆ หน่อยสิโว้ย..."

"ถ้าเกิดระบบมันบังคับอัปเกรดอีกรอบ ฉันจะไปหาแต้มก่อสร้างจากไหนมาอุดรอยรั่วฟะ"

"ทะลวงระดับแล้ว!"

"ในที่สุดเขาก็ทะลวงระดับแล้ว!"

เว่ยเผิงมองไปที่โรงหนัง ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาด้วยความปลื้มปีติ

การที่เจ้าเมืองชางอวิ๋นมาช่วยเมืองซ่างจิงจนถูกลอบโจมตี ทำให้เซียวฉงต้องฝืนหลอมวิถีจนพลังบำเพ็ญหยุดชะงัก มันเป็นปมในใจของเขามาตลอด

วันนี้ ปมนั้น ถูกคลายออกจนหมดสิ้นแล้ว!

ประตูโรงภาพยนตร์จิตวิญญาณเปิดกว้าง ร่างของเซียวฉงค่อยๆ ปรากฏขึ้น

กลิ่นอายพลังบนตัวเขาพุ่งพรวดราวกับจรวด!

ระดับหลอมวิถีขั้นสาม!

ระดับหลอมวิถีขั้นห้า!

เพียงไม่กี่ลมหายใจ ก็พุ่งไปถึงระดับหลอมวิถีขั้นเจ็ด!

แต่ยังไม่หยุดแค่นั้น!

พลังหยวนที่บ้าคลั่งสั่นสะเทือนมิติรอบๆ แคปซูลจนเกิดรอยร้าวที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

จนกระทั่งพลังนั้นหยุดนิ่งอยู่ที่ระดับหลอมวิถีขั้นเก้า จึงค่อยๆ ยุติการพุ่งสูงอย่างบ้าคลั่ง

อีกเพียงก้าวเดียว ก็จะก้าวเข้าสู่ขั้นสูงสุดของระดับแล้ว!

แต่ยังไม่จบแค่นั้น!

"วิ้ง—!"

ในความว่างเปล่าเหนือรีสอร์ต บังเกิดเสียงก้องกังวานของฟ้าดินอันยิ่งใหญ่

ทุกคนเงยหน้าขึ้นมอง

เงาร่างของมหาวิถีอันยิ่งใหญ่สามสาย พุ่งทะลวงผ่านชั้นเมฆที่หนาทึบ ลงมาลอยตระหง่านอยู่เหนือโรงภาพยนตร์จิตวิญญาณพอดี!

สายแรก คือหมอกสีเทาหม่นที่แผ่กลิ่นอายของความตาย สรรพสิ่งเหี่ยวเฉา และพลังชีวิตสูญสิ้น

นี่คือวิถีแห่งความสงัดเงียบที่เซียวฉงเคยเข้าใจถ่องแท้อยู่แล้ว

ตามมาด้วยวิถีสายที่สองที่พุ่งทะยานลงมา!

มันคือเงาของภูเขายักษ์สีทองหม่นที่สูงตระหง่านและยิ่งใหญ่

ภูเขาตั้งตระหง่านอยู่กลางความว่างเปล่า ปล่อยให้พายุโหมกระหน่ำหรือสายฟ้าฟาดฟันอย่างไร ก็ยังคงตั้งมั่นไม่ไหวติง

"นี่คือวิถีแห่งความทรหด!"

แววตาของเว่ยเผิงเปล่งประกายเจิดจ้า

"ความเพียรพยายามนับสิบๆ ปีของท่านเจ้าเมืองเซียวฉง ในที่สุด—"

"สวรรค์ก็ไม่ทอดทิ้ง!"

"ตอนนี้จิตวิญญาณฟื้นฟูแล้ว เจตจำนงที่แข็งแกร่งดั่งหินผานี้จึงแปรเปลี่ยนเป็นกฎแห่งมหาวิถีที่แท้จริง!"

วิถีสายที่สาม พกพากลิ่นคาวเลือดที่ฉุนกึก จำแลงร่างเป็นสายฝนสีแดงฉาน ฉีกกระชากมิติเบื้องบนจนขาดสะบั้น!

แปรเปลี่ยนเป็นดาบโลหิตขนาดยักษ์ยาวร้อยจั้งที่ลอยกลับหัวอยู่กลางฟ้า!

ปลายดาบชี้ตรงลงมาที่พื้นดิน

เหล่านักศึกษาเพียงแค่ปรายตามอง ก็รู้สึกเจ็บแปลบที่ผิวหนัง ราวกับว่าวิญญาณกำลังจะถูกสีเลือดนั้นผ่าออกเป็นสองซีก

"วิถีแห่งการสังหาร!"

"วิถีสายนี้ ถือกำเนิดจากการต่อสู้เป็นตายกับพวกเผ่าพันธุ์ต่างดาวในสมรภูมิหมื่นเผ่าพันธุ์นับครั้งไม่ถ้วน และความแค้นที่ฝังลึกถึงกระดูก"

เว่ยเผิงพูดพลางยิ้มอย่างปลื้มปีติ

หนึ่งในอัจฉริยะที่เก่งกาจที่สุดในประวัติศาสตร์ของมวลมนุษยชาติ เพิ่งจะได้เผยพรสวรรค์ที่แท้จริงของเขาก็วันนี้แหละ!

"เก็บ!"

เซียวฉงลืมตาขึ้น ตะโกนก้องด้วยพลังเสียงอันเปี่ยมล้น

เงาวิถีทั้งสามสายกลางอากาศหดตัวลงอย่างรวดเร็ว กลายเป็นลำแสงแสบตาสามสาย พุ่งทะลวงเข้าสู่ร่างกายของเขา

พายุคลุ้มคลั่งหยุดชะงัก

คลื่นพลังหยวนที่เดือดพล่านหดตัวกลับในพริบตา คืนสู่ความสงบ

เซียวฉงยืนอยู่หน้าประตูโรงภาพยนตร์จิตวิญญาณ ประสานมือโค้งคำนับให้สวีเทียนหลินเก้าสิบองศา

"ขอบคุณเจ้าของร้านมากครับ"

ใบหน้าของเขาแดงเปล่งปลั่ง ใต้ผิวหนังเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังชีวิตที่พลุ่งพล่าน

แผ่นหลังที่เคยค่อมงองุ้มกลับมายืดตรง ร่างทั้งร่างราวกับเด็กลงไปยี่สิบปีในพริบตา

เมื่อลุกขึ้นยืน เขาสัมผัสได้ถึงพลังอันมหาศาลที่ไหลทะลักราวกับแม่น้ำทำนบแตกในร่างกาย เขาเงยหน้าขึ้นและหัวเราะลั่น

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!"

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!"

เสียงหัวเราะสั่นสะเทือนกระจกในล็อบบี้จนดังก้อง ไม่มีใครพูดแทรกเขาเลย เพราะเสียงหัวเราะนี้มันอัดแน่นไปด้วยความรู้สึกมากมายเหลือเกิน