บทที่ 160: การปลุกพลังของเหล่าผู้หญิง (2) (ฟรี)

"ซูเสวี่ย อย่า!"

หลินเฟิง จ้าวจิงอี้ และคนอื่น ๆ ที่เห็นภาพนี้ ต่างร้องออกมาด้วยความตกใจ สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

แต่เห็นได้ชัดว่ามันสายเกินไปแล้ว

กระแสไฟฟ้านับไม่ถ้วน ไหลผ่านปลายนิ้วของหวังซูเสวี่ย แผ่กระจายไปทั่วทั้งร่างของเธอ

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ทำให้หลินเฟิงประหลาดใจก็คือ กระแสไฟฟ้าอันรุนแรงเหล่านั้นกลับไม่ทำอันตรายต่อหวังซูเสวี่ยแม้แต่น้อย

หรือว่าความสามารถของเธอคือการต้านทานไฟฟ้า?

ขณะที่หลินเฟิงกำลังตกตะลึง หวังซูเสวี่ยก็ดึงนิ้วกลับอย่างรวดเร็วราวสายฟ้า จากนั้นเพียงแค่ขยับความคิด กระแสไฟฟ้าหนึ่งสายก็พุ่งออกจากมือของเธอราวกับลูกศรที่หลุดจากสายธนู

ในทันทีต่อมา เสียง "แกร๊บ!" ดังขึ้น กระแสไฟฟ้าที่หวังซูเสวี่ยยิงออกไปฟันกิ่งไม้ที่หนาพอ ๆ กับชามจนขาดออกเป็นสองท่อน

"พี่เฟิง เห็นไหม? ความสามารถของฉันคือเก็บไฟฟ้าไว้ในร่างกาย แล้วปล่อยออกมาเป็นพลังที่รุนแรงขึ้นหลายเท่า"

หลินเฟิงรู้สึกประหลาดใจอย่างมากเมื่อได้ยินแบบนั้น

ถ้าเป็นอย่างนั้น หวังซูเสวี่ยก็เหมือนแบตเตอรี่เคลื่อนที่ไม่ใช่เหรอ?

เก็บไฟฟ้าไว้ในร่างกาย แล้วปล่อยออกมาอย่างรุนแรงเพื่อใช้โจมตีศัตรู

เพียงแต่เขายังไม่รู้ว่า หากความสามารถของซูเสวี่ยพัฒนาอีกครั้ง จะมีผลลัพธ์แบบไหน

เมื่อคิดถึงตรงนี้ หลินเฟิงก็มองหวังซูเสวี่ยด้วยสายตาเป็นประกาย แล้วพูดว่า

"ไฟฟ้าที่เธอเก็บไว้แบบนี้ ใช้ได้นานแค่ไหนโดยประมาณ?"

"ถ้าเป็นไฟฟ้าแรงสูงแบบนี้ น่าจะยิงได้มากกว่าร้อยครั้งนะ?"

"จากที่เธอพูด หมายความว่าเธอมีวิธีเก็บไฟฟ้าแบบอื่นด้วยเหรอ?"

หวังซูเสวี่ยพยักหน้า

"ใช่ ฉันคิดว่าน่าจะเก็บไฟฟ้าได้จากทุกที่ที่สามารถผลิตไฟฟ้าได้"

เมื่อได้ยินแบบนั้น หลินเฟิงก็เข้าใจความสามารถของหวังซูเสวี่ยอย่างชัดเจนแล้ว

และในตอนนั้น หลี่ซินก็เดินออกมาจากวิลล่า

ยังไม่ทันที่หลินเฟิงและคนอื่น ๆ จะได้ถาม หลี่ซินก็หลับตาลงอีกครั้ง

ในพริบตา โมเลกุลน้ำจำนวนมากในอากาศก็รวมตัวกันอยู่ตรงหน้าหลี่ซิน กลายเป็นลูกบอลน้ำขนาดใหญ่ลอยอยู่

จากนั้นหลี่ซินก็ขยับความคิดอีกครั้ง ลูกบอลน้ำที่เกิดจากการควบแน่นของโมเลกุลน้ำจำนวนมากก็พุ่งออกไปราวกับกระสุนปืนใหญ่ ฟาดใส่ต้นไม้ที่ถูกจ้าวจิงอี้และคนอื่น ๆ ทำลายมาหลายครั้งจนหักครึ่งในทันที

"ต้นไม้น่าสงสารจริง ๆ~"

เมื่อเห็นภาพนี้ หลินเฟิงก็อดถอนหายใจให้กับต้นไม้ที่ถูกพวกจ้าวจิงอี้ทรมานอย่างหนักไม่ได้

ท้ายที่สุดแล้ว วันนี้ต้นไม้นั้นต้องรับเคราะห์หนักเกินไปจริง ๆ

และในตอนนั้นเอง กวนชิงเหยียน กวนหยวนหยวน ฝาแฝด และฮั่นอู๋ซวงก็เดินออกมาจากวิลล่า

หลินเฟิงจึงหันไปถามกวนชิงเหยียนกับกวนหยวนหยวน

"พวกเธอสองคนปลุกความสามารถอะไรได้?"

"ความสามารถธาตุดิน"

สองพี่น้องฝาแฝดมองหน้ากันก่อนจะตอบพร้อมกัน

หลินเฟิงตกใจเล็กน้อย แล้วถามต่อ

"ความสามารถของพวกเธอสองคนเป็นแบบเดียวกันเลยเหรอ?"

"ใช่"

ทั้งสองพยักหน้าพร้อมกัน จากนั้นก็เดินออกไปนอกเขตรั้ว

ในทันที บริเวณด้านนอกชุมชนก็เต็มไปด้วยทรายสีเหลือง ฝุ่นทรายที่หมุนวนรวมตัวกันอย่างรวดเร็ว ก่อตัวเป็นมือยักษ์ขนาดใหญ่ แล้วฟาดลงใส่ต้นไม้ที่พังไปแล้วอย่างแรง…

ครืน—!

เสียงคำรามทุ้มดังขึ้น พื้นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ต้นไม้ที่หักอยู่แล้วถูกบดขยี้จนแหลกละเอียด และท่ามกลางฝุ่นที่ฟุ้งกระจาย หลุมลึกก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าทุกคน

หลินเฟิง จ้าวจิงอี้ และคนอื่น ๆ มองภาพนี้ด้วยความตกตะลึงยิ่งกว่าเดิม

และในตอนนั้น โจวเฉียงกับลูกน้องคนอื่น ๆ ที่วิ่งมาดูเพราะได้ยินเสียง ก็ยิ่งอ้าปากค้างด้วยความตกใจ

ดูเหมือนว่าเมื่อผู้มีพลังสองคนร่วมมือกัน พลังที่ได้จะมากกว่าหนึ่งบวกหนึ่งจริง ๆ

ขณะที่หลินเฟิงกำลังคิด เขาก็หันไปมองฮั่นอู๋ซวงแล้วพูดพร้อมรอยยิ้ม

"อู๋ซวง เธอลองแสดงของเธอดูบ้างไหม?"

"พี่เฟิง ความสามารถของฉันมัน...มัน..."

เห็นฮั่นอู๋ซวงลังเล หลินเฟิงก็นึกถึงตอนที่เฉินปั้นเซี่ยเพิ่งปลุกพลังได้ครั้งแรก

ดังนั้นเขาจึงถามอย่างอ่อนโยน

"มันอะไร?"

"มันน่าอายนิดหน่อย" ฮั่นอู๋ซวงมองหลินเฟิงอย่างระมัดระวังแล้วพูดเบา ๆ

หลินเฟิงปลอบ

"จะน่าอายอะไร นี่แค่เริ่มต้นเอง พอความสามารถของเธอพัฒนาในอนาคตมันก็จะดีขึ้น"

เมื่อได้ยินแบบนั้น ฮั่นอู๋ซวงก็ดูเหมือนได้ความมั่นใจกลับมา เธอพยักหน้าแรง ๆ แล้วพูดว่า

"จริง ๆ แล้ว ความสามารถของฉันคือเสริมพลังร่างกาย"

ขณะที่พูด เด็กสาวน่ารักอ่อนโยนคนนี้ก็ขยับความคิด ร่างกายของเธอเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว

กล้ามเนื้อจำนวนมากนูนขึ้นทั่วร่าง ในชั่วพริบตา ทุกส่วนของร่างกายของฮั่นอู๋ซวงเต็มไปด้วยพลังระเบิด

และที่สำคัญที่สุด หน้าอกของเธอก็ใหญ่ขึ้นในตอนนั้นด้วย

ในตอนนี้ ไม่ต้องพูดถึงจ้าวจิงอี้และคนอื่น ๆ แม้แต่หลินเฟิงที่เตรียมใจไว้แล้ว ก็ยังนิ่งเงียบเมื่อเห็นกล้ามเนื้อแข็งแกร่งทั่วร่างของฮั่นอู๋ซวง

เพราะนี่มันยังเป็นเด็กสาวน่ารักอยู่ตรงไหนกัน?

นี่มันคิงคองบาร์บี้ชัด ๆ!

เมื่อเห็นทุกคนเงียบ ฮั่นอู๋ซวงก็น้ำตาคลอทันที มองหลินเฟิงอย่างน่าสงสารแล้วสะอื้น

"พี่เฟิง ฉันกลายเป็นแบบนี้...พี่ไม่ชอบฉันแล้วใช่ไหม?"

หลินเฟิงได้สติทันที แล้วรีบปลอบ

"จะเป็นแบบนั้นได้ยังไง พวกเธอทุกคนสำคัญกับฉันมาก ฉันจะไม่ชอบเธอได้ยังไง? แต่เธอสามารถกลับเป็นเหมือนเดิมได้ไหม?"

เพราะสำหรับหลินเฟิง เขายังชอบรูปลักษณ์เดิมของฮั่นอู๋ซวงมากกว่า

ส่วนสภาพตอนนี้ ที่ใบหน้าสวยหวานแต่ร่างกายแข็งแรงเหมือนนักมวยไมค์ ไทสัน

พูดตรง ๆ ว่าเขายังปรับตัวไม่ค่อยได้

แต่ใครจะคิดว่า แค่หลินเฟิงพูดประโยคหลังออกมา ฮั่นอู๋ซวงที่เดิมทีก็กังวลเรื่องรูปลักษณ์อยู่แล้ว ก็ยกแขนที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อขึ้นเช็ดน้ำตาทันที

"เห็นไหม! พี่ยังสนใจรูปลักษณ์ของฉันอยู่ใช่ไหม!"

"ฉันแค่เป็นห่วงความสามารถของเธอเอง เธอคิดมากไปแล้ว โอเค ๆ อย่าร้องนะ"

หลินเฟิงทำอะไรไม่ถูก จึงดึงฮั่นอู๋ซวงเข้ามากอดปลอบ

"จริงเหรอ?"

"จริงสิ"

"งั้นคืนนี้พี่ต้องอยู่กับฉัน เพื่อพิสูจน์ว่าพี่ไม่ได้โกหก"

"ก็ได้"

หลินเฟิงได้แต่ตอบตกลงอย่างช่วยไม่ได้

แม้หลินเฟิงจะตกลง แต่จ้าวจิงอี้และคนอื่น ๆ กลับไม่พอใจ

จ้าวลู่ซือพูดว่า

"ฉันว่าอู๋ซวง เธอแค่อยากใช้โอกาสนี้ขอรางวัลใช่ไหม?"

หลี่ซินพูดว่า

"อู๋ซวง ฉันบอกเลยนะ พวกเราไม่เล่นแบบนี้หรอก"

อิริน่าพูดว่า

"ใช่ ถ้าจะว่าไป ก็ควรทำตามกฎที่เราตกลงกันไว้ก่อน"

"..."

ยิ่งพูดกัน ผู้หญิงแต่ละคนก็ยิ่งอารมณ์ขึ้น หลินเฟิงกลัวว่าสถานการณ์จะบานปลาย จึงไอเบา ๆ เตรียมจะพูด

แต่ไม่มีใครคาดคิดว่า จ้าวจิงอี้จะเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาก่อน

"ทุกคนพอได้แล้ว! อู๋ซวง รีบบอกมาสิว่าความสามารถของเธอมีข้อดีอะไรบ้าง ส่วนเรื่องรางวัล ค่อยไปคุยกันคืนนี้"

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ]

……………