บทที่ 165: บุกเข้าอาคารห้องทดลองของบริษัทเทียนไห่ฟาร์มาซูติคอล (ฟรี)

ในขณะที่หลินเฟิงกำลังจะพูด หนิงหรูซวงก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้กะทันหัน แล้วพูดขึ้นก่อนว่า

“พี่เฟิง ที่นี่ใช่บริษัทเทียนไห่ฟาร์มาซูติคอลที่หวังต้าจ้วงที่คุณเคยรับเข้ามาทำฟาร์มพูดถึงก่อนหน้านี้หรือเปล่า?”

“ใช่แล้ว” หลินเฟิงพยักหน้า แล้วพูดต่อว่า “เขาบอกว่าที่นี่มีมนุษย์จำนวนมากที่กลายเป็นซอมบี้ และถูกขังแยกไว้ในห้องทดลองเพื่อการวิจัย บางทีความจริงของวันสิ้นโลกครั้งนี้อาจอยู่ข้างใน พวกเธอคิดว่าเราควรเข้าไปดูไหม?”

“โอ้ ใช่ ๆ แบบนี้มันเหมือนการผจญภัยบ้านผีสิงเลยนะ”

“ใช่เลย แค่คิดก็ตื่นเต้นแล้ว”

“งั้นจะรออะไรล่ะ รีบเข้าไปกันเถอะ!”

ทันทีที่หลินเฟิงพูดจบ จ้าวลู่ซือ หวังซูเสวี่ย และกวนชิงเหยียนก็ร้องออกมาอย่างตื่นเต้น

หลินเฟิงกับผู้หญิงคนอื่น ๆ ต่างตกตะลึงกับภาพนี้

หลินเฟิงพูดว่า “ฉันว่า สามคุณนายทั้งสาม นี่มันเรื่องที่อาจต้องแลกด้วยชีวิตได้ทุกเมื่อ พวกเธอช่วยจริงจังหน่อยได้ไหม?”

เมื่อได้ยินแบบนั้น ทั้งสามคนก็หัวเราะแห้ง ๆ แล้วไม่พูดอะไรอีก

ในตอนนั้น หนิงหรูซวงมองหลินเฟิงด้วยสีหน้าจริงจังแล้วพูดว่า “พี่เฟิง พวกเราจำเป็นต้องเข้าไปจริง ๆ เหรอ?”

“งั้นเธอลองบอกมาสิว่าเธอคิดยังไง” หลินเฟิงมองเธอแล้วถาม

“ตอนนี้มันคือวันสิ้นโลกแล้ว ต่อให้พวกเราเสี่ยงชีวิตเพื่อค้นหาสาเหตุของมัน แล้วมันจะช่วยอะไรได้? พวกเราก็เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้อยู่ดี

ฉันคิดว่า การมีชีวิตรอดในวันสิ้นโลกคือสิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้

ดังนั้น ในความเห็นของฉัน นอกจากการหาเสบียง หาแกนคริสตัล และเพิ่มความแข็งแกร่งของตัวเองอย่างต่อเนื่อง เรื่องอื่นทั้งหมดมันไม่มีความหมายเลย”

แต่ทันทีที่หนิงหรูซวงพูดจบ เฉินปั้นเซี่ยที่อยู่ข้าง ๆ ก็โต้กลับว่า “หรูซวง ฉันคิดว่าเรายังควรพยายามค้นหาความจริงของภัยพิบัตินี้ให้ได้มากที่สุด...”

“ทำไมล่ะ?”

“เพราะญาติและเพื่อนของพวกเราก่อนวันสิ้นโลก ต่างก็ตายในภัยพิบัตินี้ทั้งหมด เธอไม่อยากรู้ความจริงของมันจริง ๆ เหรอ?”

ทันทีที่เฉินปั้นเซี่ยพูดจบ ร่างของหนิงหรูซวงก็สั่นเล็กน้อย

เพราะทุกครั้งที่เธอนึกถึงภาพญาติและเพื่อนตายต่อหน้าต่อตา แล้วค่อย ๆ กลายเป็นซอมบี้ ความทรงจำนั้นก็เหมือนฝันร้ายที่ตามหลอกหลอน ทำให้พวกเธอแทบไม่อาจหลับสนิท

ดังนั้น ในมุมมองของเฉินปั้นเซี่ย มีเพียงการค้นหาความจริงของภัยพิบัตินี้ให้ได้มากที่สุดเท่านั้น ที่จะช่วยปลอบประโลมบาดแผลลึกในใจได้

ทันทีที่คำพูดนี้จบลง ทุกคนในที่นั้นก็ตกอยู่ในความเงียบ

ในตอนนั้น หลินเฟิงถอนหายใจเบา ๆ แล้วพูดว่า

“เอาล่ะ ในเมื่อพูดมาขนาดนี้ ก็ไม่มีทางเลือกแล้วนอกจากต้องเข้าไปใช่ไหม?”

จากนั้น เมื่อประตูรถเปิดออก หลินเฟิงและผู้หญิงทั้งหลายก็ลงจากรถบ้าน

“ปั้นเซี่ย นี่เป็นโอกาสดีนะ ลองใช้ความสามารถของเธอ เข้าไปสำรวจข้างในก่อนและฝึกฝนหน่อยเป็นไง?”

ขณะพูด หลินเฟิงก็ยื่นมีดทหารสังเคราะห์กับ Desert Eagle สังเคราะห์ให้เธอ

เฉินปั้นเซี่ยรับอาวุธทั้งสองจากหลินเฟิง จากนั้นเพียงแค่คิด ร่างของเธอก็หายไปจากสายตาของทุกคนทันที

“รออยู่ตรงนี้ก่อน”

หลินเฟิงพูด พลางเหลือบดูนาฬิกากลไกบนข้อมือ จากนั้นก็พิงรถบ้าน จุดบุหรี่สูบอย่างสบาย ๆ

เมื่อเวลาผ่านไปอย่างช้า ๆ กว่าหนึ่งชั่วโมงต่อมา เฉินปั้นเซี่ยก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งตรงหน้าหลินเฟิงและคนอื่น ๆ

“เป็นยังไงบ้าง?” หลินเฟิงถาม

เฉินปั้นเซี่ยพูดด้วยสีหน้าซีดเล็กน้อย

“มีซอมบี้จำนวนมากจริง ๆ ถูกขังแยกอยู่ในห้องทดลอง แต่ตอนนี้พวกมันอยู่ในสภาพกึ่งหลับ ฉันไม่พบเบาะแสสำคัญอะไรจากพวกมัน แต่...”

“แต่อะไร?”

“แต่ในห้องทดลองหนึ่ง มันดูเหมือนไม่ใช่ซอมบี้”

เมื่อหลินเฟิงได้ยินแบบนั้น เขาก็ขมวดคิ้ว “ไม่ใช่ซอมบี้? งั้นมันคืออะไร?”

“น่าจะเป็นผี”

“อะไรนะ ผี?”

หลินเฟิงและผู้หญิงคนอื่น ๆ ต่างมองเฉินปั้นเซี่ยด้วยความตกตะลึง

เฉินปั้นเซี่ยพยักหน้าแล้วพูดว่า “พูดให้ชัดกว่านั้น มันน่าจะเป็นวิญญาณ เพราะสิ่งนั้นมีสภาพโปร่งใส

แต่ตลอดเวลามันหันหลังให้ฉัน ฉันเลยมองไม่ชัด แต่จากรูปร่างแล้ว น่าจะเป็นเด็กผู้ชายอายุประมาณเจ็ดหรือแปดขวบ”

เมื่อได้ยินคำบรรยายของเฉินปั้นเซี่ย หัวใจของหลินเฟิงก็หดเกร็งขึ้นมา

เพราะเขาไม่คิดเลยว่า วิญญาณของเด็กคนหนึ่งจะถูกขังอยู่ในห้องทดลองของบริษัทเทียนไห่ฟาร์มาซูติคอล

นี่มันเป็นเรื่องที่น่าตกใจอย่างมาก

ในตอนนั้น หลี่ซินมองหลินเฟิงด้วยสายตาจริงจังแล้วถามว่า “หลินเฟิง พวกเราจะเอายังไงดี ยังจะเข้าไปอีกไหม?”

หลินเฟิงมองไปยังอาคารห้องทดลองของบริษัทเทียนไห่ฟาร์มาซูติคอล แล้วถอนหายใจเบา ๆ ก่อนพูดว่า

“ต้องบอกเลยว่า คำบรรยายของปั้นเซี่ยเมื่อกี้ ทำให้ฉันสนใจขึ้นมาแล้วจริง ๆ”

ขณะพูด หลินเฟิงก็หยิบเครื่องบดเนื้อขนาดใหญ่ออกมาจากมิติเก็บของ แล้ววางไว้ที่ทางเข้าหลักของบริษัท

ทันทีที่เครื่องบดเนื้อเริ่มทำงาน ลำโพงก็ดังขึ้นทันที

ในชั่วพริบตา ซอมบี้ทั้งหมดในบริษัทเทียนไห่ฟาร์มาซูติคอลก็พุ่งออกมาจากทุกทิศทางราวกับดินถล่ม

ซอมบี้เหล่านี้เหมือนกับซอมบี้ทั่วไป ยังคงดื้อดึงและพุ่งเข้าไปในเครื่องบดเนื้อโดยไม่ลังเล

เพียงครึ่งชั่วโมงกว่า ซอมบี้ทั้งหมดในบริษัทก็ถูกบดจนหมดสิ้น

แต่ถึงอย่างนั้น หลินเฟิงก็ยังเตือนหนิงหรูซวงและคนอื่น ๆ ว่า

“ถึงจะดูเหมือนว่าซอมบี้ทั้งหมดถูกกำจัดแล้ว แต่พวกเธอก็ยังต้องระวัง ถ้ามีตัวไหนโผล่ออกมาจากมุมมืดจะไม่ดี”

ผู้หญิงทั้งหมดพยักหน้าอย่างจริงจัง

“เพื่อความปลอดภัย ฉันจะนำทางเอง ทุกคนฟังคำสั่งแล้วค่อย ๆ เดินตามมา”

เฉินปั้นเซี่ยพูด พลางถือมีดทหาร แล้วหายตัวไปอีกครั้ง

จากนั้น หลินเฟิงและผู้หญิงทั้งหลายก็เดินตามคำแนะนำของเฉินปั้นเซี่ยที่ล่องหน เข้าไปในอาคารห้องทดลอง

ทันทีที่ก้าวเข้าไป พวกเขาก็ถูกกลิ่นเหม็นรุนแรงกระแทกเข้าใส่ จนต้องถอยหลังออกมา

“พี่ปั้นเซี่ย กลิ่นนี่แรงเกินไปแล้ว! คุณทนได้ยังไงเนี่ย?”

หวังซูเสวี่ยขยี้ตาเพราะกลิ่น แล้วพึมพำ

แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนประหลาดใจก็คือ เมื่อเฉินปั้นเซี่ยปรากฏตัวอีกครั้ง พวกเขาก็เห็นว่าเธอสวมหน้ากากถึงสี่ห้าชั้น

“ปั้นเซี่ย ทำไมไม่บอกพวกเราก่อน?” หลี่ซินบ่น

“ขอโทษนะ ฉันคิดว่าพอซอมบี้ถูกบดหมดแล้ว กลิ่นน่าจะจางลง แต่ไม่คิดว่าจะยังแรงขนาดนี้”

“พอได้แล้ว หยุดบ่นกัน เอานี่ไป ใส่ซะ”

หลินเฟิงพูด พลางหยิบหน้ากาก N95 ออกมาจากมิติเก็บของมากกว่าสิบชิ้น...

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ]

……………