ตอนที่ 196 แตกหัก

ตอนที่ 196 แตกหัก

ฟ่านเหวินปินกล่าวประโยคนี้จบ สายตาก็ดุดันราวกับคมมีด จ้องเขม็งไปที่เถ้าแก่ใหญ่

แขกเหรื่อที่มาร่วมงานในคืนนี้ ไม่ว่ากิจการจะเล็กหรือใหญ่ ล้วนแต่เป็นระดับเถ้าแก่หรือเจ้าของร้าน มีเพียงหอสุ่ยเซียนเท่านั้นที่ส่งตัวตลกไร้ความสำคัญมาร่วมงาน นี่ก็ถือเป็นการไม่ให้เกียรติกันอยู่แล้ว

ที่ฟ่านเหวินปินสั่งให้คนสั่งสอนเหมยจงหยวนอย่างหนักเมื่อครู่ ด้านหนึ่งก็เพื่อระบายแค้นแทนหลี่มู อีกด้านหนึ่งก็เพื่ออาศัยเรื่องนี้สั่งสอนเตือนสติหอสุ่ยเซียน

เมื่อก่อนพวกเจ้าไม่ไว้หน้าข้า ข้ายังพอรับได้

แต่ตอนนี้กองคาราวานอาชาเหล็กล่มสลายไปแล้ว ตำแหน่งของฉินเซี่ยหู่ถูกแทนที่ด้วยข้า ฟ่านเหวินปิน หากยังจะมาใช้ท่าทีแบบในอดีตมาปฏิบัติต่อกันอีกล่ะก็...

แบบนั้นมันยอมไม่ได้ !

"ที่แท้หัวหน้าพรรคฟ่านก็มาพาลโกรธใส่น้องเมียข้าเพราะเรื่องนี้นี่เอง..." เถ้าแก่ใหญ่หัวเราะเบา ๆ ค่อย ๆ เอ่ยปาก "ต้องขออภัยด้วย ข้าเป็นคนรักอิสระจนชิน ชอบทำอะไรก็ทำ ไม่ชอบทำอะไรก็ไม่ทำ"

"อย่าว่าแต่ท่านเลย ต่อให้เป็นหลินเจี้ยนแห่งค่ายทหารรักษาเมือง หากเขาจัดงานเลี้ยงแล้ว ข้าไม่อยากไป ข้าก็ไม่จำเป็นต้องไว้หน้าเขาเหมือนกัน"

สิ้นประโยคนี้ ฟ่านเหวินปินก็ชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะแค่นเสียงหัวเราะหยันออกมาติด ๆ กัน

ในคำพูดของเถ้าแก่ใหญ่ที่พาดพิงถึงหลินเจี้ยน แม้น้ำเสียงจะแฝงความดูแคลน แต่ความจริงแล้วเป็นการเตือนพรรคเฉาปังว่า ตัวเขามีกองทหารรักษาเมืองเป็นผู้หนุนหลัง

ตอนนั้นหลินเจี้ยนเป็นแค่ทหารเลวธรรมดาในเมืองอันผิง เพียงแต่ต่อมาได้ผูกมิตรกับเถ้าแก่ใหญ่ และได้รับการสนับสนุนเงินทุนจากหอสุ่ยเซียน บวกกับฝีมือของเขาเอง ถึงได้เลื่อนขั้นพรวดพราดในกองทัพ จนได้นั่งเก้าอี้แม่ทัพรักษาเมืองอันผิงอย่างมั่นคง

แม้เรื่องนี้จะเป็นการดำเนินการอย่างลับ ๆ แต่สำหรับบุคคลระดับสูงในเมืองอันผิงแล้ว มันไม่ใช่ความลับอะไรเลย ฟ่านเหวินปินย่อมรู้ตื้นลึกหนาบางดี

แม้ตอนนี้พรรคเฉาปังจะมีอิทธิพลยิ่งใหญ่ในเมืองอันผิง แต่เขาก็ไม่อยากไปกระตุกหนวดเสือกองทหารรักษาเมือง

"บารมีของเถ้าแก่ใหญ่ยังคงน่าเกรงขามไม่เสื่อมคลายจริง ๆ " ฟ่านเหวินปินหรี่ตาลง อย่างไรเสียเขาก็เป็นถึงผู้นำพรรค สีหน้าในยามนี้จึงไม่ปรากฏความเปลี่ยนแปลงใด ๆ เพียงพยักหน้ายิ้ม ๆ เอ่ยว่า "เดิมทีข้าอยากจะอาศัยงานเลี้ยงในคืนนี้ผูกมิตรกับเถ้าแก่ใหญ่ ร่วมมือทำการค้ากัน ในเมื่อท่านไม่มีความตั้งใจเช่นนั้น ถ้างั้นก็ล้มเลิกไปเถอะ ! "

"เด็ก ๆ ปลดตัวคุณชายเหมยลงมา ส่งคืนให้เถ้าแก่ใหญ่ ! "

สิ้นคำสั่งของเขา ลูกพรรคเฉาปังหลายคนก็เข้าไปปลดร่างของเหมยจงหยวนที่แทบจะถูกความหนาวแช่แข็งจนแข็งทื่อลงมา ส่งมอบให้กับบ่าวรับใช้ของเถ้าแก่ใหญ่

ตอนนี้เหมยจงหยวนหน้าเขียวปัด เสื้อผ้าขาดกะรุ่งกะริ่ง ตามตัวเต็มไปด้วยรอยเลือดน่ากลัว

ไม่ว่าคนรอบข้างจะร้องเรียกอย่างไร เขาก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใด ๆ นอกจากลมหายใจรวยรินที่ปลายจมูกแล้ว สภาพของเขาก็ไม่ต่างอะไรกับคนตายเลยจริง ๆ

"หัวหน้าพรรคฟ่าน แม้น้องเมียข้าคนนี้จะไม่เอาไหน แต่เขาก็เป็นสายเลือดเพียงคนเดียวของภรรยาข้า... ข้าพากลับไปสภาพนี้คงตอบคำถามนางไม่ได้ ข้าจึงอยากจะขอชี้แนะสักหน่อย ว่าคืนนี้เขาไปทำเรื่องชั่วช้าสามานย์อะไรเข้า พวกท่านถึงได้ลงมือทุบตีเขาจนกลายเป็นสภาพนี้ ? " กล้ามเนื้อบนใบหน้าของเถ้าแก่ใหญ่กระตุก แววตาดุร้ายอำมหิตราวนกอินทรี

เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่มูก็เดินก้าวลงมา

ตอนแรกเขาเตรียมตัวจะกลับแล้ว แต่หลังจากซัดเหมยจงหยวนไปยกหนึ่งก็เลยรั้งอยู่ต่ออีกหน่อย ถึงอย่างไรเรื่องนี้ก็มีต้นเหตุมาจากเขา หากสะบัดก้นหนีไปเฉย ๆ ก็คงจะดูไม่จืดนัก

ยิ่งไปกว่านั้น หลี่มูก็อยากจะอาศัยเรื่องนี้ดูท่าทีของหอสุ่ยเซียนด้วยเช่นกัน

"เหมยจงหยวนปากพล่อย ลบหลู่ดูหมิ่นข้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า ซ้ำยังบังคับให้ข้าดื่มสุราเป็นเพื่อนเขาอีก..." หลี่มูปัดฝุ่นที่ปลายแขนเสื้อ เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ข้าไม่ตัดลิ้นมันทิ้ง ก็ถือว่าปรานีมากแล้ว"

ขวับ !

สายตาของเถ้าแก่ใหญ่ตวัดมองมาทันที

เมื่อเห็นชัดเจนว่าเป็นหลี่มู เขาก็เงียบไปพักใหญ่ ก่อนจะแค่นเสียงหัวเราะเย็นชาออกมา "ข้าก็ว่าใคร ที่แท้ก็น้องหลี่นี่เอง"

"แม้เราสองคนจะเพิ่งเคยพบหน้ากันเป็นครั้งแรก แต่เฉินเฮ่อซงก็พูดถึงเจ้าให้ข้าฟังอยู่บ่อย ๆ "

แม้เถ้าแก่ใหญ่จะไม่เคยเห็นหน้าหลี่มู แต่เมื่ออยู่ในเมืองอันผิงเหมือนกัน เขาย่อมเคยเห็นภาพวาดของอีกฝ่ายมาก่อน ดังนั้นแค่มองแวบเดียวก็จำได้ทันที

"เหมยจงหยวนปากไม่มีหูรูด สมควรโดนตีจริง ๆ แต่พวกเราก็ร่วมมือทำมาค้าขายกันมาตั้งนาน น่าจะไว้หน้ากันบ้างสิ" จู่ ๆ เถ้าแก่ใหญ่ก็ขึ้นเสียงสูง เอ่ยเน้นทีละคำ "แค่คำพูดพล่อย ๆ ของคนเมาสุราไม่กี่คำ ถึงกับทำให้เจ้าต้องโกรธเกรี้ยวเป็นฟืนเป็นไฟขนาดนี้เชียวรึ ? "

"ตกลงว่าเจ้าโกรธจริง ๆ หรือว่าแค้นใจที่หอสุ่ยเซียนปฏิเสธข้อเสนอแบ่งกำไรสี่ต่อหกของเจ้าเมื่อหลายวันก่อน ก็เลยฉวยโอกาสนี้แก้แค้นกันแน่ ? ! "

คำพูดนี้ดังกึกก้องราวกับสายฟ้าฟาด สีหน้าของหลี่มูมืดครึ้มลงในทันที

ส่วนบรรดาเถ้าแก่ร้านต่างๆ ที่ได้ยินเสียงความวุ่นวายแล้วเดินออกมาจากโถงใหญ่ ตอนนี้ก็พากันหันมามองเป็นตาเดียว

สายตาหลายสิบคู่จับจ้องมาที่หลี่มู

เขาขมวดคิ้วแน่น

ตาเฒ่านี่พอเปิดฉากมาก็ยัดเยียดข้อหา 'จงใจแก้แค้น' ใส่หัวเขาเลย นี่มันทำตัวเป็นคนพาลโยนความผิดให้คนอื่นชัด ๆ หากเป็นคนนอกที่ไม่รู้ตื้นลึกหนาบาง คงคิดว่าหลี่มูเป็นพวกใจแคบ เสร็จนาฆ่าโคถึกจริง ๆ แน่

"เถ้าแก่ใหญ่ประเมินตัวเองสูงเกินไป และก็ประเมินหอสุ่ยเซียนสูงเกินไปแล้ว"

หลี่มูสูดลมหายใจเข้าลึก แค่นเสียงหัวเราะเย็นชา "ไม่ว่าจะเป็นสุราซานเยวี่ยชุนหรือก้อนพริกหม่าล่า เอาไปวางขายที่หอสุราไหนก็กลายเป็นสินค้าขายดีเทน้ำเทท่าได้ทั้งนั้น"

"ข้าไม่ถึงขั้นต้องมาโกรธแค้นเพราะเรื่องพรรค์นี้หรอก สำหรับท่าน หอสุ่ยเซียนอาจจะเป็นดั่งกล่องดวงใจ แต่ในสายตาข้า มันก็แค่คู่ค้าที่จะมีหรือไม่มีก็ได้ เท่านั้นแหละ"

ลมหนาวพัดกรรโชก บรรยากาศตึงเครียดจนแทบขาดผึง

สีหน้าของเถ้าแก่ใหญ่ยิ่งดูไม่ได้เข้าไปใหญ่

"จะมีหรือไม่มีก็ได้ ? หึ ๆ ... จะมีหรือไม่มีก็ได้ ตอนที่เจ้าส่งของให้หอสุ่ยเซียนเมื่อสองสามเดือนก่อน ทำไมไม่เห็นกล้าพูดจาแบบนี้ล่ะ ? " บนใบหน้าเหี่ยวย่นและมืดครึ้มของเขาปรากฏรอยยิ้มเย้ยหยัน

มารดามันเถอะ !

กะจะขุดเรื่องเก่ามาพูดไม่รู้จักจบจักสิ้นเลยใช่ไหม ?

หลี่มูแทบจะระเบิดความโกรธออกมาอยู่รอมร่อ ตาเฒ่านี่กับเหมยจงหยวนสมกับเป็นญาติกันจริง ๆ แม้แต่มุมที่ใช้โจมตีเขายังเหมือนกันเป๊ะ เอาแต่อ้างเรื่องที่หอสุ่ยเซียนเคย 'ช่วยเหลือ' เขาในอดีตมาพูดพล่ามอยู่ได้

อย่าว่าแต่ตอนนี้หลี่มูไม่ได้ติดค้างบุญคุณอะไรหอสุ่ยเซียนแล้ว ต่อให้เคยติดค้าง บุญคุณที่ถูกทวงถามซ้ำซากจำเจก็กลายเป็นความแค้นได้เหมือนกัน ไอ้สองคนนี้เอาแต่เห่าหอนเรื่องเดิม ๆ ไม่หยุด เป็นใครก็คงทนไม่ไหว !

"ไอ้แก่ เจ้ารนหาที่ตายรึไง ? "

ในตอนนั้นเอง เจียงหู่ก็จู่ ๆ ก็พุ่งพรวดออกมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว กำหมัดใหญ่เท่าหม้อดินพุ่งตรงเข้าไปหา

บ่าวรับใช้สองสามคนเห็นดังนั้นก็รีบเข้ามาขวาง แต่โดนเจียงหู่ซัดแค่สามหมัดสองเท้าก็ร่วงลงไปนอนโอดครวญกับพื้น ลุกไม่ขึ้นอีกเลย

หมัดยักษ์พุ่งทะยานเข้าไปใกล้ใบหน้าของเถ้าแก่ใหญ่

ลมหมัดพัดแรงปะทะเข้าเต็มหน้า

"หู่จื่อ ! "

หลี่มูร้องตะโกนขึ้นมากะทันหัน "กลับมา"

หมัดของเจียงหู่หยุดชะงักห่างจากหัวของเถ้าแก่ใหญ่เพียงหนึ่งฉื่อ อย่างฉิวเฉียด

ต่อให้เถ้าแก่ใหญ่จะผ่านโลกมามากแค่ไหน ตอนนี้สีหน้าก็ยังอดเปลี่ยนไปไม่ได้ !

"เถ้าแก่ใหญ่ คืนนี้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ดูท่าการร่วมมือของพวกเราคงต้องถูกยกเลิกกลางคันเสียแล้วล่ะ" หลี่มูเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉย "ตั้งแต่นี้ต่อไป สุราซานเยวี่ยชุนจะไม่ส่งให้หอสุ่ยเซียนอีก ถนนใหญ่คนละฝั่ง พวกเราต่างคนต่างเดิน ! "

"..." เถ้าแก่ใหญ่หายใจหอบถี่ เหงื่อเย็นเยียบหยดหนึ่งไหลรินลงมาตามแก้ม

"แล้วก็ วันหลังอย่ามาพูดพล่อย ๆ อีกนะ ว่าหอสุ่ยเซียนเคยช่วยเหลือข้าในอดีต ผลประโยชน์ที่พวกท่านกอบโกยไปจากตัวข้า มันมากกว่าความช่วยเหลือเล็ก ๆ น้อย ๆ นั่นตั้งเยอะ" หลี่มูเอ่ยเน้นย้ำทีละคำ "หากมีครั้งหน้าอีก อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ"

เถ้าแก่ใหญ่ขบกรามแน่นไม่พูดจา

"มารดาเจ้าเถอะ แกล้งเป็นใบ้รึไง ? " จู่ ๆ เจียงหู่ก็ตวาดลั่น กระชากคอเสื้อเถ้าแก่ใหญ่แล้วเอ่ยเสียงเหี้ยม "ไอ้แก่ วันหลังอย่ามาเห่าหอนส่งเดชอีก ไม่งั้นบิดาจะซัดให้ฟันร่วงหมดปากเลย ฟังชัดไหม ? "