บทที่ 209 หมาป่าหินเพลิงชาด

บทที่ 209 หมาป่าหินเพลิงชาด

บรู๊ววว——

เสียงหอนต่ำลึกและแสนเยือกเย็น ดังก้องกังวานไปไกลแสนไกลภายในหุบเขา สมาชิกที่วิ่งหนีอยู่ด้านหน้าสุดแผดเสียงร้องโหยหวนสะเทือนฟ้าดิน ถูกฝูงหมาป่าฉีกทึ้งร่างเป็นชิ้นๆ ในพริบตา ตามมาด้วยสมาชิกที่วิ่งนำหน้าอยู่ พวกเขาวิ่งสุดชีวิตจนแทบจะขาดใจแล้ว แต่หมาป่าหินเพลิงชาดนั้นมีสี่ขา และคุ้นเคยกับภูมิประเทศของหุบเขาเป็นอย่างดี

สมาชิกคนหนึ่งแทงขาของจู๋เชี่ยนโหยวออกไปดั่งสายฟ้า ท่ามกลางเสียงเสียดสีแสบแก้วหู มันทะลวงทะลุหน้าท้องของหมาป่าหินเพลิงชาดตัวหนึ่ง สมาชิกคนนั้นออกแรงดึง แต่กลับดึงไม่ออก เพราะหมาป่าหินเพลิงชาดกัดขาของจู๋เชี่ยนโหยวไว้แน่น ไม่ยอมให้เขาดึงออก เขารู้ตัวทันทีว่าแย่แล้ว แต่ยังไม่ทันปล่อยมือ

กร๊อบ—!

ขาซ้ายของเขาถูกกัดจนขาด ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงแล่นพล่านไปทั่วร่างราวกับเกลียวคลื่น ในตอนที่เขาล้มลง หมาป่าหินเพลิงชาดเจ็ดแปดตัวก็พุ่งเข้าใส่ ชั่วพริบตาเดียวก็รุมทึ้งร่างเขาจนฉีกขาด

ก่อนที่สติของเขาจะดับวูบไป เขาได้ยินเสียงกรีดร้องดังมาจากที่ไกลๆ ความคิดเสียใจเพิ่งจะผุดขึ้นมา ก็ไม่รับรู้อะไรอีกเลย เขาประเมินจำนวนของหมาป่าหินเพลิงชาดต่ำเกินไป ไม่ควรจุดพลุควันส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือเลย ผลก็คือตัวเองหนีไม่รอด แถมยังพาให้สมาชิกคนอื่นๆ ต้องมาเดือดร้อนไปด้วย

หมาป่า น่าจะเป็นสิ่งมีชีวิตที่ต่อสู้เก่งที่สุดรองจากมนุษย์แล้ว ไม่ว่าจะเป็นหมาป่าทุ่งหญ้าหรือหมาป่าป่าทึบ ล้วนเชี่ยวชาญการต่อสู้โดยสัญชาตญาณ การตัดสินว่าสิ่งมีชีวิตชนิดใดต่อสู้เก่งหรือไม่ ความก้าวร้าวเป็นเพียงเกณฑ์การตัดสินระดับล่างสุด สิ่งสำคัญที่สุดมีอยู่ 4 ประการ คือ รู้จักร่วมมือกันหรือไม่ กล้าท้าทายผู้แข็งแกร่งกว่าหรือไม่ ประการที่สามคือความอดทน และประการสุดท้ายคือการใช้เครื่องมือ

สิงโต ทราบดีว่าต้องร่วมมือกัน แต่เมื่อพบกับสิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งกว่าอย่างเห็นได้ชัด พวกมันจะไม่กล้าโจมตี

หมูป่า ไม่เกรงกลัวสิ่งใด ตราบใดที่ไปยั่วโมโหมัน ต่อให้คู่ต่อสู้แข็งแกร่งแค่ไหนก็กล้าสู้ แต่ขาดการร่วมมือ

มด ไม่เกรงกลัวสิ่งใดและรู้จักร่วมมือกัน แต่ขาดความอดทน เดินทางไกลไม่ได้

หมาป่ามีคุณสมบัติครบ 3 ประการ ขาดเพียงการใช้เครื่องมือเท่านั้น ไม่อย่างนั้น เผ่าพันธุ์ที่ครอบครองดวงดาวคงเป็นเผ่าพันธุ์หมาป่าไปแล้ว

เมื่อหลี่จวีซูเห็นหมาป่าหินเพลิงชาดกว่าร้อยตัว เขาก็จุดพลุควันสีน้ำเงินทันที ควันสีแดงหมายถึงขอความช่วยเหลือ ส่วนควันสีน้ำเงินหมายถึงให้ออกห่าง อย่าเข้ามาใกล้

หมาป่าหินเพลิงชาดมีขนาดลำตัวใหญ่โตราวกับควายน้ำ มีน้ำหนักระหว่าง 1.5-2 ตัน ผิวหนังขรุขระเหมือนก้อนหิน สีแดงชาด เวลาวิ่งจะดูเหมือนเปลวเพลิงที่กำลังกระโดดโลดเต้น จึงได้ชื่อว่า 'หมาป่าหินเพลิงชาด' เขี้ยวสี่ซี่ แต่ละซี่ยาวถึง 35 เซนติเมตร หากงับเข้าหากัน ก็สามารถกัดร่างมนุษย์ขาดสองท่อนได้อย่างง่ายดาย

หลี่จวีซูเร่งความเร็วขึ้นฉับพลัน ระยะทางสองร้อยเมตรเขาใช้เวลาเพียงสี่วินาที ชูมือขวาขึ้นสูง แล้วทุบลงมาอย่างแรง กระแทกเข้ากลางกระหม่อมของหมาป่าหินเพลิงชาดที่กำลังหันหัวมาพอดี

โพล๊ะ—!

กะโหลกศีรษะแตกกระจายตามแรงหมัด หมาป่าหินเพลิงชาดหน้าคะมำลงกับพื้น ปลิดชีพในหมัดเดียว หลี่จวีซูไม่สามารถชกหมัดที่สองออกไปได้ แขนขวาชาหนึบไปทั้งแถบ หมัดแดงเถือกและบวมเป่ง แม้เขาจะทะลวงระดับมาแล้ว แต่เนื้อหนังมังสาของมนุษย์ ความแข็งของหมัดก็ยังมีช่องว่างเมื่อเทียบกับกระดูกของสัตว์ร้ายอยู่ดี

ที่หมัดไม่หักก็เป็นเพราะวิชากำลังภายในล้วนๆ

เขาย่อตัวก้มหัวหลบดั่งสายฟ้าแลบ หลบคมเขี้ยวของหมาป่าหินเพลิงชาดที่พุ่งจู่โจมมาจากด้านข้าง ไม่รอให้มันงับครั้งที่สอง สองมือก็คว้าเขี้ยวบนล่างของหมาป่าเอาไว้แน่น พลังแห่งปฐมกาลระเบิดออก

"โฮก!"

หน้าอก หน้าท้อง และแผ่นหลังเกร็งแน่น พละกำลังทั้งหมดรวมศูนย์ไปที่สองแขน ในพริบตาที่เส้นเลือดปูดโปน ก็ได้ยินเสียงฉีกขาดแสบแก้วหูและทำให้เลือดสูบฉีด ปากของหมาป่าหินเพลิงชาดถูกฉีกแยกออกเป็นสองซีก เลือดพุ่งกระฉูดราวกับน้ำพุ หลี่จวีซูขยับตัวไปทางขวาสามเมตร หลบการพุ่งตะครุบของหมาป่าหินเพลิงชาดที่ลอบโจมตี ในจังหวะที่หมาป่าหินเพลิงชาดหมุนตัว เขาก็พุ่งเข้าไปหา หมัดซ้ายพุ่งกระแทกคอหมาป่าหินเพลิงชาดดั่งสายฟ้าแลบ

กร๊อบ—!

หัวของหมาป่าหินเพลิงชาดพับห้อยลงมาอย่างอ่อนปวกเปียก แสงดุร้ายในดวงตาดับวูบลงอย่างรวดเร็ว

แสงสีขาวสองสายพุ่งวาบ ดวงตาสองข้างของหมาป่าหินเพลิงชาดที่กำลังวิ่งบ้าคลั่งเข้ามาแตกโพละ โลกของมันมืดมิดลงในทันที หมาป่าหินเพลิงชาดเกิดความสับสนวุ่นวาย แหงนหน้าหอนด้วยความโกรธแค้น

หลี่จวีซูก้มลงหยิบขาของจู๋เชี่ยนโหยวที่ใครก็ไม่รู้ทำตกไว้ แล้วขว้างออกไปสุดแรง ขาตะขาบพุ่งทะยานแหวกอากาศดั่งสายฟ้า ปักร่างหมาป่าหินเพลิงชาดตัวหนึ่งติดไว้กับพื้นดิน

ไห่เซินโย่วที่ตกอยู่ในวงล้อมของฝูงหมาป่าหินเพลิงชาดรู้สึกฮึกเหิมขึ้นมาทันที ก่อนหน้านี้เขาเริ่มหมดหวังแล้ว สมาชิกที่มาด้วยกันตายหมด ส่วนแขนซ้ายของเขาก็ถูกกัดขาด เลือดไหลไม่หยุด

"ไป!" หลี่จวีซูฝ่าวงล้อมของหมาป่าหินเพลิงชาดเจ็ดแปดตัวเข้ามาด้วยความเร็วอันเหลือเชื่อ ปล่อยหมัดคู่ทะลวงออกไป หมัดเสียดสีกับอากาศจนเกิดเสียงดังแหวกอากาศ

ตู้ม—!

คอของหมาป่าหินเพลิงชาดสองตัวหักสะบั้น หัวพับห้อยลงมา หลี่จวีซูคว้าตัวไห่เซินโย่วแล้วโยนเขาออกไปนอกวงล้อม นี่คือวิธีฝ่าวงล้อมที่รวดเร็วที่สุด

นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตของไห่เซินโย่วที่ได้สัมผัสความรู้สึกของการถูกโยนลอยไปไกลกว่าสี่สิบเมตร ล่องลอยไปตามสายลม อาการขาหักตามที่คาดการณ์ไว้ไม่ได้เกิดขึ้น มีคนรับเขาไว้ คนๆ นั้นคือจงอู๋เยี่ยน

จงอู๋เยี่ยนและหลี่จวีซูออกตัวพร้อมกัน แต่วิ่งไปได้ไม่กี่ก้าวก็ถูกทิ้งห่าง หลี่จวีซูบุกทะลวงเข้าไปในดงหมาป่าหินเพลิงชาดและกำลังจะหนีออกมาแล้ว จงอู๋เยี่ยนเพิ่งจะมาถึง

ไห่เซินโย่วยังคงทึ่งกับพละกำลังของจงอู๋เยี่ยน เขารู้ดีว่าแรงกระแทกตอนตกลงมานั้นมหาศาลเพียงใด เขาเองเตรียมใจรับสภาพกระดูกหักไว้แล้ว แต่จงอู๋เยี่ยนกลับสามารถสลายแรงกระแทกได้อย่างง่ายดาย จงอู๋เยี่ยนขว้างขาจู๋เชี่ยนโหยวออกไปสองครั้งซ้อน ปักร่างหมาป่าหินเพลิงชาดสองตัวที่วิ่งนำหน้าสุดติดไว้กับพื้นดิน

ระยะห่างเกือบห้าสิบเมตร แต่สามารถทะลวงทะลุร่างหมาป่าหินเพลิงชาดได้ พละกำลังและความแม่นยำระดับนี้ ทำเอาไห่เซินโย่วถึงกับอ้าปากค้าง หลี่จวีซูกลิ้งตัวหลบออกมาจากใต้ท้องของหมาป่าหินเพลิงชาดตัวหนึ่ง หมาป่าหินเพลิงชาดโกรธจัดไล่ตามมา วิ่งไปได้แค่สองก้าว เสียงซ่าก็ดังขึ้น เครื่องในทะลักกองลงมาบนพื้น ควันโขมง หน้าท้องของมันถูกกรีดจนเปิดออกนั่นเอง

หลี่จวีซูถือมีดสั้นที่ทำจากกรงเล็บอสูรซานขุย พลิ้วไหวหลบหลีกไปมาในฝูงหมาป่า ความเร็วของเขาน่าเหลือเชื่อมาก หมาป่าหินเพลิงชาดไม่เพียงแต่ทำอันตรายเขาไม่ได้เท่านั้น กลับถูกเขาผ่าท้องหมาป่าไปอีกตัว พร้อมกับยิงตาหมาป่าบอดไปอีกสามตัว

"ยังวิ่งไหวไหม?" จงอู๋เยี่ยนถามไห่เซินโย่ว

"ไหว!" สิ้นคำตอบของไห่เซินโย่ว จงอู๋เยี่ยนก็วิ่งออกไปไกลกว่าสิบเมตรแล้ว ไห่เซินโย่วที่ลังเลอยู่ว่าจะรอหลี่จวีซูดีหรือไม่ ไม่ลังเลอีกต่อไป สับตีนแตกวิ่งหนีทันที เพราะเขาเห็นว่าฝูงหมาป่าหินเพลิงชาดจำนวนมากเปลี่ยนทิศทางหันมาไล่ตามเขากับจงอู๋เยี่ยนแล้ว

ท้องของหมาป่าหินเพลิงชาดน่าจะเป็นส่วนที่นุ่มที่สุดรองจากลิ้นของมันแล้วกระมัง แต่ทว่า การโจมตีไปที่ท้องก็ไม่ใช่เรื่องง่าย แน่นอนว่า สิ่งสำคัญที่สุดคือต้องมีมีดสั้นที่คมกริบ ไม่อย่างนั้นก็ไม่อาจกรีดหน้าท้องมันได้

กร๊อบ—!

หลี่จวีซูเตะเข้าที่ข้อต่อขาหน้าของหมาป่าหินเพลิงชาด พลังอันเกรี้ยวกราดระเบิดออก ขาหน้าของหมาป่าหักสะบั้น กระดูกสีขาวแทงทะลุผิวหนังโผล่ออกมา หมาป่าที่กำลังวิ่งอยู่หน้าทิ่มคะมำลงกับพื้น ส่งเสียงร้องด้วยความโกรธแค้นและเจ็บปวด

ไพ่โป๊กเกอร์สองใบพุ่งออกไป ดวงตาของหมาป่าหินเพลิงชาดอีกตัวแตกกระจาย หลี่จวีซูเร่งความเร็วขึ้นอีกครั้ง ในขณะที่กำลังจะพุ่งชนหมาป่าหินเพลิงชาด เขาก็เอนตัวหงายหลังลื่นไถลลอดใต้ท้องของหมาป่าสองตัวไป หมาป่าสองตัวก้มหัวลงพร้อมกัน หวุดหวิดจะงับโดนหัวของเขาไปนิดเดียว เขาพลิกตัวลุกขึ้นยืนแล้วออกวิ่งสุดฝีเท้า ชั่วพริบตาก็ทิ้งระยะห่างออกไปกว่าสามสิบเมตร

เครื่องในของหมาป่าหินเพลิงชาดสองตัวนั้นทะลักร่วงลงมากองกับพื้น ควันโขมง หมาป่าทั้งสองเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็หยุดชะงัก หมดเรี่ยวหมดแรง รู้สึกเหมือนร่างกายถูกควักจนกลวงโบ๋